VSSM’s Efforts Secure Land Rights for 27 Families

Mittal Patel with the gadaliya families

A Ray of New Hope in Harbatiyali Village 🌱

In Harbatiyali village of Rajkot district, 27 Gadaliya families have faced the same struggle for generations—no land of their own, no permanent roof, and their children’s education remaining a distant dream. Living a nomadic life, these families have always endured instability and hardship.

Through years of dedicated effort, VSSM helped these families establish their identity by facilitating identity proofs for all, enabling them to access government schemes and their rightful entitlements. Today, with the support of the Honorable Chief Minister of Gujarat, all these families have finally received land ownership titles in their own names.

We are also grateful to the administrative machinery, without whose support this work would not have been possible. Now, the doors of education have opened for their children, and the dream of a permanent home is becoming a reality. This is not just a piece of land, but a strong foundation for a secure, dignified, and stable future— the first step toward a new beginning.

 हरबटीयाली गाँव में नई उम्मीदों की किरण 🌱

राजकोट ज़िले के हरबटीयाली गाँव में रहने वाले 27 गाडलिया परिवार पीढ़ियों से एक ही संघर्ष का सामना करते आए हैं — न अपनी ज़मीन, न पक्की छत, और बच्चों की पढ़ाई तो बस एक दूर का सपना। घुमंतू जीवन जीते हुए इन परिवारों ने हमेशा अस्थिरता और कठिनाइयों के बीच अपना जीवन बिताया।

VSSM ने वर्षों की मेहनत और प्रयास से इन परिवारों को उनकी पहचान दिलाई। सभी के लिए पहचान पत्र (Identity Proof) बनवाए, ताकि वे सरकारी योजनाओं और अपने अधिकारों से जुड़ सकें। और आज, गुजरात के माननीय मुख्यमंत्री के सहयोग से, इन सभी परिवारों को आखिरकार अपने नाम की ज़मीन का पट्टा मिला है।

हम वहीवट तंत्र के भी आभारी हैं, जिनके बिना यह काम अधूरा रह जाता। अब उनके बच्चों के लिए शिक्षा के द्वार खुल गए हैं, और स्थायी घर का सपना हक़ीक़त बनने जा रहा है। यह केवल ज़मीन का टुकड़ा नहीं, बल्कि सुरक्षित, सम्मानजनक और स्थिर भविष्य की मजबूत नींव है — एक नई शुरुआत की पहली सीढ़ी।

The current living condition of gadaliya families

The current living condition of gadaliya families

Mittal Patel meets gadaliya families of hadbatiyadi village

"We Too Deserve a Place to Live "- 124 families of Morbi keeps wandering without permanent place...

Saraniya women with a heavy heart discusses with Mittal Patel

 “How long will this rejection continue?”

“Now we feel, they should just pick us up and throw us into Pakistan. It might be bearable if a foreign country treated us like this, —but it hurts far more when our own people do it,”

With a heavy heart, Fuliben Saraniya of Trajpar, Morbi, said these words. In a way, her anguish is justified.

In 2022, the Honorable Chief Minister personally handed over allotment letters of housing plots to 124 families. But when the plots were assigned, the local people vehemently opposed their settlement, and since then, the issue has been hanging in the air.

At present, these 124 families keep wandering around the Morbi area without a permanent place.

When we met them at Ravapar recently, they expressed their rage, exasperation: “Come to our settlement during the monsoon, and you’ll truly understand our situation. Where to cook in the pouring rain? Snakes constantly seep into this abandoned and desolate open land. At night, we fear even placing our feet out of the cot. Sir, we have suffered too much. If the government cannot allot us the promised land, then allot us the land somewhere else—but please arrange to settle us properly.”

Listening to such stories of extreme hardship, we become dismal with sorrow.

We approached the District Collector and requested that these families be urgently relocated to another suitable site. He assured us that he would proceed quickly to settle this issue.

It is necessary to visit the homes of these marginalized people, more particularly during the monsoon, to truly understand their real hardship. If, after seeing their lives, we still do nothing, we would rightly be called heartless. Any compassionate person would feel this way.

Therefore, we sincerely appeal to the Government and the Honorable Chief Minister to provide these families with a place where they are accepted, where no one rejects them. And we appeal to society to come out of narrow- mindedness. These families are part of us; they are ours. Before driving them out so harshly, let us try placing ourselves in their situation. Placing our feet in their shoes, even for a moment, will make us realize where and how it hurts!!

“ક્યાં સુધી ધુત્કાર?”

“હવે તો ઉપાડીને પાકીસ્તાન નાખી આવે તો હારુ. પારકા દેશના આવો વ્યવહાર કરે તો વેઠાશે પણ પોતાનાનો નથી વેઠતો”

મોરબીના ત્રાજપરમાં રહેતા ફુલીબેન સરાણિયાએ ભારે હૈયે આ કહ્યું. એમનું આવું કહેવું એક રીતે વ્યાજબી પણ ખરુ.

2022માં મુખ્યમંત્રી શ્રીના હસ્તે 124 પરિવારોને રહેણાંક અર્થે પ્લોટ મળ્યા. પણ જ્યાં પ્લોટ ફળવાયા ત્યાંના લોકોએ

આ પરિવારોના વસવાટ સામે વિરોધ કર્યો ને વાત ખોરંભે ચડી.

હાલ આ 124 પરિવારો મોરબી આસપાસમાં બસ રઝડ્યા કરે છે.

હાલ રવાપરમાં રહેતા આ પરિવારોને મળી ત્યારે એમણે રોષ સાથે કહ્યું, “ચોમાસામાં અમારી વસાહતમાં આવો તો

અમારી સ્થિતિનો સાચો ખ્યાલ આવે. વરસતા વરસાદમાં રાંધવું ક્યાં? એરુ તો આ અવાવરુ જગ્યામાં નિત નીકળે.

રાતના ખાટલા નીચે પગ મુકતા બીક લાગે. ભઈ સાબ બહુ વેઠ્યું. સરકારે નક્કી કરેલી જગ્યા ન અપાય તો બીજે ક્યાંક

આપો પણ અમને ઠેકાણે પાડો.”

ભયંકર વિપદાવાળી વાતો સાંભળીને આપણે ગમગીન થઈ જઈએ.

અમે જિલ્લા કલેક્ટર શ્રીને મળ્યા ને અન્ય કોઈ જગ્યાએ આ પરિવારોને ઝટપથી ખસેડવા વિનંતી કરી. એમણે પણ

આ દિશામાં ઝડપથી કામ કરશે એમ જણાવ્યું.

આમ તો વંચિતોના દ્વારે એમની સાચી સ્થિતિનો ચિતાર લેવા ચોમાસામાં ખાસ જવું. એમની જીંદગી જોયા પછી કશું ન

કરીએ તો આપણે ઢીઢ કહેવાઈએ એવું લાગણીસભર વ્યક્તિ હોય તો થશે જ.

ખેર સરકારને અને આદરણીય મુખ્યમંત્રી શ્રીને પણ આ પરિવારોને ઝડપથી એવી જગ્યા આપવા વિનંતી જ્યાં એમનો

સ્વીકાર થાય. કોઈ એમને કનડે નહીં. ને સમાજને પણ સંકુચિતામાંથી બહાર આવવા વિનંતી. આ બધા આપણા જ

પરિવારો છે. એમને આમ હડહડ કરી કાઢી મુકતા પહેલા એમની જગ્યાએ આપણી જાતને એક વખત ચોક્કસ મુકવાનું

કરીએ...

The current living condition of nomadic communtities during
monsoon

Mittal Patel meets Saraniya families of Morbi

124 nomadic families keeps wandering aroung the morbi
area without permanent place

From Nomads to Homeowners – A New Life for Gadaliya Families in Morbi...

Mittal Patel meets gadaliya families of Charadva village

In Morbi, families from the Gadaliya nomadic community, who wandered for generations, now have permanent homes in Charadva.

These homes were built with the support of the government and a planning company. For years, these families lived under makeshift roofs or open skies — for them, a permanent house was just a dream. But through the joint efforts of the government and society, that dream has come true.

Of course, there were challenges. The plots allotted for housing were directly under a 64 kV power line managed by GETCO. This made construction impossible. But with the support of our Honourable Chief Minister Shri Bhupendrabhai Patel and the cooperation of GETCO, the power line was shifted, and the homes were finally built.

In this community, children’s education is not given much importance. Many believe that studying just five or seven books is "enough." We keep reminding them:

"If you don’t educate your children today, how will the future generation’s life improve?"

Also, their traditional occupations are no longer viable, which adds to their struggles. We continue to engage with them, hoping these conversations will help bring a shift in mindset, especially toward education.

Since getting homes, the Gadaliya families are more motivated to earn. Some now rent vehicles and drive for a living. But many more steps are needed to improve their lives further.

Recently, we planned a visit to meet the District Collector of Morbi to discuss the community’s progress and future needs. During our visit to Charadva, we had a detailed conversation with him.

Currently, seven families are still awaiting residential plots. We raised this issue during our meeting with the Collector, who assured us that swift action would be taken. We hope that in the coming days, these families too will have a home of their own.

We are deeply grateful to Honourable CM Shri Bhupendrabhai Patel. Thanks to his compassion, many families from nomadic communities now have permanent homes and a stable address — a new identity.

We also express heartfelt appreciation for our dedicated field workers Kanubhai and Chhayabahen, whose tireless efforts helped settle these families.

Having such committed team members in VSSM is truly a matter of pride.

“મોરબીમાં સદીઓથી રઝળપાટ કરતા પરિવારોને ચરાડવામાં પાક્કા ઘર મળ્યા.”

મોરબીનું ચરાડવા અમે ત્યાં વિચરતી જાતિમાંના ગાડલિયા સમુદાયના ઘરો સરકાર તેમજ નિયોજન કંપનીની મદદથી બાંધ્યા. વર્ષો પતરાની આડાશો તો ક્યાંક ખુલ્લામાં પોતાનો આશરો કરી રહેનાર ગાડલિયા માટે પાક્કુ ઘર તો સપના જેવું પણ એ સરકાર અને સમાજના સહિયારા પ્રયાસથી એ થઈ શક્યું.

જો કે અડચણો ઘણી આવી. જ્યાં પ્લોટ ફળવાયા તે પ્લોટની બરાબર ઉપરથી જેટકોની 64 કેવીની લાઈન પસારથાય. આવામાં ત્યાં ઘર બાંધવા તો અશક્ય. પણ આપણા મુખ્યમંત્રી આદરણીય શ્રી ભુપેન્દ્રભાઈ પટેલની મદદથી અને જેટકોની પણ લાગણીથી લાઈન ખસી અને તમામ પરિવારોના ઘરો બંધાયા.

આ વસાહતમાં બાળકોનું ભણાવવાનું ખાસ થાય નહીં. પાંચ, સાત ચોપડી ભણી ગ્યા એટલે ઘણું એવું આ બધા માને ને અમે કહીએ ભણશો નહીં તો આવનારી પેઢીની જીંદગી કેવી રીતે બદલાશે? વળી તેમના પરંપરાગત ધંધા પણ હવે ચાલતા નથી. આ બધા મુદ્દે અમે સતત કહેતા રહીએ જેથી ક્યાંક મનમાં વાત ઉતરે ને બાળકોનું ભણતર આગળ વધે.

ઘરો થયા પછી ગાડલિયા પરિવારોની કમાવવાની હોંશ વધી છે. લોકો ભાડેથી ગાડીઓ ચલાવતા થયા છે. પણ હજુ જીંદગી વધારે બહેતર કેવી રીતે થાય એ બધી વાતો કરવા મોરબી જિલ્લા કલેક્ટર શ્રીને મળવા જવાનું હતું તે ચરાડવા પણ પહોંચ્યા ને એમની સાથે ઘણી વાતો કરી.

7 પરિવારોને હજુ રહેણાંક અર્થે પ્લોટ મળ્યા નથી તે એ અંગે પણ વાત થઈ. આ સાતેયને પ્લોટ મળે તે માટે મોરબી કલેક્ટર શ્રી ને મળ્યા ત્યારે વાત કરી. એમણે આ મુદ્દે ઝડપથી કામગીરી કરવા કહ્યું છે. આવાનારા દિવસોમાં આ પરિવારો પણ ઘરવાળા થાય એવું ઈચ્છીએ.

આદરણીય મુખ્યમંત્રી શ્રીનો ઘણો આભાર. એમની લાગણીથી વિચરતી જાતિના ઘણા પરિવારો હવે ઘરવાળા થઈ રહ્યા છે, એમને સ્થાયી સરનામા મળી રહ્યા છે.

અમારા કાર્યકર કનુભાઈ અને છાયાબહેનની મહેનત પણ આ પરિવારોને થાળે પાડવામાં ઘણી. એમના જેવા સંનીષ્ઠ કાર્યકરો VSSM પાસે હોવાનું ગૌરવ.

Mittal Patel discusses nomadic communities problems
with gadaliya families

Charadva Gadaliya settlement built with the help of VSSM

Mittal Patel meets Gadaliya families of Chardava village

JivatBa receives ration kit with the help from VSSM and we will build her home also with the support from our well-wisher Smt. Urviben Bhatia...

Mittal Patel meets Jivatba 

Jivat Ba walks with difficulty, relying on the support of her two hands and feet.

Because of her physical condition, she never married and continued to live with her parents in their home.

As long as her parents were alive, things were manageable. But after their passing, life became a struggle.

She has no one to care for her on a daily basis.

Her neighbors and distant relatives offer occasional help, but her loneliness is deep.

She lives in Santokpura village, near Kheralu in Mehsana district.

Her house is not really a house — it’s a fragile mud hut, with severe leaks during monsoon.

There is no toilet or bathroom, and that adds to her daily hardships.

She also doesn’t have a ration card, which means no access to government food assistance.

When our volunteers Rameshbhai and Pareshbhai came to know about Ba’s condition, they included her in our Mavjat (care) program, and we began providing her with monthly ration.

But upon seeing her living conditions, Rameshbhai felt deeply moved and insisted that Ba should also get a proper house.

Around the same time, we received a call from Urvibahen from Canada.

She said:“If I can help build a home for a needy person, please let me know. When we first came to Canada, we had no home of our own, and I still remember what that felt like. Being a part of giving someone a home is a deep joy.”

We shared Jivat Ba’s story with Urviben, and she immediately agreed to help build Ba's home.

Because of the monsoon rains, removing Ba’s existing mud hut was a bit difficult, but it has now been taken down.

Before starting the foundation digging, Rameshbhai and Pareshbhai wished for a Bhumi Pujan (land worship) to be performed.

When we recently traveled near Kheralu, we visited Ba’s home.

Ba performed the Bhumi Pujan herself, and now, construction of her new house will begin.

When we asked Ba what kind of home she would like, she simply said:

“Just a single room with a porch, and a toilet and bathroom at the back. If the toilet is at the back, it’ll be easier for me.”

Her request was practical and touching, reflecting her physical limitations.

We will build her home exactly as she needs it.

Not everyone has the ability to use their God-given blessings for others.

Only those touched by divine grace can offer such selfless generosity.

Thanks to people like Urviben, we are able to carry out such meaningful work.

We are deeply grateful for the empathy and compassion shown by all such well-wishers.

Let us continue to pray for strength and resources to help many more people like Ba.

જીવત બા બે હાથ અને પગના ટેકાથી વાંકા ચાલે. શરીરની આ હાલતના લીધે એમના લગ્ન ન થયા. એ માતા પિતા સાથે પિયરમાં જ રહ્યા. મા - બાપ જીવતા હતા ત્યાં સુધી એમને વાંધો ન આવ્યો પણ એમના ગયા પછી તકલીફો ઊભી થઈ. 

એમની ચાકરી કરનારુ કોઈ નહીં. આમ પડોશી અને દૂરના એમના સગા એમનું ધ્યાન રાખે. પણ ઓશિયાળી તો ખરી જ. 

મહેસાણા જિલ્લાના ખેરાલુના સંતોકપુરા ગામમાં એ રહે. રહેવા સરખુ ઘર નહીં. કાચુ માટીનું છાપરુ. ચોમાસામાં સખત ચુવા થાય. ટોયલેટ બાથરૂમની સુવિધા નહીં તે એમાં પણ તકલીફ. રેશનકાર્ડ પણ એમની પાસે નહીં.

અમારા કાર્યકર રમેશભાઈ, પરેશભાઈને એમના વિષે ખ્યાલ આવ્યો ને એમણે બાને રાહત રહે તે માટે અમારા માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત દર મહિને રેશન આપવા અમને કહ્યું. બાને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. પણ એમના ઘરની હાલત જોઈને પણ રમેશભાઈને જીવ બળે. એમણે બાનું નાનકડુ ઘર થાય તે માટે પણ વાત કરી. 

આ દરમ્યાન જ અમને કેનાડાથી ઊર્વીબેનનો ફોન આવ્યો. એમણે કહ્યું. "કોઈ જરૃરિયાત મંદ પરિવારનું ઘર બાંધવામાં હું મદદરૂપ થઈ શકુ તો મને જણાવજો. અમે કેનેડા આવ્યા ત્યારે પોતાનું ઘર ન હોવાથી જે અનુભવ્યું એટલે થાય કે કોઈને ઘર આપવામાં નિમિત્ત બનવું એ મોટુ સુખ."

ઊર્વીબેનને જીવતબાની વાત કરીને એમનું બાંધવા મદદ કરવા કહ્યું. એમણે તુરત એ સ્વીકાર્યું.

બાનું છાપરુ ચોમાસા દરમ્યાન અને સતત વરસાદના કારણે હટાવવું થોુડુ મુશ્કેલ બન્યું. પણ હમણા એ હટાવ્યું. પાયા ખોદવાનું શરૃ કરતા પહેલા ભૂમીનું પૂજન થાય એવી પરેશભાઈ, રમેશભાઈની ઈચ્છા તે હમણાં ખેરાલુ બાજુ જવાનું થયું ત્યારે જીવતબાના ત્યાં પણ જવાનું થયું.

બાના હાથે જમીનનું પૂજન કર્યું. હવે ઘર બાંધકામ શરૃ કરીશું.

બાને પૂછ્યું કે કેવું ઘર જોઈએ તો કહે, "એક રૃમ ઓસરી અને ઘરના પાછળના ભાગમાં ટોયલેટ બાથરૃમ બાંધી આપજો. ઘર પાછળ બાથરૃમ ટોયલેટ હોય તો મને સારુ રહે."

બાની આ વાત સમજાય એવી હતી. એમને ચાલવામાં તકલીફ એટલે આ વ્યવસ્થા કરવા એમણે કહ્યું. અમે એમની ઈચ્છા મુજબનું ઘર બાંધી આપીશું. 

 પ્રભૂએ આપેલા પરમ ધનની લાહણી કરવાની તાકાત બધામાં નથી. પરમ કૃપાળુ પરમાત્માની જેના પર કૃપા થાય એ આવી લહાણી કરી શકે. ઊર્મીબેન જેવા અનેક સ્વજનો આવા કાર્યોમાં અમારી સાથે છે માટે આવા કામો થાય છે. આપ સૌની આ લાગણી માટે આભારી છું.

બા જેવા અનેકોને મદદ કરી શકીએ એવી ઈશ્વરને પ્રાર્થના...

Jivatba shares her condition to Mittal Patel

Mittal Patel with Jivat ba performs bhumi pujan

The current living condition of Jivat ba in Kheralu village

With the support of our respected Shri Kishorbhai Patel , VSSM will built Khemi ba's house...

Mittal Patel meets Khemi ba

Pain should only be given to the extent one can bear it.

But in the case of Khemiba, it felt like boundless suffering had taken permanent residence, and joy had forgotten her address entirely.

Khemiba is not very tall. Her stomach is severely swollen—tight like a water pot. If one didn’t know her age, they might think she was pregnant.

When we asked gently, “What happened, Ba?” she said, “It’s a tumor.”

We responded, “Then let’s get an operation done so you can be free from this.”

But Ba replied, “The doctor said if you operate, the old lady will die.”

Her face was expressionless. Eyes vacant and dull.

She lives in Navi Sedani village of Vadgam, Banaskantha.

Her house was built with government aid back in 2002, but now it’s almost in ruins. During monsoon, it leaks badly.

When our volunteers Pareshbhai and Rameshbhai learned about her condition, they visited her. They removed the damaged roof and arranged for tin sheets to be installed—covering the toilet, bathroom, and front porch with sloped roofing.

But Ba had one wish—to meet us once.

We were on our way to meet the Banaskantha Collector regarding the issues faced by nomadic communities, and we stopped by to meet Khemiba.

What we saw left us speechless.

Inside Ba’s house was a single photograph.

I asked, “Ba, who is this?”

She said, “My son. If he were alive and healthy, I wouldn’t be drowning in this sorrow.”

And with that, she broke down in tears.

Her other son is disabled—unable to walk. He wasn’t home.

We asked, “Where is he?” She said, “He’s gone out to beg for food.”

Some kind villagers occasionally bring food for this mother and son, but their situation is extremely tragic.

It’s hard to understand how such a state of life can exist.

Ba has cancer in her stomach. And she seems to be waiting for death.

Her only concern is: “If the house is repaired, my son can stay here safely. Maybe in the future, someone from the family will get married, and a girl will agree to live here.”

She talks again and again about getting the house fixed.

I heard in her cracked, resigned voice—like a stone that has turned into a mother’s heart—“Khamma, my child”, and I saw something divine in her brokenness.

Currently, mother and son are living in a relative’s house. But she says, “That’s not ours. I want something that’s truly ours.”

When we offered her rations and asked, “Will you be able to cook this?”

She pointed to her swollen stomach and said, “I can’t even sit properly.”

Then added, “If I give it to a neighbor, maybe they’ll cook it for us.”

We assured her: we will take care of that too.

We will repair Ba’s house in memory of our beloved Kushalbhai.

With the support of our respected Kishorbhai Patel—our beloved uncle, we’ve already built many ‘Kush Homes’, and Khemiba’s house will be the next in that series.

But seeing someone live in such conditions tears at your soul.

May nature never give anyone so much pain that they forget what happiness even feels like...

We prayed silently for relief from her suffering as we left her home.

And now—we will build Ba’s home, quickly

પીડા સહન થાય એટલી જ આપવી. આમ પારાવાર વેદના ને સુખ તો જાણે ખેમીબાના ઘરનું સરનામુ જ ભૂલી ગયું હોય એવું અમે જોયું.

બાની ઊંચાઈ ઝાઝી નહીં. ને પેટ તો ગાગરડી જેવું, એકદ કઠણ. ઉંમર ન થઈ હોય તો જાણે ગર્ભવતી હોય એવું લાગે. 

શું થયું બા એવું પુછ્યું તો કે, ગાંઠ છે. અમે કહ્યું, તો ઓપરેશન કરાવી લઈએ તમને નિરાંત થાય ને બાએ કહ્યું, ડોક્ટર ના કેહ. ઓપરેશન કરશો તો ડોશી મરી જશો.

બાના ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતા. નિસ્તેજ થયેલી આંખો. બનાસકાંઠાના વડગામના નવી સેદણીગામમાં એ રહે. ઘર તો સરકારી સહાયથી 2002માં બનેલું. પણ એ ઘર તો હવે પડુ પડુ થાય. ચોમાસામાં તો ચુવા થાય.

અમારા કાર્યકર પરેશભાઈ અને રમેશભાઈને બાની માહિતી મળી તે બેય એમને મળ્યા ને એમના ઘર પરનું ધાબુ ઉતારી ત્યાં પતરા નાખી ટોયલેટ બાથરૃમ ને ઓટલા આગળ પતરા નાખી ઢાળિયું કરી દેવા કહ્યું. પણ એમની ઈચ્છા બાને એક વખત અમે મળીયે એવી તે  બનાસકાંઠા કલેક્ટર શ્રીને વિચરતી જાતિઓના મુદ્દે મળવાનું હતું તે મળીને અમે ખેમીબા પાસે પહોંચ્યા. ને સ્થિતિ જોઈને મન શૂન્ય થઈ ગયું.

બાના ઘરમાં એક ફોટો હતો. મે કહ્યું, બા આ કોણ તો કહે, મારો દિકરો. જુવાનજોધ એ હોત તો મારે આ દુઃખના દાડા ના હોત. ને બા રડી પડ્યા.

એમના બીજા દિકરાના પગ ચાલતા નથી. એ વિકલાંગ છે. એ ઘરે નહોતો. અમે પુછયું એ ક્યા ગયો તો કહે, એ ખાવા માંગવા ગયો. 

આમ તો ગામમાંથી કેટલાક સેવાભાવી માણસો આ બેય મા-દિકરાને જમવાનું આપી જાય. પણ સ્થિતિ અત્યંત દયનીય.

આવી હાલત કોઈની કેમ હોય એ ખરેખર નથી સમજાતું.

બાના પેટમાં કેન્સરની ગાંઠ છે ને બા જાણે મરવાની રાહ જુએ. ઘર સરખુ થાય તો દીકરો રહી શકે ને ઘર ભવિષ્યમાં કુટુંબવાળાને મળશે એમ વિચારી કોઈ ચોકરી કરી લે. એવી બાની ભાવના. તે ઘર સરખુ કરી દોની વાત એ વારેવારે કરે. ખમ્મા મારા લાલ એવું પથ્થર થઈ ગયેલી મા કહે એવું જ ક્યાંક ખેમીબામાં જોયું.

હાલ મા-દીકરો પોતાના સંબંધીના ઘરમાં જ રહે. પણ પોતાનું એ પોતાનું એવું એ કહે. 

રાશન આપીએ તો તમે રાંધો એવું બાને પુછ્યું તો કહે, મારાથી તો બેસાતુંયે નથી આ પેટ જુઓ. પણ પડોશમાં કોઈકને આપુ તો એ રાંધી આપે ખરા.

અમે એ પણ કરીશું.

બાનું ઘર અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં ઠીક થાય એવું કરીશું. આદરણીય કિશોરભાઈ પટેલ- અમારા પ્રિય અંકલની મદદથી અમે ઘણા કુશ હોમ બાંધ્યા. ખેમીબાનું ઘર પણ એ સીરીઝમાં આગળ બાંધીશું.

પણ આવી સ્થિતિમાં જીવતા માણસોને જોઈને જીવ બળે. 

કુદરત એટલુંયે દુઃખ ન આપ કે આ જગતમાં સુખ છે આ વાત જ ભૂલી જવાય... દુઃખ હરી લેની પ્રાર્થના ત્યાંથી નીકળતા નીકળતા ઈશ્વરને કરી.

બસ બાનુ ઘર ઝટ બાંધીશું.

The current living condition of Khemi ba

Khemi ba shares her condition with Mittal Patel

VSSM will repair Ba’s house in memory of our
 beloved Kushalbhai

Building Hope for Diwaliba Before This Diwali with the help from VSSM...

Mittal Patel meets diwaliba at her shanty with others

“In our village, there is a mother and her son living in extremely difficult conditions. We hope you can visit them once and offer any help possible,”

– This request came from Bhemabhai Rabari, a respected leader from Makdala village in Banaskantha, along with former Sarpanch Shri Narsinhbhai. They conveyed this to our dedicated team members, Narabhai and Ratnabhai.

We have been working in Makdala, constructing a Jal Mandir (Water Temple) and now also building a Tree Temple. After reviewing the progress of these projects, we went to Bhemabhai’s house for a meal—and from there, we visited Diwaliba, whose situation they had spoken to us about.

Diwali—such a beautiful name. But sadly, her life bears none of the light or joy the name suggests. Her husband passed away a while ago.

She has a young son, but he was tragically injured in an accident that left him with a spinal cord condition, making him completely bedridden.

The family now struggles for even basic necessities.

Diwaliba says: “We manage on the old age pension and whatever ration we get through our ration card.”

At times of extreme need, she turns to the compassionate farmers of the village, who support her however they can.

This is how her days go on—quietly, bravely.

We sat in the small courtyard of her house.

There’s not much of a house, really—just a thatched roof under which they sleep. Her heart wishes for a room, a kitchen, and a toilet-bathroom—but she has no means to make this dream a reality.

Moved by her situation, Narsinhbhai and the current Sarpanch offered to provide monthly rations to the family.

Narsinhbhai also added, “We as a village will contribute a small portion for building a house.”

We agreed: if the village gives 20% of the cost, we will contribute the remaining and build them a modest, dignified home.

This "Kush Home" will be built in memory of our beloved Kushalbhai.

Kishorbhai Patel (Uncle), who supports us in such efforts, always says:

“You are free to decide which families need a home. Just let me know when you've chosen, and do what feels right.”

I’m deeply grateful for this trust.

So far, we have been instrumental in building over 250 Kush Homes.

If more people come forward to join us, we can provide permanent homes to many more homeless families.

Through VSSM, we have already built homes for 1,765 families, and we hope to build many more in the coming years.

With God’s grace, may this vision be fulfilled.

The village of Makdala agreeing to contribute 20% is truly commendable.

In truth, every village has families like Diwaliba’s—struggling, vulnerable.

If each village could contribute even 50%, then organizations like ours and respected members of society can join hands more naturally and help build homes for countless families.

Our only wish now:

May this year’s Diwali for Diwaliba be celebrated in a home that she can call her own.

With heartfelt wishes and blessings.

 “અમારા ગામમાં એક મા અને દિકરો રહે છે હાલત અત્યંત ખરાબ છે તમે એક ફેરા મુલાકાત કરી શક્ય મદદ કરો એમ ઈચ્છીએ છીએ.”

બનાસકાંઠાના મકડાલાગામના આગેવાન ભેમાભાઈ રબારી તેમજ પૂર્વ સરપંચ શ્રી નરસિંહભાઈએ આ વાત અમારા કાર્યકર નારણભાઈ અને રત્નાભાઈને કરી. મકડાલામાં અમે જળમંદિરનું નિર્માણ કર્યું સાથે વૃક્ષ મંદિરનું નિર્માણ પણ કરી રહ્યા છે. અમે કામ કેવું થઈ રહ્યું છે એ જોવા ગયા પછી ભેમાભાઈના ઘરે જમવા ગયા ને ત્યાંથી જેમની મુલાકાત માટે વાત કરેલી એ દિવાળીબાના ઘરે. દિવાળી નામ કેવું સરસ પણ એમના જીવનમાં દિવાળી જેવું કશું નહીં. બાના ઘરવાળા થોડા સમય પહેલા ગુજરી ગયા. એક જુવાન દિકરો ખરો પણ એને કોઈ અકસ્માત થયેલો જેમાં કરોડરજ્જુની બિમારી થઈ અને એ પથારીવશ થઈ ગયો. ઘરમાં ખાવાપીવાની તકલીફ ઊભી થઈ. દિવાળી બા કહે એમ, “બુઢા પેન્શન આવે અને રેશનકાર્ડ પર જે રેશન મળે એમાં એમનું જીનવ ચાલે.” ક્યારેક ગામના સક્ષમ ખેડૂતોના દ્વારે જરૃરિયાતના સમયે એ ઊભા રહે ને સૌ એમનાથી થાય તે ટેકો કરે. આમ એમનું જીવન નભે.

દિવાળીબાના ઘરના ફળિયામાં અમે બેઠેલા. ઘર જેવું કશું નહોતું એક ઢાળિયું હતું જેમાં એ સુતા. મનની ભાવના એક રૃમ,રસોડુ અને ટોયલેટ બાથરૃમ થઈ જાય એવી પણ એમાંનું કશું કરી શકવાની એમની ક્ષમતા નહીં.

નરસિંહભાઈ અને સરપંચ શ્રી બંનેએ દર મહિને રાશન આપવા મદદ માટે કહ્યું.

નરસિંહભાઈએ કહ્યું, “ઘર બાંધકામમાં અમે ગામ તરીકે નાનો ટેકો કરીશું.” અમે એમને 20 ટકા રકમ ગામ કાઢે ને બાકીની અમે આપીશું એમ કરીને નાનકડુ ઘર કરી આપવા સહમતી દર્શાવી.

અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશહોમ અમે બાંધીશું. કિશોરભાઈ પટેલ (અંકલ) આ કાર્યમાં મદદ કરે એ કહે, “તમને ઠીક લાગે એ પરિવારોના ઘર બાંધકામ કરવાની છુટ છે.” અંકલને અમે ક્યારેક નક્કી કર્યા પછી જાણ કરીએ કે આ પરિવારનું ઘર બાંધવાનું નક્કી કર્યું છે. ને અંકલ એમાં ભરોષો રાખી યોગ્ય લાગે તેમ કરો એમ કહે. એમના આ ભરોષો માટે આભારી છું. અત્યાર સુધી 250 થી વધારે કુશ હોમ બાંધવામાં નિમિત્ત બન્યા છીએ. બસ વધુ લોકો આપણી સાથે જોડાય તો ઘણા ઘરવિહોણાને પાકકુ ઘર આપી શકીશું.

VSSM થકી અત્યાર સુધી 1765 પરિવારોના ઘર બાંધી ચુક્યા છીએ ને આવનારા વર્ષોમાં અનેકોના ઘર બાંધવાની મનછા છે. ઈશ્વર એ પુરી કરાવે એવી શુભભાવના..

મકડાલા ગામે 20 ટકા રકમ આપવા કહ્યું એનો રાજીપો. આમ તો દરેક ગામમાં આવા ઘરવિહોણા પરિવારો રહે. આ તમામના ઘર બાંધવા માટે ગામ 50 ટકા રકમ કાઢે તો અમારી જેવી સંસ્થાઓ સમાજના પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિઓને આ કાર્યમાં વધારે સાહજિક રીતે જોડી શકે અને અનેકોના ઘર બાંધી શકે.

બસ દિવાળીબાની આ વર્ષની દિવાળી એમની ઈચ્છા મુજબના ઘરમાં ઊજવાય એવી શુભેચ્છા.

#mittalpatel #vssm #elderlycare #gujarat

The current living condition of Diwaliba

Diwaliba at her shanty

The current living condition of Diwaliba

Teamwork is essential for the success of any task...

Mittal Patel and VSSM team members during training

Teamwork is essential for the success of any task. A person can accomplish limited work alone, but together as a team, one can overcome the most difficult challenges. When we started working with wandering communities in 2006, there was no such team. The strong team and VSSM were established in 2010.

Even though there were ups and downs in the team, whenever it was needed, the whole team stood together like a wall and worked. Our team has grown a lot today. This team sets its goals every year and works hard to achieve them.

Each member of the team is trained from time to time. There is a lot to learn in this training. Continuous training and setting goals, along with the efforts needed to achieve them, is something that the respected Shri Pratulbhai Shroff constantly guides us on. In fact, his life and success teach us so much.

His financial support in the work of  VSSM is also immense. With his help and guidance, today VSSM has reached great heights, for which we are deeply grateful to Shri Pratulbhai.

The importance of sports in building strong teamwork is immense. The KRSF team teaches the spirit of strong teamwork through sports as well. Thank you, KRSF.

ટીમવર્ક કોઈ પણ કાર્યની સફળતા માટે ખુબ જરૃરી.

વ્યક્તિ એકલું મર્યાદીત કામ કરી શકે પણ ટીમ સાથે મળીને એ મુશ્કેલમાં મુશ્કેલ લાગતા પડાવ પાર કરી શકે. વિચરતા સમુદાયો સાથે 2006માં કામ શરૃ કર્યું ત્યારે એવી ટીમ નહોતી. મજબૂત ટીમ અને VSSM બેયની સ્થાપના 2010થી થઈ. 

ટીમમાં ચડાવ ઉતારો આવ્યા કરે છતાં જ્યાં જરૃર પડી ત્યાં ટીમ આખી ભીંતની જેમ સાથે ઊભી રહીને કામ કરે.

અમારી ટીમ પણ આજે ઘણી મોટી થઈ. આ ટીમ દર વર્ષે પોતાના લક્ષ નિર્ધારીત કરે અને આ લક્ષને પુરા કરવા મથે.

ટીમના દરેક વ્યક્તિની વખતો વખત તાલીમ થાય. આ તાલીમમાં શીખવાનું ઘણું. સતત તાલીમ અને લક્ષ નિર્ધારીત કરી એને પહોંચવા કેવા પ્રયત્નો કરવા જોઈએ એ બાબતે આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ સતત માર્ગદર્શન કરે.  આમ તો એમના જીવનનો, સફળતાનો નિચોડ અમને શીખવે..

VSSM ના કામોમાં એમનો આર્થિક સહયોગ પણ એટલો જ મોટો. આમ મદદ અને માર્ગદર્શનથી આજે VSSM એક ઊંચાઈ પર પહોંચ્યું છે જે માટે અમે પ્રતુલભાઈના આભારી છીએ. 

મજબૂત ટીમવર્ક માટે રમતોનું મહત્વ ઘણું. KRSF ની ટીમ રમતો થકી પણ મજબૂત ટીમવર્કની ભાવના શીખવે.. આભાર KRSF

VSSM team

VSSM team during training

Respected Shri Pratulbhai Shroff constantly guides us 

KRSF team teaches us strong teamwork through
sports games

KRSF teaches the spirit of strong teamwork thorugh sports 
games

VSSM team played different sports games during training 

KRSF teaches the spirit of strong teamwork through sports
games

Mittal Patel playing games with VSSM team members

Mittal Patel with VSSM team members

We hope that VSSM can be an instrument for the construction of many such settlements like Visnagar...

Mittal Patel was greeted by nomadic families of visnagar

How much patience can one have?

Over 130 families in Visnagar, Mehsana, showed patience for almost 16 years, with the hope of having their own home. They had already made an application for plot allocation, but there was no success.

With the help of Chief Minister Bhupendrabhai Patel, Visnagar MLA, and Health Minister Rishikeshbhai, these families will finally get plots. However, soon after the plot allocation, the National Highway Authority stated that the road passes through the land. As a result, the whole process had to be restarted, and after nearly two years, the plot allocation was approved again.

Now, the documents will be ready, and soon the families will be able to build their homes.

But sometimes, seeing time pass by, patience runs out. These families’ financial ability is not enough to build their homes on their own. They need support. A home is often seen as the first step towards progress, which is why we place significant focus on this work. VSSM, with the help of various well-wishers and the government, has built 1,751 homes.

We will soon begin the work of building homes in Visnagar and Surendranagar's Chuda as well.

The families gathered at the plot allocation site and discussed how to build their homes.

While it's easy to say that everything will work out smoothly, building a dream home or bungalow requires significant funds. The families said, "We don't have much capacity, but we will contribute whatever we can."

The government will provide ₹1.20 lakh per family, and our dear Kishorbhai Patel, who resides in America, will contribute between ₹1.50 lakh to ₹1.75 lakh per family in memory of our beloved Kushalbhai. A few families will also contribute. Through collective effort, a thriving settlement will be built.

We hope that VSSM can be an instrument for the construction of many such settlements, bringing well-being to many families.

કોઈ કેટલી ધીરજ રાખી શકે?

મહેસાણાના વીસનગરના 130 થી વધારે પરિવારોએ લગભગ 16 વર્ષ ધીરજ ધરી. પોતાનું ઘર થાય એવી એમની ખેવના. પ્લોટ ફાળવણીની દરખાસ્ત કરી દીધેલી. પણ કાંઈ મેળ ન પડે. 

મુખ્યમંત્રી શ્રી ભુપેન્દ્રભાઈ પટેલ અને વીસનગરના ધારાસભ્ય ને આરોગ્ય મંત્રી શ્રી ઋષીકેષભાઈની મદદથી આ પરિવારોને પ્લોટ ફળવાય. પણ પ્લોટ ફળવાયાને તુરત નેશનલ હાઈવે ઓથોરીટી એ કહ્યું કે, જગ્યામાંથી રોડ જાય છે. એ પછી આખુ પ્રકરણ ફરીથી ચાલ્યું ને લગભગ બે વર્ષ પછી પાછો ફેર પ્લોટ નો હુકમ થયો. 

હવે સનદો મળશે ને પછી ઘર બાંધવાનું કરીશું.

પણ ક્યારેક સમય વહેતો જોઈને ધીરજ ખુટી જાય. આ બધાની આર્થિક ક્ષમતા એટલી નહીં કે પોતાની રીતે પોતાનું કરી લે. ક્યાંક એને ટેકાની જરૃર. ઘર પ્રગતિનું પ્રથમ સોપાન લાગે. એટલે જ અમે આ કાર્યમાં ખાસ્સો ભાર આપીએ. 1751 ઘર VSSM એ વિવિધ સ્વજનો અને સરકારની મદદથી બાંધ્યા. 

વિસનગર અને સુરેન્દ્રનગરના ચુડામાં પણ ઘર બાંધવાનં કામ ઝટ શરૃ કરીશું.

પ્લોટ ફળવાયાની જગ્યા પર પરિવારો એકત્રીત થયા અને ઘર કેવા બાંધવા તેની ચર્ચા કરી. 

આમ તો ગોળ નાખીએ એટલી લાપસી ગળી થાય. ઘરનું પણ એવું સ્વપ્ન બંગલા જેવા ઘરનું  તો પૈસા પણ એવા જોઈએ.. અમારા પરિવારોએ કહ્યું, અમારી પાસે ઝાઝી ક્ષમતા નથી પણ થોડા ઘણા તો અમે પણ નાખીશું.

સરકારના 1.20 લાખ મળશે. અમેરીકામાં રહેતા અમારા કિશોરભાઈ પટેલ પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં પ્રત્યેક પરિવારના ઘર માટે લગભગ 1.50 થી 1.75 સુધીની મદદ કરશે. થોડા ઘણા પરિવારો પણ આપશે. આમ સહિયારા પ્રયાસથી વહાલપની વસાહત નિર્માણ પામશે...

બસ આવી અનેક વસાહતોના નિર્માણમાં VSSM પરિવાર નિમિત્ત બને તેવી શુભભાવના...

Mittal Patel with the families of Visnagar

Mittal Patel discusses construction of houses with 
nomadic families

Mittal Patel visites Plot allocation site

Nomadic families discusses with Mittal Patel

Mittal Patel nomadic women

We hope that by being instruments for good, we can bring about lasting change for many families like this one...

A Disabled Couple with four children living in an
unimaginable condition

 I had the opportunity to meet a family living in conditions that are almost unimaginable.

In the village of Odhwa, Patan, a disabled couple with four children live in very poor condition. The husband and wife are both in such a condition that they can't take care of themselves, let alone their children.

The teachers at the village’s primary school, especially the headmaster, are very compassionate. Knowing the family’s situation, they make sure that the family’s daughter, who attends the school, is provided with lunch. They also send large containers filled with food for the entire family to eat.

Not everyone understands the condition of this family. However, the government’s health team visits the family frequently for checkups. The Sarpanch (village head) has also personally visited them. When he asked what they had cooked, the eldest daughter, who is in the 8th grade, replied, "Vegetables and roti (flatbread)." But there was no sign of cooking in the house. Upon closer inspection, it was found that they had only eaten flour mixed with water.

The Sarpanch immediately arranged for groceries, but the situation was heartbreaking.

They have a small shanty, but during the monsoon, water fills the entire hut. The floor is raw, and the walls have holes. The family requested that the house be built in a higher area, so the water doesn’t enter. They called us with this request.

They said, "We don't need all the help. The village has its responsibility, and they will do their part, but if you take the lead, this family can be saved."

When we went to Patan, we visited Odhwa and met the family. The husband and wife couldn't speak, but the eldest daughter shared a lot.

With the help of the respected Kishor Uncle, we will build a house for them. Kishorbhai Patel, in memory of the dear Kushbhai, helps build homes for families like these, and we will build a house for this family too.

We will also provide ration supplies so that they can eat every month. As for cooking, their mother has now come to stay with them and will take care of it.

We also brought the children to our hostel. Some villagers said that while it’s good they are learning, staying with us would at least ensure they have enough to eat.

Seeing families living in such unimaginable conditions is heart-wrenching. We hope that by being instruments for good, we can bring about lasting change for many families like this one.

માન્યામાં ન આવે એવી સ્થિતિમાં જીવતા પરિવારને મળવાનું થયું. 

પાટણનું ઓઢવા ને એની સીમમાં દિવ્યાંગ પતિ પત્ની ચાર સંતાનો સાથે રહે. પતિ પત્નીને પોતાનું પણ ભાન નહીં. આવામાં એ બાળકોને તો શું સાચવે?

ગામની પ્રાથમિકશાળાના શિક્ષકો, આચાર્ય ખુબ લાગણીવાળા. આ પરિવારની સ્થિતિ જાણે એટલે મધ્યાહન ભોજન આ પરિવારની દીકરી જે શાળામાં ભણે એને જમાડે ને મોટી બરણી ભરીને ઘરે લઈ જવા પણ આપે.. જેથી આખો પરિવાર ખાઈ શકે.

સીમમાં રહેતા આ પરિવારની સ્થિતિનો ખ્યાલ બધાને નહીં. પણ સરકારની આરોગ્ય ટીમ બેનની તપાસ માટે અવાર નવાર જાય. સરપંચશ્રી ભલા એમણે પણ આ પરિવારની મુલાકાત લીધી. ખાવા શું રાંધ્યું એ સવાલ જ્યારે એમણે પુછ્યો તો મોટી દીકરી જે ધો.8માં ભણે એણે કહ્યું, શાક, રોટલા. પણ ઘરમાં ક્યાંય રાંધ્યાના એંધાણ નહોતા. જાતે તપાસ કરી તો ખ્યાલ આવ્યો કે લોટ પલાળીને પીધો છે..

એ પછી એમણે તુરત કરિયાણું મોકલ્યું. પણ સ્થિતિ જોઈને જીવ બળ્યો. 

ઓરડી બાંધેલી પણ ચોમાસામાં આખી ઓરડીમાં પાણી ભરાય. તળિયું કાચુ, પતરામાં બાકોરા. ઊંચાણવાળા  વિસ્તારમાં ઘર બંધાય તો સારુ એવી ભાવના સાથે એમણે અમને ફોન કર્યો.

એમણે કહ્યું, અમને બધી મદદ નથી જોઈતી.ગામની પણ ફરજ છે એ પણ કરશે પણ તમે આગેવાની લેશો તો આ પરિવાર સચવાઈ જશે. 

પાટણ જવાનું થયું એ વેળા ઓઢવા ગયા. પરિવારને મળ્યા. પતિ પત્ની તો શું વાત કરે. પણ મોટી દીકરીએ ઘણું કહ્યું. 

ઘર બાંધવાનું આદરણીય કિશોરઅંકલની મદદથી કરીશું. પ્રિય કુશભાઈની સ્મૃતિમાં કિશોરભાઈ પટેલ આવા પરિવારોના ઘર બાંધવામાં મદદ કરે. તો આ પરિવારનું ઘર પણ બાંધીશું.

રાશનની મદદ પણ કરીશું જેથી દર મહિને એ ખાઈ શકે. રસોઈ બનાવવાનો સવાલ હતો પણ બહેનના મા હવે એમની સાથે રહેવા આવ્યા છે તો એ રાંધી દેશે..

ને બાળકોને અમે અમારી હોસ્ટેલમાં લઈ આવ્યા. ગામના કેટલાક લોકોએ કહ્યું, ભણે તો સારુ પણ તમારા ત્યાં રહેશે તો પેટ ભરીને ખાવા મળશે તોય ઘણું..

અક્લપનીય સ્થિતિમાં જીવતા આવા પરિવારોને જોઈને જીવ બળે. બસ સૌના શુભમાં નિમિત્ત બની શકીએ તો ઘણું એવું સતત થાય.... 

આવા પરિવારોને રાશન આપવામાં તમે નિમિત્ત બની શકો એ માટે  9099936013 પર 11 થી 6માં સંપર્ક કરી શકો...

The village Sarpanch personally visited them and
helped them with groceries

Mittal Patel meets these family

Family used to eat flour mixed with water.

Mittal Patel meets Our Chief Minister Shri Bhupendra Patel...

Mittal Patel with Shri Bhupendra Patel

"Our Chief Minister, Shri Bhupendra Bhai Patel. Personally, I have great respect for him.

In our work with the underprivileged, we have always received his support. With his help, we have been successful in providing citizenship rights to many families from wandering communities in recent times.

One of his favorite things is that he listens to our complaints, then instructs the concerned officials to resolve the issue, and if necessary, follows up as well...

Such a Chief Minister—everyone refers to him as ‘Dada’—I had the opportunity to meet him in the white Rann of Kutch. In fact, he had invited us. We present the work we do through social media to a broader audience. The discussion on the positive use of social media happened when we met him.

Meeting certain individuals always leaves one content. Our Chief Minister is one of them; meeting him fills my heart with joy...

આપણા મુખ્યમંત્રી શ્રી ભુપેન્દ્રભાઈ પટેલ. વ્યક્તિ રીતે મને એમના માટે ખૂબ માન. 

વંચિતો સાથેનું અમારુ કામ એમાં એમનો સહયોહ હંમેશા સાંપડ્યો. એમની મદદથી પાછલા કેટલાક વખતમાં વિચરતી જાતિના અનેક પરિવારોને નાગરિક અધિકારો અપાવવામાં અમે સફળ રહ્યા. 

અમને એમની ગમતી વાત - એ અમારી ફરિયાદ સાંભળે ને પછી જે તે અધિકારીને ફરિયાદ નિવારણ માટે સૂચના આપે ને જરૃર પડે પાછુ ફોલોઅપ પણ લે...

આવા મુખ્યમંત્રી- સૌ એમને દાદા પણ કહે એમને મળવાનું કચ્છના સફેદ રણમાં થયું. આમ તો એમણે જ નિમંત્રણ આપેલું. અમે જે કાર્ય કરીએ એ કાર્ય સોશિયલ મિડીયા થકી બૃહદ સમાજ સામે મુકીએ.. સોશિયલ મિડીયાનો હકારાત્મક ઉપયોગની વાત એમને મળ્યા તે વખતે થઈ...

કેટલાક વ્યક્તિઓને મળીને હંમેશા રાજી થવાય. આપણા મુખ્યમંત્રી એમાંના એક જેમને મળીને મન રાજી રાજી... 

#VSSM #MittalPatel #Dhordo #kutchh 

@cmogujarat

Mittal Patel was invited by Shri Bhupendra Patel in the white 
Rann of Kutch

Shri Bhupendra Patel discusses the positive use of social
media with all

VSSM’s Mittal Patel felicitated with 'Jambha Zala Service Honour' award…

Mittal Patel felicitated with Jambha Zala Sevice Honour

 

Respect & honour

As a mark of recognition for the work that one does for the society, there are organisations & people who invite & felicitate you. It feels nice. Someone is encouraging you to put in more effort. With every honour that one gets, there is a commensurate increase in responsibility.

At one time I used to enjoy such felicitations. But I do not really desire that any more. Perhaps we all reach this position in life.

However, I would like to talk about one very unique honour that I recently received.

In Botad District they honour those who are into social work with honour  "Jambha" as "Jambha Zala Service Honour"

Respected Shri Ravjibhai Gabani works as an officer in Sachivalaya.

He is a very kind hearted soul. In the name of his parents he instituted "Anju Narshi Award" about 10 years ago which is given to the one who does exemplary work in the field of literature especially in child literature. There are not many who do it & it is really commendable that Shri Ravjibhai & Gabani Family work in this area.

The programme was organised in Kundaldham in Botad. Various people in the field of literature & art were honoured. On behalf of VSSM family, I thank Ravjibhai & family of Jambha Zala for recognising our work. It only inspires us to work with greater dedication towards the causes we are pursuing.

In this felicitation function I got an opportunity to meet several dear & respected friends like Shri Arvindbhai Barot, Ramnikbhai Zapadia & Manohardada. My respect to all. I also met Shri Kaushikbhai , the whip of Vidhansabha ( State Assembly). He was kind enough to offer whatever help we may need. I am thankful to him & to Ravjibhai.

સન્માન..

તમે જે કાર્યો કરો તેને પોરસાવવા, સમાજમાં સૌનું શુભ થાય તે આશયથી કાર્ય કરતા જૂથ, વ્યક્તિઓ દ્વારા કરવામાં આવે.. સન્માન થાય તો હરખ થાય.. જાણે કોઈ પીઠ થાબડી હજુ વધારે કરોનું કહેતા હોય એમ લાગે.. 

અમે દરેક સન્માન સાથે જવાબદારી વધે એમ કહીએ..

જો કે એક સમય હતો જ્યારે સન્માન ખુબ ગમતા આજે હવે એવો મોહ નથી રહ્યો.. કદાચ જીવનમાં આ કક્ષાએ જ આપણે સૌને પહોંચવાનું..

પણ વાત કરવાની છે એક અનોખા સન્માનની.. જે હમણાં અમને મળ્યું. 

જામભા ઝાલા સેવા સન્માન.. બોટાદપંથકમાં સેવાના કાર્યો સાથે સંકળાયેલા જામભાના નામે આ સન્માન અપાય.

આદરણીય રવજીભાઈ ગાબાણી.. સચિવાલયમાં અધિકારી તરીકે ફરજ બજાવે.. 

એકદમ ઋજુ હૃદયના વ્યક્તિ.. એમના માતા પિતાના નામે એમણે અંજુ નરશી પારિતોષીક સાહિત્યક્ષેત્રમાં ઉત્તમ કરનારને આપવાનો ઉપક્રમ દસ વર્ષ પહેલાં શરૃ કર્યો. સાહિત્ય એમાંય બાલસાહિત્ય માટે આવું કામ કરનારા આજે દેશમાં ખુબ ઓછા એમાં રવજીભાઈ અને તેમનો ગાબાણી પરિવાર સતત આ માટે મથે તે વાત આનંદ આપનારી..

કાર્યક્રમ બોટાદના કુંડળધામમાં યોજાયો. સાહિત્ય અને કલા ક્ષેત્રે એમણે અનેક વ્યક્તિઓને સન્માનીત કર્યા. 

VSSM પરિવાર વતી રવજીભાઈ અને જામભા ઝાલાના પરિવારનો આભાર વ્યક્ત કરુ છું. ને દરેક સન્માન લેતી વખતે કહીએ કે સમાજ ઉત્કર્ષ માટે મથીયે એનાથીયે બણણા જોશથી મથીશુંનું વચન...

ફરીવાર આભાર...

અને હા આ સન્માન સમારોહમાં કેટલાક બહુ પ્રિય વ્યક્તિઓ પણ મળ્યા... આદરણીય અને વહાલા અરવીંદભાઈ બારોટ, રમણીકભાઈ ઝાપડિયા, મનોહરદાદા... સૌને પ્રણામ...

આદરણીય કૌશિકભાઈ વિધાનસભાના દંડક એ પણ મળ્યા એમણે પણ જ્યાં જરૃર પડે મને કહેજોનું કહ્યું... તેમનો પણ આભાર ને રવજીભાઈને પ્રણામ....

#vssm #MittalPatel Praful Pansheriya Ravji Gabani Arvind Barot Ramnik Zapadia

Mittal Patel with respected people in the field of literature and 
art

Mittal Patel with Shri Arvindbhai
Barot, Shri Ramnikbhai Zapadia
and Shri Manohardada

Mittal Patel with several dear and respected friends in 
felicitation ceremony