Kaali Ma receives a ration kit every month under VSSM's Mavjat Karyakram initiative...

Mittal Patel meets Kaali Ma

God gave me a daughter, but for the last two years she has stopped calling me or even asking how I am. I had hoped that she would be my support in old age... but fate had something else in store for me.”

As soon as she said these words, tears welled up in the corners of the eyes of Kaali Ma, who lives in Ranasan village near Vijapur in Mehsana district.

It is hard to imagine that a daughter could do such a thing, isn't it? There are countless daughters in this world who lovingly care for their parents and brighten their twilight years. Unfortunately, Kaali Ma was not as fortunate.

Today, Kaali Ma lives all alone. Even during the scorching summer heat, she sits outside her house under a neem tree. When we asked, “Ma, why don’t you sit inside the house in such extreme heat?” she replied helplessly:

“There are two ceiling fans in the house, but both have stopped working. Rats have chewed through the electrical wiring. I don't have the money to repair them. It becomes unbearable inside, so I sit outside in the hot wind.”

What a difficult situation! She does not have enough money even to repair the wiring or fix a fan.

With the support of well-wishers associated with VSSM, we started providing Kaali Ma with monthly ration support three years ago. Since then, the regular supply of groceries has brought much-needed peace and security to her life.

Recalling her past struggles, Kaali Ma says:

“Earlier, life was very difficult. I never liked asking anyone for help. I tried to survive on the government old-age pension of ₹1,250 and 5 kilograms of grain, but it was never enough. Now, because you send ration every month, I can cook proper meals and eat with dignity.”

Whenever our volunteer Rizwan visits Kaali Ma to deliver her ration, her face lights up with the joy of meeting her own son. Recently, Rizwan was blessed with a baby boy. Delighted by the news, Kaali Ma took out ₹50 from her small savings and offered it as a traditional gift for the newborn.

When Rizwan politely refused, she affectionately replied:

“If my own son had been blessed with a son, wouldn’t I have given him something?”

Where blood relations turned away, a bond of genuine affection was formed.

There are many elderly people like Kaali Ma around us—abandoned and vulnerable, needing support and companionship in the later years of their lives.

For just ₹1,650, an elderly person’s monthly ration needs can be fully met. Until now, we have been delivering monthly ration kits to 750 elderly individuals. Following a recent survey by our field workers, we identified 50 more elderly people in need, bringing the total number of beneficiaries to 800.

₹1,650 is not a large amount. With your support, we can help many more vulnerable elders live with dignity and ensure that no one goes hungry in their old age.

Let us come together and bring warmth, dignity, and care to someone's twilight years.

 “ભગવાને એક દીકરી આપેલી પણ છેલ્લા બે વર્ષથી એણે ફોન કરવાનું કે મારી ખબર પૂછવાનું બંધ કરી દીધું. મને હતું કે, ઘડપણમાં દીકરી મારો સહારો બનશે... પણ કિસ્મતને કંઈક જુદું જ મંજૂર હતું.” આટલું કહેતા જ મહેસાણાના વિજાપુરના રણાસણગામમાં રહેતા કાળી માની આંખોના ખૂણા ભીના થઈ ગયા.

આપણને થાય કે કોઈ દીકરી આવું કરી શકે? માન્યામાં ન આવે ને? આ દુનિયામાં એવી કેટલીય દીકરીઓ છે જેમણે મા-બાપની સેવા કરી તેમનું ઘડપણ ઊજાળ્યું પણ કાળીમા આ બાબતમાં કમનસીબી રહ્યા.

કાળી મા આજે એકલા છે. ધગધગતી લૂ વાતી હોય તોય તેઓ ઘરની બહાર લીમડા નીચે ખાટલો ઢાળીને બેસી રહે. અમે પૂછ્યું, “મા, આટલી ગરમીમાં ઘરમાં કેમ નથી બેસતા?”

ત્યારે લાચારી સાથે એમણે જવાબ આપ્યો, “ઘરમાં બે-બે પંખા છે, પણ બેય બગડી ગયા છે. ઉંદરો ઘરમાં બહુ છે એમણે વાયરિંગ પણ કાપી નાખ્યા. ઘરમાં અકળામણ થાય એટલે બહાર લૂમાં બેસું છું.”

કેવી વિપદા! ખિસ્સામાં નવું વાયરિંગ કરાવવાના કે પંખો સરખો કરવાના પૈસા નથી.

VSSM સાથે સંકળાયેલા સ્વજનોની મદદથી કાળી માને ત્રણ વર્ષ પહેલા રાશન આપવાનું શરૂ કર્યું. દર મહિને નિયમિત રાશન મળતા હવે તેમના જીવને નિરાંત છે.

કાળી મા ભૂતકાળને યાદ કરતા કહે છે, “પહેલા બહુ ઓશિયાળું જીવવું પડતું. કોઈની પાસે માંગવા જવું ગમે નહીં. સરકારના વૃદ્ધ પેન્શનના ૧૨૫૦ રૂપિયા ને ૫ કિલો અનાજ મળે એમાં જિંદગી જીવવા કોશીશ કરતી, બહુ કાઠું પડતું. પણ હવે તમે લોકો દર મહિને રાશન મોકલો છો એટલે રૂપાળું રાંધીને જાતે ખાઈ લઉં છું.”

અમારા કાર્યકર રીઝવાન જ્યારે કાળી માને રાશન આપવા જાય, ત્યારે માના ચહેરા પર દીકરાને મળ્યા જેવો આનંદ હોય. હમણાં રીઝવાનના ઘરે દીકરાનો જન્મ થયો, કાળી માએ હરખાઈને પોતાના ગજવામાંથી ૫૦ રૂપિયા શુકનના આપ્યા! રીઝવાને ના પાડી તો એમણે વહાલથી કહ્યું, “મારો દીકરાને ઘેર દીકરો થયો હોત તો હું ન આપત?”

લોહીના સંબંધોએ મોં ફેરવ્યું ત્યાં આ આત્મીય સંબંધ બંધાયો.

કાળી મા જેવા અનેક નિરાધાર માવતરો આપણી આસપાસ છે, જેમને ઉંમરના આ પડાવે આપણા સાથ અને ટેકાની જરૂર છે.

માત્ર ₹1650 માં એક અસહાય વડીલનું આખા મહિનાનું જીવન સચવાઈ જાય છે. અત્યાર સુધી અમે આવા ૭૫૦ માવતરો સુધી દર મહિને રાશન પહોંચાડતા હતા. આ વર્ષે કાર્યકરોના સર્વે બાદ વધુ 50 જરૂરિયાતમંદ વડીલો આમાં ઉમેરાયા છે, જેથી હવે આ આંકડો 800 પર પહોંચ્યો છે.

1650 એ કાંઈ બહુ મોટી રકમ નથી તમે સૌ આમાં સહભાગી થશો તો આવા અનેક નિરાધાર માવતરોની આંતરડી ઠારવાનું કરી શકીશું.મદદ માટે GPay - 9909049893 કરવા વિનંતી.

“ચાલો, સાથે મળીને કોઈકના ઘડપણને હૂંફ આપીએ.”

Mittal Patel with Kaali Ma and VSSM coordinatore 
Rizwan Sheikh

The living condition of Kaali Ma

VSSM gives ration kit to Kaali Ma every month

VSSM helps destitute elderly like Hira Ba with ration kit...

Mittal Patel meets Hira ba

Hirama had two young sons. They got married, and daughters-in-law came into the family. Hirama thought that in the twilight years of her life, she would finally find some peace and comfort. But fate struck cruelly—both of her young sons passed away before her eyes.

Life now became a burden for Hirama. Her body had stopped supporting her, and even arranging food became a daily struggle. Yet hunger does not wait. With no other choice, she began walking through the village with the support of a stick, asking people for wheat, rice, or lentils just to fill her empty stomach.

When Rizwanbhai, a volunteer from our organization, met her in Ranasan village of Mehsana district, Hirama was returning home after seeking alms from the villagers. Opening the cloth bag hanging from her shoulder, she showed the wheat, rice, and lentils she had collected and said,

"Who likes to beg at this age? And that too, by knocking on every doorstep in the village! But what else can I do?"

We started providing her with monthly ration support, freeing her from the need to beg. But a different kind of burden began weighing on her heart.

She said,"You people are doing such a noble deed. God listens to people like you. Please pray to Him to take me away soon. I eat the food you provide, but surely I am indebted for it, am I not? I cannot repay this debt in this lifetime. To repay it, I may have to return to this world in my next birth."

Our country is a land of values and self-respect. Here, a poor person may be helpless because of circumstances, but the values flowing through their blood are never poor. Even in death, they find it difficult to live off another's generosity. Unearned grain pricks their conscience. Hearing Hirama speak about repaying this “debt,” the word khameer (strength of character and dignity) naturally came to mind.

Holding her trembling, wrinkled hands affectionately, I said,

"Ba, there is no debt. If we carry pride or a sense of ownership over giving, then all service loses its true meaning. Whatever we do, we offer it to Lord Krishna. Once everything is surrendered at His feet, where does any debt remain? The receiver is He, the giver is He—we are merely intermediaries in the transaction."

But Hirama was very tired. After enduring the harsh blows of life and witnessing the deaths of her young sons, her spirit had been deeply wounded. More than food, she now longed for freedom from the bonds of this worldly existence.

Seeing the pain in her heart, I was reminded of the poet Kag Bapu's lines:

""કાગ" એવા અવસર આપજે, જ્યારે જાય આ પાંજરું છૂટી;

બીજી આશા બધીય આ જગતની, જાય જડમૂળથી તૂટી.."

When all hopes in life fade away, the soul begins to yearn for the refuge of the Divine. Hirama, too, now waits for that final resting place.

If we can spend a little time with such elders, listening to them and offering them comfort, it can mean more to them than we can imagine.

હીરામાને બે જુવાનજોધ દીકરા હતા, એમને પરણાવ્યા ને ઘરમાં વહુઓ આવી. હીરા માને એમ કે હવે જિંદગીની સમી સાંજે થોડી નિરાંત થઈ, ત્યાં તો કાળનો કારમો પંજો ત્રાટક્યો ને બંને જુવાન દીકરાઓ માની નજર સામે દુનિયા છોડીને ચાલ્યા ગયા.

હીરા મા માટે હવે જિંદગી ભારરૂપ બની ગઈ. શરીર કામ કરતું બંધ થયું, ખાવા-પીવાની મોકાણ ઊભી થઈ. પણ પેટ તો સમય થાય એટલે ભાડુ માંગે. નાછૂટકે હીરામા લાકડીના ટેકે આખાય ગામમાં ફરીને કોકની પાસે ઘઉં, ચોખા કે દાળ માંગીને પેટનો ખાડો પૂરવા માંડ્યા.   જ્યારે અમારી સંસ્થાના કાર્યકર રીઝવાભાઈ બાને મહેસાણાના રણાસણગામમાંki મળ્યા ત્યારે હીરા મા ગામમાંથી માંગીને ઘરે પાછા ફરી રહ્યા હતા.   એમના ખભે લટકતી ભિક્ષાની થેલી ખોલીને બાએ ભીક્ષામાં માંગી આણેલા ઘઉં, ચોખા ને દાળ બતાવતા કહેલું, “ઉંમરના આ પડાવે માંગવું કોને ગમે? એ પણ આખા ગામના ઉંબરા ખૂંદીને! પણ શું કરુ?”

અમે એમને રાશન આપવાનું શરૂ કર્યું, એમને યાચનાવૃત્તિમાંથી મુક્તિ મળી, પણ હીરા માના મન પર એક જુદો જ પવિત્ર ભાર વર્તાવા માંડ્યો.   એમણે કહ્યું, "તમે આટલું પુણ્યનું કામ કરો છો, ભગવાન તમારું સાંભળે. તમે પ્રાર્થના કરો ને કે ભગવાન અહીંથી મને ઝટ લઈ જાય! આ તમે આપો છો એ ખાવું છું, પણ મારા માથે એનું ઋણ તો ખરું ને? આ ઋણ આ જન્મે તો નહીં ચુકવી શકું, પણ આવતા જન્મે એને ચુકવવા મારે અહીંયા પાછું આવવું પડશે ને?"

આપણો દેશ એ સંસ્કાર ને ખુમારીનો દેશ. અહીં ગરીબ માણસ કદાચ નસીબનો લાચાર હોઈ શકે, પણ એના લોહીના સંસ્કાર ક્યારેય ગરીબ નથી હોતા.   એ મરી જાય પણ કોઈનું ઓશિયાળું ખાવાનું પચાવી શકતો નથી. મફતનું ધાન એના કાળજાને ખૂંચે છે. હીરામાના મુખેથી 'ઋણ' ચુકવવાની આ વાત સાંભળીને ખરુ 'ખમીર' એવું અનાયાસે બોલાઈ ગયું.

મેં એમના ધ્રૂજતા, કરચલીવાળા હાથને પકડીને વ્હાલથી કહ્યું, "બા, કોઈનુંય ઋણ નથી. જો આપવાનો કે નિમિત્ત બનવાનો અહંકાર કે ભાર રાખીએ, તો કરેલી બધીયે સેવા એળે જાય. અમે જે કરીએ એ બધું 'કૃષ્ણાર્પણ'.   બધું એ ઠાકરના ચરણોમાં ધરી દઈએ, પછી ઋણના બંધન ક્યાં રહે? લેનારોય એ ને દેનારોય એ, આપણે તો માત્ર વચલા ગાળાના વહેવારિયા!"

પણ બા બહુ થાક્યા હતા. સંસારના કારમા ઘા સહન કરીને, જુવાનજોધ દીકરાઓની નનામીઓ જોઈને એ જીવ હવે ભીતરથી સાવ ભાંગી ચૂક્યો હતો. એમને હવે અનાજ કરતાંય આ સંસારના બંધનોમાંથી મુક્તિ જોઈતી હતી.  એમના મનની પીડા જોઈને કવિ કાગબાપુની પંક્તિઓ યાદ આવી,

"કાગ" એવા અવસર આપજે, જ્યારે જાય આ પાંજરું છૂટી;

બીજી આશા બધીય આ જગતની, જાય જડમૂળથી તૂટી.

જ્યારે જિંદગીની બધી આશા તૂટી જાય ત્યારે જીવ પરમાત્માના શરણની ઝંખના કરે. હીરા મા પણ હવે એ જ આખરી વિસામાની રાહ જોઈને બેઠા છે. આવા માવતરોની પાસે બે ઘડી બેસી એમને હાશકારો આપવાનું કરીએ તો ઘણું...

Hira ba gives blessings to Mittal Patel

Mittal Patel meets Hira Ba in Ranasan village of Mehsana
district

Hira ba receives ration kit every month under VSSM's
mavjat karyakram

VSSM provides some comfort to Pravinbhai's family through ration kit ...

Mittal Patel meets Pravinbhai

“This bed has never been empty…”

The moment one hears these words of Pravinbhai, the heart feels heavy.

Since childhood—first his father, then his mother, then his elder sister, then his younger sister… and even today, one sister is still confined to the bed.

Whoever lies on that bed, the entire responsibility falls on Pravinbhai’s shoulders. From helping with toileting to taking care of every daily need, everything is done by his own hands.

We asked him, “Don’t you ever complain about this life?”

Pravinbhai calmly replied, “Complain about what? Can you abandon your own? One has to fulfill what is written in one’s fate, isn’t it?”

Seeing Pravinbhai’s condition in Samedra village of Banaskantha, our hearts ached.

In the entire household, Pravinbhai is the only one blessed with understanding and a sense of responsibility. The rest of the brothers and sisters are mentally challenged.

Why did this happen? Pravinbhai has no answer. But the neighbours say, “At birth, they were all perfectly fine, but over the years, their mental condition slowly deteriorated.”

It feels as though God has given Pravinbhai a special strength for service. He cannot go out to work, as he has to take care of so many people at home. Yet he has not lost courage. Since he knows how to use a sewing machine, he stitches torn clothes for villagers.

For food, they receive ration kits from VSSM. In addition, a kind-hearted man from Palanpur also provides ration kits. With this help, meals are prepared at home.

From the ₹3,000 received from the government for three persons with disabilities, expenses such as medicines, milk, and vegetables are somehow managed.

Pravinbhai says, “When we receive ration, I can peacefully take care of everyone. Otherwise, it becomes very difficult.”

Truly, in today’s times, Pravinbhai is like Shravan as a son and like Lakshman as a brother.

He has never abandoned his parents and siblings, even while living in extreme hardship.

He carries his duty not as a burden, but as a sacred responsibility.

We are grateful that we could provide some comfort to this family through ration support.

May God always keep His hand over Pravinbhai’s head—this is our prayer, and we find contentment in being a small instrument in this service.

“આ ખાટલો ક્યારેય ખાલી નથી થયો…”

પ્રવિણભાઈના આ શબ્દો સાંભળતા જ મન ભરાઈ જાય.

નાનો હતો ત્યારથી પહેલા પિતા, પછી મા, પછી મોટી બહેન, પછી નાની બહેન… અને આજે પણ એક બહેન ખાટલે પડી છે.

જે ખાટલો પકડે, એની તમામ જવાબદારી પ્રવિણભાઈના ખભા પર. ઝાડો-પેશાબથી લઈને રોજિંદી તમામ સેવા એમના હાથેથી થાય.

અમે પૂછ્યું, “આ જીવન સામે ફરિયાદ નથી?”

જવાબમાં પ્રવિણભાઈ શાંતિથી કહે,“શાની ફરિયાદ? પોતાના હોય એને થોડા છોડી દેવાય? કરમમાં લખેલું તો પુરુ કરવાનું ને?”

બનાસકાંઠાના સેમેદ્રાગામમાં રહેતા પ્રવિણભાઈની સ્થિતિ જોઈને જીવ બળી ગયો.

આખા ઘરમાં એકમાત્ર પ્રવિણભાઈ જ એવા જેમને સમજ અને જવાબદારીની મતિ઼. બાકીના ભાઈ-બહેનો તો માનસિક રીતે નિજાનંદી.

આ બધું કેમ થયું? એનો જવાબ પ્રવિણભાઈ પાસે નથી. પણ પડોશીઓ કહે, "જન્મ્યા એ વખતે તો બધા સરસ હતા, પણ થોડા વર્ષોમાં ધીમે-ધીમે માનસિક સ્થિતિ બદલાતી ગઈ."

ઈશ્વરે પ્રવિણભાઈને ચાકરી કરવાની વિશેષ શક્તિ આપી હોય એવું સ્થિતિ જોઈને લાગ્યું. એ બહાર જઈને કામ કરી શકે નહીં. ઘરમાં આટલા બધાને સાચવવાના. પણ હિંમત હારી નથી. સિલાઈ મશીન ચલાવતાં આવડે એટલે ગામમાં કોઈના ફાટેલા કપડાં સાંધવાનું કરી આપે.

ખાવા-પીવા માટે VSSM તરફથી રાશનકીટ મળે. એ સિવાય પાલનપુરના એક સહૃદય ભાઈ પણ રાશનકીટ આપે. આ બે મદદથી ઘરમાં જમવાનું બની જાય.

સરકાર તરફથી ત્રણે દિવ્યાંગ માટે મળતા 3000 રૂપિયા માંથી દવા, દૂધ, શાકભાજી જેવા નાનામોટા ખર્ચો નીકળી જાય.

પ્રવિણભાઈ કહે છે, “રાશન મળે એટલે હું શાંતિથી આ બધાની સેવા કરી શકું છું.

નહીં તો બહુ અઘરું થઈ જાય.”

ખરેખર, પ્રવિણભાઈ આજના સમયમાં શ્રવણ જેવો દીકરો અને લક્ષ્મણ જેવો ભાઈ છે.

કપરી સ્થિતિમાં જીવતા માતા-પિતા અને ભાઈ-બહેનોને એમણે ક્યારેય ત્યજ્યા નથી.

ફરજને ભાર નહીં, પણ ધર્મ સમજીને વહન કરે.

અમે આવા પરિવારને રાશન થકી થોડી સાંત્વના આપી શક્યા એનો રાજીપો.

ઈશ્વર પ્રવિણભાઈના માથે હંમેશા હાથ રાખે એવી પ્રાર્થના ને અમને નિમિત્તનો સંતોષ.

Pravinbhai's differently abled brother

Pravinbhai's differently abled sister

Pravinbhai receives ration kit with the help from VSSM

Serving the Helpless with Dignity...

Mittal Patel meets elderly destitute Nathi Ba

“My dependence is gone”

“My husband passed away before the earthquake. At that time my hands and legs worked, so I could manage the kitchen work. But with age, my hands and legs stopped working.”

“Ba, how do you manage your livelihood?”

“I receive 1,200 rupees from the government and get ration through coupons. I try to manage with that.”

“Is that enough?”

“A little support comes from relatives and others.”

“So if we don’t give you ration, would it be okay?”

“No, it wouldn’t. Because of what you give, my dependence is gone. I can cook and eat by my own choice. From the 1,200 rupees I buy vegetables and milk, and if I need medicines, I buy those. If you don’t give ration, I would have to manage everything within those 1,200 rupees, right?”

“So are we doing a good thing?”

“You fill the stomachs of helpless people like us—that itself is called good work, isn’t it?”

This conversation took place with Nathiba, who lives in Madhapar, Rajkot. She has no son or daughter. The monthly ration we provide helps her survive.

Not having to live with dependence is a very big thing.

VSSM provides ration to 750 destitute elderly women and men. The voice of all of them is the same.

Our Kanubhai and Yash regularly take care of the elderly and deliver ration. Having such dedicated workers with us is a matter of pride.

"મારા ઘરવાળા તો ધરતીકંપ પહેલા વયા ગ્યા. પણ તે વખતે હાથ પગ હાલતા તે હું રસોડા કરવા જતી. પણ ઉંમર થાતા હાથ પગ ચાલવાના બંધ થ્યા."

"તે બા તમારુ ગુજરાન કેમ ચાલે?"

"સરકારના 1200 મળે ને કુપનનું રાશન મળે એમાંથી હંકારવા કોશીસ કરુ."

"તે ચાલી જાય?"

"થોડુ કુટુંબવાળા ને બીજા ટેકો કરતા."

"તો અમે રાશન ન આપીયે તો ચાલે?"

"ના ચાલે. તમે આલો એના લીધે મારી ઓશિયાળી મટી ગઈ. મારી મરજીથી રાંધીને ખાઈ હકુ. સરકારના 1200 મલે એમાંથી શાક, દૂધ લાવું. દવાની જરૃર પડે તો એ લઉં. જો તમે ન આપો તો મારે 1200માં જ હંકારવાનું ને?"

"તો અમે સારુ કામ કરીએ છીએ?"

"તમે અમ જેવા નિરાધારની આંતરડી ઠારો તે ઈ હારુ જ કેવાય ને?"

રાજકોટના માધાપરમાં રહેતા નાથીબા સાથે આ બધી વાતો થઈ. બાને દિકરા દીકરી નથી. આપણે દર મહિને રાશન આપીયે એમાંથી એમનો ગુજારો ચાલે.

ઓશિયાળી વેઠવાની ન રહે એ બહુ મોટી વાત. VSSM 750 નિરાધાર બા -દાદાને રાશન આપે. એ તમામનો આ સૂર પણ આજ..

અમારા કનુભાઈ અને યશ બાનું ધ્યાન રાખે નિયમીત રાશન પહોંચાડે.. આવા કાર્યકરો અમારી સાથે હોવાનું ગૌરવ..

Nathi Ba receives monthly ration
kit under VSSM's Mavjat
initiative

Mittal Patel with Nathi Ba

Mittal Patel meets Nathi Ba during her field visit to Rajkot

Making Diwali Brighter for Our Elderly destitutes...

Ramilaba works in making ICs

Diwali has arrived, and all of us have started preparing for the festival…

We have around seven hundred fifty elderly men and women who have no one to look after them. So, to brighten their Diwali as well, we all come together and give them sweets, extra jaggery, semolina, and other items, so that they too can celebrate Diwali.

Ramilaben, who lives in Vinoba Bhave Nagar in Ahmedabad, had her mother with her until recently, and she was her emotional support.

She works in making ICs (integrated circuits) used in modern technology.

For assembling various components used in ICs, she gets paid 10 paise per piece, and her monthly income is around three thousand rupees.

She lives in a rented house, and the rent itself is three and a half thousand rupees.

We helped her by filling out the forms required for her to receive old-age pension…

When we met her for Diwali, she began sharing her life stories, which we will upload on YouTube.

 દિવાળી આવી ગઈ છે આપણે બધા દિવાળીની તૈયારીઓમાં લાગી ગયા છીએ...

અમારા સાડા સાતસો બા-દાદા કે જેમની આગળ પાછળ કોઈ નથી અમે તેમની દિવાળી પણ સુધરે તે માટે બધાને મળીને દિવાળી નિમિત્તે મીઠાઇ, વધારે ગોળ, સોજી અને ગોળ વગેરે આપીએ કે જેથી તેઓ પણ દિવાળી ને ઉજવી શકે

અમદાવાદનાં વિનોબાભાવે નગરમાં રહેતા રમીલાબેન આમની મમ્મી હતા ત્યાં સુધી તેમણે માનસિક સહારો હતા.

તેઓ અત્યારની ટેકનોલોજીમાં વપરાતા આઇસી બનાવવાનું કાર્ય કરે.

આઈસીમાં લગાવવામાં આવતા વિવિધ કમ્પોનેંટ્સના 10 પૈસા લેખે આપે અને તેમની મહિનાની કમાણી થાય ત્રણ હજાર રૂપિયા. બ જે ભાડાના ઘરમાં રહે તેનું ભાડું સાડા ત્રણ હજાર.

તેમને વૃદ્ધ પેન્શન મળે માટે અમે તેનું ફોર્મ વગેરે ભરવાનું કર્યું...

આ દિવાળી નિમિત્તે મળ્યા તો તેઓ એમના કિસ્સાઓ કહેવા લાગ્યા. જે અમે યુટ્યુબમાં મૂકીશું.

Ramila ba sharing her life stories to VSSM coordinator

Ramilba gets paid 10 paise per piece for assembling
various components used in ICs

Ramila ba receives ration kit and also diwali kit with the 
help of VSSM

We pray that God may make us instrumental in the well-being of many more elderly destitutes under VSSM's Mavjat initiative...

Mittal Patel meets Pravinabaa and her son Jaydip 

We saw boards reading “Rangilu Rajkot” (Colorful Rajkot) displayed in manyplaces across the city. Reading them engulfs our hearts with joy.

In this colorful Rajkot, our volunteer Kanubhai took us to the home of Pravinabaa. The house was neat and clean, but there lingered an air of heaviness within. Pravinabaa lives there with her son, Jaydeep.

Jaydeep is differently abled. Pravinabaa is his stepmother, but she loves him immensely. She said, “When I first came into this home after marriage, Jaydeep used to release his excrement and urine in his bed and rumpled them. But with patience, I taught him everything. These days, he is my support.”

Her worry, however, is what will happen to Jaydeep after she is gone. An unspoken fear lingers in her heart. She said, “After I pass away, people may place him in the Ashram. I am afraid of how he will survive there.”

While speaking about herself and Jaydeep, her eyes kept welling up with tears. We told her, “Baa, don’t bother. God leads everybody to the proper desired path.”

She replied, “I have deep faith in Him. It is He who has sent you. Otherwise, I am no longer able to manage. I was worried about food, but now that you are here, I have no longer any worries.” Every month, we provide Pravinabaa and Jaydeep with enough groceries so they can eat well.

The government provides her with a pension, which allows her to buy vegetables and milk. However, due to health problems, her monthly medicines cost about 400–500 rupees. She said, “Please do something about this, if you can.” Yet, there was no trace of lust in her asking for or demanding more or extra.

We keep providing comforts to elders like her and other families with the help of the well-wishers associated with VSSM. Every month, groceries are provided to more than 750 older, senior citizens. We pray that God may make us instrumental in the well-being of many more!!

રંગીલુ રાજકોટ એવા બોર્ડ રાજકોટ સીટીની વચમાં ઘણી જગ્યાએ મારેલા જોયા. આનંદ થાય આ વાંચીને. આ રંગીલા રોજકોટમાં અમારા કાર્યકર કનુભાઈ અમને પ્રવિણાબાના ઘરે લઈ ગયા. સાફસુથરુ ઘર પણ ઘરમાં એક ઉદાસીનતા.

પ્રવિણાબા અને એમનો દિકરો જયદીપ એમાં રહે.જયદીપભાઈ દિવ્યાંગ. પ્રવિણાબા એમના નવી મા. પણ બાને જયદીપભાઈ પર ભારે પ્રેમ. બા કહે, “લગ્ન કરીને મને લાવ્યા ત્યારે તો જયદીપ ગોદડામાં ઝાડો, પેશાબ કરી નાખે ને પાછો એને ફેંદી નાખે. પણ મે ધીરજથી એને બધુ શીખવ્યુ. હાલ મારો એ આશરો.”

બાને ચિંતા એમના ગયા પછી જયદીપભાઈની. એ કહે, “મારા ગયા પછી આને કોઈ આશ્રમમાં લોકો મુકી આવશે. ત્યાં એને કેમ ફાવશે?.” બાની આંખો પોતાની ને જયદીપભાઈની વાત કરતા કરતા વારે વારે ભીની થઈ જતી. અમે કહ્યું, “બા ચિંતા ન કરો. ઈશ્વર સૌ માટે રસ્તા કરે.” બાએ કહ્યું, “એનો ભરોષો ભારે. એણે જ તમને મોકલ્યા. નહીં તો મારાથી હવે કામ નથી થતું. ખાવા પીવાની ચિંતા હતી પણ તમે આવ્યા તે મને એ ચિંતા ટળી.” અમે દર મહિને બા અને જયદીપભાઈ પેટ ભરીને ખાઈ શકે તેટલું રાશન આપીયે.

સરકાર એમને પેન્શન આપે તે એમાંથી શાક અને દૂધના પૈસા નીકળે. બા ને હવે તબીયતમાં કાંઈક તકલીફ છે તે મહિનાની 400 -500 ની દવા થાય છે. એમણે કહ્યું, “આનું કાંઈક થાય તો કરજો.” આમ માંગવાની કે વધારે કશું આપી દો એવી ભાવના બાની જરાય નહીં. આવા વડિલોને – પરિવારોને સાતા આપવાનું કાર્ય VSSM સાથે સંકળાયેલા સ્વજનો મારફત કરીએ. દર મહિને 750થી વધુ બા-દાદાઓને રાશન આપવાનું કરી રહ્યા છીએ. ઈશ્વર અનેકોના શુભમાં નિમિત્ત બનાવે તેવી પ્રાર્થના...

Mittal Patel shares heartfelt moment with Pravinabaa

Mittal Patel listens to Ptavinabaa and meets Jaydip

Mittal Patel meets Pravinabaa and jaydip to whom vssm
gives monthly ration kit

Building Hope for Diwaliba Before This Diwali with the help from VSSM...

Mittal Patel meets diwaliba at her shanty with others

“In our village, there is a mother and her son living in extremely difficult conditions. We hope you can visit them once and offer any help possible,”

– This request came from Bhemabhai Rabari, a respected leader from Makdala village in Banaskantha, along with former Sarpanch Shri Narsinhbhai. They conveyed this to our dedicated team members, Narabhai and Ratnabhai.

We have been working in Makdala, constructing a Jal Mandir (Water Temple) and now also building a Tree Temple. After reviewing the progress of these projects, we went to Bhemabhai’s house for a meal—and from there, we visited Diwaliba, whose situation they had spoken to us about.

Diwali—such a beautiful name. But sadly, her life bears none of the light or joy the name suggests. Her husband passed away a while ago.

She has a young son, but he was tragically injured in an accident that left him with a spinal cord condition, making him completely bedridden.

The family now struggles for even basic necessities.

Diwaliba says: “We manage on the old age pension and whatever ration we get through our ration card.”

At times of extreme need, she turns to the compassionate farmers of the village, who support her however they can.

This is how her days go on—quietly, bravely.

We sat in the small courtyard of her house.

There’s not much of a house, really—just a thatched roof under which they sleep. Her heart wishes for a room, a kitchen, and a toilet-bathroom—but she has no means to make this dream a reality.

Moved by her situation, Narsinhbhai and the current Sarpanch offered to provide monthly rations to the family.

Narsinhbhai also added, “We as a village will contribute a small portion for building a house.”

We agreed: if the village gives 20% of the cost, we will contribute the remaining and build them a modest, dignified home.

This "Kush Home" will be built in memory of our beloved Kushalbhai.

Kishorbhai Patel (Uncle), who supports us in such efforts, always says:

“You are free to decide which families need a home. Just let me know when you've chosen, and do what feels right.”

I’m deeply grateful for this trust.

So far, we have been instrumental in building over 250 Kush Homes.

If more people come forward to join us, we can provide permanent homes to many more homeless families.

Through VSSM, we have already built homes for 1,765 families, and we hope to build many more in the coming years.

With God’s grace, may this vision be fulfilled.

The village of Makdala agreeing to contribute 20% is truly commendable.

In truth, every village has families like Diwaliba’s—struggling, vulnerable.

If each village could contribute even 50%, then organizations like ours and respected members of society can join hands more naturally and help build homes for countless families.

Our only wish now:

May this year’s Diwali for Diwaliba be celebrated in a home that she can call her own.

With heartfelt wishes and blessings.

 “અમારા ગામમાં એક મા અને દિકરો રહે છે હાલત અત્યંત ખરાબ છે તમે એક ફેરા મુલાકાત કરી શક્ય મદદ કરો એમ ઈચ્છીએ છીએ.”

બનાસકાંઠાના મકડાલાગામના આગેવાન ભેમાભાઈ રબારી તેમજ પૂર્વ સરપંચ શ્રી નરસિંહભાઈએ આ વાત અમારા કાર્યકર નારણભાઈ અને રત્નાભાઈને કરી. મકડાલામાં અમે જળમંદિરનું નિર્માણ કર્યું સાથે વૃક્ષ મંદિરનું નિર્માણ પણ કરી રહ્યા છે. અમે કામ કેવું થઈ રહ્યું છે એ જોવા ગયા પછી ભેમાભાઈના ઘરે જમવા ગયા ને ત્યાંથી જેમની મુલાકાત માટે વાત કરેલી એ દિવાળીબાના ઘરે. દિવાળી નામ કેવું સરસ પણ એમના જીવનમાં દિવાળી જેવું કશું નહીં. બાના ઘરવાળા થોડા સમય પહેલા ગુજરી ગયા. એક જુવાન દિકરો ખરો પણ એને કોઈ અકસ્માત થયેલો જેમાં કરોડરજ્જુની બિમારી થઈ અને એ પથારીવશ થઈ ગયો. ઘરમાં ખાવાપીવાની તકલીફ ઊભી થઈ. દિવાળી બા કહે એમ, “બુઢા પેન્શન આવે અને રેશનકાર્ડ પર જે રેશન મળે એમાં એમનું જીનવ ચાલે.” ક્યારેક ગામના સક્ષમ ખેડૂતોના દ્વારે જરૃરિયાતના સમયે એ ઊભા રહે ને સૌ એમનાથી થાય તે ટેકો કરે. આમ એમનું જીવન નભે.

દિવાળીબાના ઘરના ફળિયામાં અમે બેઠેલા. ઘર જેવું કશું નહોતું એક ઢાળિયું હતું જેમાં એ સુતા. મનની ભાવના એક રૃમ,રસોડુ અને ટોયલેટ બાથરૃમ થઈ જાય એવી પણ એમાંનું કશું કરી શકવાની એમની ક્ષમતા નહીં.

નરસિંહભાઈ અને સરપંચ શ્રી બંનેએ દર મહિને રાશન આપવા મદદ માટે કહ્યું.

નરસિંહભાઈએ કહ્યું, “ઘર બાંધકામમાં અમે ગામ તરીકે નાનો ટેકો કરીશું.” અમે એમને 20 ટકા રકમ ગામ કાઢે ને બાકીની અમે આપીશું એમ કરીને નાનકડુ ઘર કરી આપવા સહમતી દર્શાવી.

અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશહોમ અમે બાંધીશું. કિશોરભાઈ પટેલ (અંકલ) આ કાર્યમાં મદદ કરે એ કહે, “તમને ઠીક લાગે એ પરિવારોના ઘર બાંધકામ કરવાની છુટ છે.” અંકલને અમે ક્યારેક નક્કી કર્યા પછી જાણ કરીએ કે આ પરિવારનું ઘર બાંધવાનું નક્કી કર્યું છે. ને અંકલ એમાં ભરોષો રાખી યોગ્ય લાગે તેમ કરો એમ કહે. એમના આ ભરોષો માટે આભારી છું. અત્યાર સુધી 250 થી વધારે કુશ હોમ બાંધવામાં નિમિત્ત બન્યા છીએ. બસ વધુ લોકો આપણી સાથે જોડાય તો ઘણા ઘરવિહોણાને પાકકુ ઘર આપી શકીશું.

VSSM થકી અત્યાર સુધી 1765 પરિવારોના ઘર બાંધી ચુક્યા છીએ ને આવનારા વર્ષોમાં અનેકોના ઘર બાંધવાની મનછા છે. ઈશ્વર એ પુરી કરાવે એવી શુભભાવના..

મકડાલા ગામે 20 ટકા રકમ આપવા કહ્યું એનો રાજીપો. આમ તો દરેક ગામમાં આવા ઘરવિહોણા પરિવારો રહે. આ તમામના ઘર બાંધવા માટે ગામ 50 ટકા રકમ કાઢે તો અમારી જેવી સંસ્થાઓ સમાજના પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિઓને આ કાર્યમાં વધારે સાહજિક રીતે જોડી શકે અને અનેકોના ઘર બાંધી શકે.

બસ દિવાળીબાની આ વર્ષની દિવાળી એમની ઈચ્છા મુજબના ઘરમાં ઊજવાય એવી શુભેચ્છા.

#mittalpatel #vssm #elderlycare #gujarat

The current living condition of Diwaliba

Diwaliba at her shanty

The current living condition of Diwaliba

VSSM’s Mavjat Karyakram helps elders like Bhikhabapa eat their meals with dignity and self-respect...

Bhikhabapa gives blessings to Mittal Patel

 

"હૃદયમાં નિત હું એકલો કેમ એની ઊથલપાથલ થાય. 

આમ તો જીંદગી આખી આનો જવાબ શોધવા મથ્યો.

કે છે ઈશ્વર ને તમે સાંભળવા મથો તો એ જવાબ આપે.

તે એનેય સાદ કર્યો પણ એનેય મારો અવાજ ન સંભળાયો.

મને એકલો, નિરાધાર કેમ રાખ્યો એ જ પુછવું'તુ એને.

પણ ખેર હવે તો પ્રશ્ન પુછવાથી પણ થાક્યો.

હવે વાટ એના સમીપની ને એ હેમખેમ લઈ જાય એની.."

"There is always turmoil in my heart, and I often wonder why I am alone. 

I have sought an answer throughout my life. 

It is said that He answers if you call Him, and I have tried to call out. 

Yet somehow, my voice seems unheard. 

I long to understand why I am kept at a distance and feel helpless. 

Alas, I have grown weary of asking repeatedly, 

Now just waiting for Him to embrace me, protect me, and keep me close."

We provide provisions to 700 destitute seniors who have no one in this world to call their own. Whenever we meet these seniors, they often express their feelings of loneliness. It saddens me to hear how they feel. Yet we remind them, "How can you say you are alone? You are not! You called out to God, and He sent people like us to be with you." Listening to us, many reflect, "What you say is absolutely true."

Bhikhabaapaa lives in Lodaraa, Gandhinagar. While his family takes care of him, he often seems unhappy being dependent on them. However, he has found comfort since we began providing him with rations. He says, "Now I eat with dignity." It is a wonderful feeling to enjoy one’s food with pride.

Many well-wishers support our mission, but the majority of assistance comes from the respected Pratulbhai Shroff of the Dr. K. R. Shroff Foundation. We are grateful for his help and the support of all our contributors.

હૃદયમાં નિત હું એકલો કેમ એની ઊથલપાથલ થાય. 

આમ તો જીંદગી આખી આનો જવાબ શોધવા મથ્યો.

કે છે ઈશ્વર ને તમે સાંભળવા મથો તો એ જવાબ આપે.

તે એનેય સાદ કર્યો પણ એનેય મારો અવાજ ન સંભળાયો.

મને એકલો, નિરાધાર કેમ રાખ્યો એ જ પુછવું'તુ એને.

પણ ખેર હવે તો પ્રશ્ન પુછવાથી પણ થાક્યો.

હવે વાટ એના સમીપની ને એ હેમખેમ લઈ જાય એની..

જેમનું આ દુનિયામાં કોઈ નથી એવા 700 નિરાધાર માવતરોને અમે રાશન આપવાનું કરીએ. આ માવતરો પાસે જઈએ, બેસીએ ત્યારે બધાની લગભગ અમે એકલા કેમની વાત..

સાંભળીને મન ખિન્ન થાય. પણ પછી અમે કહીએ, "તમે એકલા ક્યાં? તમે હરીને સાદ કર્યો ને અમારા જેવા ને તમારી પાસે એણે મોકલી આપ્યા."

અમારી વાત સાંભળી બધા પાછા એ વાત હાવ હાચી એમ કહે..

ભીખાબાપા ગાંધીનગરના લોદરામાં રહે. તેમની ચાકરી કરનાર કોઈ નહીં. કુટુંબીજનો સાચવે પણ કાકાને ઓશિયાળી લાગતી. અમે રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું ને કાકાને એનાથી નિરાંત. રસોઈ કુટુંબીજનો બનાવી આપે પણ કાકા કહે, "હું સ્વમાનથી ખાવું."

સ્વમાનથી ખાવું બહુ મોટી વાત..

આ કાર્યમાં અનેક સ્વજનો મદદ કરે. પણ આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ -ડો. કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશનનો આમાં ઘણો મોટો સહયોગ એ માટે એમના ને મદદ કરનાર અન્ય સૌના આભારી..

Bhikhabapa an elderly destitute gets ration kit with the
help from VSSM 

Mittal Patel meets Bhikhabapa

VSSM Cordinator Rizwan , Mittal Patel meets Bhikhabapa

VSSM became instrumental in providing ration and feed to the elderly like Mani Baa...

Maniba gives blessings to Mittal Patel

 "I don’t go to anyone’s house. I just take care of my household and worship God by singing hymns (Bhajans).”

“Do you know how to sing Bhajan?”

“Yes.”

“Then sing a nice Bhajan for us.”

So, 'Mani Baa' from Surendranagar sang: “Where did old age come from, if the ears cannot hear and the eyes cannot see?”

Baa once had a large family, but Mother Nature had different plans. Two of her sons died when they were fifteen years old. Another son got married, but his kidney failed, and he too passed away. Her brother also left this world after her sons.

How does a family living on labor manage to sustain themselves? Neighbors sometime provide Mani Baa with food. She says, “Modi sends 1,200. That helps a little bit.”

At first, I didn’t understand what she meant by “Modi’s 1,200.” Then I realized she was referring to the Prime Minister.

She has a home, but it is supported by rough wooden beams on the inside. The wooden ceiling is infested with termites, which fall on her while she sleeps in her bed at night. You cannot discern these issues when observing her house from the outside, but they become apparent once you see the interior.

If ManiBaa receives her monthly ration, she would not have to rely on her neighbors for food. One senior living nearby, who receives monthly rations from us, shared this information with our activist, Harshadbhai.

Afterwards, Harshadbhai met with ManiBaa and learned about her situation. He began providing her with monthly rations. She told him, "Now I can prepare my own meals. Previously, they would come and give me food at their convenience. Now, I don’t have to wait for them."

We also plan to build a small house for her, complete with a toilet and bathroom. With the help of the respected Kishorebhai Patel, we will construct Baa's home in the style of KUSH Home, in memory of our dear friend Kushalbhai.

We are proud to be instrumental in providing monthly rations to 700 destitute seniors and are also involved in building homes for 1,751 families. We feel blessed that we can contribute to such meaningful work, and we express our gratitude to all who support this selfless endeavor.

“હું કોઈના ઘીરે નો જાવું. મારુ ઘર હંભાળું ને ભગવાનનું ભજન કરુ.”

“ભજન આવડે?”

“હા”

“તો એક સરસ ભજન અમને પણ સંભળાવો”

ને સુરેન્દ્રનગરના મણી બાએ ઘડપણ ક્યાંથી આવ્યું ઘડપણ, કાને સંભળાય નહીં આંખે દેખાય નહીં ગાયું. બા નો પરિવાર એક વખત ભર્યો ભાદર્યો હતો. પણ કુદરતને કાંઈક જુદું મંજુર હતું. બે દિકરા પંદર -પંદર વર્ષના થયા ત્યારે ગુજરી ગયા ને એક દિકરો પરણાવ્યો પણ એની કિડની ફેઈલ થઈ ને એ પણ દુનિયા છોડી ગયો. દિકરાઓ પછી કાકા પણ ગયા. 

મજૂરી પર નભનાર પરિવાર પાસે બચત તો ક્યાં હોય જેના પર નભાય?

આડોશી પાડોશી મણીબાને ખાવાનું આપે ને મણીબા કહે એમ, “મોદી 1200 આલે તે એના પર હખડ ડખળ હાલે”

પહેલા તો મોદીના 1200? મને સમજાયું નહીં. પછી ખ્યાલ આવ્યો વડાપ્રધાનની વાત કરે છે.

એમની પાસે ઘર ખરુ પણ અંદર ટેકા ઊભા કરેલા. લાકડાની પીઢો એમાં ઊધઈ થઈ ગઈ છે તે બા રાતના ખાટલામાં સુતા હોય તો ઉધઈ ખરે. ઘર બહારથી જોઈએ તો આ બધો ખ્યાલ ન આવે પણ અંદરથી જોઈએ ત્યારે ખ્યાલ આવે. 

આવા મણીબા ને દર મહિનાનું રાશન મળી જાય તો એમને પડોશીઓની ઓશિયાળી ન રહે. એવું એમની નજીકમાં રહેતા અને અમે જેમને દર મહિને રાશન આપતા અમારા એક માવતરે અમારા કાર્યકર હર્ષદભાઈને કહ્યું. 

એ પછી હર્ષદભાઈ મણીબાને મળ્યા. સમગ્ર સ્થિતિ જાણી અને દર મહિને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. રાશન મળવાથી બાને નિરાંત થઈ. એમણે કહે, “હવે જાતે બનાવીને ખાઉં છું. પહેલા પડોશી એમના ટાઈમે આપવા આવતા હવે મારે એમની રાહ નથી જોવી પડતી.”

આવા બાનું નાનકડુ ઘર ટોયલેટ, બાથરૃમ સાથેનું બંધાય તે પણ કરીશું. આદરણીય કિશોરભાઈ પટેલની મદદથી પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં કુશ હોમના રૃપમાં બાનું ઘર બાંધીશું.

700 નિરાધાર માવતરોને દર મહિને રાશન આપવામાં નિમિત્ત બનીએ. સાથે 1751 પરિવારોના ઘર બાંધવામાં પણ નિમિત્ત થયા. આવા શુભકાર્યોમાં ઈશ્વર નિમિત્ત બનાવે છે એનો રાજીપો.. ને આ કાર્યમાં મદદ કરનાર સૌ પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા.

#mittalpatel #vssm #mavjat #seniorcitizen #explorepage #gujarat #surendranagar #emotions #humanright

Mittal Patel and vssm coordinator Harshadbhai visits 
Maniba's shanty

Mittal Patel meets Maniba in surendranagar

The current living condition of Maniba

VSSM began providing a ration kit to Balukaka through our Mavjat initiative...

Mittal Patel meets Balukaka in Lodhra

 "An extra packet of chili came with this month's ration kit. How should I send it back? It must have been someone else. Please take it when you pass by from me ..."

Every month, we provide ration to around 700 elderly families. As part of this, we also gave a kit to Balukaka, who lives in Lodhra, Gandhinagar. The shopkeeper prepared the kits, and by mistake, two packets of chilli were added to his kit. Neither the shopkeeper nor our worker Rizwanbhai was aware of this mistake. But when Balukaka opened the kit and saw the two packets, he thought it was a mistake and immediately called me to inform about it.

Balukaka has lost the use of half of his body. His wife, though she can still do some work, goes to people's houses to clean or do the dishes, and sometimes even works in the fields. But their situation is dire.

The village's Prahladbhai informed us about this family. Prahladbhai is one of our loan members and helps us with time donations for social work. We decided to provide ration to this family. For the first time, we sent Prahladbhai to deliver the kit to Balukaka's house. When they saw the ration, both of their eyes filled with tears of joy. They said, "For the past three days, we were only surviving on tea, we had nothing to eat, but now..."

Then they opened the ration kit and when they saw garlic inside, they were overjoyed. Garlic was a bit expensive at that time. They said, "We haven't had garlic for two months, but you..." They couldn't speak any further, but their emotions were evident. When we met them, there was contentment visible on their faces. They don't have a house of their own to live in and are staying in someone's shed.

When we asked if they needed anything else, they folded their hands and said, "What you give is enough. May God bless you and give you the strength to serve many others." Hearing their situation, my eyes filled with tears.

I pray that no one else has to face such a situation...

However, now they are relieved. This relief has come with the support of kind-hearted people like you. We are grateful for that. The Dr. K.R. Shroff Foundation has been a tremendous help in this effort. Additionally, many other well-wishers, like Ashwinbhai Chaudhary, who help provide rations to many families, are equally crucial. If we all come together, we can satisfy the hunger of many such families.

I pray that nature always provides for the well-being of everyone."

"મરચાનું વધારાનું એક પેકટ આ વખતની રાશનની કીટ સાથે આવી ગયું છે, તે એને કેવી રીતે પાછુ મોકલાવું? બિચારા કોકનું હશે. તે તમે આવતા જતા લઈ જજોને..."

અમે દર મહિને 700 જેટલા નિરાધાર માવતરોને રાશન આપીયે. એના જ ભાગરૃપે ગાંધીનગરના લોદ્રામાં રહેતા બાલુકાકા ને પણ કીટ આપેલી. દુકાનદારે કીટ બનાવી એ વખતે ભૂલથી મરચાના બે પેકેટ એમની કીટમાં મુકાઈ ગયા. આ થયાનું દુકાનદાર ને કે અમારા કાર્યકર રીઝવાનભાઈ બેમાંથી કોઈને ખબર નહીં. પણ બાલુકાકાએ કીટ ખોલીને એમાં બે પેકેટ જોયા એટલે કોકનું મારી પાસે આવી ગયું એમ વિચારી જીવ બાળ્યો ને પાછો ફોન કરીને આ વિગત કહી.

કાકાના અડધા અંગને લકવો પડી ગયો છે. કાકી હજુ થોડું કામ કરી શકે તે લોકોના ઘરોમાં કચરા- પોતુ કરવા કે વાસણ કરવા જાય તો ક્યારેક ખેતરમાં પણ કામે જાય. પણ એમની પરિસ્થિતિ વીકટ.

ગામના પ્રહલાદભાઈએ અમને આ પરિવારની વાત કરી. પ્રહલાદભાઈ અમારા લોન ધારકને અમને સેવાકાર્યમાં સમયદાન આપે. અમે આ પરિવારને રાશન આપવાનું નક્કી કર્યું. પહેલીવાર પ્રહલાદભાઈને જ કાકાના ઘરે કીટ આપવા મોકલ્યા. ને રાશન જોઈને બેયની આંખમાં હર્ષાસુ આવી ગયા. એમણે કહ્યું. "ત્રણ દિવસથી માત્ર ચાના સહારે બેઠા હતા.ખાવા નહોતું. તે આજે..."

એ પછી એમણે રાશન કીટ ખોલી અને અંદર લસણ જોયું તો ખુબ હરખાયા. એ વખતે લસણ જરા મોંધુ હતું. એમણે કહ્યું, "બે મહિનાથી લસણ ભાળ્યું નહોતું પણ તમે...." એ કશું બોલી ન શક્યા. પણ બધુ સમજી શકાય એવું હતું. એમને જ્યારે મળ્યા ત્યારે એમના મોંઢા પર સંતોષ દેખાતો હતો. એમની પાસે રહેવા પોતાનું ઘર નથી. કોઈકની ઓસરીમાં એ રહે. 

વધારે કશું જોઈએ એવું પુછ્યું તો, બે હાથ જોડીને તમે આપો એ ઘણું છે. ભગવાન તમને ખુબ આપે ને અનેકોની સેવા કરાવે એવા આશિર્વાદ આપ્યા. પણ એમની હાલતની વાતો એમણે કરી એ સાંભળી આંખ ભરાઈ આવી. 

ભગવાન આવી દશા કોઈની ન કરની પ્રાર્થના...

જો કે હવે એમને નિરાંત છે.. આ નિરાંત આપવાનું આપ જેવા સ્વજનોના ટેકાથી થયું છે. એ માટે આભારી છીએ. ડો.કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશન આ કાર્યમાં ખુબ મોટી મદદ કરે. એ સિવાય પણ અશ્વિનભાઈ ચૌધરી જેવા અનેક સ્વજનો જેઓ ઘણા મોટા પ્રમાણમાં માવતરોને રાશન આપવામાં મદદ કરે. આપ સૌ સાથે આવશો તો આવા અનેકોના જઠારાગ્નિને સંતોષવાનું આપણે  કરી શકીશું. 

કુદરત સૌના શુભમાં હંમેશા નિમિત્ત બનાવે તેવી પ્રાર્થના....

@PMOIndia @CMOGuj @BhanubenMLA @fooddeptgoi @FCI_Gujarat

#mittalpatel #vssm #Gujarat #elderlycare

VSSM's cordinator and Loanee help us to find elderly
couple like Balukaka and his wife

VSSM's Mavjat Inititative helps elderly couple to get
ration kit

Balukaka and his wife gets food with the help of VSSM's
mavjat inititative

 

VSSM helps destitute elderly like Chamankaka with ration and also builts home for him...

Mittal Patel meets Chamankaka in his new home

Chaman Kaka, who was struggling with hard breathing, had finally found peace in his own home. In his youth, Kaka used to clear mango orchards and, during the mango season, worked as a farm laborer. But now, old age had come. Now, nothing could be done about the past.

At that moment, when I had to leave from my village, I remembered Chaman Kaka, and we arrived at his house in Aajol. My daughter was with me. Kaka was very happy to see both of us. He thought for a moment about what to give my daughter, then walked around the house and courtyard. Finally, he came back with a small pot and said, "Take this. For your daughter."

"What is this?"

"Peanuts."

"You keep it, Kaka, and you enjoy it."

But Kaka insisted and, in the end, fetched a small sack, filled it with peanuts, and then found peace.

Chaman Kaka’s old age passes peacefully. To ensure that no one suffers from loneliness or deprivation, we provide ration support to him every month. This brings him comfort. He cooks for himself.

His house, which was in a dilapidated state, was repaired with the help of our friend Shri Dr. Aleem Adatia  Bhai. Kaka says, "Now, I don't have to worry about thatched roofs. And with my two hands, I can comfortably live by singing the praises of God."

This relief reaches the heart of Chaman Kaka. Hearing this, the efforts we have made seem worthwhile.

There are about 600 such elderly destitute who are helpless. We provide ration to them every month. You can also participate in such service activities. If you become a caretaker for any elderly, we can reach even more people in need.

સખત શ્વાસ ચડતા ચમનકાકાને નિરાંત પોતાનું પાક્કુ ઘર થયાની હતી. જુવાનીમાં કાકા આંબાની વાડી ઉઘેડ રાખતા, કેરીની સિઝન પતે

પછી ખેતમજૂરી કરતા. પણ હવે ઘડપણ આવ્યું. હવે આમાનું કશું થાય નહીં.

હમણાં એમના ગામ બાજુથી નીકળવાનું થયું ને ચમનકાકા યાદ આવ્યા ને અમે આજોલમાં આવેલા એમના ઘરે પહોંચ્યા. મારી સાથે મારી

દીકરી પણ હતી. કાકા અમને બેયન જોઈને રાજી રાજી. દીકરીને શું આપું એમ વિચારી એ ઘરમાં ને ઓશરીમાં આંટા માર્યા કરે. આખરે એક

કોથળી લઈને આવ્યા ને કહે, ‘આને લઈ જાવ. આ ભાણીબા માટે.’

‘શું છે?’

‘ફોફા(મગફળી)’

‘તમે રાખો, તમે ખાજો કાકા’

પણ કાકા માને શાના છેવટે એક નાનકડુ ઝબલુ મંગાવી એમાં મગફળી લીધી પછી કાકાને નિરાંત થઈ.

ચમનકાકાનું ઘડપણ નિરાંતે પસાર થાય, કોઈની ઓશિયાળી વેઠવી ન પડે માટે અમે દર મહિને રાશન આપીએ. કાકાને એનાથી

હાશ છે. એ જાતે રસોઈ બનાવી લે છે.

ઘર જર્જરીત હતું તે અમારા અલીમભાઈની મદદથી એ બંધાયું. કાકા કહે, ‘હવે છાપરુ હોચ કરવાની રોમાયણ નહીં. ને બે ટંક

ભગવોનનો ભજતો ભજતો રૃપાળુ હાથેથી રોધીન ખવું સુ ન આરામ કરુ સુ..’

ચમનકાકાના હૃદયને પહોંચેલી આ ટાઢક. આ સાંભળીને કરેલા કાર્યો લેખે લાગ્યાનું લાગે.

આવા 600 બા દાદાઓ જેઓ નિરાધાર છે એમને અમે દર મહિને રાશન આપીએ. તમે પણ આવા સેવાકાર્યોમાં સહભાગી થઈ

શકો. કોઈ બા કે દાદાના તમે પાલક થાવ તો આપણે આવા જરૃરિયાતવાળા વધારે લોકો સુધી પહોંચી શકીએ.

#mittalpatel #vssm #gandhinagar #HumanRights #unconditional #love

Chamakaka gives peanuts to Mittal Patel 

Chamankaka was happy to see Mittal Patel at his new home

Mittal Patel along with her daughter visits Chamankaka

With the help from our well-wishers, Elderly destitute receives sweets during Diwali Festival...

600 elderly receives ration kit with the help of VSSM

 

"How to celebrate Diwali? Kaka and Dharmashikaka said, 'We don't have such conveniences. We like sweets, but we don't have the money to buy them. So, we make jaggery water and prepare small puris (called Suwaliya), which we call our sweet.'

Listening to this, my eyes filled with tears.

We provide monthly rations to 600 elderly destitute like Dharmashikaka. We also want their Diwali to be better. So, every year for Diwali, we give all the relatives sweets, jaggery, ghee, suji, whole wheat flour, gram flour, and also extra oil so they can prepare the sweets they like.

This year, many well-wishers helped with the task of giving sweets, and I am grateful to all of them.

With your help, you’ve not only made your own Diwali brighter, but you’ve also made the Diwali of these relatives shine. I thank you all for this.

Wishing everyone a sparkling Diwali.

To the 600 elderly people and to all those who are part of the many service activities through VSSM, I express my heartfelt gratitude. Wishing all of you a very happy Diwali.

May God bless you with great happiness, and may this happiness enable you to share joy with others, is my prayer.

Once again, warm Diwali wishes to all of you!"

દિવાળી કેવી રીતે ઊજવો કાકા ને ધરમશીકાકાએ કહ્યું, અમારી પાસે ક્યાં એવી સગવડ. મીઠાઈ ગમે ખરી પણ ખરીદવા પૈસા નહીં. એટલે અમે તો ગોળનું પાણી બનાવી એમાં સુવાળીઓ(પુરી) બનાવી હોય એને બોળી દઈએ. એ અમારી મીઠાઈ..

સાંભળીને આંખો ભીની થઈ ગઈ..

ધરમશીકાકા જેવા 600 માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીયે. તેમની દિવાળી સુધરે એ પણ જોવાનું. એટલે દર વર્ષે દિવાળી નિમિત્તે તમામ માવતરોને મીઠાઈ, ગોળ, ઘી, સોજી, ઘઉંનો જાડો લોટ, ચણાનો લોટો અને દર મહિને આપીયે એના કરતા તેલ વધારે આપીયે જેથી એ એમને ગમતી મીઠાઈ બનાવી શકે...

આ વર્ષે મીઠાઈ આપવાના કાર્યમાં અનેક સ્વજનોએ મદદ કરી એ સૌની આભારી છું.

તમે તમારી દિવાળીની સાથે સાથે આ માવતરોની દિવાળી પણ ઝગમતી કરી એનો રાજીપો..

સૌને દિવાળીની ઝગમગતી શુભેચ્છા....

600 માવતરો અને VSSM થકી થતા અનેક સેવા કાર્યોમાં નિમિત્ત બનનારા આપ સૌ સ્વજનો પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા.. ને તમને સૌ દિવાળીની શુભેચ્છા..

ઈશ્વર તમને ખુબ સુખ આપે ને એ સુખ તમે હરખભેર અન્યોને વહેંચી શકો એવી સમજણ પણ આપે તેવી પ્રાર્થના.... 

ફરી એક વાર દિવાળીની ઢગલો શુભેચ્છાઓ...

VSSM's mavjat intiative helps Elderly destitute to get
monthly ration kit

Under VSSM's mavjat initiative elderly people receives
monthly ration kit

Under VSSM's mavjat intiative elderly people receives
monthly ration kit