Solar Light Distribution took place at Nomadic Settlerment of Rajkot with the Help of Sparsh

Mittal Patel giving solar light kit to a woman from nomadic settlement

To eat before sunset is good for health. Jains call it Choviyar. 

Nomadic communities eat before sunset, not because of health reasons but when the sun goes down and takes his light along, the darkness prevails everywhere. How to cook without light in the dark? Those who have access to electricity can cook at 10 at night. But where kerosene is not affordable then, we have to cook and dine before darkness. 

The daily wager women come before their day work is over just for cooking, promising to complete the work next day. 

The nomadic settlement is either near the jungle area or in deserted land. In the night, there are poisonous insects wondering in the shanties and often bite them, but what can be done?  

Only the wearer can know where the shoe pinches- only these families know the dark side without light.

The demand for light connection under the different government schemes have been applied but what till then? Sparsh has initiated to become instrumental in lighting the little homes of these families and FunSolar also helped in this cause. 

Shri Maharshibhai came and with his help till date in Amreli and Rajkot total 700 solar lights have been distributed. 

Thank you Sparsh and those who helped in this. 

To see the video of this distribution, click:  https://www.youtube.com/watch?v=rO71KOzmetE

ગુજરાતીમાં અનુવાદ

અંધારુ થાય એ પહેલાં જમી લેવાનું તબીયત માટે સારુ. જૈનો એને ચોવિયાર કહે.

Solar light distribution at Rajkot

વિચરતી જાતિઓ પણ અંધારા પહેલાં જમી લે. તબીયતની ચિંતાને લઈને નહીં પણ સૂરજદાદા પોતાનો પ્રકાશ સંકેલી ઘરે જતા રહે પછી ફેલાતા અંધકારમાં દિવા વગર રાંધવું કેમ? જેમના ઘરે વિજળી છે એ તો રાતના દસ વાગેય જમવાનું બનાવે પણ અમારે તો ઘાસતેલના વાંધા છે એટલે અંધારા પહેલાં રાંધવાનું ને જમવાનું.

કામ પર ગયેલી બહેનો કામ પુરુ ના થયું હોય તો કાલે કરી જઈશું એમ કહીને ખાલી રાંધવા માટે થઈ ઘરે વહેલી આવી જાય.. 

જંગલમાં કે અવાવરુ જગ્યાની પાસે છાપરાં હોય તે રાતના ઝેરી જીવજંતુઓ તો ઘરમાં ફરતા હોય ઘણીવાર કરડીયે જાય પણ શું કરે...

આવી સ્થિતિમાં જીવતા પરિવારોને ઘરમાં અજવાળુ ના હોવું એટલે શું એની વધુ ખબર પડે..

સરકાર લાઈટ આપે એ માટે અરજીઓ આપી છે. પણ એ ના આપે ત્યાં સુધી શું? સ્પર્શે આવા પરિવારોના ઘરમાં અજવાળુ પાથરવામાં નિમિત્ત બનવાનું સ્વીકાર્યું ને ફનસોલારે પણ મદદ કરી. 

મહર્ષીભાઈ આવ્યા ને એમની સાથે અમરેલી રાજકોટમાં મળીને અત્યાર સુધી કુલ 700 સોલાર લાઈટનું વિતરણ થયું.

આભાર સ્પર્શ... ને આ કામમાં મદદ કરનાર સૌનો....

આ અંગેનો વિડીયો જોવા માટે, ક્લિક કરો : https://www.youtube.com/watch?v=rO71KOzmetE

VSSM is supporting this demand by the Nat, are you?

Nat performing acrobatics

‘Nat’

The image that crosses your mind at the mention of the word Nat is acrobats walking on ropes,  correct?

You can see  such daredevil acts in circus as well but,  the circus artists perform with safety measures, whereas we have none.

Many of us have had fatal accidents while performing these acts but, we have complete faith in our deity. It is be
cause of our trust in her blessings that we are able perform fearlessly. You won’t find us in towns and urban areas but, we still perform in the remote regions of Gujarat.. try finding us you would be surprised to witness our daredevil stunts.

Oh yes, do not confuse us with those roadside Nats who make their small children act and perform such life-threatening acts, we are not those, we can never risk the lives of our children we are the Raj-Nat of Gujarat. During the times of Kings and kingdoms we were much honored and respected for our skills but, our fate has changed now!!

We were never part of any region, we kept travelling to various places to perform our art and we continue to  do that. But, the government does not consider us as nomadic community. We do not feature on the list of nomadic communities. Can you believe that??

Get us our community included in the list, can you? The officials do not give us a caste certificate because they cannot find our community on the list when they look at their computer screen!! Without a caste certificate, we are unable to access any of the government schemes that are for the benefit of communities like us. All we want is getting our community included in the official list of nomadic tribes of Gujarat..

VSSM is supporting this demand by the Nat, are you?

'નટ '

'આ શબ્દ બોલતા જ દોર પર #ખેલ કરતા અમે તમને દેખાઈએ.

સરકસમાંય અંગકસરતના અમારા જેવા ખેલ થાય પણ એ લોકો નીચે નેટ બાંધે પણ અમે ના બાંધીએ.
ઘણા પડ્યાને જીવથી ગયા. અામ તો અમારી સતીમાં અમારી રખેવાળી કરે ને એના ભરોષે જ અમે દોરડાં પર ચાલીએ.. યાદ આવ્યાને અમે? આજે બહુ નથી દેખાતા.. મૂળ તો લોકોને હવે નથી જોવા એટલે જ નથી દેખાતા પણ અંતરિયાળ ગામડાંમાં અમે હજુએ છીએ.. શોધજો દેખાઈશું.

અને હા અમે ગુજરાતના નટ. કોઈ દી નાના બાળકો પાહે ખેલ ના કરાવીએ. એટલે શહેરમાં માઈક ચાલુ કરી નાના બચુડાને ખેલ કરતા જોઈને એ અમે, એમ ના માનતા અમે તો #રાજનટ...
રાજા જેવો ઠાઠ હતો પહેલાં.. પણ નસીબની બલીહારી...

#વિચરણ તો પહેલાંય હતું ને આજેય છે.. છતાં અમે #વિચરતીજાતિની યાદીમાં નહીં. લો બોલો?

#કોમ્પ્યુટરમાં અમારુ નામ ચડાવી આલો એટલે બસ ને એ અમારી માંગ...'

જાતિ પ્રમાણપત્ર આપતા પહેલાં સરકારી વેબસાઈટ પર જાતિની યાદી ચેક કરતા અધિકારીને નટ યાદીમાં દેખાતા નથી એટલે #પ્રમાણપત્ર મળતા નથી એટલે એમને તો એમનું નામ કોમ્પ્યુટરમાં ચડી જાય એટલે બસ અેમની માંગને અમારો ટેકો ને તમારો?

#VSSM #NomadsOFIndia #MittalPatel #Nat #NomadicTribes #Cast #ConditionOfNonadicTribes #HumanRights #computer

થેલેસેમિયા ગ્રસ્ત મહેશને લોહી ચડાવે એટલે થોડા દિવસ ઠીક રહે પછી એ ઢીલો થઈ જાય....

In the picture – Sajanben and Rachodbhai with son Mahesh at VSSM’s office.

“Sir, please save our son,  my wife and I are prepared to mop and clean your clinic our entire lives!!” was a heart wrenching plea Rachodbhai made to the doctor attending his son Mahesh. Rachodbhai Vadee had travelled from Patan to Ahmedabad to find a cure for his 3-year-old son Mahesh who is a Thalassemia major. Mahesh is third child of Sajanben and Ranchodbhai.  Their son born with Mahesh died within 10 days of his birth. Ever since they learnt about Mahesh’s medical condition when he was 10 months old, the couple has been making monthly rounds to hospitals for blood transfusion.

“It is so painful to see needles piercing his frail and tiny body!” Sajanben was in tears when she narrated the pain of witnessing the plight of her small child.

The family is enduring the financial challenge of getting Mahesh treated at a private hospital as they believe private facilities are better than government hospitals.

Rachodbhai has spent his entire life struggling to make two ends meet. The traditional occupation of bamboo basketry wasn’t rewarding enough hence he made a shift to trading plastic houseware. The family took a loan from VSSM to expand the business. The seed capital helped them increase their earning capacity. Gradually, Ranchodbhai began trading seasonal products. Like during the potato season he began taking laborers to factories, this helped him earn well. Once the season was over he would move on to his original business. Once the initial loan was paid off he applied for a bigger loan from VSSM and as he was investing in procuring material in bulk Mahesh’s illness worsened forcing him to spend some of the loan amount on his treatment.

The current condition of Mahesh is such that Rachodbhai is required to remain at home for day together. This has also affected family’s financial health.

“Ben, the doctors here are saying it will take Rs. 12 lakh to save Mahesh. I don’t have that kind of amount right not, if you can manage the money I promise I will repay single penny, trust me!!”

We have spoken to organizations working on Thalassemia, they have committed us to take the case to doctors working on this medical condition. But until that happens we are making sure Mahesh receives good treatment and care from Civil Hospital of Palanpur. If required VSSM’s team member Mahesh will accompany the couple to the hospital.

For now, we have been able to provide relief to Rachodbhai and Sajanben. The anxiety they had in the morning has subsided and  were pretty relaxed when they left office to go back home.

We are going to try our best to make sure Mahesh walks out of his medical condition. We pray for that little bit of luck and love from the almighty.


‘સાહેબ હું અન મારી વહુ આખી જીંદગી તમાર દવાખોનામ પોતુ મારસુ પણ મારા સોકરાંન બચાઈ લો.’ પોતાના વહાલસોય દીકરા મહેશને લઈને પાટણ અને અમદાવાદના ડોક્ટરો પાસે છેલ્લા બે વર્ષથી ધક્કા ખાતા રણછોડભાઈ વાદીએ કાકલુદી કરતા ડોક્ટરને કહ્યું.

થેલેસેમિયા મેજરથી પીડાતો ત્રણ વર્ષનો મહેશ, રણછોડભાઈ અને સાજનબહેનનું ત્રીજુ સંતાન. મહેશ સાથે જન્મેલો ભાઈ તો દસ જ દિવસમાં મૃત્યુ પામ્યો. મહેશની બિમારીનો ખ્યાલ દસમાં મહિને આવ્યો. ત્યારથી તેને મહિનામાં કેટલીયે વાર લોહીની બોટલો ચડે છે. 

‘ઈના આવડા શરીરમાં હોયો ભોંકાતી જોવાતી નહીં પણ...’ આટલું બોલતા સાજનબહેનની આંખો ભીની ગઈ. ખાનગી ડોક્ટરો સારી સારવાર કરે તેવું સૌ માને એટલે રણછોડભાઈ પણ મહેશની સારવાર ખાનગી દવાખાનામાં કરાવે. રણછોડભાઈ વાંસવાદી ડીસામાં છાપરુ કરીને રહે. બાપાની જેમ આખી જીંદગી રઝળપાટ જ કર્યો. વાંસના ટોપલાં બનાવીને જીંદગી જીવાય એમ નહોતી એટલે પ્લાસ્ટીકના તગારાં વેચવાનું શરૃ કર્યું. ધંધો વધારવા VSSMએ પહેલાં પંદર હજારની લોન આપી. વેપાર સરસ ચાલ્યો. જાત મહેનતથી કમાવવાના રસ્તાય ઘણા જડ્યા. બટાકાની સીઝનમાં ફેકટરીમાં કામદારો લઈ જવાનું શરૃ કર્યું એમાંય સારા પૈસા મળે. બટેકાની સીઝન પતે એટલે તબકડાં વેચે. બચત પણ ઠીક ઠીક થઈ. ફરી ધંધામાં મોટુ રોકાણ કરવાનું વિચાર્યું. VSSM રણછોડભાઈ જેવા જ માણસોની સંસ્થા, કાર્યકર મહેશ સાથે ફરી ત્રીસ હજારની લોન આપવા તેમણે વાત કરી. સંસ્થાએ લોન આપી. થોડા તગારાં વગેરે લાવ્યા ત્યાં દીકરાની બિમારી વધી એમાંય થોડા પૈસા વપરાયાં. મહેશને લોહી ચડાવે એટલે થોડા દિવસ ઠીક રહે પછી એ ઢીલો થઈ જાય ત્યારે રણછોડભાઈ એની સાથે  ઘરે જ રહે. 

‘બેન અમદાવાદના ડોક્ટરે મહેશને હાજો કરવા 12 લાખનો ખર્ચો કીધો. મારા સોકરા ન બચાઈ લો. હું દૂધે ધોઈન પૈસા આલી દઈશ. અતાર મારી આગળ ફદિયોય નહીં પણ વિસવાહ રાખો.. ’

દીકરા મહેશની સારવાર પાલનપુર સિવીલમાં મફત થશે અને તે માટે જ્યારે જરૃર પડે કાર્યકર મહેશ તેમની સાથે જશે તેવો સધિયારો અમે આપ્યો. સાથે તેના બધા જ રીપોર્ટ થેલેસેમિયા દર્દીઓ સાથે કામ કરતી સંસ્થાના લોકોને કહ્યા. તેમણે ઓપરેશન માટે પોતે જ હોસ્પીટલ સાથે ગોઠવણ કરી આપશે તેવી વાત કરી, હાલ પુરતી રાહ જોવા કહ્યું અને જે દવા ચાલે છે તે ચાલુ રાખવા કહ્યું. 

સવારે રણછોડભાઈ ઓફીસ આવ્યા ત્યારે ભારે હૈયે હતા પણ ઓફીસથી જતા હળવા થઈને ગયા. 

મહેશને સારુ થઈ જાય તે માટે શક્ય કોશિશ કરવી રહી બસ કુદરત પણ મદદ કરે તેમ ઈચ્છીએ...