We wish Shri Jaybhai Goswami all the very best, and may his good deeds and compassion take him to great heights...

Shri Jaybhai Goswami Block Development Officer 
invites Mittal Patel to see Ba in person and provide
her monthly ration kit under our mavjat initiative

“Saheb, I have heard government gives aid to needy individuals. I am destitute and have been staying in Vav for years, but I have received nothing. My neighbors take care of me, I cannot live without tea, and I have no money to buy tea. If I can get some money, I can at least have a cup of tea!”

This very humble Ba did not hold back from sharing her concerns before a government official. It was first time I had witnessed someone requesting government aid for tea. The atmosphere in the office became jovial on hearing this unique request from Ba. The officer in charge is also a very kind-hearted gentleman.

“We will make sure you begin to receive the pension,”  the officer ensured with a smile. “But in the meantime, take this, and if you run short, please come and take more from me until I am here!” he tells Ba while handing her Rs 1000 from his wallet.

The above episode occurred in Block Development Officer Shri Jay Goswami’s office in Banaskantha’s Vav. The communities who visit his office know him as a. very empathetic officer; hence, they feel a sense of right on him. 

I travel a lot across these villages and interact with the communities. People don’t like officials who act as Sahebs, but prefer to open up and share their heartfelt concerns with officers who blend with them easily. A proper leader/officer can identify the pulse of the people and become one of them.

Jaybhai is one of those rare officials who also makes a regular donation to VSSM.

Jaybhai made sure  Ba’s form for elderly pension was filled and called up VSSM’s Naranbhai to recommend sending a monthly ration kit to Ba under our Mavjat initiative. Incidentally, we were in the region then, so upon his invitation to see Ba in person, we reached his office.

Ba was feeling immensely grateful for the administrative promptness in resolving her issues. Jaybhai also offered Ba a chair, but she kept her distance.

It is always a pleasure to meet such officials; we wish our ear we want to Jaybhai all the very best, and may his good deeds and compassion take him to great heights.

"સાહેબ સરકાર ઘરડા માવીતરોન પૈસા આલ્.. પણ મન તો કોય મલતુ નહીં. મુ નિરાધાર સુ. ઓય વાવમાં વરસોથી રહુ. અતાર લગી હેડે જતું. મોણસો હાસવય ખરા પણ મન ચા વના નહીં ચાલતું, પણ ચા પીવા પૈસા નહીં. મન સા(સહાય) મલ તો ચા - બા પી હકુ..."

માજી શબ્દોની જરાય ચોરી વગર મનમાં જે હતું એ એક અધિકારી આગળ કહી રહ્યા હતા. વળી ચા માટે સરકારી સહાય માંગવા આવ્યા હોય એવો કિસ્સો મેય પહેલીવાર જોયો.. જરા રમૂજ પડે એવું હતું પણ પેટછુટી વાત એ જે અધિકારીને કહી રહ્યા હતા એ છે પાછા એકદમ ઋજુ હૃદયના.

અધિકારીએ વાત સાંભળી મર્માળુ હસતા કહ્યું. "તમને પેન્શન મળે એવું તો કરી જ દઉશું માડી. પણ આ લ્યો" એમ કહીને એમણે એમના પોકેટમાંથી હજાર કાઢીને બાને ચા માટે આપ્યા. ને પાછુ કહી દીધું, "ખુટે તો હું જ્યાં હુદી અહીંયા છુ ન્યાં લગી મારી પાસેથી લઈ જવા.."

વાત છે બનાસકાંઠાના વાવની.. તાલુકા વિકાસ અધિકારી તરીકે જય ગોસ્વામી ત્યાં ફરજ બજાવે.. એકદમ લાગણીવાળા વ્યક્તિ.. એટલે જ કચેરીમાં આમ પોતાની મૂંઝવણ સાથે થોડા હકપૂર્વક લોકો આવી શકે. 

હું ગામોમાં ખુબ ફરુ.. લોકો સાથે વાતો ઘણી થાય. દરેક વ્યક્તિને અધિકારી કે નેતા પોતાના જેવા એમનામાં ભળી જાય એવા ગમે.. પેલા સાહેબ થઈને આવે એ એમને બહુ રૃચતા નથી.. પ્રજાની નાડી પારખી પ્રજાની વચ્ચે એમનામય થઈ જાય એ સાચ્ચો અધિકારી કે નેતા..

જયભાઈ તો અમને નિયમીત નાનુ મોટુ અનુદાન પણ મોકલે.. આવા અધિકારી બહુ જુજ...

આ માડી કચેરીમાં આવ્યા એમણે વૃદ્ધ પેન્શનનું ફોર્મ તો ભરાવ્યું. સાથે અમારા એ વિસ્તારના કાર્યકર નારણભાઈને ફોન કરીને. આ બાને તમે તમારા માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત દર મહિને રાશકીટ આપો તો એમને સારુ રહે એવું કહેતા ફોન પણ કર્યો. યોગાનુયોગ એ વખતે એમના જ વિસ્તારમાં જ અમે ફરી રહ્યા હતા. એમણે બાને રૃબરૃ મળવા નિમંત્રણ આપ્યું ને અમે કચેરીએ પહોંચ્યા.

બા તો આવું ચપટીમાં કામ થાય એ વાતથી જ ધન્યતા અનુભવતા હતા. જયભાઈએ આગ્રહ કર્યો કે માડી ખુરશીમાં બેસો પણ એમણે એક જુદો મલાજો રાખ્યો...

આવા અધિકારીઓને જોઈને રાજી થવાય... પ્રિય જયભાઈ કુદરત તમારા હસ્તે ઘણા શુભકાર્યો કરાવે ને પ્રજાલક્ષી કાર્યોમાં તમે એક ઊંચાઈ પર પહોંચો તેવી શુભભાવના... 

The Mavjat initiative, with the support VSSM's donors provide, brings well-being to hundreds of elders like Doodhi Ma...

Mittal Patel meets Doodhi Ma 

Doodhi (bottle- gourd in English), who must have named her so?

Doodhi Ma did not have the answer to it. However, she remembers being called 'unfortunate' as a child because of her abnormal limbs. Doodhi Ma is differently abled, and her mother's sympathy and care provided a comforting childhood. Still, as she grew up, the family expected her to work and contribute to family's income. So the young and handicapped Doodhi Ma began collecting junk and scrap off the streets.

Doodhi Ma reached marriageable age, but her physical deficiencies proved to be a deterrent to marriage. Suddenly the family receives a marriage proposal from a village near Gondal. The person offered to marry was a married man looking for a partner to give him heirs. If the parents had taken Doodhi Ma's permission, she would have refused the proposal, but her parents wanted to see her married while they were still alive and married off Doodhi Ma.

The married years were peaceful, Doodhi Ma birthed two sons, and just a few days after the second son's birth, her husband asked her to return to her parent's home in Tramba villae of Rajkot. Doodhi Ma argued a lot, but nothing worked; her husband now had the children he wanted, Doodhi Ma was not needed anymore.

Back home, Doodhi Ma's mother took care of her as her brother and sister-in-law wandered in search of livelihood. Both mother-daughter lived in a shanty, and Doodhi Ma collected junk to earn a few rupees at the end of the day. If there were no money coming, she would have to beg for some.

Doodhi Ma aged, her sons too would have grown into young men, but that chapter of her life never opened again.

Today, with her frail health and age, Doodhi Ma cannot walk long carrying the junk bag on her shoulders. So, as her body tires,   begging has taken precedence over picking junk.

Pratap living in Tramba's Vansfoda settlement, informed us about Doodhi Ma. VSSM's Kanubhai and Chayaben met her and decided to provide her with the monthly ration kit.

"What would you do if you could not go out to beg?" I asked Doodhi Ma when I recently met her in Tramba.

"What else could I do? I would quell my hunger with water!" she smiled.

I had no words to comfort her. The Mavjat initiative, with the support VSSM's donors provide, brings well-being to hundreds of elders like Doodhi Ma.

If you wish to recommend this initiative to others, please connect them at 9099936013 for further details.

 દૂધી કોણે આવું નામ પાડ્યું હશે? 

આનો જવાબ દૂઘી મા પાસે નહોતા. પણ નાનપણથી બધા એને બિચારી કહેતા. મૂળ હાથ અને પગ સામાન્ય બાળકો જેવા નહોતા. હમણાં હમણાંથી આવી ક્ષતીવાળા વ્યક્તિઓને દિવ્યાંગ કહેવાનું શરૃ થયું છે. તે એ રીતે દૂધીમા દિવ્યાંગ.

મા લાડ લડાવે. પણ દૂધીમાની ઉંમર થઈ એટલે સૌ દૂધીમા કામ કરે એવું ઈચ્છે. અન્ય કામ કરવાની એમની  ક્ષમતા નહીં તે એમણે એ જ્યાં રહેતા હતા તેની આસપાસમાં ભંગાર, કાગળિયા વગેરે વીણવાનું શરૃ કર્યું. 

ઉંમર થઈ બીજી છોકરીઓના લગ્ન થયા. પણ દૂધીમાની શારિરીક ખામીઓ બધાની નજરે ચડે ને કોઈ એમને પસંદ ન કરે. ત્યાં એક દિવસ ગોંડલની બાજુના કોઈ ગામથી તેમનું માંગુ આવ્યું. માંગુ નાખનાર વ્યક્તિ પરણીત તેની પહેલી પત્ની પણ હયાત. પણ એ વંશવેલો આગળ વધારી શકતી નહોતી. એટલે એના પતીએ બીજા લગ્નનું નક્કી કર્યું. હયાત પત્ની પર કોણ જવા તૈયાર થાય?

દૂધીમાની મરજી પૂછી હોત તો કદાચ એ પણ ના પાડત પણ મા-બાપે પોતાના બેઠા બેઠા દીકરીનું ગોઠવાઈ જાય એમ વિચારી એ માણસ સાથે દૂધીમાના લગ્ન કરી નાખ્યા અને એમને સાસરે વળાવી દીધા.

દૂધીમાનો સંસાર શરૃ થયો. કોઈ કંકાસ નહોતો. થાય એ કામ એ કરતા. દૂધીમાએ બે દિકરાને જન્મ આપ્યો. બીજો દિકરો જનમ્યો અને એના થોડા દિવસમાં જ એમના પતિએ દૂધી માને એમના પિયર રાજકોટના ત્રાાંબાગામ જવા કહી દીધું. એમણે દલીલ ઘણી કરી પણ કશું વળ્યું નહીં. લગ્ન જ બાળકો માટે થયેલા તે એ કાર્ય પૂર્ણ થયું પછી દૂધીમાની એમને શું જરૃર?

પિયરમાં માએ એમને સાચવ્યા. ભાઈ-ભાભી ખરા પણ એ લોકો કામ ધંધા માટે ત્રાંબા બહાર રહે. મા છાપરુ વાળી રહે એમના ભેગા દૂધી મા રહે. ને પહેલાની જેમ ભંગાર ભેગુ કરે. ભંગાર વેચે એમાંથી કાંઈ બહુ ઝાઝુ ન મળે તે એ ના છૂટકે ભીખ પણ માંગે. બસ આ એમની જિંદગી..

ઉંમર વધતી ચાલી. દૂધીમાના દીકરાઓ મોટા થયા પણ એમણે કે એમના ઘરવાળાએ ક્યારેય એમની ભાળ ન કાઢી. 

દૂધી મામની હવે તો ઉંમર થઈ. હવે ખભે ભંગારનો કોથળો લઈને ઝાઝુ ચાલી ન શકે. હવે વીણવા કરતા માંગવાનું એમનું વધ્યું. શરીર પણ થાક્યું. 

આવા દુધીમા અંગે ત્રાંબાની વાંસફોડા વસાહતના અમારા પ્રતાપે અમને જાણ કરી અને અમારા છાયાબહેન અને કનુભાઈ દૂધીમાને મળ્યા ને એ પછી અમે દૂધી માને દર મહિને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. 

હમણાં એમને મળી ત્યારે પુછ્યું કે, ક્યારેક માંગવા ન જવાય તો શું કરો તો હસીને કહ્યું,

હું કરુ? પાણી પીને બેહી રહુ... !

સામે હું કશુંયે બોલી ન શકી, પુછી શકી. પણ આવા માવતરોને સાતા આપવાનું સુખ બહુ મોટુ.. તમે સૌ મદદ કરો છો માટે આ માવતરોને અમે સાતા આપવામાં નિમિત્ત બની શકીએ છીએ. આપની લાગણીને પ્રણામ અને આવા કાર્યમાં મદદ માટે 9099936013 પર સંપર્ક કરવા વિનંતી.

#Mittalpatel #vssm #માવજત #elderlypeople

VSSM became instrumental in providing ration and feed to the elderly...

Mittal Patel meets Mangu Ma

Mangu Ma resides in Ridrol village in Gandhinagar.

“Welcome, ben!” Mangu Ma called from afar; her thunderous voice astounded me. “Why do we need to give Mangu ma a monthly ration kit?” I had wondered.

But as I reached closer, I. noticed her inability to walk.

“Is there anyone to care for you?” I inquired.

“Ben, I never had children!”

I had nothing more to ask. Mangu Ma receives a widow pension, and we provide her a monthly ration kit. She cannot bend her leg but manages to cook sitting on a chair.

“May God Bless you all; no one shows such compassion these days!”

“There is a supreme power that knows it all; hence it sent us to care for you!” we responded.

She held my hand and showered her affection on me.

“There is a lady who stays behind my house; her fate is worse than mine. I have a house to stay in, but she doesn’t even have that. Can you go see her before leaving?” requested Mangu Ma.

Mangu Ma reflected compassion; she was talking about Dhudi Ma. We had plans to see her, but it felt good when Mangu Ma directed us to help others in need. Usually, there is a sense of envy, and work for the well-being of others is a rarity.

Ridrol’s Kiranbhai volunteers to help us identify elders in need. It was he who led us to Mangu Ma and other elderlies. VSSM’s Rizwan looks after these elders once the connection has been established. He brings them the monthly ration kits.

We are grateful to all our donors who have helped us reach  316 such elders.

You may GPay on 9909049893 to help us provide monthly rations kits to destitute elderlies.

#MittalPatel #VSSM #માવજત #નિરાધાર #ગાંધીનગર

 'એ આવો બેન..' એવી બૂમ અમારાથી ઘણે છેટે ઊભેલા મંગુમાએ પાડી..એમનો પહાડી અવાજ સાંભળી ઘડીક તો આમને આપણે કેમ અનાજ આપીયે? એ હજુ કામ કરી શકે એમ છે એવું થયું.પણ પછી નજીક પહોંચી ત્યારે ખ્યાલ આવ્યું કે એમનાથી ચલાતુ નથી પગ વળતો નથી. ગાંધીનગરના રિદ્રોલમાં મંગુ મા રહે. મે પુછ્યું, 'તમારુ ધ્યાન રાખે એવું કોઈ?''બેન પેટ મોડ્યું જ નહીં..'હવે વધારે કશું પુછવાનું નહોતું. એમને માસીક પેન્શન મળે ને અમે આપીયે એ રાશનકીટ તે એમને હવે શાંતિ થઈ ગઈ. પગ વળતો નથી તે ખુરશીમાં બેઠા બેઠા પોતાનું રાંધી લે. એમણે કહ્યું, 

'ભગવોન તમારા બધાનું ખુબ હારુ કરે. નકર આ કળજુગમો કુણ ધ્યોન રાખ..'અમે કહ્યું, 'ધ્યાન રાખવાનું તો કુદરત કરે માટે જ અમને મોકલી આપ્યા.'એમણે હાથ પકડ્યો.. એક જુદી રીતે વહાલ વર્ષાવ્યું. અમે જવા કહ્યું તો એમણે કહ્યું, 

'મારા ઘર પાછળ મારા જેવી જ દુઃખી બઈ હ્. માર તો રેવા ઘર હ્ પણ ઈનું તો... તમે એક ફેરા જોતા જો..'

મંગુમાની આંખોમાં કરુણા હતી. એ જેમની વાત કરતા હતા તે ધુળી મા.. એમને પણ મળવાનું હતું. પણ મને ગમ્યું કે એ એમની તકલીફની સાથે અન્યોની પણ સમજે છે ને કોઈ એમને પણ સહારો આપે એ માટે આંગળી ચીંધે છે. સામાન્ય રીતે માણસમાં ઈર્ષાભાવ હોય એટલે આવું આંગળી ચિંધવાનું ઘણી વખત ન થાય..

ખેર રિદ્રોલમાં રહેતા કીરણભાઈ સ્વયમસેવક તરીકે અમને મદદ કરે. તેમણે જ મંગુ મા અને અન્ય માવતરોને શોધી આપ્યા. બાકી અમારો કાર્યકર રીઝવાન વખતો વખત એમનું ધ્યાન રાખે... ને તમે સૌ આવા માવતરોને રાશન આપવામાં મદદ કરો...

આભાર આપ સૌનો.. તમારી મદદ થકી આજે 316 માવતરોને દર મહિને રાશન પહોંચાડી શક્યા છીએ... 

તમે આવા માવતરોને મદદ કરવા 9909049893 પર ગુગલ પે કરી શકો..

 #MittalPatel #VSSM #માવજત #નિરાધાર #ગાંધીનગર

Mittal Patel with Mangu Ma , VSSM Co-ordinator Rizwan
and VSSM's volunteer Kiranbhai

Efforts of providing well-being to the elders like Ram Ma and Mafat Kaka in need bring goodness to us...

Mittal Patel meets Ram Ma and Mafat Kaka

Of all the initiatives we undertake for the welfare and empowerment of nomadic communities, Mavjat remains a favourite with the entire team of VSSM.

The elders we support are not related by blood, but practising the value of the 'entire universe is one family' makes them our family, and the affection they shower warms our heart and soul.

Recently, while I was in Patan's Harij, my teammate Mohanbhai took me to meet Ram Ma and Mafat Kaka. Their's was a house with two doors, and both these elderly were seated at each door; they looked gloomy. "Ben is here to meet you," Mohanbhai informed.

"Please come, what do I offer you?" they said on seeing me come to them.

The couple lived in great scarcity; still, they did not forget their courtesy.

The couple has grown old; they have no one to look after them. Age prevents them from working as labour, so they depend on others to give them food. So VSSM began providing a monthly ration kit so that they do not have to rely on others for food.

Since they cook food on chula their house is covered with soot from inside, the tin roof had numerous holes, "How do you spend monsoons?" an obvious question escaped my mouth.

"One roof is still intact; both of us lie under that roof on a single charpoy," Kaka responded.

I think the house must be built under government assistance; there was no electricity. A kerosene lamp is lit up during the evenings, and the lights from the houses surrounding them light up their home.

Kaka has breathing issues, so he needs to take medicine regularly. "I try to run the expenses from the elderly pension we get, but it becomes challenging. We had to depend on people bringing us food, or I had to go out and beg. Now that you provide us with ration, we need not worry about food." Kaka had shared how much relief the ration kit has been.

These efforts of providing well-being to the elders in need bring goodness to us.

One can choose to adopt an elder for Rs. 1400 a month; many have chosen to adopt the, and we are grateful for your compassion.

If you wish to adopt an elder or support this cause, do not hesitate to call on 9099936013, 9099936019  or Paytm on 90999-36013.

Gratitude always. 

વિચરતી જાતિઓના કલ્યાણનું કાર્ય અમે વર્ષોથી કરીએ પણ માવજત કાર્યક્રમ અમારા બધા કાર્યકરોનો સૌથી ચહીતો...

એવા માવતરો જેમની સાથે આમ લોહીનો કોઈ સંબંધ નહીં પણ વસુદૈવ કુટુંબના નાતે જેમને અમે પોતાના માન્યા એ માવતરોને મળીએ ત્યારે એમના હેતથી અમને ભીંજવી નાખે..

પાટણના હારીજમાં રહેતા રામમા અને મફતકાકાને અમારા કાર્યકર મોહનભાઈ મળવા લઈ ગયા. એક ઘરને બે દરવાજા આ બેય દરવાજે આ બેય માવતર ઘેરી નિરાશા સાથે બેઠેલા..મોહનભાઈએ કહ્યું, 'બેન મળવા આવ્યા છે' તો એકદમ ઊભા થયા ને 'ભલે આવ્યા બાપલા, તમારી હું મનવાર કરુ?' એમ એમણે કહ્યું...

અભાવ છે છતાં મનવારનો વિવેક એ ન ચુક્યા.. 

અવસ્થા થઈ સંભાળ રાખનાર કોઈ નથી.. કોઈ આપે ને ખાય તેવી દશા... ઓશિયાળી ઘણી વેઠવાની થાય એટલે જ અમે દર મહિને રાશન આપવાનું કર્યું.

એમનું ઘર અંદરથી આખુ કાળુ કાળુ. મૂળ ઘરમાં ચૂલો અને ધુમાડિયું એમાં નહીં તે આખુ ઘર કાળુ.. મે ઘરમાં જરા ઝાંખીને જોયું તો પતરામાં નાના ઘણા કાણા દેખાયા. એટલે અનાયાસે જ કાકાને પુછાઈ ગયું, 'કાકા ચોમાસુ?'

તો કાકાએ કહ્યું, 'એક પતરુ સાજુ છે જેમાંથી ચુવા નથી થતા તે એક ખાટલામાં અમે બે એ પતરાની નીચે પડ્યા રહીએ.. ' 

ઘર સરકારી રાહતમાં બન્યું હશે.. પણ એમાં લાઈટની સુવિધા નથી. સંધ્યા થતા કેરોસીનનો દિવો એ ઘરમાં રોજ સળગે. એમના ઘરની આજુબાજુ સરસ પાક્કા ઘર ને વિજળી પણ ખરી....

કાકાને શ્વાસ ઘણો ચડે તે દવાઓ પણ લેવી પડે. કાકા કહે, 'સરકારનું પેન્શન આવે તેમાંથી દવા ને ઘર ચલાવવા કોશીશ કરીએ... પુરુ નતુ થતું, લોકો દયા કરીને આપી જાય કે હું માંગી આવતો પણ હવે મને હખ છે તમે આપો છો તે આખો મહિનો નિરાંતે ખવાય છે..'

નિરાધાર માવતરોને સાતા આપવાનું આ ઉત્તમ કાર્ય અમને સૌને સાતા આપે.. 1400 રૃપિયા એક માવતરનો મહિનાનો નિભાવ ખર્ચ થાય.

ઘણા લોકો આવા માવતરોના પાલક બન્યા છે. આવા પાલક બનનાર સૌને પ્રણામ..

તમે પાલક બનવા ઈચ્છો, આ સેવાકાર્યમાં મદદ કરવા ઈચ્છો તો 9099936013, 9099936019 પર સંપર્ક કરી શકો...

અથવા 90999-36013 પર પેટીએમ કરી શકો...

આભાર...

VSSM supports these elderly couple under its
Mavjat Karyakram

VSSM provides monthly ration kit
to these elderly couple

VSSM has decided to provide warmth and support to elders like Balu Ma in need and will continue to do so…

Mittal Patel meets Balu Ma

Balu Ma stays in a tattered tin-roofed house perched between two pucca homes in Harij town of Patan district.

“Ben, we have to go meet Balu Ma.” Mohanbhai, my team-mate tells me. Balu Ma was walking around in her front yard we called her,  but she could not hear us. We walked up to her and asked her something that she would love. She was delighted to see us, she kissed my hands and just like a mother,  she showered me with great affection.

“If  I am in Harij,  how can I not come and meet you?” I chat with  her.

“Glad you did, Mohanbhai had mentioned about your visit to Harij, but he had told me that you would be at the city centre, so I walked with great difficulty to come see you, but couldn’t find you!!

“You did not have to come to see me, I was going to come to meet you.”

“You have eased my life, but I pray to God to call me to him. I am tired of living like this.”

Balu Ma’s eyes well up while saying this, and so did ours. I had met Balu Ma second time. Mohanbhai, Pareshbhai, I and others take care of Balu Ma and have become her family now, that is the reason she opens up with us to shares her joys and pain.

The more we work with the elderly the more we realise that it is challenging to spend old age without the care and support from loved ones. Elders like Balu Ma reaffirm that realisation. VSSM has decided to provide warmth and support to elders in need and will continue to do so…

બાલુ મા...

પાટણના હારીજમાં બે પાક્કા ઘરની વચ્ચે પતરાંવાળા કાચા ઘરમાં રહે. અમારા કાર્યકર મોહનભાઈએ કહ્યું, બેન આપણે એમને મળવા જવાનું છે. તે અમે એમના ઘરે પહોંચ્યા. ઘરની ઓશરીમાં એ આમ તેમ ઘીમે પગલે ફરતા હતા. અમે એમને બુમ પાડી પણ એમને કાને ઓછુ સંભળાય. છેવટે એમની ઓશરીમાં જઈને બાલુમા મજામાં એવું પુછ્યું. 

અમને જોઈને એ રાજી રાજી થઈ ગયા. મારો હાથ એમણે ચૂમ્યો. મારા ગાલ અને શરીર પર એમણે વહાલથી હાથ ફેરવ્યો. એમનું વહાલ મા એના બાળક માટે હેત વર્ષાવે એવું.

મે એમને કહ્યું, 

'હારીજ આવી હતી તે તમે આવ્યા તે મળવા આવી'

'બહુ હારુ કર્યું. મને મોહનભાઈએ કહ્યું તુ કે તમે આવશો. પણ એ તો કે'તાતા કે તમે બજાર આવશો તે હું તો ધેમ ધેમ છેક બજાર પોગી. થાકી ગઈ.. પણ તમે ના મલ્યા'

'હું અહીંયા આવવાની હતી. તમારે બજાર નહોતું આવવાનું...'

'તમે મને હખ કરી દીધું.. પણ હવે ભગવાન ઝટ લઈ જાય તો સારુ.. થાકી છું...'

બાલુ મા બોલતા હતા તે વેળા એમની આંખોના ખૂણા ભીના થઈ ગયા ને એમને જોઈને અમારા પણ.. એમને હું બીજીવાર મળી રહી હતી. પણ હવે હું, મોહનભાઈ, પરેશભાઈ વગેરે જે એમને સાચવે છે એમની સંભાળ લે છે એ એમનો પરિવાર બની ગયા છીએ. એટલે એ સુખ દુઃખની વાત અમને કહે છે..

ઘડપણ એ પણ કોઈ સ્નેહીજનના સાથ વગર કાઢવું ઘણું કપુરુ. બાલુ મા જેવા માવતરોને મળુ ત્યારે દર વખતે આ વાત સમજાય... 

ખેર અમારો પ્રયત્ન આવા માવતરોને હૂંફ આપવાનો...

આવા માવતરોના પાલક બનવા 9099936013 અથવા 9099936019 પર સંપર્ક કરવા વિનંતી.

ફરી મને ગમતી પ્રાર્થના...

જીવન સુંદર બનાવું તો તુજ ને ગમે...

ખુદ ખીલું ને ખીલાવું તો તુજ ને ગમે..

પ્રેમ નિસ્વાર્થ કરવાનો અભ્યાસ જ્યાં, 

તો પછી એક બીજાની ફરિયાદ ક્યાં...

સૌને મારા બનાવું તો તુજ ને ગમે.. 

જીવન સુંદર...

#MittalPatel #vssm

A journey that began with 5 elderly has reached 240 as we identify more elderly in need of support...

VSSM provides monthly ration kits to elders 
in need

Destitute is a word that gives away an individual’s vulnerability and helplessness.

An individual surrounded by society, family, village yet lonely..

An able-bodied individual hardly needs or seeks help from others, but once the age catches up and the body refuses to function as desired the need for support arises.

The ability to work reduces with age but the biological need to fill up hungry belly doesn’t go away. How do people who have no one to support feed themselves? Well, they depend on ration from our PDS with some help from the elderly pension. Some beg or wait for neighbours to give away extra food.

The painful survival conditions of such elderly was heart-wrenching to witness. VSSM decided to provide monthly ration kits to elders in need. The elderly pension helps them buy milk and vegetables. VSSM also pitches in when there is a need for medical support. We recently learnt that many seniors had lost access to PDS ration because the biometric machines could not read their fading fingerprints.

Of course, VSSM will help bridge this technical gap.  In nutshell, VSSM tries its best to bring well-being back into the lives of such elders in need.

A journey that began with 5 elderly has reached 240 as we identify more elderly in need of support. We try and ensure that the ration kit reaches them between the 1st  to 5th of each month so that they do not become anxious over food. The images shared here are from this month’s ration kit distribution.

Many of you have chosen to adopt an elderly, the images shared here are to give you a glimpse of the elders benefiting through your support and to inspire others to contribute towards this initiative of Elderly support.

You may call us on  90999-36013 for further details.

I am grateful to all for the support you have extended, excuse me for not mentioning individual names here because it’s a long list… 

નિરાધાર શબ્દ જ કેવો વેધક છે..સમાજ, કુટુંબ, ગામ બધાની વચ્ચે ઘેરાયેલા હોવા છતાં એકલા..  

હાથ પગ ને મગજ બધુએ સાબદુ હોય તો કોઈની ક્યાં જરૃર પડે. પણ પ્રશ્ન ધીમે ધીમે અંગો ઢીલા પડે ને પછી કામ કરવાનું જ બંધ જાય ત્યારે ઊભો થાય. 

કામ થાય નહીં પણ વખત થાય એટલે પેટ તો ભાડુ માંગે. શું કરવું? બસ પછી.યાચક બનવાનું. રેશનકાર્ડ પર મળતું રાશન તો જીવવાનો કેવડો મોટો આધાર. થોડું વૃદ્ધ પેન્શન પણ મળે ને રહી જાય તે આસપાસમાં માંગી આવવાનું અથવા પડોશી વઘેલું ઘટેલું આપી જાય એની રાહ...

આવા માવતરોની સ્થિતિ જોઈને આંતરડી કકડી ઊઠી. ને મદદ મહિનો ચાલે એટલા રાશનની કરવાની નક્કી કર્યું. પેન્શન ને સરકારી રાશનમાંથી એ શાક, દૂધ લાવે. જો કે હમણાં ખ્યાલ આવ્યો કે, ઘણા માવતરોના અંગૂઠા આંગળીઓની છાપ ઘસાઈ ગઈ છે તે રાશન એમને મળતું નથી.. 

ખેર એ માટે કોશીશ કરીશું આ સિવાય ક્યાંક કોઈને દવાનો ખર્ચ વધુ હોય તો એય મદદ કરીએ તો.ટૂંકમાં આ માવતરોના જીવને સાતા થાય કે એમનું કોઈ છે એ બધુ કરવા કોશીશ કરીએ. 

પાંચ માવતરોથી શરૃ કરેલો આ કાર્યક્રમમાં નીત માવતરો જોડાતા જાય છે. આજે સંખ્યા 240 પહોંચી. દર મહિનાની 1 થી 5 તારીખમાં અમે કોશીશ કરીએ રાશન આપી દેવાની જેથી એમન ચિંતા નહીં..આ મહિને રાશનની વહેંચણી થઈ રહી છે તેમાંથી કેટલાક માવતરોના ફોટો એમને મળેલી રાશનકીટ સાથે મુકી રહી છું.

મૂળ આપમાંથી ઘણા આ માવતરોના પાલક બન્યા છો. પાલક થકી આપ દર મહિનાનો રાશન ખર્ચ આપો છો.આથી તેમને ખ્યાલ આવે માટે ખાસ ફોટો ને જેઓ હજુ પલક નથી બન્યા  તે જોડાઈ શકે એક માવતરના પાલક બની શકે તે માટે પ્રોત્સાહીત થઈ શકે માટે. વધુ વિગત માટે  90999-36013 પર સંપર્ક કરવા વિનંતી...

મદદ કરનાર સૌ સ્નહીજનોના નામ નથી લખતી. મૂળ એ યાદી ઘણી લાંબી છે પણ તમે સૌ મદદ કરો છો માટે જ આ થઈ શકે છે માટે આપ પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા વ્યક્ત કરુ છું.

#MittalPatel #vssm #elderlycare

#elderlypeople #mavjat #help

#donatenow #donate #gujrati

#Gujarat, #rationkits #parents

VSSM provides monthly ration kits to elderly in need

VSSM provides monthly ration kits to
elderly in need

VSSM provides monthly ration kits to
elderly in need

VSSM provides monthly ration kits to elderly
in need

VSSM provides monthly ration kits to elderly 
in need

VSSM provides monthly ration kits to elderly in need

VSSM provides monthly ration kits to
elderly in need

VSSM provides ration kits to elderly in need

VSSM provides monthly ration kits to elderly
in need

VSSM provides monthly ration kits to
elderly in need

VSSM provides monthly ration kits to elderly in need

VSSM began providing a ration kit to Dhudi Ma through our Mavjat initiative...

Mittal Patel meets Dhudi Ma in Harij

Dhudi Ma resides in Harij. But because she has a daughter, she does not fit into our category of needy elderly, but the daughter needs her support.

Dhudi Ma's daughter was happily married, but for some reason, at the age of 50, she lost her mental balance, and the in-laws decided to send her back to her mother.

Dhudi Ma tries hard to feed the two of them on the grains she receives through her ration card and elderly pension, but it is hard to provide two bellies on a few hundred rupees a month. They would wait for someone to come and give them some food.

VSSM began providing a ration kit to Dhudi Ma. "May God shower you with abundance," an elated Dhudi Ma had told me when I met her recently.

I have always mentioned, "we don't  provide anything; our role is of a facilitator here." I have always said. And we pray for a better life in the next birth for 225 elders like Dhudi Ma whom we support through our Mavjat initiative. It is a painful existence for them. 

Some elders cannot even speak well; VSSM tries to ensure their neighbours cook and feed them.Dhudi Ma resides in Harij.

Dhudi Ma tries hard to feed the two of them on the grains she receives through her ration card and elderly pension, but it is hard to provide two bellies on a few hundred rupees a month. They would wait for someone to come and give them some food.

The number of elderly we support has not stopped at 225, it keeps growing. Rs. 1400 is not a huge amount for anyone who wishes to support  an elderly, apart from food  it also provides the comfort of being looked after.

We are grateful to everyone who has supported this initiative and appeal for more well-wishers to join in and adopt the elderly...

Please call us on 9099936013 -9099936019 for assistance.You may also Paytm your donation amount for adopting an elderly on 9099936013

ઘુડી મા.. હારીજમાં રહે.

નિરાધાર તો ન કહી શકાય. એક દીકરી છે એમને. પણ હા એ દીકરીને માના આધારની જરૃર.

દીકરીને પરણાવેલી. એનો સંસાર સુખી હતો પણ અચાનક એની માનસીક અવસ્થા બગડી તે પચાસ વર્ષે સાસરીયા એને પાછી ધુડી મા પાસે પાસે મુકી ગયા. 

રેશનકાર્ડ પર અનાજ ને વૃદ્ધ પેન્શન મળે તેમાંથી ધુડીમા પોતાનું ને દીકરીનું ભરણ પોષણ કરવા કોશીશ કરે. પણ પુરુ થાય?

આવામાં કોઈ આપી જાય એની વાટેય ઘણી વાર જુએ..

ખેર આવા એકલા અટૂલા માવતરોને જોઈને જીવ બળી જાય.. દર મહિને 1400નું રાશન અમે આપવાનું શરૃ કર્યું તે ખુબ રાજી થયા. ભગવોન તમને ઘણું આપે એવું એમને મળી ત્યારે એમણે કહ્યું...

હું કહુ હું ક્યાં આપુ હું કે અમે તો નિમિત્ત માત્ર પણ હે ઈશ્વર ધુડીમા જેવા 225 માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીયે તે અને તેમના જેવા અન્ય માવતરોને આવતો જનમ નોંધારો ન આપતો..

કેવું વલવલતું જીવન ક્યારેક કેટલાક માવતરો તો શું બોલે એય ન સમજાય. ત્યારે પડોશીને રાશન આપી એ એમને ખવડાવે તેવું ગોઠવીએ...

હા 225 માવતરોએ સંખ્યા અટકી નથી એ વધી રહી છે ને અમને જરૃર છે આવા માવતરોના પાલકની જે તેમનો માસીક ખર્ચ ઉપાડી લે. 

1400 રકમ કાંઈ એવડી મોટી નથી કે ન કરી શકાય. ને આ થઈ જાય તો એક રીતે એ નોંધારા નથી એવો અહેસાસ પણ એમને કરાવી શકાય..

ખેર આ કાર્યમાં મદદ કરનાર સૌ સ્વજનોનો આભાર ને નવા સ્વજનો આવા માવતરોના પાલક બને તે માટે આહવાન..

વધારે વિગત માટે 9099936013 -9099936019 પર વાત કરી શકાય.

આપનું અનુદાન 9099936013 પર પેટીએમ પણ કરી શકાય.

#MittalPatel #vssm

#MittalPatel

#vssm

VSSM provides ration kit to Muktaba and Jagdishkaka in need of care and support...

Mittal Patel meets Muktaba and Jagdishkaka

This smile on our faces is fake; we pretend to look happy. The beggars can beg for food, and we cannot even do that. We have no choice but to endure the pain poverty brings along. If there is no food, we drink water and spend the night but cannot stretch our hands...”  Muktaba was in tears as she narrated their anginous living condition.

Muktaba and Jagdishkaka’s son used to fend for them, but last year the couple lost her only son to a freak accident. Somehow the marriage of their son did not last long, but the income he earned helped sustain Muktaba and Jagdishkaka. The family lived in a rented house, and life just rolled on until the tragedy struck. Their daughter is married into a joint family and her financial condition too is fragile, so she also could not help her parents financially.

With no choice left, Muktaba began working as domestic help in the neighbourhood. Even though it was difficult for her to work as domestic help because of her age and body condition, she continued working because the couple had no other choice. Kaka had suffered a stroke that had paralysed his half body, Muktaba also had the added responsibility of tending to his needs.

After the death of their son, the couple had no resources to pay the rent; hence they reached out to a builder and requested a place to stay against taking care of the premises. The builder sympathised and gave them refuge. This eased their living situation for a year. But as the apartments reached the completion stage, they were asked to move out.

The family had a house in Lodhika, but their nephew cheated with them and made Kaka stamp on the transfer document pretending it be a pension application. The couple has no money to fight a case or hire a lawyer.

When they learnt about a room for a cleaner at a building, they approached the residents and requested a place to stay. They were allowed to move into the room on the condition that Muktaba would sweep the premises for free. Which she does apart from cleaning dishes at a couple of houses. The remuneration from these odd jobs is meagre; hence, meeting the medical and food expenses is difficult.

When our Chayabahen and Kanubhai learnt about the condition of this couple, they immediately brought them under Mavjat’s care program, and a ration kit began reaching them every month.

I made it a point to go and see them recently. It was heart-wrenching to learn how greedy individuals take no mercy and lynch such destitute elderly.

VSSM provides ration kits to 225 such elderly in need of care and support. It helps bring food on their plate. You, too, can choose to support the elderly by donating Rs. 1400/- a month.

Please call on  9099936013 for further details.

'લાફો મારી ગાલ રાતો રાખવો પડે એવી અમારી હાલત છે. માંગણિયાર લોકો તો ગામ પાહે માંગી હકે પણ અમે તો એમેય નથી કરી હકતા. ખાવા ના હોય તો પાણી પીને પડ્યા રેવાનું પણ કોઈ પાહે...'

આટલું બોલતા બોલતા મુક્તા બાની આંખોમાં ઝળઝળિયા આવી ગયા. 

તેમનો દિકરો એક વર્ષ પહેલાં જ ગુજરી ગયો. દિકરાના લગ્ન કરાવેલા પણ કોઈક કારણસર એનું છુટુ થઈ ગયું. દીકરો દસ હજાર કમાવી લાવતો જેમાંથી તે મુક્તા બા ને જગદીશ કાકાને ખવડાવતો. 

ભાડાના ઘરમાં એ રહેતા. હખેડખે જિંદગી નીકળતી. ત્યાં અચાનક દીકરો ગૂુજરી ગયો. માથે આભ ફાટ્યું. એમને દીકરી ખરી પણ એ સંયુક્ત કુટુંબમાં રહે વળી એનીયે સ્થિતિ નાજુક એટલે એ કાંઈ એવડી મોટી મદદ ન કરી શકે.

આખરે મુક્તા બાએ  લોકોના ઘરે કચરા પોતા, વાસણ માંજવાનું શરૃ કર્યું. પણ આ કામ એમનાથી થાય નહીં. મૂળ શરીર ભારે, ઘૂંટણમાં પણ તકલીફ એટલે ભોંય પર બેસી કામ કરવામાં તોબા થઈ જાય પણ એ બધુ અવગણીને એ કામ કરે. 

વળી પાછુ કાકાને અડધા શરીરે લકવા થઈ ગયો. તે એમનેય ઉપાડી ઉપાડીને ફેરવવા પડે. 

આવામાં દિકરો ગયા પછી ભાડું આપી શકાય તેવા પૈસા રહ્યા નહીં. આથી નવા બંધાઈ રહેલા ફ્લેટના માલીકને માલ- સામાનની મુક્તાબા પોતે ચોકી કરશેનું કહી આશરો આપવા કહ્યું. બીલ્ડ઼રે વગર પગારે રહેવા સહમતી આપી ને એમનું વરસ નીકળી ગયું. 

ફલેટ બંધાઈ જતા જગ્યા ખાલી કરવાનું કહેણ આવ્યું. હવે પ્રશ્ન હતો રહેવા ક્યાં જશું નો? લોધિકામાં એમનું ઘર હતું પણ દીકરો ગુજરી ગયા પછી ભત્રીજો આવીને પેન્શનના કાગળ તૈયાર કરુ છુ અહીંયા સહી કરો એમ કહીને મકાનના કાગળ પર કાકાનો અંગૂઠો કરાવી લીધો ને મકાન એમના નામે કરાવી લીધું. એટલે એ રસ્તો બંધ થયો. હા કેસ કરવાનું મુકતાબા એ કહ્યું. પણ એ માટે એમની પાસે પૈસા નહીં. 

આમ રહેવાનો મોટો પ્રશ્ન ઊભો થયો. ત્યાં અચનાક એક બીલ્ડીંગમાં રહીશોએ એક નાનકડી ઓરડી બિલ્ડીંગનું સફાઈ કામ તેમજ વોચમેનનું કામ કરનાર માટે બનાવી હોવાનો ખ્યાલ આવ્યો...

મુક્તા બા ત્યાં પહોંચ્યા ને પોતાને એ ઓરડીમાં રહેવા દેવા વિનંતી કરી. બિલ્ડ઼ીંગના રહેવાસીઓએ બિલ્ડીંગમાં કચરો વાળવાનું કામ વિનામુલ્યે કરશો તો રહેવા દઈશુંનું કહ્યું. બુઢા માવતરોને તો આસરો જોતો હતો. એમણે એ કાર્ય માથે લીધું.

મુક્તા બા સવારે બિલ્ડીંગમાં કચરો વાળે. ને પછી બે ત્રણ ઘરના વાસણ ઘસવા જાય ને હજાર પંદરસો કમાઈ લે. પણ એમાંથી દવાઓ સાથે ઘરનું પુરુ કરવું મુશ્કેલ. એમની આ વિપદા અમારા કાર્યકર છાયાબહેન અને કનુભાઈના ધ્યાને આવી. તેઓ બેય માવતરોને મળ્યા ને તુરત સ્થિતિ સમજી અમે રાશનકીટ આપવાનું શરૃ કર્યું. 

હું હમણાં ગઈ ત્યારે એમને મળવા ખાસ ગઈ એ વખતે એમણે આ બધુ કહ્યું. સાંભળીને હૃદયદ્રવી ઊઠે. કેવો ફરેબ એમના પોતાના લોકોએ એમની સાથે કર્યો. 

ખેર આવા 225 થી વધુ માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીએ છીએ જેથી એ પેટ ભરીને ખાઈ શકે. 

તમે આવા માવતરનો માસીક ખર્ચ રૃા.1400 આપીને તેમના પાલક બની શકો. 

આ માટે 9099936013 પર સંપર્ક કરવા વિનંતી.

#MittalPatel #vssm

We might not be able to free them from their pain and anguish, but the monthly ration kits VSSM provides does bring them a little relief...

Mittal Patel meets Kaki during her visit to Surenedranagar

We had walked a few steps into the lane near Surendranagar’s central market to step into a courtyard house and find Kaka seated on the floor.

“Ben, Kaka and Kaki stay right here, in this front yard. The house is theirs, but a family dispute prevents them from going into the house,” Harshad, my teammate tells me.

“Can I come in?” I asked as Kaka was looking the other way.

“Of course, please do,” he welcomed us warmly.

“Where is Kaki?” I  inquired as we didn’t see her around.

“She goes to a hotel for cleaning vessels,” Kaka replied.

“Isn’t the ration we give you enough?”

“The ration is sufficient. But I need medicines for surviving. I need a nebuliser and BP medication. My wife goes to a nearby hotel twice a week; the money she earns is enough for buying medicines and milk for tea.”

“Don’t you receive a pension for the elderly?”

“No! We also don’t have Antyodaya ration card; hence additional ration is also not available.”

Listening to Kaka saddened me. While we were talking Kaki stepped in, holding her knee. She has a walking disability but needs to work because they need the extra money.

We will be helping them in the best possible way and try to link them with schemes that can bring them government assistance.

VSSM supports 225 elderly who need our support. Each undergoing a  different trauma, we might not be able to free them from their pain and anguish, but the monthly ration kits we provide does bring them a little relief.

Our continued prayers for everyone’s health and happiness.

સુરેન્દ્રનગરની બજારની નજીક એક ગલીમાં થોડુ ચાલ્યા કે એક ડેલાબંધ ઘર આવ્યું. ડેલો ખોલતા એક કાકા  ભોંય પર બેઠેલા ભળાયા. અમારા કાર્યકર હર્ષદે કહ્યું, 

'બેન કાકા જ્યાં બેઠા છે તે ઓસરીમાં જ એ ને કાકી રહે છે. પાછળ ઘર છે એ આમ એમનું છે ને નથી પણ.. કૌટુંબીક ડખા છે'

કાકાનું ધ્યાન અમારા પર નહોતું એટલે મે, 'આવું કે કાકા' એવું પુછ્યું. કાકાએ, 'ભલે પધારો બાપલા' કહી આવકાર્યા. 

કાકાના અર્ધાંગીની એટલે કે કાકી ત્યાં નહોતા. ક્યાં ગયા એવું પુછ્યું તો એમણે કહ્યું, 

'એ હોટલ પર વાસણ ઘસવા ગઈ છે'

'કેમ કાકા અમે હવે દર મહિને રાશન તો આપીએ છીએ?'

'રાશન તો મહિનો આખો સરસ ચાલે. પણ હું દવા ઉપર જીવું. શ્વાસ માટે પંપ ને બીપીની દવા મારે લેવી પડે. એટલે વાસણ ઘસવાનું થાય કે ન થાય તે અઠવાડિયામાં બે વાર અહીંયા નજીકમાં જ હોટલ છે ત્યાં જઈને વાસણ ઘસી આવે ને હોટલ માલીક પચાસ આપે તે એમાંથી દવાનો ને દૂધ ચા નો ખર્ચ ચાલે'

'નિરાધાર પેન્શન નથી મળતું?'

 'ના..'

રાશનકાર્ડ પણ અંત્યોદય નથી જેથી વધારે અનાજ પણ મળતુ નથી. કાકાની વાત સાંભળી દુઃખ થયું. અમારી વાતો ચાલતી હતી ત્યાં કાકી ઢીંચણ પકડીને પરાણે ચાલીને આવ્યા. એ અપંગ છે. ઝાઝુ ચલાતુ નથી પણ કામ કર્યા વગર ઝૂટકો નથી. 

ખેર અમારાથી થતી મદદ કરીશું. સરકારમાંથી મદદ મળે તે માટે કોશીશ કરીશું. 

પણ આવા જ 225 થી વધુ માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીએ. દરેકની જુદી પીડાઓ છે. એ પીડામાંથી આપણે એમને સંપૂર્ણ મુક્ત નથી કરી શકતા પણ એમને થોડી રાહત આપવાનું મહિનાનું રાશન આપીને કરવા કોશીશ કરીએ... 

ખેર ઈશ્વર સૌને સુખ આપે એવી પ્રાર્થના...

#MittalPatel #vssm

VSSM provides montly ration kit to Kaka and Kaki  

Mittal Patel with Kaka Kaki and VSSM co-ordinator
Harshadbhai

Mittal Patel meets Hajjan Ma and Jagshi Kaka

Instances of female infanticide for the ‘centuries-old preference’ of a male child is a practice many follow.

Although prohibited and outlawed,  recently there were arrests made in Rajkot of personnel who performed gender determination tests.

“Sons will support us as we age, will perform our last rites and ….” The parents will list out many emotional and cultural reasons for them to prefer sons over daughters. 

I know many parents who have taken refuge in old age homes despite of having sons, of sons beating their parents… it makes me question the medieval mindsets and practices.

We provide ration to Hajjan Ma and Jagshi Kaka, who do have a son. VSSM does not provide ration kits to couples or individuals who have son/s, we compel the son to care for their parents.  “Their son does not even ask their well-being, their living condition is pitiable. They live like destitute.” Ishwarbhai had told us.

Hence, we began providing monthly rations to them. However, the question of why isn’t the son looking after them always bothered me.

I had the opportunity to meet the couple during my visit to Dungarsan. I inquired about their son, “he comes and sees us once in a year, doesn’t even support us financially. We have lost hope in him. This is our destiny.”

“What will he give, these people have to feed him when he is here! It is better…” Surdaskaka speaks after he overhears our conversation.

I decided to stop the conversation here. It was better to not put them through more pain.

But examples like these should be brought to light for the understanding of ‘son-crazy’ parents.

VSSM nurtures 185 such elderly in need by providing monthly ration kits and taking care of their needs.

If you wish to support, request you to call us on 90999- 36019  or  Paytm on 90999-36013 .

દીકરાની તમન્નામાં દીકરીઓને ગર્ભમાં જ મારી નાખવાનું ઘણા કરે. 

રાજકોટમાં હમણાં જ આવી રીતે ગેરકાયદેસર ગર્ભપરીક્ષણ કરનારા પકડાયા..

દીકરાની ઘેલછા રાખનાર વ્યક્તિઓને પુછીએ કે દીકરો કેમ જરૃરી તો કહે, ઘડપણની લાઠી, મરીએ ત્યાંરે કાંધ આપે વગેરે વગેરે...

હું કેટલાય માવતરોને મળુ છુ જેઓના દીકરા છે છતાં તેઓ વૃદ્ધા આશ્રમમાં જીવે છે. દીકરા મારતા હોવાનું પણ સાંભળુ છું અને રહી વાત કાંધ આપવાની તો ક્યા જમાનામાં જીવીએ છીએ એ પ્રશ્ન સતત થાય.

હજ્જનમા અને જગશીકાકાને અમે દર મહિને રાશન આપીએ. આ બેઉને દીકરો છે. દીકરો હોય તેમને અમે રાશન ન આપી. દીકરાને અમે મા-બાપની ચાકરી કરવા સમજાવીએ પણ અમારા કાર્યકર ઈશ્વરે કહ્યું, આ બેઉનો દીકરો તો ભાળ કાઢવાય આવતો નથી. ઓશિયાળા છે બેઉ.  હાલત પણ ખરાબ છે. 

એટલે અમે દર મહિને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું પણ દીકરો કેમ ચાકરી કરતો નથી એ પ્રશ્ન મને મૂંઝવતો.

ડુંગરાસણ ગઈ એ વખતે આ માવતરને મળવા ખાસ ગઈ ને દીકરા અંગે પુછ્યું, કાકા કહે, 'એ બારો રે. વરસે કોક દાડે યાદ આવે તો આવે. પણ પૈસા બૈસા કે ટેકો ન કરે. અમેય હવે આશા નથી રાખતા.. અમારા કરમ..'

અમારી વાતો ગામના સુરદાસકાકા સાંભળે તે એમણે કહ્યું, 'એ શું આપે? આવે તો એના ખવડાવવાની ચિંતા આમને કરવાની આના કરતા....'

કાકા- કાકી બેઉ દુઃખી હતા વધારે પુછીને એમને દુઃખી ન કરવાનું નક્કી કર્યું.

પણ દીકરા પાછળ ઘેલા મા-બાપ માટે આ દાખલો સમજવા જેવો છે.. 

ખેર આવા 185 થી વધુ માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીએ. તેમની નાની મોટી જરૃરિયાતો પણ સાચવીએ... 

આપને મદદની ઈચ્છા હોય તો 90999- 36019 પર સંપર્ક કરવા વિનંતી. અથવા 90999-36013 પર પેટીએમ પણ કરી શકાય. 

#MittalPatel #vssm

Hajjan Ma and Jagshi Kaka with their monthly ration kit

Mittal Patel meets the couple during her visit to Dungarsan

With the help of VSSM Mavjat Karyakram Devi Ma , Dalabhai and Tadshi do not go to sleep hungry...

Mittal Patel meets Devi Ma

Meeting Dalabhai reminded me of filial Shravan Kumar…

60 years old Dalabhai stays with his mother Devibahen and Tadsi, his mentally challenged nephew in Rajkot’s Ramparabeti.

Our team members Kanubhai and Chayaben mentioned about challenges this family faced in securing daily meals.

‘Why would they have problems, aren’t Dalabhai and his wife taking care of Devima and Tadshi? Why  should we support them?” I had countered back.

“Will discuss during your next visit to Ramparabeti!” Kanubhai had replied.

And so on my next visit to Ramparabeti, I met Dalabhai.

“Devima has three sons, Dalabhai is the middle one. The two sons married and began living independently, both looked away from the needs of their mother. In fact, one of them left Tadshi in Devima’s lap as they could not look after him. Both Devima and Dalabhai could not refuse to take him in. They have since nurtured and looked after Tadshi,  who is around 22 years old now. Dalabhai could not bring himself to get married, apprehensions on what if the partner might not want to look after the mother nephew made him choose bachelorhood. Dalabhai earns his living from making rope muzzles, the earnings barely provides enough to eat for the three of them.  Devima would set out to beg if there wasn’t enough food to feed the three of them, but she has grown old and weak to walk and beg. Tadshi too cannot be left alone for long. Begging for food is something they do out of no choice. They try to work whenever possible.”  Community leader Jivabhai briefed me on the family’s living condition.

VSSM provides monthly ration kits to 150 elderly in need of support. Adding Devima’s family to it wasn’t going to pinch us in any way. We included them in our Maavjat program, the ration kits have started arriving at their doorstep so that they do not have to stretch their hand to beg for food.

Tadshi’s condition was painful, he was unable to speak. We discussed his case with our dear Dr Krupaliben who immediately started treating him. Jivabhai has taken up the responsibility of feeding him the medicines on time. Tadshi, who unable to speak a single word,  wished me Jai Shree Krishna when I was at their doorstep recently. Thank you so much,  Krupaliben.

Devi Ma has had a hard life, she has spent most of it wandering around Rajkot. We helped her get a plot at Ramparabeti. The government assistance to build a house is Rs. 1.20 lacs while building a decent VSSM designed house requires Rs. 2.25 lacs. There is always this deficit of Rs. 1.05 lacs for which VSSM reaches out to its well-wishing friends. The 71 families who had been allotted plots at Ramparabeti have received the support of Rs. 55,000 each from VSSM’s donors. Devi Ma also received Rs. 55,000 but needed another Rs. 55,000 to accomplish the construction of her house. VSSM decided to do the needful. Our respected and dear Krishnakant Uncle and Indira Auntie and Mukundbhai and Dhirabahen have extended support to meet the need of balance amount. As seen in the images shared here, the construction of Devi Ma’s house is underway.

Devi Ma, Dalabhai and Tadshi are doing well now, they do not go to sleep hungry now and community leaders like Jivabhai ensure they are cared for.

It is the support of large-hearted friends and donors that enables us to be instrumental in bringing happiness to the doorstep of thousands of poor families. 

Gratitude always.  

હું મળી શ્રવણ જેવા દલાભાઈને.. 

ઉંમર લગભગ 60થી વધારે. તેઓ તેમની મા દેવીબહેન અને માનસીક રીતે વિકલાંગ ભત્રીજા તળશી સાથે રાજકોટના રામપરાબેટીમાં રહે. 

અમારા કાર્યકર કનુભાઈ - છાયાબહેને દેવી મા અને તળશીને ખાવાનાની ઘણી તકલીફ હોવાની વાત કહી. પણ દલાભાઈ દેવી માનો દીકરો તે દલાભાઈને એમની ઘરવાળી દેવીમાનું અને તળશીનું ધ્યાન નથી રાખતા? આપણે કેમ મદદ કરવાની? એવું મે કનુભાઈને પુછ્યું,

કનુભાઈએ 'તમે રામપરા આવો ત્યારે વાત કરીશું' એમ કહ્યું.

એ પછી રામપરા ગઈ ને દલાભાઈને મળી. વસાહતના આગેવાન જીવાભાઈએ કહ્યું, દેવી માને ત્રણ દીકરા એમાં આ દલાભાઈ વચોટ. બે ભાઈના લગ્ન થયા ને એ એમની ઘરવાળીઓને લઈને જુદા રહેવા જતા રહ્યા. માની ચાકરી કરવાનું બેમાંથી કોઈએ ન કર્યું. દલાભાઈને થયું શ્રવણ જેવા ભાઈ ઘરવાળી આવીને બદલાયા. હું લગ્ન કરીશ ને ક્યાંક મારેય.... એટલે એમણે લગ્ન કરવાનું જ માંડી વાળ્યું'

દલાભાઈ રાંઢવા, મોળિયા બનાવવાનું કરે ને મા- દીકરાનું ગુજરાન ચાલે. 

એક દિવસ દલાભાઈનો એક ભાઈ જે કચ્છ રહેતો. તે માનસીક રીતે વિકલાંગ પોતાના દીકરા સાથે આવ્યો ને દેવી માના ખોળામાં એને મૂકીને જતો રહ્યો. દેવી મા વિરોધ ન કરી શક્યા ના દલાભાઈ. એ દીકરો એટલે તળશી આજે તો એ 22 - 23 વર્ષનો થયો. 

દલાભાઈની ઉંમર થઈ અને જે કારીગરી એમને આવડતી એની માંગ ઓછી થઈ. મૂળ ઘરે ઘર નળ આવ્યા એટલે કુવામાંથી પાણી ખેંચવાનું બંધ થયુ એટલે રાંઢવાની માંગ ઘટી. ને બળદથી ખેતી તો હવે ક્યાં થાય છે? તે મોળિયાની માંગ પણ ઘટી. ત્રણ જણનું પુરુ ન થાય. 

દેવી મા ઘરમાં ખાવાનું ન હોય તો ભીખ માંગવા જાય..પણ હવે દેવી માને આંખે દેખાતુ નથી. તળશીની સ્થિતિ પણ વીકટ એટલે એને મૂકીને ક્યાં જવું? દલાભાઈએ કહ્યું, 'કોઈ આપે ને ખાવું એ ગમે નહીં પણ હવે મજબૂરી છે' છતાં એ નાનુ મોટુ શક્ય કામ કરે જેથી ઘરમાં થોડો ટેકો રહે.  

VSSM અશક્ત કામ ન કરી શકે તેવા 150 માવતરો - વ્યક્તિઓને દર મહિને રાશન આપે છે એમને સાચવે છે..   તેમાં દેવીમાના પરિવારને સાચવવાનું ક્યાં અઘરુ થવાનું.  અમે આ ત્રણેયને આખો મહિનો ચાલે એટલું રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું જેથી એમને લાચારી વેઠવી ન પડે.  

તળશીની માનસીક સ્થિતિ બહુ ખરાબ. એ બોલી ન શકે. અમારા પ્રિયજન ડો.કૃપાલીબહેનને તળશીની સ્થિતિ અંગે કહ્યું એમણે એની દવા ચાલુ કરી. આગેવાન જીવાભાઈને તળશીને ત્રણે ટંક દવા ખવડાવવાની જવાબદારી સોંપી. તળશી બીલકુલ બોલતો નહોતો પણ નિયમીત દવા લેવાથી હું એના ઝૂંપડે ગઈ તો એણે મને જય શ્રી કૃષ્ણ કહ્યું... કૃપાલીબેન આપનો આભાર..

દેવી મા આખી જીંદગી રાજકોટમાં આમથી તેમ રઝળ્યા. અમે પ્રયત્ન કર્યો ને એમને રહેવા રામપરાબેટીમાં પ્લોટ મળ્યો. મકાન બાંધવા સરકાર 1.20 લાખ આપે જ્યારે મકાન તો 2.25ના થાય. આમ 1,05લાખ એમને ઉમેરવાના થાય. ક્યાંથી લાવવા? આમ પણ રામપરામાં જેમને પ્લોટ ફળવાયા તે પરિવારોમાંથી પ્રથમ તબક્કામાં 71 પરિવારોને અમે સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા પ્રિયજનોની મદદથી પ્રત્યેક પરિવારને 55,000ની મદદ કરી. દેવીમાને 55,000ની મદદ તો મળી પણ બાકીની 50,000ની જરૃર હતી. જે પણ કરવાનું અમે નક્કી કર્યું. આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત અંકલ - ઈન્દિરા આંટી અને આદરણીય મુકુંદભાઈ -ધીરાબહેને દેવી માના ઘરબાંધકામમાં ખૂટતી રકમ 1.05 લાખની મદદ કરી. ને દેવી માનું ઘર બંધાવાનું શરૃ થયું. જે ફોટોમાં જોઈ શકાય છે.

આ ત્રણે જીવને હવે સાતા છે. ભૂખ્યા સુવુ નથી પડતું ને જીવાભાઈ જેવા એમનાથી થતી ચાકરી કરે. 

આવા કેટલાય પરિવારોને મદદ કરવાનું સૌભાગ્ય સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા સ્નેહીજનોના લીધે સાંપડ્યું છે. 

આપ સૌનો આભાર.. 

#MittalPatel #vssm #mavjat

#medical #medicalrelief #Care

#elderlycare  #elderlypeople

#nomadic #denotified #families

#housing  #HousingForAll

Mittal Patel visits Dalabhai his mother DeviMa and
his nephew Tadshibhai

VSSM initiated construction of 71 houses 

Rampara beti housing settlement