VSSM provides some comfort to Pravinbhai's family through ration kit ...

Mittal Patel meets Pravinbhai

“This bed has never been empty…”

The moment one hears these words of Pravinbhai, the heart feels heavy.

Since childhood—first his father, then his mother, then his elder sister, then his younger sister… and even today, one sister is still confined to the bed.

Whoever lies on that bed, the entire responsibility falls on Pravinbhai’s shoulders. From helping with toileting to taking care of every daily need, everything is done by his own hands.

We asked him, “Don’t you ever complain about this life?”

Pravinbhai calmly replied, “Complain about what? Can you abandon your own? One has to fulfill what is written in one’s fate, isn’t it?”

Seeing Pravinbhai’s condition in Samedra village of Banaskantha, our hearts ached.

In the entire household, Pravinbhai is the only one blessed with understanding and a sense of responsibility. The rest of the brothers and sisters are mentally challenged.

Why did this happen? Pravinbhai has no answer. But the neighbours say, “At birth, they were all perfectly fine, but over the years, their mental condition slowly deteriorated.”

It feels as though God has given Pravinbhai a special strength for service. He cannot go out to work, as he has to take care of so many people at home. Yet he has not lost courage. Since he knows how to use a sewing machine, he stitches torn clothes for villagers.

For food, they receive ration kits from VSSM. In addition, a kind-hearted man from Palanpur also provides ration kits. With this help, meals are prepared at home.

From the ₹3,000 received from the government for three persons with disabilities, expenses such as medicines, milk, and vegetables are somehow managed.

Pravinbhai says, “When we receive ration, I can peacefully take care of everyone. Otherwise, it becomes very difficult.”

Truly, in today’s times, Pravinbhai is like Shravan as a son and like Lakshman as a brother.

He has never abandoned his parents and siblings, even while living in extreme hardship.

He carries his duty not as a burden, but as a sacred responsibility.

We are grateful that we could provide some comfort to this family through ration support.

May God always keep His hand over Pravinbhai’s head—this is our prayer, and we find contentment in being a small instrument in this service.

“આ ખાટલો ક્યારેય ખાલી નથી થયો…”

પ્રવિણભાઈના આ શબ્દો સાંભળતા જ મન ભરાઈ જાય.

નાનો હતો ત્યારથી પહેલા પિતા, પછી મા, પછી મોટી બહેન, પછી નાની બહેન… અને આજે પણ એક બહેન ખાટલે પડી છે.

જે ખાટલો પકડે, એની તમામ જવાબદારી પ્રવિણભાઈના ખભા પર. ઝાડો-પેશાબથી લઈને રોજિંદી તમામ સેવા એમના હાથેથી થાય.

અમે પૂછ્યું, “આ જીવન સામે ફરિયાદ નથી?”

જવાબમાં પ્રવિણભાઈ શાંતિથી કહે,“શાની ફરિયાદ? પોતાના હોય એને થોડા છોડી દેવાય? કરમમાં લખેલું તો પુરુ કરવાનું ને?”

બનાસકાંઠાના સેમેદ્રાગામમાં રહેતા પ્રવિણભાઈની સ્થિતિ જોઈને જીવ બળી ગયો.

આખા ઘરમાં એકમાત્ર પ્રવિણભાઈ જ એવા જેમને સમજ અને જવાબદારીની મતિ઼. બાકીના ભાઈ-બહેનો તો માનસિક રીતે નિજાનંદી.

આ બધું કેમ થયું? એનો જવાબ પ્રવિણભાઈ પાસે નથી. પણ પડોશીઓ કહે, "જન્મ્યા એ વખતે તો બધા સરસ હતા, પણ થોડા વર્ષોમાં ધીમે-ધીમે માનસિક સ્થિતિ બદલાતી ગઈ."

ઈશ્વરે પ્રવિણભાઈને ચાકરી કરવાની વિશેષ શક્તિ આપી હોય એવું સ્થિતિ જોઈને લાગ્યું. એ બહાર જઈને કામ કરી શકે નહીં. ઘરમાં આટલા બધાને સાચવવાના. પણ હિંમત હારી નથી. સિલાઈ મશીન ચલાવતાં આવડે એટલે ગામમાં કોઈના ફાટેલા કપડાં સાંધવાનું કરી આપે.

ખાવા-પીવા માટે VSSM તરફથી રાશનકીટ મળે. એ સિવાય પાલનપુરના એક સહૃદય ભાઈ પણ રાશનકીટ આપે. આ બે મદદથી ઘરમાં જમવાનું બની જાય.

સરકાર તરફથી ત્રણે દિવ્યાંગ માટે મળતા 3000 રૂપિયા માંથી દવા, દૂધ, શાકભાજી જેવા નાનામોટા ખર્ચો નીકળી જાય.

પ્રવિણભાઈ કહે છે, “રાશન મળે એટલે હું શાંતિથી આ બધાની સેવા કરી શકું છું.

નહીં તો બહુ અઘરું થઈ જાય.”

ખરેખર, પ્રવિણભાઈ આજના સમયમાં શ્રવણ જેવો દીકરો અને લક્ષ્મણ જેવો ભાઈ છે.

કપરી સ્થિતિમાં જીવતા માતા-પિતા અને ભાઈ-બહેનોને એમણે ક્યારેય ત્યજ્યા નથી.

ફરજને ભાર નહીં, પણ ધર્મ સમજીને વહન કરે.

અમે આવા પરિવારને રાશન થકી થોડી સાંત્વના આપી શક્યા એનો રાજીપો.

ઈશ્વર પ્રવિણભાઈના માથે હંમેશા હાથ રાખે એવી પ્રાર્થના ને અમને નિમિત્તનો સંતોષ.

Pravinbhai's differently abled brother

Pravinbhai's differently abled sister

Pravinbhai receives ration kit with the help from VSSM

Serving the Helpless with Dignity...

Mittal Patel meets elderly destitute Nathi Ba

“My dependence is gone”

“My husband passed away before the earthquake. At that time my hands and legs worked, so I could manage the kitchen work. But with age, my hands and legs stopped working.”

“Ba, how do you manage your livelihood?”

“I receive 1,200 rupees from the government and get ration through coupons. I try to manage with that.”

“Is that enough?”

“A little support comes from relatives and others.”

“So if we don’t give you ration, would it be okay?”

“No, it wouldn’t. Because of what you give, my dependence is gone. I can cook and eat by my own choice. From the 1,200 rupees I buy vegetables and milk, and if I need medicines, I buy those. If you don’t give ration, I would have to manage everything within those 1,200 rupees, right?”

“So are we doing a good thing?”

“You fill the stomachs of helpless people like us—that itself is called good work, isn’t it?”

This conversation took place with Nathiba, who lives in Madhapar, Rajkot. She has no son or daughter. The monthly ration we provide helps her survive.

Not having to live with dependence is a very big thing.

VSSM provides ration to 750 destitute elderly women and men. The voice of all of them is the same.

Our Kanubhai and Yash regularly take care of the elderly and deliver ration. Having such dedicated workers with us is a matter of pride.

"મારા ઘરવાળા તો ધરતીકંપ પહેલા વયા ગ્યા. પણ તે વખતે હાથ પગ હાલતા તે હું રસોડા કરવા જતી. પણ ઉંમર થાતા હાથ પગ ચાલવાના બંધ થ્યા."

"તે બા તમારુ ગુજરાન કેમ ચાલે?"

"સરકારના 1200 મળે ને કુપનનું રાશન મળે એમાંથી હંકારવા કોશીસ કરુ."

"તે ચાલી જાય?"

"થોડુ કુટુંબવાળા ને બીજા ટેકો કરતા."

"તો અમે રાશન ન આપીયે તો ચાલે?"

"ના ચાલે. તમે આલો એના લીધે મારી ઓશિયાળી મટી ગઈ. મારી મરજીથી રાંધીને ખાઈ હકુ. સરકારના 1200 મલે એમાંથી શાક, દૂધ લાવું. દવાની જરૃર પડે તો એ લઉં. જો તમે ન આપો તો મારે 1200માં જ હંકારવાનું ને?"

"તો અમે સારુ કામ કરીએ છીએ?"

"તમે અમ જેવા નિરાધારની આંતરડી ઠારો તે ઈ હારુ જ કેવાય ને?"

રાજકોટના માધાપરમાં રહેતા નાથીબા સાથે આ બધી વાતો થઈ. બાને દિકરા દીકરી નથી. આપણે દર મહિને રાશન આપીયે એમાંથી એમનો ગુજારો ચાલે.

ઓશિયાળી વેઠવાની ન રહે એ બહુ મોટી વાત. VSSM 750 નિરાધાર બા -દાદાને રાશન આપે. એ તમામનો આ સૂર પણ આજ..

અમારા કનુભાઈ અને યશ બાનું ધ્યાન રાખે નિયમીત રાશન પહોંચાડે.. આવા કાર્યકરો અમારી સાથે હોવાનું ગૌરવ..

Nathi Ba receives monthly ration
kit under VSSM's Mavjat
initiative

Mittal Patel with Nathi Ba

Mittal Patel meets Nathi Ba during her field visit to Rajkot

JivatBa receives ration kit with the help from VSSM and we will build her home also with the support from our well-wisher Smt. Urviben Bhatia...

Mittal Patel meets Jivatba 

Jivat Ba walks with difficulty, relying on the support of her two hands and feet.

Because of her physical condition, she never married and continued to live with her parents in their home.

As long as her parents were alive, things were manageable. But after their passing, life became a struggle.

She has no one to care for her on a daily basis.

Her neighbors and distant relatives offer occasional help, but her loneliness is deep.

She lives in Santokpura village, near Kheralu in Mehsana district.

Her house is not really a house — it’s a fragile mud hut, with severe leaks during monsoon.

There is no toilet or bathroom, and that adds to her daily hardships.

She also doesn’t have a ration card, which means no access to government food assistance.

When our volunteers Rameshbhai and Pareshbhai came to know about Ba’s condition, they included her in our Mavjat (care) program, and we began providing her with monthly ration.

But upon seeing her living conditions, Rameshbhai felt deeply moved and insisted that Ba should also get a proper house.

Around the same time, we received a call from Urvibahen from Canada.

She said:“If I can help build a home for a needy person, please let me know. When we first came to Canada, we had no home of our own, and I still remember what that felt like. Being a part of giving someone a home is a deep joy.”

We shared Jivat Ba’s story with Urviben, and she immediately agreed to help build Ba's home.

Because of the monsoon rains, removing Ba’s existing mud hut was a bit difficult, but it has now been taken down.

Before starting the foundation digging, Rameshbhai and Pareshbhai wished for a Bhumi Pujan (land worship) to be performed.

When we recently traveled near Kheralu, we visited Ba’s home.

Ba performed the Bhumi Pujan herself, and now, construction of her new house will begin.

When we asked Ba what kind of home she would like, she simply said:

“Just a single room with a porch, and a toilet and bathroom at the back. If the toilet is at the back, it’ll be easier for me.”

Her request was practical and touching, reflecting her physical limitations.

We will build her home exactly as she needs it.

Not everyone has the ability to use their God-given blessings for others.

Only those touched by divine grace can offer such selfless generosity.

Thanks to people like Urviben, we are able to carry out such meaningful work.

We are deeply grateful for the empathy and compassion shown by all such well-wishers.

Let us continue to pray for strength and resources to help many more people like Ba.

જીવત બા બે હાથ અને પગના ટેકાથી વાંકા ચાલે. શરીરની આ હાલતના લીધે એમના લગ્ન ન થયા. એ માતા પિતા સાથે પિયરમાં જ રહ્યા. મા - બાપ જીવતા હતા ત્યાં સુધી એમને વાંધો ન આવ્યો પણ એમના ગયા પછી તકલીફો ઊભી થઈ. 

એમની ચાકરી કરનારુ કોઈ નહીં. આમ પડોશી અને દૂરના એમના સગા એમનું ધ્યાન રાખે. પણ ઓશિયાળી તો ખરી જ. 

મહેસાણા જિલ્લાના ખેરાલુના સંતોકપુરા ગામમાં એ રહે. રહેવા સરખુ ઘર નહીં. કાચુ માટીનું છાપરુ. ચોમાસામાં સખત ચુવા થાય. ટોયલેટ બાથરૂમની સુવિધા નહીં તે એમાં પણ તકલીફ. રેશનકાર્ડ પણ એમની પાસે નહીં.

અમારા કાર્યકર રમેશભાઈ, પરેશભાઈને એમના વિષે ખ્યાલ આવ્યો ને એમણે બાને રાહત રહે તે માટે અમારા માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત દર મહિને રેશન આપવા અમને કહ્યું. બાને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. પણ એમના ઘરની હાલત જોઈને પણ રમેશભાઈને જીવ બળે. એમણે બાનું નાનકડુ ઘર થાય તે માટે પણ વાત કરી. 

આ દરમ્યાન જ અમને કેનાડાથી ઊર્વીબેનનો ફોન આવ્યો. એમણે કહ્યું. "કોઈ જરૃરિયાત મંદ પરિવારનું ઘર બાંધવામાં હું મદદરૂપ થઈ શકુ તો મને જણાવજો. અમે કેનેડા આવ્યા ત્યારે પોતાનું ઘર ન હોવાથી જે અનુભવ્યું એટલે થાય કે કોઈને ઘર આપવામાં નિમિત્ત બનવું એ મોટુ સુખ."

ઊર્વીબેનને જીવતબાની વાત કરીને એમનું બાંધવા મદદ કરવા કહ્યું. એમણે તુરત એ સ્વીકાર્યું.

બાનું છાપરુ ચોમાસા દરમ્યાન અને સતત વરસાદના કારણે હટાવવું થોુડુ મુશ્કેલ બન્યું. પણ હમણા એ હટાવ્યું. પાયા ખોદવાનું શરૃ કરતા પહેલા ભૂમીનું પૂજન થાય એવી પરેશભાઈ, રમેશભાઈની ઈચ્છા તે હમણાં ખેરાલુ બાજુ જવાનું થયું ત્યારે જીવતબાના ત્યાં પણ જવાનું થયું.

બાના હાથે જમીનનું પૂજન કર્યું. હવે ઘર બાંધકામ શરૃ કરીશું.

બાને પૂછ્યું કે કેવું ઘર જોઈએ તો કહે, "એક રૃમ ઓસરી અને ઘરના પાછળના ભાગમાં ટોયલેટ બાથરૃમ બાંધી આપજો. ઘર પાછળ બાથરૃમ ટોયલેટ હોય તો મને સારુ રહે."

બાની આ વાત સમજાય એવી હતી. એમને ચાલવામાં તકલીફ એટલે આ વ્યવસ્થા કરવા એમણે કહ્યું. અમે એમની ઈચ્છા મુજબનું ઘર બાંધી આપીશું. 

 પ્રભૂએ આપેલા પરમ ધનની લાહણી કરવાની તાકાત બધામાં નથી. પરમ કૃપાળુ પરમાત્માની જેના પર કૃપા થાય એ આવી લહાણી કરી શકે. ઊર્મીબેન જેવા અનેક સ્વજનો આવા કાર્યોમાં અમારી સાથે છે માટે આવા કામો થાય છે. આપ સૌની આ લાગણી માટે આભારી છું.

બા જેવા અનેકોને મદદ કરી શકીએ એવી ઈશ્વરને પ્રાર્થના...

Jivatba shares her condition to Mittal Patel

Mittal Patel with Jivat ba performs bhumi pujan

The current living condition of Jivat ba in Kheralu village

With the support of our respected Shri Kishorbhai Patel , VSSM will built Khemi ba's house...

Mittal Patel meets Khemi ba

Pain should only be given to the extent one can bear it.

But in the case of Khemiba, it felt like boundless suffering had taken permanent residence, and joy had forgotten her address entirely.

Khemiba is not very tall. Her stomach is severely swollen—tight like a water pot. If one didn’t know her age, they might think she was pregnant.

When we asked gently, “What happened, Ba?” she said, “It’s a tumor.”

We responded, “Then let’s get an operation done so you can be free from this.”

But Ba replied, “The doctor said if you operate, the old lady will die.”

Her face was expressionless. Eyes vacant and dull.

She lives in Navi Sedani village of Vadgam, Banaskantha.

Her house was built with government aid back in 2002, but now it’s almost in ruins. During monsoon, it leaks badly.

When our volunteers Pareshbhai and Rameshbhai learned about her condition, they visited her. They removed the damaged roof and arranged for tin sheets to be installed—covering the toilet, bathroom, and front porch with sloped roofing.

But Ba had one wish—to meet us once.

We were on our way to meet the Banaskantha Collector regarding the issues faced by nomadic communities, and we stopped by to meet Khemiba.

What we saw left us speechless.

Inside Ba’s house was a single photograph.

I asked, “Ba, who is this?”

She said, “My son. If he were alive and healthy, I wouldn’t be drowning in this sorrow.”

And with that, she broke down in tears.

Her other son is disabled—unable to walk. He wasn’t home.

We asked, “Where is he?” She said, “He’s gone out to beg for food.”

Some kind villagers occasionally bring food for this mother and son, but their situation is extremely tragic.

It’s hard to understand how such a state of life can exist.

Ba has cancer in her stomach. And she seems to be waiting for death.

Her only concern is: “If the house is repaired, my son can stay here safely. Maybe in the future, someone from the family will get married, and a girl will agree to live here.”

She talks again and again about getting the house fixed.

I heard in her cracked, resigned voice—like a stone that has turned into a mother’s heart—“Khamma, my child”, and I saw something divine in her brokenness.

Currently, mother and son are living in a relative’s house. But she says, “That’s not ours. I want something that’s truly ours.”

When we offered her rations and asked, “Will you be able to cook this?”

She pointed to her swollen stomach and said, “I can’t even sit properly.”

Then added, “If I give it to a neighbor, maybe they’ll cook it for us.”

We assured her: we will take care of that too.

We will repair Ba’s house in memory of our beloved Kushalbhai.

With the support of our respected Kishorbhai Patel—our beloved uncle, we’ve already built many ‘Kush Homes’, and Khemiba’s house will be the next in that series.

But seeing someone live in such conditions tears at your soul.

May nature never give anyone so much pain that they forget what happiness even feels like...

We prayed silently for relief from her suffering as we left her home.

And now—we will build Ba’s home, quickly

પીડા સહન થાય એટલી જ આપવી. આમ પારાવાર વેદના ને સુખ તો જાણે ખેમીબાના ઘરનું સરનામુ જ ભૂલી ગયું હોય એવું અમે જોયું.

બાની ઊંચાઈ ઝાઝી નહીં. ને પેટ તો ગાગરડી જેવું, એકદ કઠણ. ઉંમર ન થઈ હોય તો જાણે ગર્ભવતી હોય એવું લાગે. 

શું થયું બા એવું પુછ્યું તો કે, ગાંઠ છે. અમે કહ્યું, તો ઓપરેશન કરાવી લઈએ તમને નિરાંત થાય ને બાએ કહ્યું, ડોક્ટર ના કેહ. ઓપરેશન કરશો તો ડોશી મરી જશો.

બાના ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતા. નિસ્તેજ થયેલી આંખો. બનાસકાંઠાના વડગામના નવી સેદણીગામમાં એ રહે. ઘર તો સરકારી સહાયથી 2002માં બનેલું. પણ એ ઘર તો હવે પડુ પડુ થાય. ચોમાસામાં તો ચુવા થાય.

અમારા કાર્યકર પરેશભાઈ અને રમેશભાઈને બાની માહિતી મળી તે બેય એમને મળ્યા ને એમના ઘર પરનું ધાબુ ઉતારી ત્યાં પતરા નાખી ટોયલેટ બાથરૃમ ને ઓટલા આગળ પતરા નાખી ઢાળિયું કરી દેવા કહ્યું. પણ એમની ઈચ્છા બાને એક વખત અમે મળીયે એવી તે  બનાસકાંઠા કલેક્ટર શ્રીને વિચરતી જાતિઓના મુદ્દે મળવાનું હતું તે મળીને અમે ખેમીબા પાસે પહોંચ્યા. ને સ્થિતિ જોઈને મન શૂન્ય થઈ ગયું.

બાના ઘરમાં એક ફોટો હતો. મે કહ્યું, બા આ કોણ તો કહે, મારો દિકરો. જુવાનજોધ એ હોત તો મારે આ દુઃખના દાડા ના હોત. ને બા રડી પડ્યા.

એમના બીજા દિકરાના પગ ચાલતા નથી. એ વિકલાંગ છે. એ ઘરે નહોતો. અમે પુછયું એ ક્યા ગયો તો કહે, એ ખાવા માંગવા ગયો. 

આમ તો ગામમાંથી કેટલાક સેવાભાવી માણસો આ બેય મા-દિકરાને જમવાનું આપી જાય. પણ સ્થિતિ અત્યંત દયનીય.

આવી હાલત કોઈની કેમ હોય એ ખરેખર નથી સમજાતું.

બાના પેટમાં કેન્સરની ગાંઠ છે ને બા જાણે મરવાની રાહ જુએ. ઘર સરખુ થાય તો દીકરો રહી શકે ને ઘર ભવિષ્યમાં કુટુંબવાળાને મળશે એમ વિચારી કોઈ ચોકરી કરી લે. એવી બાની ભાવના. તે ઘર સરખુ કરી દોની વાત એ વારેવારે કરે. ખમ્મા મારા લાલ એવું પથ્થર થઈ ગયેલી મા કહે એવું જ ક્યાંક ખેમીબામાં જોયું.

હાલ મા-દીકરો પોતાના સંબંધીના ઘરમાં જ રહે. પણ પોતાનું એ પોતાનું એવું એ કહે. 

રાશન આપીએ તો તમે રાંધો એવું બાને પુછ્યું તો કહે, મારાથી તો બેસાતુંયે નથી આ પેટ જુઓ. પણ પડોશમાં કોઈકને આપુ તો એ રાંધી આપે ખરા.

અમે એ પણ કરીશું.

બાનું ઘર અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં ઠીક થાય એવું કરીશું. આદરણીય કિશોરભાઈ પટેલ- અમારા પ્રિય અંકલની મદદથી અમે ઘણા કુશ હોમ બાંધ્યા. ખેમીબાનું ઘર પણ એ સીરીઝમાં આગળ બાંધીશું.

પણ આવી સ્થિતિમાં જીવતા માણસોને જોઈને જીવ બળે. 

કુદરત એટલુંયે દુઃખ ન આપ કે આ જગતમાં સુખ છે આ વાત જ ભૂલી જવાય... દુઃખ હરી લેની પ્રાર્થના ત્યાંથી નીકળતા નીકળતા ઈશ્વરને કરી.

બસ બાનુ ઘર ઝટ બાંધીશું.

The current living condition of Khemi ba

Khemi ba shares her condition with Mittal Patel

VSSM will repair Ba’s house in memory of our
 beloved Kushalbhai

Building Hope for Diwaliba Before This Diwali with the help from VSSM...

Mittal Patel meets diwaliba at her shanty with others

“In our village, there is a mother and her son living in extremely difficult conditions. We hope you can visit them once and offer any help possible,”

– This request came from Bhemabhai Rabari, a respected leader from Makdala village in Banaskantha, along with former Sarpanch Shri Narsinhbhai. They conveyed this to our dedicated team members, Narabhai and Ratnabhai.

We have been working in Makdala, constructing a Jal Mandir (Water Temple) and now also building a Tree Temple. After reviewing the progress of these projects, we went to Bhemabhai’s house for a meal—and from there, we visited Diwaliba, whose situation they had spoken to us about.

Diwali—such a beautiful name. But sadly, her life bears none of the light or joy the name suggests. Her husband passed away a while ago.

She has a young son, but he was tragically injured in an accident that left him with a spinal cord condition, making him completely bedridden.

The family now struggles for even basic necessities.

Diwaliba says: “We manage on the old age pension and whatever ration we get through our ration card.”

At times of extreme need, she turns to the compassionate farmers of the village, who support her however they can.

This is how her days go on—quietly, bravely.

We sat in the small courtyard of her house.

There’s not much of a house, really—just a thatched roof under which they sleep. Her heart wishes for a room, a kitchen, and a toilet-bathroom—but she has no means to make this dream a reality.

Moved by her situation, Narsinhbhai and the current Sarpanch offered to provide monthly rations to the family.

Narsinhbhai also added, “We as a village will contribute a small portion for building a house.”

We agreed: if the village gives 20% of the cost, we will contribute the remaining and build them a modest, dignified home.

This "Kush Home" will be built in memory of our beloved Kushalbhai.

Kishorbhai Patel (Uncle), who supports us in such efforts, always says:

“You are free to decide which families need a home. Just let me know when you've chosen, and do what feels right.”

I’m deeply grateful for this trust.

So far, we have been instrumental in building over 250 Kush Homes.

If more people come forward to join us, we can provide permanent homes to many more homeless families.

Through VSSM, we have already built homes for 1,765 families, and we hope to build many more in the coming years.

With God’s grace, may this vision be fulfilled.

The village of Makdala agreeing to contribute 20% is truly commendable.

In truth, every village has families like Diwaliba’s—struggling, vulnerable.

If each village could contribute even 50%, then organizations like ours and respected members of society can join hands more naturally and help build homes for countless families.

Our only wish now:

May this year’s Diwali for Diwaliba be celebrated in a home that she can call her own.

With heartfelt wishes and blessings.

 “અમારા ગામમાં એક મા અને દિકરો રહે છે હાલત અત્યંત ખરાબ છે તમે એક ફેરા મુલાકાત કરી શક્ય મદદ કરો એમ ઈચ્છીએ છીએ.”

બનાસકાંઠાના મકડાલાગામના આગેવાન ભેમાભાઈ રબારી તેમજ પૂર્વ સરપંચ શ્રી નરસિંહભાઈએ આ વાત અમારા કાર્યકર નારણભાઈ અને રત્નાભાઈને કરી. મકડાલામાં અમે જળમંદિરનું નિર્માણ કર્યું સાથે વૃક્ષ મંદિરનું નિર્માણ પણ કરી રહ્યા છે. અમે કામ કેવું થઈ રહ્યું છે એ જોવા ગયા પછી ભેમાભાઈના ઘરે જમવા ગયા ને ત્યાંથી જેમની મુલાકાત માટે વાત કરેલી એ દિવાળીબાના ઘરે. દિવાળી નામ કેવું સરસ પણ એમના જીવનમાં દિવાળી જેવું કશું નહીં. બાના ઘરવાળા થોડા સમય પહેલા ગુજરી ગયા. એક જુવાન દિકરો ખરો પણ એને કોઈ અકસ્માત થયેલો જેમાં કરોડરજ્જુની બિમારી થઈ અને એ પથારીવશ થઈ ગયો. ઘરમાં ખાવાપીવાની તકલીફ ઊભી થઈ. દિવાળી બા કહે એમ, “બુઢા પેન્શન આવે અને રેશનકાર્ડ પર જે રેશન મળે એમાં એમનું જીનવ ચાલે.” ક્યારેક ગામના સક્ષમ ખેડૂતોના દ્વારે જરૃરિયાતના સમયે એ ઊભા રહે ને સૌ એમનાથી થાય તે ટેકો કરે. આમ એમનું જીવન નભે.

દિવાળીબાના ઘરના ફળિયામાં અમે બેઠેલા. ઘર જેવું કશું નહોતું એક ઢાળિયું હતું જેમાં એ સુતા. મનની ભાવના એક રૃમ,રસોડુ અને ટોયલેટ બાથરૃમ થઈ જાય એવી પણ એમાંનું કશું કરી શકવાની એમની ક્ષમતા નહીં.

નરસિંહભાઈ અને સરપંચ શ્રી બંનેએ દર મહિને રાશન આપવા મદદ માટે કહ્યું.

નરસિંહભાઈએ કહ્યું, “ઘર બાંધકામમાં અમે ગામ તરીકે નાનો ટેકો કરીશું.” અમે એમને 20 ટકા રકમ ગામ કાઢે ને બાકીની અમે આપીશું એમ કરીને નાનકડુ ઘર કરી આપવા સહમતી દર્શાવી.

અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશહોમ અમે બાંધીશું. કિશોરભાઈ પટેલ (અંકલ) આ કાર્યમાં મદદ કરે એ કહે, “તમને ઠીક લાગે એ પરિવારોના ઘર બાંધકામ કરવાની છુટ છે.” અંકલને અમે ક્યારેક નક્કી કર્યા પછી જાણ કરીએ કે આ પરિવારનું ઘર બાંધવાનું નક્કી કર્યું છે. ને અંકલ એમાં ભરોષો રાખી યોગ્ય લાગે તેમ કરો એમ કહે. એમના આ ભરોષો માટે આભારી છું. અત્યાર સુધી 250 થી વધારે કુશ હોમ બાંધવામાં નિમિત્ત બન્યા છીએ. બસ વધુ લોકો આપણી સાથે જોડાય તો ઘણા ઘરવિહોણાને પાકકુ ઘર આપી શકીશું.

VSSM થકી અત્યાર સુધી 1765 પરિવારોના ઘર બાંધી ચુક્યા છીએ ને આવનારા વર્ષોમાં અનેકોના ઘર બાંધવાની મનછા છે. ઈશ્વર એ પુરી કરાવે એવી શુભભાવના..

મકડાલા ગામે 20 ટકા રકમ આપવા કહ્યું એનો રાજીપો. આમ તો દરેક ગામમાં આવા ઘરવિહોણા પરિવારો રહે. આ તમામના ઘર બાંધવા માટે ગામ 50 ટકા રકમ કાઢે તો અમારી જેવી સંસ્થાઓ સમાજના પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિઓને આ કાર્યમાં વધારે સાહજિક રીતે જોડી શકે અને અનેકોના ઘર બાંધી શકે.

બસ દિવાળીબાની આ વર્ષની દિવાળી એમની ઈચ્છા મુજબના ઘરમાં ઊજવાય એવી શુભેચ્છા.

#mittalpatel #vssm #elderlycare #gujarat

The current living condition of Diwaliba

Diwaliba at her shanty

The current living condition of Diwaliba

We express our gratitude to our well-wishers who helped us provide ration kit to Daria Ba, and we bow to Kishor uncle for assisting in building her home...

Mittal Patel meets Daria Ba in Amodard village

Sunil, our worker from Vadodara, showed our driver Darshan the way to Amodard village, saying we were going to meet Daria Ba. We arrived at the Rathodiya Faliya in the village. The car stopped outside the Faliya, and we walked to Daria Ba's home.

Though we called it a home, whether to refer to it as such was questionable. Daria Ba was seated amidst the decay of her surroundings, her frail body barely visible. At first glance, it resembled the vision of hell.

One of her sons is mentally challenged. He wanders off but eventually returns to Daria Ba for food. Daria Ba survives with the help of her neighbors, who occasionally provide her with sustenance.

Realizing the situation, we started providing rations every month. The kind neighbors also bring firewood, enabling her to cook.

Food and drink seemed to be a distant luxury, but seeing the condition of the hut where she lives... words fail to capture the despair.

On the day we visited, it was unbearably hot. It was hard to imagine Ba living in such heat.

Even going to the toilet or bathroom was a huge struggle.

Given the situation, we decided to build her a small house. Our Kishor uncle (Kishorbhai Patel) helped with this. In memory of our dear Kushalbhai, we decided to prepare this new home and started the construction.

We express our gratitude to those who helped us provide rations to Daria Ba, and we bow to Kishor uncle for assisting in building her home.

Imagining the comfort Ba will find in this house is difficult. Just thinking about the monsoon and the conditions she endured is unsettling.

It’s a blessing to be a part of bringing relief to the lives of so many individuals.

You can also join in such efforts. You can help... For assistance, please contact 90999-36013 between 11 AM and 6 PM.

આપણે દરિયા બાને મળવા જવાનું છે એમ કહીને વડોદરના અમારા કાર્યકર સુનિલે અમારા સારથી દર્શનને આમોદરદ ગામનો રસ્તો બતાવ્યો. ગામના રાઠોડિયા ફળિયામાં અમે પહોંચ્યા. ગાડી ફળિયા બહાર ઊભી રહી ને અમે ચાલતા દરિયાના ઘરે પહોંચ્યા. 

ઘર તો અમે બોલીયે પણ ઘર કહેવું કે કેમ એ સવાલ. કંતાનની આડાશોમાં જીર્ણ દેહધારી બા બેઠેલા. આંખે ઝાંખપ. પ્રથમ નજરે નર્કની કલ્પના આપણે કરીએ તેવું નર્ક જ જણાયું.

એમનો એક દિકરો માનસીક વિકલાંગ. એ ગમે ત્યાં ભટકે પણ ટાણુ થાય એટલે દરિયા બા પાસે ખાવા આવે. દરિયા બાને આડોશી પાડોશી વધેલું ઘટેલું આપે ને એ જીવે.

સ્થિતિ ખ્યાલ આવતા અમે દર મહિને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. પડોશીઓ સારા તે બળતણ  લાવી આપે એનાથી એમનો ચૂલો સળગે. 

ખાવા પીવાનું તો જાણે હખ થઈ ગયું. પણ એ જ્યાં રહે તે ઝૂંપડાની દશા જોઈને તો... ઘડિક તો શું બોલવું સમજાય નહીં.

જે દિવસે મળવા ગયા તે દિવસે સખત તાપ હતો. સહન ન થઈ શકે એવી ગરમીમાં બા રહે..

ટોયલેટ - બાથરૃમ જવાની પણ ભયંકર તકલીફ. 

સ્થિતિ જોઈને નાનકડુ ઘર કરવાનું નક્કી કર્યું. ને એ માટે મદદ કરી અમારા કિશોર અંકલે(કિશોરભાઈ પટેલ). પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશ હોમ તૈયાર કરવાનું નક્કી કર્યું ને એનું બાંધકામ પણ શરૃ કર્યું...

દરિયા બાને રાશન આપવામાં નિમિત્ત બનનાર સ્વજનોના અમે આભારી સાથે ઘર બનાવવામાં મદદ કરનાર કિશોર અંકલને પ્રણામ..

આ ઘરમાં બાને કેવી સાતા મળશે એની કલ્પના કરવી પણ મુશ્કેલ. ચોમાસુ તો એ જે સ્થિતિમાં રહેતા ત્યાં કેવું જતું હશે એ વિચારીને કમકમા આવી જાય..

આવા અનેક વ્યક્તિઓના જીવનને સાતા આપવામાં નિમિત્ત બન્યાનો રાજીપો. 

તમે સૌ પણ આવા કાર્યોમાં જોડાઈ શકો. મદદ કરી શકો... મદદ માટે 90999-36013 પર 11 થી 6માં સંપર્ક કરવા વિનંતી.

#MittalPatel #humanrights #support #socialwork #gujarat #viral

Mittal Patel visits Daria Ba and looking at her condition
we decided to build her a small house

The current living condition of Daria Ba

VSSM's well-wisher Kishorbhai from USA helped
Daria Ba to build her home

Ongoing construction of Daria BA's new home

AmaratKaka and Ishaba receives monthly ration kit from VSSM under it's Mavjat Karyakram initiative...

AmratKaka shares his experience with Mittal Patel

You have worked with renowned artists like Kaka Kirtidan Bhai and Farida Meer, so you must have earned a lot of money, right?' 'Yes, sister, I earned a lot.' 'So why didn't you save it?' 'What was the point of saving it?' 'It would be useful in old age.' 'I thought my son would be the support in my old age, but he is no longer here, so what use is money?' 'Still, everyone saves...' Before Amrat Kaka from Patan could answer, his neighbor said, 'No one who comes to Kaka's house leaves empty-handed... Kaka has fed and given a lot to everyone.'

Amrat Kaka's words were delightful. He also had a lot of spiritual knowledge. He said, 'What is the point of saving? Nothing will come with you when you die. And won't God send someone to feed the hungry? You were sent to us... so we must not distrust Him.'

Kaka and his wife Ishaba, who had such faith, lost their only son and became destitute. Currently, they receive an old-age pension and manage to live on the ration kits we provide them.

Kaka played the manjira exceptionally well in folk performances. Even today, if there is an event, Kaka gets up and goes. We had many conversations with him, all of which are available as videos on our YouTube channel.

When we were about to leave after meeting Kaka, he took out a five hundred rupee note to give us. He said, 'How can I let you go empty-handed?'

This incident taught us a lot about what generosity means.

In Patan and Banaskantha, Ashwin Bhai Chaudhary from Palanpur helps provide rations to a hundred such elderly individuals. Despite being young, he has made significant progress in the construction field and joyfully shares what God has given him.

Our best wishes for Ashwin Bhai to continue to be happy.

Along with Amrat Kaka, we provide monthly rations to six hundred elderly individuals. You too can become guardians of these elderly people, like Ashwin Bhai, according to your capacity.

Best wishes to everyone for their well-being.

 'કાકા કીર્તીદાનાભાઈ, ફરિદા મીર વગેરે જેવા નામી કલાકારો સાથે કામ કર્યું છે તો પૈસાય મળતા હશે ને?'

'હા બેન ઘણા મળ્યા'

'તો ભેગા કેમ ન કર્યા?'

'ભેગા કરીને શું કરવાનું?'

'ઘડપણમાં કામ આવે'

'દીકરો હતો એ ઘડપણની લાઠી બનત એવું લાગતું હતું પણ એય ક્યાં રહ્યો, તો પૈસા શું રહેત?'

'છતાં બચત તો સૌ કરે..'

પાટણના રવિન્દ્રાના અમરતકાકા આનો જવાબ આપે તે પહેલા તેમના પડોશીએ કહ્યું, 'કાકાના ત્યાં કોઈ પણ વ્યક્તિ માંગવા આવે એ ક્યારેય ખાલી હાથે ન જાય.. કાકાએ ખુબ ખવડાવ્યું ને આપ્યુય બધાને ઘણું..'

અમરતકાકાની વાતો મજાની હતી. આધ્યાત્મીક જ્ઞાન પણ ઘણું એ કહે, 'ભેગુ કરીને શું કરવાનું એ કશું સાથે નહીં આવે. ને ભગવાન ભૂખ્યા ક્યાં સુવાડે? તમારા જેવાને મોકલી દીધા ને.. તો અવિશ્વાસ નહીં કરવાનો..'

આવી શ્રદ્ધા ધરાવતા કાકા અને એમના પત્ની ઈશાબાનો એકના એક દિકરો ગુજરી ગયો ને દંપતિ  નિરાધાર બન્યું. હાલ બેઉને વૃદ્ધ પેન્શન મળે ને અમે આપીયે એ રાશનકીટ એનાથી જીવન ચાલી જાય છે. 

કાકા લોકડાયરામાં ગજબ મંજિરા વગાડતા. આજેય વાયક આવે તો કાકા ઉપડી જાય. ખુબ બધી વાતો એમની સાથે થઈ એ બધી અમારી યુટ્યુબ ચેલનમાં વિડીયો સ્વરૃપે મુકી છે..

કાકાને મળીને અમે નીકળી રહ્યા હતા ત્યારે એમણે પાંચસોની નોટ કાઢી અમને આપવા. એ કહે, 'ખાલી હાથે તમને કેમ જવા દેવાય..'

ઉદારતા કોને કહેવાય એના વિષે આ વાતથી જ ઘણું સમજાઈ ગયું.

પાટણ અને બનાસકાંઠામાં રહેતા આવા 100 માવતરોને રાશન આપવામાં પાલનપુરના યુવાન અશ્વિનભાઈ ચૌધરી મદદ કરે. એમણે બાંધકામ ક્ષેત્રે નાની ઉંમરમાં ઘણી પ્રગતિ સાધી ને ઈશ્વરે જે આપ્યું એ હરખથી એ વહેંચે..

અશ્વિનભાઈ ખુબ સુખી થાય એવી શુભભાવના..

સાથે અમરતકાકા જેવા 600 માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીયે.. તમે સૌ પણ અશ્વિનભાઈની જેેમ માવતરોના ક્ષમતા અનુસાર પાલક બની શકો...

સૌનું શુભથાવોની શુભભાવના...

Ishaba and Amratkaka recieves ration kit under VSSM's
Mavjat Karyakram

Mittal Patel meets AmratKaka and Ishaba in Patan

AmratKaka gives bleesings to Mittal Patel

VSSM became instrumental in fulfilling our Elderly PanchaBapa's wish...

Mittal Patel meets Panchabhai and his son

In the village of Devkigalol in Jetpur District in Rajkot stays Panchabapa. The house of Panchabapa is right in the middle of the street. The small house is built with raw bricks. Panchabapa has no money to do the flooring so the house would get flooded in monsoon. He would keep on removing the water. The walls were weak and it would become damp in the monsoon. When there is lightning it feels that the house would collapse. 

Panchabapa does the work of a cobbler. He has a lot of self respect and would never ask for help from anyone. He has a son who was handicapped. & therefore could not work. Father & son stayed together in a small room.

Bapa's vision had also grown weak yet he would cook food. His neighbours would also take proper care of him but everyone has their own house to take care of. So Bapa would not like to bother them.

Bapa's house did not have proper vessels. We reached his home in the afternoon. There were Rotis made but there was no vessel to keep it safe. Rotis were kept in a wax bag.

Both father & son could not work. We provide them with the monthly food kit. This helps them to meet their daily food requirement and they live a respectful life. Our associate Smt Chhayaben has seen Bapa in distress because he did not have a proper roof in his house. She requested us to construct a proper house for Bapa. After meeting him we felt that we should make his home without any delay. 

We requested our well wisher Shri Kishorebhai Patel from USA,  He, in memory of his son Kushal, immediately agreed to build a "Kush" home for Bapa. He also gave vessels for the house for which we are extremely thankful. It is because of kind hearted people like him that such work gets done.

During storms the roof would fly off and during monsoon the floor would get flooded.   He would be put into very serious difficulty. It was his wish that the roof & floor be repaired & there would be one light and a fan in the house. Having spent his entire life repairing footwear he had no money to fulfill his wish. VSSM became instrumental in fulfilling Bapa's wish & we are happy about it.

રાજકોટના જેતપુરનું દેવકીગાલોલ ગામ. ગામમાં પાંચાબાપા રહે. આમ બાપા જ્યાં રહે તે શેરીમાં બાપાનું ઘર બરાબર વચ્ચો વચ.. કાચી ઈંટોમાંથી ચણેલી નાનકડી ઓરડી. ઓરડીનું તળિયું નાખવા પૈસા નહીં તે તળિયું નાખેલું નહીં. ચોમાસામાં ઘરમાં પાણી ભરાય. બાપા કહે, ચોમાસામાં સતત પાણી ઉલેચતો રહું. ભીંતો કાચી એટલે બધે ભેજ. ને વીજળીના કડાકા થાય ત્યારે તો ઘર પડી જશે તો એવું થાય..

પાંચાબાપા ગામમાં મોચી કામ કરતા. બાપા સ્વમાની કોઈ સામે હાથ લાંબો કરવો ગમે નહીં.. એમના એક દિકરા. પણ એ વિકલાંગ. ખાસ કામ ન કરી શકે. બાપ દીકરો એકલા ઓરડીમાં રહે.

બાપાને આંખો ઓછુ ભળાય. છતાં રસોઈ એમના ભાગે.. એમની બાજુમાં રહેતા કટુંબીજનો પણ બાપાને બરાબર સાચવે. પણ દરેક પોતાનું ઘર લઈને બેઠુ છે એટલે એમને બોજો ન અપાય એવું બાપા કહે.

ઘરમાં સરખી ઘરવખરી પણ નહી. અમે બપોરે પહોંચ્યા. એમણે રોટલીઓ બનાવેલી. પણ રોટલી ભરવા ડબ્બો નહીં તે એક મીણિયાની થેલીમાં રોટલીઓ એમણે ભરેલી..

કામ તો બાપ દીકરાથી થાય નહીં. અમે એ સ્વમાનભેર ખાઈ શકે તે માટે દર મહિને રાશન આપીયે.

પણ બાપાના માથે સરખી છત નહીં. એમને હેરાન થતા જોઈ અમારા કાર્યકર  બાપાનું ઘર કરી દેવા અમને કહ્યું ને બાપાને મળ્યા પછી તત્કાલ ઘર કરી દેવાની લાગણી થઈ.

અમેરીકામાં રહેતા અમારા કિશોર અંકલ(કિશોરભાઈ પટેલ) ને કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશ હોમ બનાવવા વાત કરીને અંકલે તુરત એ માટે હા કહી. અંકલે તો જરૃર પડે ઘરવખરી પણ કરી દેવાનું કહ્યું. અંકલની આ લાગણી માટે ઘણી આભારી છું... તેમના જેવા સ્વજનોના સહયોગથી જ આ બધા કામો થાય...

પાંચાબાપાને વાવાઝોડામાં પતરા ઉડી જાયની બીક લાગે, ચોમાસામાં પાણી ભરાય ને એ દુઃખી થઈ જાય. એમની ઈચ્છા આ પીડા દૂર થાય ને ઘરમાં એકાદ પંખો, લાઈટની સુવિધા થાય તેવું ઘર કરવાની હતી. પણ આખી જીંદગી ચંપલ સાંધવામાં ગઈ. એમાં કાંઈ ઝાઝુ ભેગુ ન કરી શક્યા.

બાપા અમારા એટલે એમનું સરસ ઘર થાય એમાં VSSM નિમિત્ત બનશે... 

#MittalPatel #vssm #Ghar #mavjat #elderlycare

The current living condtion of Panchabapa's house

Panchabapa's wish was that the roof & floor be repaired &
there would be one light and a fan in the house

VSSM requested our well wisher Shri Kishorebhai Patel from
USA,to build a "Kush" home for Bapa

LaxmiMa gets Ration kit with the help of VSSM...

Mittal Patel meets Laxmima

 It is very difficult to stay alone.  Laxmima stays in the village of Devkigalol in Rajkot. Her husband died of cancer. With her advancing age, she is now unable to work. She used to earn her living by working as a domestic help. When we came to know of her dire condition we decided to give her the monthly food kit. This helps her to get enough to not go hungry. Every month we give ration to 600 such old dependent people, This is a very satisfying work to do. We invite all of you to join us in this mission of relieving the hunger of old & dependent people.

अकेले रहना बहुत मुश्किल। राजकोट का देवकीगालोल गाँव। वहाँ लक्ष्मी माँ रहते है। उनके पति की मौत केन्सर से हुई। बढती उम्र के कारण काम नहीं हो पाता। गाँव में किसी घर के बर्तन माँजने का काम मिले तो वो कर के गुजारा करते थे। इनकी स्थिति के बारे में हमे पता चला अब हम उनको हर महीना अनाज देते है। ताकि वो पेट भरके खा शके। अभी गुजरात के अलग अलग विस्तार में रहने वाले ऐसे 600 निराधार बडे बुजुर्गों को हम हर महीना अनाज के रूप में मदद पहोचाते है। ये बड़ा सुकून वाला काम है। आप सब को भी इस काम में हमारे साथ जुड़ने कीलिये निमंत्रण।

VSSM Coordinator Kanubhai and Chhayben gives monthly
ration kit Laxmima under its Mavjat initiative

Mittal Patel with Laxmima in her shanty

The current living condition of Laxmima

Babuma gets monthly ration kit with the help from VSSM...

Mittal Patel meets Babuma in kheda

Amidst all concrete houses was this house made with wet mud. It had no electricity connection. Kerosene lamps seen in the old days were still used. As soon as one enters this house one could find such kerosene lamps. Now that kerosene is not available then how do these lamps light ?

Babuma who stays alone in this house replied that she lights the lamp with diesel. I heard for the first time that one could light a lamp with diesel. One could see many vessels arranged in the house. At one time many guests used to come to this house.  In fact there were many members of the family and the house was always abuzz with activity. 

With two Sons and a husband the life was going on without much problem. But unfortunately both the sons expired because of local infectious disease and soon the husband expired too..Other relations had no time for Babuma. Babuma was now alone. She did some labour jobs and earned money which took care of her needs. But now with age she was getting tired. She could not get work either. She was dependent on the she got on the ration card.However that was not enough. It was not in her nature to ask for favours.. 

Our associate Shri Rajnibhai came to know about Babuma staying in Pingjal village of Kheda district.He met Babuma and Babuma requested that if she could get a month's ration that would be enough and she would not have to depend on others. We at VSSM started giving ration to her every month. Babuma is now much more comfortable.

We take care of 600 such old parents who do not have anyone to take care of them. You can be a guardian to them . Many write to us about such old people in various villages. However it is not always possible for us to reach them. However if society helps we can help even a thousand such dependent old parents. 

To become a guardian please call us on 90999 36013 between 10AM to 6PM. You can even whatsapp us. 

There are many such old dependent parents who need support. We request you to join us in this mission.

 બહુ બધા પાક્કા મકાનોની વચ્ચે એક ગાર માટીમાંથી બનાવેલું નાનકડુ મકાન ઊભેલું. ઘરમાં વીજળીની સુવિધા નહીં.  નાનપણમાં જોયેલો ઘાસતેલનો દિવો આ ઘરમાં પ્રવેશીયે કે નાનકડી છાજલીમાં મુકેલો ભળાય. હવે કેરોસીન તો મળતું નથી તો આ દિવો પ્રગટે શેનાથી?

જવાબમાં આ ઘરમાં રહેતા એકલા અટુલા બબુમાએ કહ્યું ડીઝલથી. ડીઝલથી દિવો બળે એ પહેલીવાર સાંભળ્યું. નાનકડુ ઘર એમાં અભરાઈ પર ઘણી થાળી વાટકીઓ ગોઠવેલી. એક વખતે આ ઘરમાં ઘણા મહેમાનો આવતા. અલબત ઘરમાં વસ્તાર પણ હતો એટલે ઘર ધમધમતુ હતું. મજૂરી કરીને પેટિયું રળતા બબુમાનો સંસાર ભર્યોભાદર્યો હતો. 

બે દિકરા ને પતિ સાથે જીંદગી ઠીકઠાક જઈ રહી ત્યાં દિકરાને બળિયાબાપજી નીકળ્યા ને એ દુનિયા છોડી ગયો. બીજો પણ એજ રીતે બિમારીમાં ગયો. પછી તો કાકા પણ ગયા ને બબુમા એકલા રહી ગયા. 

કુટુંબના બધા ખરા એ થોડું ધ્યાન આપે. પણ બબુમા એકલા થઈ ગયા. મજૂરી મળે એ કરે ને જીવન પસાર થાય. પણ હવે હાથપગ થાક્યા. કામ પણ ન મળે. રેશનકાર્ડ પર મળતા અનાજ પર નભે.. પણ પુરુ ન થાય. વળી બબુમાને કોઈ પાસે માંગવું ન ગમે.

આવા ખેડાના પીંગળજમાં રહેતા બબુમા વિષે અમારા કાર્યકર રજનીભાઈને ખ્યાલ આવ્યો. એ એમને મળ્યા ને બાએ કહ્યું મહિનાનું રાશન મળી જાય તો મને ઠીક કરે કોઈની ઓશળિયા વેઠવાની ન થાય.

અમે દર મહિને રાશન પહોંચાડવાનું શરૃ કર્યું. હવે બબુમાના જીવને નિરાંત છે..

ચાકરી કરનાર કોઈ ન હોય તેવા 600 નિરાધાર બા દાદાઓને અમે દર મહિને રાશન આપીયે તમે પણ એમના પાલક બની શકો. 

ઘણા સ્વજનો અમને ફલાણા ગામમાં આવા જ એક બા છે કે દાદા છે તમે મદદ કરોનું લખી મોકલે પણ અમે બધે પહોંચી ન વળીએ. પણ હા સમાજ સહયોગ કરે અને આવા બા દાદાઓના એ એક એક કરીને પાલક બને તો છસો શું હજાર માવતરોને મદદ કરી શકાય.

પાલક બનવા 90999-36013 પર 10 થી 6માં સંપર્ક કરી શકાય. કોઈ કારણસર ફોન ન ઉપડે તો વોટસઅપમાં મેસેજ કરી શકાય..

નિરાધાર ઘણા છે જેમને ઘડપણમાં લાઠીની જરૃર છે. આ અભીયાનમાં જોડાઈ એમની ઘડપણની લાઠી બનવા આપ સૌને વિનંતી.

#mittalpatel #Vssm #ઘર  #નિરાધાર  #માવતર #રાશન

Mittal Patel with Babuma

Mittal Patel with VSSM coordinator Rajnikantbhai and
Babuma

Mittal Patel with Babuma

With the help of all our well-wishers we are able to give ration kit to Gajraba every month....

Mittal Patel with Gajra ba

 "I got a paralytic attack. My face has got twisted. How will I sing Bhajans ? Whatever pain you want to give you can but just see that I am able to sing Bhajans in your praise till I die."

Gajraba from Village Chitrasar in Kheda District was for the first time asking some favour from the God. She became a widow at a very young age and raised six children single handedly. In Spite of all the difficulties she never asked for any favour from God. She never complained to Him. Her only wish was that God remain with her.

For the first time she prayed to God to help her recover from paralysis that struck her. God listened to her and she recovered.

Gajraba has lost five of her children in her lifetime. She is obviously very sad about it. One daughter is with her. However she faces great difficulties to get proper food. She doesn't like to ask anyone for help. Infact her self respect is such that if any hungry person comes to her, she will somehow manage to feed that person even if its the last grain in her storage.  . 

Such a lady unfortunately stays in a temporary shed. She desires a permanent home but she has no money for it. She never asked God about it. However God takes care of His disciples One day a brick layer came to her village. He asked Gajraba to take some broken bricks which were lying unused from which she could build her house.  

Gajraba built a good home out of the bricks she had. She even decorated the house. She said it seemed Lord Ram had come to help her build the house.

 Faith gives strength to a person to live life. When one meets Gajraba one can realise how true this statement is. Who would support Gajraba in her old age was a big question. She said "My God sent you" referring to me. With the help of all our donors like you we are able to give ration kit to Gajraba every month. Our associate Rajnibhai takes proper care of Gajraba.

Gajraba's story is extraordinarily inspirational. To know more about her one can see the YouTube link : https://www.youtube.com/watch?v=C5_IW1PxYf4

With the help from all of you we can support old & unsupported Parents and Grandparents with the ration kit. You can also be a part of this noble work by contributing towards the same. For this please call on 90999-36013 or contact us on whats app. Let Gajraba's God take care of all.

'આ લકવો આલ્યો, મારુ મુઢુ વોકુ થઈ જ્યું તે મુ તારુ ભજન ચમનું ગઈશ? બીજુ જે દુઃખ આલવું હોય એ આલ પણ તારુ ભજન તો મુ મરતા હુદી ગાયા કરુ એવું કોક કર...'

ખેડાના ચિત્રાસરના ખુબ અભાવમાં રહેતા ગજરાબાએ  જિંદીગમાં પહેલીવાર ભગવાન પાસે કશુંક માંગ્યું. રહેવા સરખુ ઘર નહીં. ખુબ નાની ઉંમરે વિધવા થયેલા. છ સંતાનોને એમણે એકલે હાથે મોટા કર્યા છતાં ક્યારેય ભગવાન પાસે મને આવું આપજે, તેવું આપજે. આવું દુઃખ કેમ આપ્યું એવી કોઈ ફરિયાદ એમણે ક્યારેય કરી નહીં. બસ મારી સાથે રહેજે એ એક જ વાત ને એ જાણે રામને પ્રત્યક્ષ જુએ.. 

ગજરાબાને લકવો પડ્યો ને ભજન ગાવાનું બંધ થયું. ત્યારે પહેલીવાર ભજન ગાવા લકવો ઠીક કરવા પ્રાર્થના કરી ને ભગવાને એ પ્રાર્થના સાંભળી. એ લકવામાંથી બેઠા થઈ ગયા.

આવા ગજરાબાના પાંચ સંતાનો તેમની હાજરીમાં જ ગયા. એનું એમને ભારે દુઃખ. એક દિકરી એમની પાસે છે. પણ ખાવા પીવાની બાને ઘણી ઓશિયાળી. કોઈ પાસે માંગવું ગમે નહીં. અલબત કોઈ ભૂખ્યું એમના આંગણે આવે તો એને પાછા  ભૂખ્યા જવા પણ ન દે..

દાણા ભરવાની કોઠીમાં પડેલા દાણા ખતમ થઈ જાય તો છેલ્લે પડેલા દાણા ઉસેડીને એ ભૂખ્યા જનને આપે.

આવી પરોપકારની ભાવના રાખનાર ગજરાબા છાપરાંમાં રહેતા. મનમાં ભાવના પાક્કા ઘરની ખરી પણ પૈસા નહીં પણ ભગવાન પાસે એમણે ઘર ન માંગ્યું.

જો કે ભગવાન ભક્તોનું ધ્યાન રાખે. એક દિવસ ગામમાં ઈંટવાડો કરેલા એક ભાઈ આવ્યા ને ગજરાબાને ઈંટોના ટુકડા ઈંટવાડામાં પડ્યા છે એ લઈ જવા કહ્યું જેથી ઘર થઈ શકે. ઈંટોના એ ટુકડાથી ગજરાબાએ ગાર માટીનું સરસ ઘર કર્યું. એમણે એને સરસ સજાવ્યું પણ ખરુ. બા કહે, જાણે મારો રામ ઈંટો ચણવા આવ્યો હોય એવું એ વખતે તો લાગેલું..

શ્રદ્ધા માણસને જીવાડે એ વાત ગજરાબાને મળીએ ત્યારે સો ટકાની લાગે. બાને ઘડપણની લાઠી કોણ બનશે એ પ્રશ્ન હતો ને બા કહે, મારા રામે તમને મોકલી આપ્યા. VSSM તમારા સૌ સ્વજનોની મદદથી બાને દર મહિને રાશન આપે. અમારા કાર્યકર રજનીભાઈ બાનું બરાબર ધ્યાન રાખે...

ગજરા બાની વાતો બહુ અદભુત આપણને પ્રેરણા આપે તેવી.  એ વાતો સાંભળવા નીચીની વિગતે યુ ટ્યુબ પર જોઈ સાંભળી શકાય..

https://www.youtube.com/watch?v=C5_IW1PxYf4

આપ સૌ સ્વજનો થકી ગજરાબા જેવા નિરાધાર 600 બા -દાદાઓને આપણે રાશન આપીયે. તમે પણ આ સતકાર્યમાં સહભાગી બની શકો. એ માટે  90999-36013 પર 10 થી 6માં સંપર્ક કરી શકાય...અથવા વોટસઅપ પણ કરી શકાય. 

ગજરાનો રામ સૌના રખવાળા કરે તેવી અભ્યર્થના...

 #MittalPatel #vssm #navgujratsamay #columinst #ram #rammandirayodhya

VSSM helps Gajraba with monthly ration kit

Mittal Patel and others meets Gajraba in Kheda

Gajara ba showers blessings to Mittal Patel

Mittal Patel meets Gajra ba