VSSM provides financial and logistics support under the Sanjivani Arogya Setu initiative to Durgadevi ...

Durgadevi and Galbaram meets Mittal Patel at VSSM's
office

Durgadevi is just 26  years old, and at such a young age, she navigates through a deluge of issues.

Durgadevi's battle with cervical cancer has left her mentally and physically tired. While her husband Galbaram works as an electrician, she takes up tailoring and taking care of their 5-year-old son. The couple hails from the same village in Rajasthan. Soon after Durgadevi was diagnosed with cancer, her treatment began at a private hospital. But treating cancer in a private hospital is an expensive affair. The couple was drained of their savings within a few months of treatment. Finally, they had no choice but to move to Civil Hospital. However, to benefit from free treatment in Civil, one needs to be a resident of Gujarat, which this family was not. Hence, they continued to spend money on the treatment, and the debt kept mounting.

VSSM, with the support from respected Krishnakant Mehta and Dr. Indira Mehta, provides financial and logistics support under the Sanjivani Arogya Setu initiative to impoverished families tackling medical emergencies. Our dynamic Kiran manages the program and met Durgadevi and  Galbaram at the Civil hospital premises. After listening to their woes, he brought the couple to our office.

"Won't your family help you under such circumstances?" I very naturally asked during the conversation. Over the years, we have learned that if the family members understand enough, they do help; otherwise, most look the other way during such difficult times.

Tears rolled out of Durgadevi's eyes on listening to my question.

"I have no one except him!" she said softly, looking at Galbaram.

"Parents?"

"They have ended their relationship  with me!"

The couple married out of love, against the will of their families. Living in the same village was a little awkward. Hence they arrived in Gandhinagar and began their life afresh. They were building their life together and had a son soon, but the ties with the family continued to remain strained, and their world shattered after Durgadevi was diagnosed with cancer. She is constantly worried about her son's future if anything were to happen to her. The cancer treatment has financially ruined the family,  Galbaram has incurred debt to meet the medical expenses.

We provided them with some financial support and a prayer to the almighty to bring peace and well-being to this family.

દુર્ગાદેવી છવ્વીસ જ વર્ષના. આટલી નાની ઉંમરે તેમના માથે આભ ફાટ્યું. 

સર્વાઈલ કેન્સરથી એ પીડાય. માનસીક અને શારીરિક રીતે એ થાકી ગયેલા. પતિ ગલબારામ ઈલેકટ્રીશય તરીકે કામ કરે. જ્યારે પોતે પોતાના પાંચ વર્ષના દીકરાને સંભાળતા સંભાળતા સિલાઈ કામ કરે. બેઉ વતની રાજસ્થાનના ને વળી પાછા એક ગામના. દુર્ગાદેવીની બિમારીની ખબર પડી એટલે ખાનગી દવાખાનામાં સારવાર શરૃ થઈ. પણ આ બિમારી તો ભંડાર ખાલી કરી નાખે એવી. આખરે બેઉ થાક્યા ને સિવીલમાં આવ્યા. સિવીલમાં સારવાર ફ્રીમાં થાય પણ આ પરિવારો પાસે ગુજરાતના પુરાવા નહીં ને રાજસ્થાનના દર્દીની સારવાર વિનામુલ્યે થાય નહીં.આમ પૈસાની પણ સતત ખેંચ રહે જેના લીધે માથે દેવું થઈ ગયું.

સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત અમે ગંભીર બિમારથી પીડાતા વ્યક્તિઓને મદદ કરીએ. આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા તેમજ ઈન્દિરા મહેતા આ કાર્યમાં આર્થિક મદદ કરે. આ કાર્યક્રમ અમારો કિરણ સંભાળે. તે એક દિવસ સિવીલ હોસ્પીટલમાં કિરણને આ બઉ મળી ગયા અને તકલીફોની વાત કરી. 

કિરણ જ્યારે આ બેઉને ઓફીસ લઈ આવ્યો ત્યારે પ્રથમ સવાલ તમારા પરિવારજનો મદદ કરે કે નહીં તે અનાયાસે પુછાઈ ગયો. આમ પણ આવા કિસ્સામાં પરિવારજનો જો સારા હોય તો મદદ કરે બાકી આ ટાણે જ પારકા પોતાનાનો વધારે ખ્યાલ આવે. પણ મારા આ સવાલ સામે દુર્ગાદેવીની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. પછી ધીમા અવાજે ગલબારામ સામે જોઈને કહ્યું, 'આ દુનિયામાં આમના સિવાય મારુ કોઈ નહીં.''મા-બાપ નથી?'

'છે પણ એમણે સંબંધ કાપી નાખ્યો.'દર્ગાદેવીએ પ્રેમલગ્ન કર્યા એ પણ પરિવારની વિરુદ્ધ જઈને બસ એ પરિવારજનોને ન ગમ્યું. એક જ ગામમાં પિયરીયા સામે હોય ને જીવવું મુશ્કેલ બની જાય એટલે બેઉ પિયર છોડી ગાંધીનગર આવી ગયા. ત્યાં ભાડાના ઘરમાં રહીને બેઉ કામ કરવા લાગ્યા. સંસાર સુખેથી ચાલતો. હા વસવસો પિયરીયાનો સાથ નથીનો હતો પણ એ બધુ દીકરો આવે પણ ઠીક ન થયું.

દુર્ગાદેવી સર્વાઈકલ કેન્સરથી પીડાય એમને પોતાને કશું થઈ જશે તો પોતાના પાંચ વર્ષના દિકરાનું શું એ ચિંતા કોરી ખાય છે. જ્યારે આર્થિક રીતે પરિવાર સાવ ખલાસ થઈ ગયો છે. ગલબારામે દુર્ગાદેવીની સારવાર માટે દેવું કર્યું છે. અમે નાનકડો ટેકો આ બેઉને કર્યો. સાથે દુર્ગાદેવીને ઠીક કરવા તેમજ તેમના પીયરિયા તેમને માફ કરીને અપનાવી લે તે માટે કુદરતને પ્રાર્થના.. #mittlpatel #vssm

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports Satishbhai and Piyush medical treatment...

Satishbhai with his son Piyush meets Mittal Patel to our
office upon their discharge from the hospital

When the doctors detected his blood cancer, Piyush was barely one and half years old. He fought cancer, and after prolonged treatment, he was cancer free. However, the joy was short-lived; he is five years old today, and cancer has reappeared.

Piyush's father, Satishbhai, is a fruit and vegetable vendor. However, his business suffered because Satishbhai had to focus on Piyush's treatment. Since the treatment was underway at Ahmedabad's Civil hospital, there weren't any significant expenses. However, he still was required to be away from work, remain at the hospital for months, pay for more minor expenses, make arrangements for blood etc. Piyush was suffering from immense pain. Looking at their child undergo such pain, the parents too suffered in silence.

Piyush was at our office, and the team tried to uplift his mood, but Piyush could not even smile. The pain he was enduring had robbed him of the ability to smile.

The family stays in a rented house near Ahmedabad's Lambha. Satishbhai missed paying rent because he was busy attending Piyush. The landlord locked the premises.

VSSM has been helping Piyush find blood; I would share the appeal here on Facebook, and many of you have reached out. Our team member Kiran has been helping Satishbhai and Piyush under our Sanjeevani Arogya Setu program. When he learnt about their housing condition,  Kiran brought the father-son duo to our office upon their discharge from the hospital. So, of course, we will be helping them find a house. But what pained us more was cancer overpowering this small boy; his suffering pains us too. Prayers to the almighty to take away the pain Piyush is suffering…

પિયુષ પાંચ જ વર્ષનો.. એ દોઢ વર્ષનો હતો ત્યારે એને બ્લડ કેન્સર થયેલું. લાંબી સારવાર બાદ એ સાજો થયો. હાલ એ પાંચ વર્ષનો થયો અને બ્લડ કેન્સરે ફરી ઊથલો માર્યો. 

એના પિતા સતીષભાઈ શાકભાજી અને ફળફળાદી વેચવાનું કરતા. પણ દિકરાની સારવારમાં ધંધો સાવ જ બંધ થઈ ગયો. આમ તો સારવાર સિવિલમાં થાય એટલે ખર્ચ ઝાઝો ન થાય. પણ દોડાદો઼ડી ને અન્ય નાના મોટા ખર્ચ તો થાય. મહિનો દોઢ મહિનો સિવીલમાં સતત રહેવું પડે. વારંવાર બ્લડની પણ જરૃર પડે..મા-બાપ દિકરાના દુઃખે દુઃખી થાય પણ એ નાનકડુ બચ્ચુ ખુબ હેરાન થાય.

જ્યારે અમારા કાર્યાલય પર સતીષભાઈ એને લઈને આવ્યા ત્યારે એને હસાવવા સૌએ ઘણો પ્રયત્ન કર્યો પણ એના મોંઢા પર સ્મીત ન આવ્યું. મૂળ પીડા અસહ્ય. 

સતીષભાઈ અમદાવાદના લાંભામાં ભાડાના ઘરમાં રહે. પણ પિયુષ પાછળના દોડાદોડમાં ધંધો ન થયો અને એના લીધે ભાડુ ન ભરી શક્યા તે ઘરને તાળુ મરાઈ ગયું. 

અમે પિયુષને બ્લડની જ્યારે જરૃર પડે ત્યારે મદદ કરીએ. અલબત આ ફેસબુક પર જ લખુ ને તમે સૌ લોહી આપવા પહોંચી જાવ. 

અમારો કિરણ જે અમારા સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત ગંભીર  બિમારીમાં પીડાતા દર્દીઓની સારવારમાં ખડે પગે રહે. તે સતીષભાઈને જ્યાં જરૃર પડે મદદ કરે. 

સતીષભાઈના ઘરને તાળા મરાયાનું કીરણને ખ્યાલ આવતા એ પિયુષને સિવિલમાંથી જ્યારે રજા આપી તે સીધા પિયુષ સાથે સતીષભાઈને અમારી ઓફીસ તેડી લાવ્યો.

મદદ તો કરવાની જ હોય એ કરી.. 

પણ નાના બાળકોમાં કેન્સરનું પ્રમાણ વધ્યાનું અમે જોઈ રહ્યા છીએ.. ને એમની પીડા અ્મને પણ પીડે છે.. ઈશ્વરને આ ભૂલકાઓનું દુઃખ હરી લેવા પ્રાર્થના.. 

#MittalPatel #vssm

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports Harinderbhai medical treatment...

Moninderbhai meets Mittal Patel at VSSM's office

My son is suffering from blood cancer, and when I needed the warmth and support of my family the most, my parents ended their relationship with me. Harinder is undergoing treatment at Ahmedabad's Civil Hospital. I would see Kiranbhai assisting with the treatment of Aayushi. Initially, I thought he was a family member only to learn that he represents your organisation. He was not their blood relative yet was helping them with blood collection and medicines. And my parents are not even bothered about me…."

Moninder Singh had tears in his eyes while sharing the above. The cancer treatment of his 14-year-old had already cost him his house and the car he drove to make a living. So after they had exhausted their resources at private hospitals, the family moved to Civil  Hospital.

VSSM's Kiran coordinates the medical assistance activities for financially deprived families under the Sanjeevani Arogya Setu initiative. We also began supporting Harinder's treatment. One day, Moninderbhai came over to our office to meet me. "I wanted to meet the angle who selflessly supports families like us." While interacting, he shared about the broken ties with his parents.

His son's treatment requires Moninderbhai to be in Ahmedabad; his wife and three children are at his in-laws' home in Chotila. So we offered him a loan to enable him to start a new venture. He mentioned coming over next couple of days for the loan to create a kiosk selling sunglasses. Moninderbhai's wish was to purchase a car, so he could once again drive it on rent (it was Harinder's wish he had fulfilled when he first bought a car). But buying a car would need a considerable investment; hence, he started by selling sunglasses, which was his first venture.

Moninderbhai did not come after two days, and we assumed he would be busy with his son's treatment.

"Didi, my Harinder left for another world. My parents and siblings did not even come for his last rites," a very emotional Moninderbhai tells me when he comes to the office after five days. 

With the help of Infomatic Solutions, VSSM extended a loan of Rs. 20,000 to help Moninder set up his business once again. He buys sunglasses with the said amount and comes to our office to show (as shown in the shared image)  how he will be selling those. "I wish to buy a car once again. It was my Harinder's favourite thing. My parents disowned me, but I do not wish to disown my son's wishes…"

VSSM wishes the very best to Moninderbhai in all his future endeavours, and may God give him the strength to bear the loss of his child.

'મારા દિકરાને બ્લક કેન્સર થયું. મારા મા - બાપને એની જાણ થઈ કે એમણે મારી સાથેનો સંંબંધ કાપી નાખ્યો. જે સમયે મને એમની હૂંફની, લાગણીની જરૃર હતી એ ટાણે એમણે સંબંધ કાપી નાખ્યો... હાલ હરીન્દની સારવાર સિવીલમાં ચાલે છે. તમારા કીરણભાઈ કેન્સર વોર્ડમાં દાખલ આયુષીની ખબર પુછવા એને જ્યારે લોહીની જરૃર પડે ત્યારે લોહી ભેગુ કરી આપવામાં અને બીજી મદદ માટે આવતા. કીરણભાઈ આયુષીના સગા હશે એવું મને લાગતું પણ પછી ખબર પડી એ તો સંસ્થામાંથી આવે છે. લોહીનો કોઈ સંબંધ નહીં તોય એ મદદ કરે. જ્યારે મારા તો સગા...'

આટલું બોલતા બોલતા મોનીન્દરભાઈની આંખો ભીની થઈ ગઈ. 

14 વર્ષના દીકરાની સારવારમાં મોનીન્દરભાઈએ પોતાનું ઘર અને જે ગાડી ઉપર ઘંધો કરતા તે ગાડી પણ વેચી નાખી. છેવટે ખાનગી હોસ્પીટલના ખર્ચા પોષાયા નહીં એટલે સીવીલમાં સારવાર માટે આવ્યા. 

અમારો કીરણ સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત આર્થિક સ્થિતિ નબળી હોય તેવા દર્દીઓની સારવારમાં મદદ કરે તેમ હરીન્દરની સારવારમાં પણ મદદ કરે. મોનીન્દરભાઈ એક દિવસ ઓફીસ પર મળવા આવ્યા. એ કહે, મારે એ ફરિશ્તાઓને જોવા હતા જે કોઈ પણ પ્રકારના સ્વાર્થ વગર સૌને મદદ કરે.. અમારી વચ્ચે ઘણી વાતો થઈ એમાં એમણે એમના મા-બાપે એમને ત્યજ્યાની વાત પણ કરી.

મોનીન્દરભાઈ દિકરાની સારવાર માટે સતત સીવીલમાં રહે. હવે ધંધો એમની પાસે રહ્યો નહોતો.એમના પત્ની ને ત્રણ બાળકો ચોટીલા એમના પિયરમાં રહે. મોનીન્દરભાઈને ફરીથી ધંધો શરૃ કરવા મદદ કરવાનું અમે કહ્યું. એમણે આભાર માન્યો ને બે દિવસ પછી આવીને ચશ્માનો વેપાર કરવા સહાય લઈ જઈશનું કહ્યું.

એમની ઈચ્છા તો ગાડી લેવાની હતી. મૂળ ગાડી પર ધંધો કરવાની ઈચ્છા હરિન્દરની હતી અને એટલે જ એ ગા઼ડી લાવ્યા હતા અને ભાડેથી એ ચલાવતા હતા. પણ ગાડી માટે ઘણા પૈસા જોઈએ એટલે એમણે કહ્યું જેનાથી મે ધંધો શરૃ કર્યો હતો તે ચશ્માના ધંધાથી જ બધુ પાછુ ચાલુ કરીશ. 

અમે બે દિવસ પછી આવવા કહ્યું પણ એ બે દિવસ થયા તોય આવ્યા નહીં. મને લાગ્યું દીકરાની સારવારમાં વ્યસ્ત થઈ ગયા હશે. લગભગ પાંચેક દિવસ પછી એ આવ્યા અને એમણે કહ્યું, 'દીદી મારો હરીન્દર ગયો.. મારા મા-બાપ, મારા ભાઈ બહેન એની મૈયતમાં પણ ન આવ્યા. એટલું કહેતા કહેતા એ ઢીલા થઈ ગયા.'હીંમત તો આપવાની જ હોય... એમને નવેસરથી ધંધો કરવા Infomatic Solutionsની મદદથી 20,000 આપ્યા. જેમાંથી એ ફોટોમાં દેખાય એ ચશ્મા લઈ આવ્યા. ચશ્મા ખરીદીને એ ઓફીસ આવ્યા ને આમ પથારો કરીને અમને બતાવ્યા..એમણે કહ્યું, આ ધંધામાંથી પૈસા ભેગા કરી ફરી ગાડી લઈશ. મારા હરીન્દરને એ ગમતી એટલે. મારા મા-બાપે મને ત્યજ્યો... પણ મારા હરીન્દરને ઈચ્છાને હું કાયમ રાખીશ...

મોનીન્દરભાઈને ધંધામાં સફળ થાય એવી શુભેચ્છા... ને જે તકલીફ એમના માથે આવી તે સહન કરવાની શક્તિ આપે તેવી પ્રાર્થના...

#MittalPatel #vssm

Dashrath gets a new life, thanks to a concerned and empathetic doctor and VSSM team…

Mittal Patel visits Dashrath's home during her visit to
banskantha

Dashrath belongs to Banaskantha’s Ucchosan village. Unfortunately, some genetic conditions resulted in their losing eyesight for Dashrath and his elder brother Dahyo just a few months after the birth.

Dashrath’s mother also suffers from poor eyesight. Dahyo gained his vision after receiving treatment, but the same could not be done for Dashrath because of the family’s frail economic condition. 

Dashrath studies in the village school; although he is a 9th grader, he cannot read or write.

Benap’s Valabhai informed us about Dashrath’s condition. Valabhai is a very humble human being; he does not prefer his image or name mentioned anywhere for the noble work. Hence, we have refrained from mentioning his surname, lest someone recognises him. He brought Dashrath to Ahmedabad, and made rounds of the Civil hospital but could not manage to get a date for surgery. Benap is the farthermost village of Gujarat, after which begins India Pakistan border. It is challenging for him to travel frequently from this far.

I discussed Dashrath’s case with a dear friend and ophthalmologist, Dr Shwetambari, who asked us to bring him to the hospital she works. We took Dashrath to the hospital and got a date for his surgery. The surgery was costly, but our US-based well-wishing friend Manishaben volunteered to fund the entire surgery. The collective efforts helped us proceed with the treatment; while one eye was operated upon second will follow soon. Dr Shewtambari also played a crucial role in reducing the overall medical expenses for Dashrath’s treatment.

Dashrath and Dahyo recently lost their father; the brothers are avid musicians. Sangeetaben, TDO of Suigaum, gifted musical instruments to them, but finding work on a regular basis is a challenge. 

Dashrath’s mother runs a kiosk in front of their house; we proposed to help them stock their store well so that the mother can at least earn a decent income. “Help us buy a fridge to stock milk and cold drinks,” requested Dashrath’s mother. It was a genuine request, and Manishaben came forward to fund it.

“Didi, please visit my house whenever you are near my village. I wish to work with you once I am old enough.” Dashrath had told me when he had come to meet us at the office before leaving for home after surgery. And I made it a point to visit him whilst I was in Banaskantha recently.

Dashrath’s kith and kin had gathered at his house,  the atmosphere looked festive, and everyone thanked us.

“Why thank me? Valabhai, Manishaben, and Dr Shewtambari are the actual recipients of their gratitude. We have merely facilitated the process with a prayer that we are given more opportunities to be instrumental in helping others.

દશરથ બનાસકાંઠાના ઊચોસણ ગામનો.. 

પરિવારમાં કાંઈક આનુવંશીક બિમારી તે દશરથને એનો મોટો ભાઈ ડાહ્યો બેય ને જન્મ્યાના થોડાક મહિનાથી આંખે દેખાવાનું બંધ થયું. 

દશરથની માને પણ આંખે ઓછુ દેખાય. ડાહ્યાને હોસ્પીલ લઈ ગયા એનું ઓપરેશન થયું ને એની આંખોની રોશની પાછી આવી. પણ દશરથને બતાવવાનું આર્થિક સ્થિતિ નબળી હોવાના કારણે પરિવાર કરી ન શક્યો. 

વળી પાછુ દશરથને ગામની નિશાળમાં દાખલ કર્યો તે દશરથ હવે નવમા ધોરણમાં આવી ગયો. જો કે વાંચતા લખતા એને નથી આવડતું પણ...

આ દશરથની વિગત અમને બેણપના વાલાભાઈએ કહી.. વાલાભાઈ એકદમ ભગવાનના માણસ. એમનું નામ લખાય એ ગમે નહીં ક્યાંય ફોટોમાં આવવું પણ ન ગમે. એટલે વાલાભાઈની જાતિ નથી લખી નહીં તો સૌ એમને ઓળખી જાય.

દશરથને એ પોતે અમદાવાદ લઈ આવ્યા. બે ચાર વાર સિવીલના ધક્કા પણ ઓપરેશનની તારીખ સેટ ન થાય.. બેણપ એટલે પાકિસ્તાનની બોર્ડર પર ત્યાંથી વારંવાર આવવું મુશ્કેલ પડે. 

આવામાં આંખોના ડોક્ટર ને મારા મિત્ર શ્વેતાંબરી સાથે વાત કરી ને એમણે કહ્યું હું જે હોસ્પીટલમાં કામ કરુ છુ ત્યાં લઈ આવો. બસ દશરથને ત્યાં લઈ આવ્યા. ઓપરેશન માટે તારીખ મળી. ખર્ચો ઘણો થાય એમ હતું. ત્યાં અમારા મનીષાબહેન પંડ્યા અમેરીકામાં રહે. સેવાપારાયણના સંસ્કાર એમના પિતા તરફથી એમને મળેલા તે એમણે કહ્યું હું ઓપરેશન માટે મદદ કરીશ. 

ને દશરથનું એક આંખનું ઓપરેશન થઈ ગયું, બીજીનું હવે થશે. જો કે શ્વેતાબંરીના પ્રયત્નોથી હોસ્પીટલે પણ બહુ ઓછા ખર્ચમાં દશરથનું ઓપરેશન કર્યું. 

દશરથના પપ્પા થોડા મહિના પહેલાં જ ગુજરી ગયા. દશરથ અને ડાહ્યો બંને સરસ સંગીત વગાડે. તે સૂઈગામ ટીડીઓ તરીકે કામ કરતા કાજલબેને સંગીતના સાધનો લઈ આપ્યા. પણ એમાં કામ કાયમી ન મળે. 

દશરથી મા ઘર આગળ નાની દુકાન ચલાવે. અમે આ દુકાનમાં વધારે સામાન ભરાવી આપવા કહ્યું જેથી બેઠા બેઠા એ ધંધો કરી શકે. 

પણ દશરથની માએ કહ્યું સામાન નહીં તમે અમને ફ્રીજ લઈ આપો તો અમે દૂધ અને ઠંડા પીણા રાખી શકીએ..

અમને વાત યોગ્ય લાગી. મનિષાબહેને એમાં પણ મદદ કરી. 

દશરથ ઓપરેશન પછી ઘરે જઈ રહ્યો હતો ત્યારે કહેતો ગયેલો મારા ઘર આવજો દીદી અને મારે તમારી સાથે સંસ્થામાં કામ કરવું છે તે હમણાં બનાસકાંઠા ગઈ ત્યારે એને મળવા ખાસ ગઈ..

દશરથના તમામ સગાવહાલા એના ઘરે આવેલા. ઉત્સવ જેવો માહોલ હતો. સૌએ અમારો આભાર માન્યો...

મને થયું આમાં કોનો આભાર માનવાનો હું તો નિમિત્ત માત્ર. બાકી વાલાભાઈ, મનીષાબહેન, શ્વેતાબંરી આ આભારના સાચા હકદાર..

પણ  ખેર કુદરત આવા કાર્યોમાં નિમિત્ત બનાવે તેવી પ્રાર્થના... 

#MittalPatel #vssm

Mittal Patel with Dashrath's mother and other family members

Dashrath after his eye surgery done

VSSM helped Dashrath's mother to buy fridge to stock milk
and cold drinks

VSSM supports dashrath's eye treatment 

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports Manjuben's medical treatment...

Mittal Patel meets Manjuben and his son

All of sudden,  Manjuben began experiencing  discomfort in her throat. A visit to the doctor revealed a tumour in her thyroid gland.

Manjuben is. A resident of  Kheda's Dabhan town. Her husband and son run a chai kiosk in Dabhan; although the family had insufficient financial resources, they decided to leave no leaf unturned for Manjuben's treatment. The treatment began in a private clinic. The tumour was surgically removed, but the cost of the treatment was high and ate up all their savings. The family had to sell off their jewellery and automobile. "We will be able to have all of this again if my mother is alive; she must survive." Manjuben's son had shared.

Manjuben's son dedicated his time and efforts towards his mother's treatment and recovery. Gradually Manjuben started recovering.

Life was getting back to normal for the family when Manjuben complained of pain in her throat; this time, the doctor detected cancer. The diagnosis had left the entire family heartbroken.

By now, they had spent all their money on the initial treatment of Manjuben's condition. "How do we take it from here?" the family struggled to find answers.

Rajnibhai, VSSM's team member in Kheda learnt about this family's condition decided to send  Manjuben to Ahmedabad Civil hospital for further treatment. They were also assured complete assistance from our team member Kiranbhai. Initially, the family remained hesitant of getting treatment from a government hospital, but Rajnibhai's counselling convinced them to come to the civil hospital in Ahmedabad. While the family was at  Civil hospital, Kiran remained at their back and call, to ensure the family did not face anxious moments while navigating through the system.

The treatment was a little longer than expected, but Manjuben was completely well at its end. The expenses were not very high, but they did incur some, which VSSM offered to support.

"I was not hopeful of recovering and returning from the civil hospital; I am glad I was proved wrong. Kiranbhai was right beside us whenever we needed him. The treatment was good, and I am feeling so much better. If. Rajnibhai had not convinced us; my son would have found it difficult to get me treated." Manjuben had shared when she was at the office to meet us after her discharge from the hospital and her way back home.

Manjuben was much relieved now.

The medical assistance  VSSM helps with happens under Sanjeevani Arogya Setu and support program supported by respected Shri Krishnakant Uncle and Indira Auntie. Their support has helped us treat 120 individuals suffering from severe medical conditions in the past few months. We are immensely grateful for your support, dear uncle and auntie.

Suppose you know any patients suffering from severe conditions and willing to receive treatment from Ahmedabad Civil hospital. In that case, we will be happy to help them and be with them during the entire treatment. Don't hesitate to contact our Kiranbhai +91 7016794447 for further assistance.

મંજુબહેન ખેડાના ડભાણમાં રહે. એમને અચાનક ગળામાં તકલીફ શરૃ થઈ. ડોક્ટર ને બતાવ્યું તો થાઈરોઈડની ગાંઠ હોવાનું નિદાન થયું. 

મંજુબહેનના પતિ ને દીકરો બેઉ મળીને ડભાણમાં ચાની લારી ચલાવે. ઝાઝા પૈસા પાસે નહોતા પણ મંજુબહેનની સારવાર સારી રીતે કરાવવામાં કોઈ કચાસ નહીં રાખીયેનું તેમના પતિ ને દિકરાએ નક્કી કર્યું. એમણે ખાનગી હોસ્પીલમાં થાઈરોઈડની દવા શરૃ કરાવી. ઓપરેશન થયું. ખર્ચો વધતો ચાલ્યો. બચત ખતમ થઈ છેવટે મંજુબહેને ઘડાવેલા દાગીના કાઢવાનો વખત આવ્યો ને છેલ્લે પોતાનું વાહન પણ કાઢવું પડ્યું. 

પણ મંજુબહેનનો દીકરો કહે, 'મારી મા જીવતી હશે તો આ બધુ તો અમે ફેર ભેગુ કરી લઈશું.. પણ એ રહેવી જોઈએ..'

મંજુબહેનનો દીકરો શ્રવણ જેવો.. એણે મંજુબહેનની સેવા ચાકરીમાં કોઈ કચાસ ન રાખી. પછી તો શું મંજૂબહેન ધીમે ધીમે સાજા થયા. 

બધુ રાબેતા મુજબ ગોઠવવા કોશીશ કરતા હતા ત્યાં પાછો ગળામાં દુઃખાવો થયો. ડોકટરને બતાવ્યું ને ડોક્ટરે બીજા રીપોર્ટ કરાવવા કહ્યું. જેમાં નિદાન થયું કેન્સરનું..

સાંભળીને આખો પરિવાર મનથી ભાંગી પડ્યો. 

આર્થિક રીતે કમર તૂટી જ ગયેલી ત્યાં આ કેન્સર હવે કેવી રીતે સારવાર કરાવીશુની મૂંઝવણ.

અમારા ખેડાના કાર્યકર રજનીભાઈને આ અંગે ખ્યાલ આવતા તેમણે સિવીલમાં મજુબહેનને સારવાર માટે મોકલવા કહ્યું ને ત્યાં કોઈ તકલીફ ન પડે તેનું ધ્યાન રાખવા VSSM ના કાર્યકર કિરણભાઈ હાજર રહેશેનું કહ્યું.

શરૃઆતમાં સિવિલમાં સારવારનો ભરોષો ન પડ્યો. પણ રજનીભાઈની સતત સમજાટથી આખરે મંજુબહેન અમદાવાદ સિવીલ આવ્યા. 

અહીંયા અમારો કિરણ તેમની સાથે સતત રહ્યો. જેથી તેમને ક્યાંય મૂંઝારો ન થાય.

સારવાર થોડી લાંબી ચાલી પણ મંજુબહેન એકદમ ઠીક થઈ ગયા. સિવીલમાં સારવાર દરમ્યાન કાંઈ ઝાઝો ખર્ચ નથી થતો છતાં જે પણ ખર્ચ થયો એને પહોંચી વળવા અમે નાનકડી મદદ કરી. 

મંજુબહેન ઓફીસ પર અમને મળવા આવ્યા. એ કહે, 'મને હતું કે સિવીલ જઈશ તો પાછી ઘરે નહીં આવું પણ મારી માન્યતા ખોટી પડી. અમે સિવીલમાં અટવાત પણ કીરણભાઈ સતત પડખે રહ્યા. ને સારવાર પણ સરસ થઈ એટલે હું આજે હેમખેમ ઘરે પાછી જવું છું. જો રજનીભાઈએ ન સમજાવી હોત તો મારો દીકરો ક્યાંથી મારી સારવારા કરાવત?

મંજુબહેનના જીવને હવે હાશકારો હતો.

આ કાર્ય અમારા સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા તેમજ ઈન્દિરા મહેતાની મદદથી થાય છે. એમની મદદથી અમે ગંભીર પ્રકારની બિમારીથી પીડાત 120 દર્દીઓની છેલ્લા થોડા મહિનામાં સારવાર કરાવી શક્યા છીએ. આભાર અંકલ આન્ટી...

આપના ધ્યાનમાં ગંભીર બિમારીથી પીડાતા દર્દી હોય, જેમની પાસે સારવારના પૈસા ન હોય ને એ અમદાવાદ સિવીલમાં સારવાર કરાવવા રાજી હોય તો અમે અહીંયા એમની પડખે રહી સારવાર કરાવીશું.. આ માટે અમારા કાર્યકર કીરણભાઈનો સંપર્ક 7016794447 કરવા વિનંતી. 

#MittalPatel #vssm

Manjuben and his son came to VSSM office to meet
Mittal Patel 

Purvi had a successful surgery under the Sanjivani Aarogya Setu program of VSSM ...

Mittal Patel with Purvi

Purvi !!

She fought a tough battle and miraculously survived her ailment.

Purvi and her parents live in Rajkot. Few months ago, a little short of her 7th birthday, Purvi fell ill and the condition did not improve. Manojbhai, her father too her to many local clinics but to no respite. The clinics could not diagnose her condition. Finally, a doctor in Chotila tells them that Purvi has a hole in her heart and treatment would cost a fortune at any private hospital.

Manojbhai was confused on further course of action. VSSM’s Kanubhai learnt about the situation and advised Manojbhai to proceed to Ahmedabad’s UN Mehta Cardiology Institute.

“How will I find my way through Ahmedabad and the hospital!”

Kanubhai assured that Kiranbhai will be there to take care of him through the treatment once he reaches Ahmedabad with Purvi.

There were a few hiccups due to sheer volume of patients, but Purvi had a successful surgery.

Manojbhai and Purvi were at our office to meet us all after discharge from the hospital. Purvi is a charmer, her father’s daughter. I asked her to stay back at the hostel, “I cannot live without my father!” she was quick to reply.

“I will send her here after she is a little older. Education will make her life better.” Manojbhai replied.

He thanked Kiran and Kanubhai for their support and guidance.

“In absence of the guidance I received, I would be deep into debt!” Manojbhhai tells me before leaving.

If you know anyone in need of treatment but cannot afford to have one call Kiran on 8401726987. We will help them under our Sanjivani Arogya Setu program.

May almighty grant everyone good health and happiness.  

નામ એનું પૂર્વી..

દવાખાનામાંથી લાંબો જંગ જીતી એ આબાદ બહાર આવી.

રાજકોટમાં રહેતા મનોજભાઈની એ દીકરી. સાત વર્ષની એ હમણાં થઈ પણ થોડા મહિના પહેલાં અચાનક બિમાર પડી ને માંદગી લાંબી ચાલી. સ્થાનીક દવાખાના ઘણા ફર્યા પણ નિદાન ન થયું.

આખરે ચોટીલાના એક ડોક્ટરે કહ્યું કે પૂર્વીના હૃદયમાં કાણુ છે. જેની સારવાર માટે ખાનગી દવાખાનામાં મસમોટો ખર્ચ થાય.

શું કરવું? મનોજભાઈને મૂંઝવે. અમારા કાર્યકર કનુભાઈને આ ખ્યાલ આવ્યો ને એમણે મનોજભાઈને અમદાવાદ યુ.એન.મહેતા હોસ્પીટલમાંં જવા કહ્યું. 

'પણ કનુભાઈ અમદાવાદમાં અમને આ બધુ જડે નહીં...'

મનોજભાઈને દિલાસાની સાથે સિવીલ હોસ્પીટલમાં પહોંચશો તો મદદ માટે મારા જેવો જ કિરણ તૈયાર હશેનું કનુભાઈએ કહ્યું ને મનોજભાઈ પહોંચી આવ્યા અમદાવાદ.

થોડા ધક્કા થયા મૂળ દર્દીઓ વધારે પણ આખરે પૂર્વીનું ઓપરેશન સફળતાપૂર્વક થયું.

આજે એ પૂર્વીને લઈને ખાસ મળવા આવ્યા. પૂર્વી એકદમ મીઠડી. સફરજન આપ્યું તો કહે, મને ના ભાવે. પપ્પાની એ વહાલુડી દીકરી. મે એને અમદાવાદ ભણવા રહીજાનું કહ્યું તો હસીને કહે, 'પપ્પા વગર મને નો હોરવે...'

પણ મનોજભાઈએ કહ્યું, 'બેન થોડી મોટી થાય પછી અહીંયા જ મુકી દઈશ. ભણશે તો જીંદગી સુધરશે...'

કિરણ અને કનુભાઈનો એમણે ઘણો આભાર માન્યો. 

'સાચુ માર્ગદર્શન મળ્યું નકર દેવામાં ડુબી ગ્યો હોત બેન..' એવું એમણે જતા જતા કહ્યું...

તમારા આસપાસમાં પણ ગંભીર બિમારીમાં પિડાતા માણસો હોય ને સારવાર થતી ન હોય તો કિરણ - 8401726987 નો સંપર્ક કરજો. અમારા સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત બનતી તમામ મદદ કરીશું...

બાકી ભગવાન સૌને તંદુરસ્ત જીનવ બક્ષે એવી અભ્યર્થના...

#MittalPatel #vssm

VSSM offered moral and economic support to help Balubhai overcome the financial crunch...

Mittal Patel with Somiben and Balubhai

Somibahen, whom we know through her son Balubhai.

Balubhai is an enthusiastic and self-motivated young man, always eager to volunteer with VSSM whenever some need emerges. His father who made living through weaving cane baskets not only educated Balubhai but also instilled important life lessons in him.

Balubhai set up an independent printing press but couldn’t expand the business due to a lack of funds. He knew about VSSM’s interest-free loan program but hesitated to take the organisation’s money. “One has to give to an organisation, not take from it!” his intentions were noble as our good old Devabhai’s. 

Balubhai would take the initiative and would walk along  VSSM whenever it needed community volunteers hence,  we knew the challenges he faced in expanding his business. We convinced him to take VSSM’s support, which he did and eventually expanded his business.

Balubhai's family lives in a kuccha house, but he is saving up for a pucca house he dreams to move into. “I will build the house from the money I earn, I do not wish to build one on borrowed funds,” Balubhai believed.

While we fought the first wave of the pandemic, Balubhai’s father succumbed to brief illness and the entire family was infected during the second wave. Somibahen was also infected and faced breathing issues. They could not find her a bed in any government hospital hence was admitted to a private hospital. Somibahen’s recovery took longer than expected, her stay in the hospital was prolonged and the medical bills mounted. Balubhai did not think twice about incurring expenses on his mother’s treatment. VSSM learnt about his condition and offered moral and economic support to help Balubhai overcome the financial crunch. With financial aid from our dear Krishnakant Mehta uncle and Dr Indira Mehta auntie, we extended support to Balubhai and prayers helped Somiben recover well.

When Balubhai learnt that we were going to pass by their Dangiya village in Banaskantha,  they insisted we visit them. We stopped by and relished a good cup of tea. “Your support provided strength to push me to recover well,” Somibahen mentioned. Everything is destined, the ones who had to help you did so, we just played our role.” I opined.

“I will put in hard work to build one, you have done enough. We are glad to have your support…” it felt good to hear this.

I have come across many individuals working in the welfare sector who expect something in return for the work they do for others, but then I meet individuals like Baluhai, Devabhai, Pratap and a few others whose selflessness is like sunshine. Their firm belief that we cannot accept charity is a characteristic that sets them apart. I wish for such righteous thoughts to spread across widely.  

 સોમીબહેન... 

આમ તો એમનો પરિચય એમના દીકરાના લીધે..બલુભાઈ સ્વબળે ઊભા થવા મથતા તરવરિયા યુવાન.. અમારા સેવાકાર્યોમાં મદદ માટે સદાય તત્પર...એમના પિતાએ વાંસના સૂડલાં ટોપલા બનાવી વેચ્યા ને એમને ભણાવ્યા સાથે સમજણના પાઠ પણ ભણાવ્યા. 

બલુભાઈએ પ્રિન્ટીંગનો સ્વતંત્ર ધંધો શરૃ કર્યો. પણ બાપીકી એવી કોઈ મૂડી પાસે નહીં તે ધંધો વધારી શકે.. VSSM વગર વ્યાજે લોન આપે એવી ખબર પણ સંસ્થા પાસેથી મદદ લેવાય? સંસ્થાને તો આપવાનું હોય એવી એમની ભાવના. અદલ નેકનામના અમારા દેવાભાઈ જેવી.. 

બલુભાઈ સંસ્થાના દરેક સેવાકાર્યોમાં ખડે પગે.. વળી એ માટે એમને કહેવું પણ ન પડે... એટલે એમના પર ધ્યાન તો જાય જ..અમે સમજાવીને લોન આપી.. ધંધો થોડો વધ્યો... હાલ રહેવાનું અસ્થાયી ઘરમાં. સમણું પોતાનું પાક્કુ ઘર થાય એ માટેનું ને એ માટે મહેનત પણ ખુબ કરે. પૈસા ભેગા થશે તો જાતે ઘર બનાવી લઈશ. કોઈની ઓશિયાળી મારે નથી વેઠવી એવી ઉમદા ભાવના..

આવામાં તેમના પિતા બિમાર પડ્યા ને માંદગી પછી દેવલોક પામ્યા. આ ઓછુ હતું ત્યાં કોરોનાની બીજી લહેરે તેમના આખા ઘરને ઝપેટમાં લીધું. 

સોમીબહેન બિમાર પડ્યા. શ્વાસ લેવામાં ભયંકર તકલીફ થવા માંડી. સરકારી દવાખાનામાં જગ્યા ન મળી. આખરે ખાનગી હોસ્પીટલમાં એમને દાખલ કર્યા. ખાનગી હોસ્પીટલના મસમોટા બીલ. પણ બલુભાઈ શ્રવણ જેવા દીકરા. માની સેવા ચાકરીમાં પાછા ન પડે. સોમીબેનને સાજા કરવા માથે દેવું કર્યું. પણ હોસ્પીટલમાં રહેવાનો સમય વધ્યો તબીયતમાં સુધારો ન થાય. આ બાબતનો અમને ખ્યાલ આવ્યો. હિંમત તો આપવાની જ હોય.. સાથે આર્થિક રીત એ ભાંગી ન પડે તે માટે અમારા પ્રિય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા(અંકલ) ને ડો.ઈન્દારા મહેતા(આંટી)ની મદદથી મદદ કરી.સૌની પ્રાર્થનાથી એ સાજા થયા..

સોમીબહેન ને બલુભાઈનું રહેવાનું બનાસકાંઠાના ડાંગિયાગામમાં તે ત્યાંથી પસાર થવાનું થયું. અમારા કાર્યકર નારણભાઈએ એમને તેમના ગામમાંથી પસાર થઈ રહ્યાનું કહ્યું તે એમણે ઘરે આવવા ખાસ આગ્રહ કર્યો.એંમના ઘરે સરસ ચા તો પીધી.. સાથે સોમીબહેનને પણ મળ્યા. એમણે કહ્યું. 'તમે હિંમત ને મદદ આપી તે આજે જીવતી છું'મદદ કરવાવાળાએ કરી અમે તો નિમિત્ત હતા. બાકી બધુયે નિશ્ચિત હોય છે એવું સોમીબહેનને અમે કહ્યું...

ડાંગિયાથી નીકળતા બલુભાઈને ઘર માટે શું વિચાર્યું એવું પુછ્યું તો એમણે કહ્યું, 'જાત મહેતનથી કરી લઈશ બેન.. તમે ઘણું કર્યું. તમે સાથો છો એ અમારે મન ઘણું...' સાંભળીને રાજી થવાયું..

સેવા કાર્યોમાં ઘણાય લોકોને હું જોવું છું. જેમને કોઈ આપે એની જ એષણા હોય, લાલચો હોય પણ બલુભાઈ, દેવાભાઈ, પ્રતાપ, ચતુર વગેરેને જોવું છું ત્યારે મને ઘણો આનંદ થાય.. ધર્માદાનું અમને ના ખપે...

આવા સુંદર વિચાર સૌનામાં રોપાય તેવી શુભભાવના....

ફોટોમાં સોમીબહેન ને બલુભાઈ....

#MittalPatel #vssm

VSSM's medical assistance helped shivo to save his leg...

Mittal Patel voiced her thoughts to Shivo and Madhuben

Shivo, the sole support to Madhuben’s existence. He was just 10 months old when his father left for heavenly abode. The community they belong to permits second marriages but Madhuben decided to remain single and raised Shivo with great challenges. As a result she could not educate him well. Madhuben sold vegetables on her hand cart, as Shivo grew he became her helping hand.

One day while cleaning the windows of their house, Shivo fell down and injured his leg. Initially,  they ignored the injury but as the pain in the leg grew the mother-son duo consulted a doctor. “The leg is decaying from inside, to stop it from progressing further we have no option but to amputate it,”  doctor’s diagnosis left Madhuben devastated. They started consulting private doctors and sinking into debt.

When we got to know about the situation, we got them to Civil Hospital in Ahmedabad. The doctors operated upon him and saved his leg.

VSSM’s Kiran moves through the most interior villages and brings seriously ill patients to Civil hospital and ensures they receive proper treatment. If needed VSSM also helps them financially.  

All our health interventions become possible because of support from our dear Krishnakant Uncle and Dr. Indira Auntie.

Shiva and his mother were at our office after getting discharged from the hospital. We also provided them financial support to help them ease their debt. “In today’s times even our own choose to look the other way in times of need, while you helped us all the way!” They said expressing their gratitude. During the conversation, we learnt that the handcart they use is rented for Rs. 30 per day. We assured them to help with buying a handcart. This brought them great joy.

“You are blessed to have a mother like her, remember to care for her during her silver years!” I voiced my thoughts as the duo left.

“I will do my best!” Shiva replied with a smile.

Krishnakant Uncle and Indira Auntie, we are immensely grateful to you for providing us the opportunity to work for such noble cause.

Our gratitude always. 

નામ એનું શીવો..

મધુબહેનનો જીવવાનો એકમાત્ર આધાર.

દસ મહિનાના શીવાને મુકીને એના બાપા ગુજરી ગયેલા. મધુબહેને પેટે પાટા બાંધી એને મોટો કર્યો. આમ તો આવડી નાની ઉંમરે વિધવા થયેલા મઘુબહેન જે સમાજમાંથી આવતા એમાં બીજા લગ્નો થતા. પણ એમણે એ ન કર્યા.

જો કે એ શિવાને બહુ ભણાવી ન શક્યા. મધુબહેન ભાડાની લારી લઈ શાકભાજી વેચે. શીવો પણ મોટો થતા એમની મદદે લાગ્યો. 

એક દિવસ ઘરની બારી સાફ કરતા શીવો નીચે પડ્યો ને પગમાં વાગ્યું. પણ એ વખતે ઈજા પ્રત્યે ઝાઝુ ધ્યાન ન ગયું. મહિનાઓ વિત્યા ને પગમાં દુખાવો વધ્યો.

ડોક્ટરને બતાવ્યું ને ડોક્ટરે સડો થઈ ગયાનું ને સડાને આગળ વધતો અટકાવવા પગ કપાવવા કહ્યું. મધુબહેનના માથે આભ ફાટ્યું. 

ખાનગી દવાખાનાઓ ફરવાના શરૃ કર્યા. માથે દેવાનો ડુંગર થયો...

અમને ખ્યાલ આવ્યો. સિવીલમાં સારવાર શરૃ થઈ. ડોક્ટરે ઓપરેશન કર્યું ને શીવાનો પગ બચી ગયો. 

અમારો કીરણ દૂરના ગામડાંઓમાંથી કે શહેરમાંથી ગંભીર પ્રકારની બિમારીથી પીડાતા દર્દીઓને સીવિલ સુધી પહોંચાડી ત્યાં તેમની સરખી સારવાર થાય તે માટે મથે.. જરૃર પડે VSSM થકી અમે આર્થિક મદદ પણ કરીએ. 

આરોગ્ય સંદર્ભનું આખુ કાર્ય અમારા વહાલા ક્રિષ્ણકાંત મહેતા ને ડો.ઈન્દિરા મહેતાની મદદથી ચાલે. 

શીવાને રજા આપી પછી અમારી ઓફીસે મા- દિકરો ખાસ મળવા આવ્યા. દેવું થયું હતું તેને ઓછુ કરવા અમે નાનકડો ટેકો પણ કર્યો. 

કળયુગમાં આવા સમયે પોતાનાય મોઢું ફેરવી લે એવા ટાણે તમે મદદમાં ઊભા રહ્યા એમ કહીને તમણે આભાર માન્યો.. 

તેમની સાથે વાત કરતાં ખ્યાલ આવ્યો કે, તેઓ શાકભાજીની લારી દૈનિક 30 રૃપિયાના ભાડે લે છે. અમે એમને માલિકીની લારી લઈ આપવાનું વચન આપ્યું. 

શિવો ને મધુબહેન બેય રાજી... અમારી વિદાય લઈને અમારા પ્રાંગણમાંથી વિદાય લઈ રહેલા શીવાને મે આવી મા મળવી એ સદનસીબ. એની સેવા કરજે ને ઘડપણમાંય એને સાચવજેનું કહ્યું...

શીવાએ સ્મિત સાથે કહેવું ના પડે બેન એમ કહ્યું....

ક્રિષ્ણકાંત અંકલ અને આન્ટી તમારો આભાર તમારા લીધે આવા સતકાર્યોમાં અમે નિમિત્ત બની શક્યા..

તમારી આ લાગણીને અમારા પ્રણામ....

તમારા ધ્યાને આવા કોઈ પેશન્ટ હોય ને સિવીલમાં સારવાર કરાવવા તૈયાર હોય તો અમારા કીરણ - 84017-26987નો સંપર્ક કરવા વિનંતી.

#MittalPatel #vssm

We request you all to become a part to spread light in the lives of these elderly...

Elderly with their ration kit provided
by VSSM

Even our family doesn’t care for us the way you do!! May God Bless you with abundance.

VSSM’s, one of the many initiatives for the upliftment of poor and destitute includes a program to provide care and protection to the elderly. In an effort to enable the identified elderly spend their sliver years with dignity, VSSM provides them a monthly ration kits and takes care of their medical emergencies. Just as a child looks up to a parent, these elderly reach out to find solutions to their big and small needs.

“I was waiting for you! When will Ben come to meet us? I wanted to meet you at least once before I die…” such warmth does overwhelm me at times.

This Diwali, along with the monthly ration kits we also shared Mithai with our elderly. The sight of a mithai box set their eyes gleaming. Many told us, who cares for us like you do?

Well, as I always say, it is your support that helps us be instrumental in spreading cheer and joy in the lives of many. To us, bringing well-being in the lives of these elderly gives us great happiness. “I had told God to give me Bajra flour instead of wheat, but he doesn’t listen…” along with blessing, they also complain…To them we are the family they have hence rightfully complain too.

We request you all to become a part to spread light in the lives of these elderly. This new year do take a pledge to adopt an elderly and spare Rs. 1200 a month to bring them a ration kit. 

પોતાનાય ન સાચવે એવું સરસ તમે સાચવો છો.. ભગવાન તમને સુખી રાખે ને ખુબ આપે...

VSSM ઘણી સેવાકીય પ્રવૃતિઓ કરે એમાંની એક નિરાધાર, વડિલ માવતરોની સાર સંભાળની. દર મહિને તઓ સ્વમાનભેર જીવી શકે તે માટે રાશન આપવાનું ને જરૃરી અન્ય સુવિધા જેમ કે મારા ચશ્મા તૂટી ગયા. મને આંખે ઝાંખુ દેખાય. પેટમાં તકલીફ થઈ, પગમાં સોજા ચડી ગ્યા વગેરે જેવી શારિરીક તકલીફોનું સમાધાન પણ કરી આપવાનું. 

મા-બાપ પોતાના બાળકોને તકલીફો કહે એમ આ માવતરો તકલીફ કહે, ક્યાંક તો તમારી રાહ જોતી'તી.. તો ક્યાંક બેન ક્યારે આવશે. મરતા પહેલાં એકવાર મળવું છે વગેરે...

આવું વહાલ.. સાંભળીને હૈયુ ભરાઈ આવે..

આવા માવતરોને દિવાળીના પર્વ નિમિત્તે રાશનની સાથે સાથે મીઠાઈ આપવાનું પણ કર્યું.. મીઠાઈનું ખોખુ જોઈને જ એમની આંખોમાં જુદી રોનક આવી.. આવું ધ્યાન કોણ રાખે? એવું 195 માવતરોમાંથી ઘણાએ કહ્યું...

ખેર હું હંમેશાં કહુ છુ, આપવાવાળા આપે અમે તો નિમિત્તમાત્ર...

પણ સાચુ કહુ તો આ માવતરોના જીવને સાતા પહોંચાડવાનું સુખ સૌથી મોટુ.. કેટલા આશિર્વાદ ને ક્યાંક તો ફરિયાદ પણ ખરી.. 'મને ઘઉંના લોટની જગ્યાએ બાજરી જોતી'તી મે ભગવાનને કીધેલું. પણ કાંઈ હાંભળતો જ નથી...'

પોતાના પર કરે એવો હક... 

આવા માવતરોના જીવનમાં ઊજાસ પાથરવામાં નિમિત્ત બનવા સૌને વિનંતી.. 

નવા વર્ષના દિવસે આપણે સૌ શુભસંકલ્પ કરીએ આ શુભસંકલ્પમાં આવા માવતરોને દત્તક લેવાનું કરી શકીએ. દત્તક એટલે માસીક 1200 રૃપિયા એમના રાશન નિમિત્તે જુદા કાઢવાના..

#MittalPatel #vssm

Elderly receives ration kit from VSSM

Elderly receives ration kit from VSSM

Elderly receives ration kit from VSSM

Elderly receives ration kit from VSSM

Elderly receives ration kit from VSSM

Elderly receives ration kit from VSSM

Elderly receives ration kit from VSSM

Elderly receives ration kit from VSSM

VSSM provides monthly ration kits as well as medical assistance (whenever needed) to 190 destitute elderly.

VSSM's team member gives ration kit to elders

Destitution…. is a very harsh term both,  to listen or to endure.

I often question, how come we have so many destitute when as a society we talk about “the world is one family”? Well, that is a point to be pondered upon…

VSSM provides monthly ration kits as well as medical assistance (whenever needed)  to 190 destitute elderly. Just like you have sponsor parents we play the role of sponsor children.  Between the 1st to 5th of every month, these elders eagerly await the arrival of their ration kits. VSSM’s team members ensure that the ration kits reach the elders they have judiciously identified from nook and corner across Gujarat.

In fact, the numbers of these elders are continuously rising, but the generosity of our well-wishing donors assures that help reaches to those who need it the most.

This month, The Lions Club of Shahibaug provided ration was provided to 100 elderly through respected Shri Rashmikantbhai Shah.

40 elders receive monthly ration kits from doctors at Ashakta Ashram.

Respected Balwantbhai Metliya, Jayantbhai Shah from Dallas (whom I call Uncle), Estate of Shri Bomi SorabjiBulsara, Bhavnaben Mehta from Ahmedabad, Madhuben Gala from Giant Group of Central Mumbai, HarshabenSangoi, Shri Prasan Toliya all contribute towards the ration kits as well as other smaller or greater needs of these elders. This also includes support for medical emergencies or complete the last rites and rituals.

Also, we have donors who have adopted elders for life. I am not mentioning them all here, but we are grateful for Rs. 1200 (for each sponsored elder)  that reaches our bank account every month. Whenever I meet the elders, I talk about you and your compassion, share your names and tell them that this son or daughter have sent you the ration to which the elders shower blessings on you saying, “May God shower them with abundance!”

I pray to Almighty to give you all the strength and will to continue doing your good Karma.

If any of you reading this story  wish to adopt an elder do get in touch with Nitinbhai on 9099936013 or Dimpleben on 9099936019

Or Paytm on 90999-36013

Sharing images of elders who receive the ration kits, I am aware it may seem inappropriate to share images of the destitute,  but we also wish for a society that extends support to bring a smile to the faces of these human beings.

નિરાધાર આ શબ્દ જ કેવો વેધક..

ક્યારેક થાય આપણે વસુદૈવ કુટુંબકમઃમાં માનીએ, એની ખુબ વાતો કરીએ તો પછી આ માવતરો નિરાધાર કેવી રીતે?

ખેર આ મુદ્દો ચર્ચાનો...

અમે 190 કરતા વધુ માવતરોને દર મહિને રાશન આપવાનું તો ક્યારેક બિમાર પડે કે અન્ય કોઈ પણ જરૃરિયાત હોય તો મદદ કરવાનું કરીએ..

મૂળ પાલક માતા પિતા સાંભળ્યું હતું અમે પાલક સંતાનો બનવાનું કર્યું..

કાગડોળે 1 થી 5 તારીખની આ માવતરો રાહ જુએ.. આ સમય દરમ્યાન અમારી ટીમ ગુજરાતના ખૂણે ખૂણેથી શોધેલા આ માવતરોને રાશન પહોંચાડે. 

જો કે માવતરોની સંખ્યા દિવસે દિવસે વધી રહી છે.. પણ સમાજમાં બેઠેલા શ્રેષ્ઠીઓ મદદ પણ કરી રહ્યા છે ને આ કાર્ય થઈ રહ્યું છે...

આ  મહિને 100 માવતરોને રાશન આપવાનું લાયન કલ્બ ઓફ શાહીબાગ થકી આદરણીય શ્રી રશ્મીકાંતભાઈ શાહે કર્યું. આ સિવાય 40 માવતરોને અશક્તા આશ્રમ ડાકોર થકી નિયમીત રાશન મળે. આદરણીય બળવંતભાઈ મેતલિયા, ડગલાસથી જયંતભાઈ અમીન જેમને હું અંકલ કહુ , એસ્ટેટ ઓફ શ્રી બોમી સોરાબજી બુલસારા, અમદાવાદથી ભાવનાબહેન મહેતા, જાયન્ટ ગ્રુપ ઓફ સેન્ટ્રલ મુંબઈ થકી મધુબહેન ગાલા - હર્ષાબહેન સંગોઈ, શ્રી પ્રસન તોલીયા એ સતત સહયોગ રાશન ને રાશન સિવાયની આ માવતરોની નાની મોટી જરૃરિયાતો માટે મદદ કરે. આ મદદમાં આ દુનિયામાંથી દૈહીક રીતે વિદાય લેવાની વેળા વખતે જોઈતો સામાન ને જીવવા માટે જરૃરિ હોસ્પીટલના ખર્ચા પણ ખરા...

આ સિવાય ઘણા પ્રિયજનો જેમણે વ્યક્તિ માવતરોને તેઓ જીવે ત્યાં સુધી  સાચવવાની જવાબદારી સ્વીકારી છે. આ બધાના નામો લખવાનું નથી કરી રહી પણ તમે સૌ પ્રિયજન છો અને તમે સૌ દર મહિને ભૂલ્યા વગર માવતરોને રાશન આપવા 1200 રૃપિયા અમારા ખાતામાં મોકલી આપો છો એનો રાજીપો વ્યક્ત કરુ છુ.

આપ સૌ પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા અને આ માવતરોને મળુ ત્યારે આપના નામ સાથે એમને કહુ કે આ રાશન તમારા પાલક આ દીકરા કે દીકરીએ મોકલ્યું છે ત્યારે માવતર ઢગલો આશિર્વાદ આપના પ્રત્યે વરસાવે છે.. ને એ કહે છે, ભગવાન એમને ખુબ આપે... 

આપ સૌ પ્રિયજનોનું આ દુનિયામાંથી ઉપર જઈએ એ વેળાનું બેંક બેલેન્સ એકદમ મજબૂત બને તેવી પ્રાર્થના...

આવા માવતરોને તમે પણ દત્તક લઈ શકો એ માટે નિતીનભાઈ 9099936013-અથવા ડિમ્પલબેન 9099936019 પર સંપર્ક કરી શકાય.

90999-36013 પર પેટીએમ પણ કરી શકાય.

જેમને રાશન આપીએ તેવા માવતરોમાંથી કેટલાકની તસવીરો... જાણું છું આવી તસવીર મુકવી યોગ્ય નથી પણ સમાજ મદદ કરે છે તે કેહવું પણ જરૃરી...

#MittalPatel #vssm

VSSM's team member gives ration kit to elders

VSSM's team member gives ration kit to elders

VSSM's team member gives ration kit to elders

VSSM's team member gives ration kit to elders

"Please give me poison I do not wish to live any longer!” pleads Ranjitbhai to his father Devrajbhai...

Devrajabapa with his younger son visits VSSM office

"Please give me poison I do not wish to live any longer!” pleads Ranjitbhai to his father Devrajbhai after making constant rounds of various clinics for the last seven months. Ranjitbhai lives in Lodhiyana village of Amreli and earned his living from applying sequins on sarees. Seven months ago, a truck hit him while he was on his way to Una. One of his legs suffered a severe injury and had to be operated on to insert a rod. The family spent their savings on this surgery. While recuperating he developed some infection in the same leg, once again he was making rounds of hospitals in Rajkot, Junagadh, Mahuva… but no one could treat his condition and severe pain persisted. Finally, when they learnt about a free treatment program in Timbi, the father-son duo reached Timbi.

Pareshbhai from Timbi Hospital administration department called me up with a request to help Ranjitbhai receive treatment from Ahmedabad Civil Hospital. Ranjitbhai had no money to travel to Ahmedabad hence, Pareshbhai arranged for an ambulance while Kiran took care of the formalities for his admission into Civil Hospital.

Now it was a matter of waiting and being patient. Ranjitbhai’s wound was dressed daily, the doctor made daily visits but would not talk much to the patient. The father-son duo was very confused with this approach. It made them restless. Why are they operating Ranjitbhai when other doctors had advised the same? The question bothered them. But how to find an answer to the same!?

In the meanwhile,  cyclone Tauktae blew away the roof over their house in their hometown and their livelihood also suffered.

VSSM’s Kiran would regularly visit the father-son duo at the hospital. One day the father requested Kiranbhai, ‘Please get us relieved from here. It is better for Ranjit to be amidst the family instead of dying a lonely death here at the hospital.”

Kiran mentioned this to me, I called Devrajbapa to the office. Ranjit’s younger brother who was visiting him also accompanied his father to the office.

Devrajbapa was in tears describing the silence of the doctors and the condition of their cyclone ravaged house. Ranjit was much better but the men had lost hope, primarily because the doctor would not provide regular updates on Ranjit’s medical condition and they were not confident to speak to the doctor on their own.

I spoke to Shri Kamleshbhai Upadhyay who works at Civil Hospital, he spoke to the doctors treating Ranjitbhai. The doctors asked for  Devrajbapa to meet him. Kiran accompanied Devrajbapa and his younger son to meet the doctor. Devrajbapa asked all the questions that bothered him about Ranjitbhai’s condition, and the doctor patiently replied and resolved to each one of them.

“Now we will be here for as long as it takes for Ranjit to fully recover…” a relieved Devrajbapa tells us.

We provided the younger son with a tarpaulin and some cash while assuring him of support to start some business. Devrajbapa was at peace by now.

The reason for my sharing this rather insignificant story here is to draw your attention to the improving conditions of public hospitals and the need for them to pay attention to matters like so, to improve the communication with the patients and their relatives and ease their worries.

Yesterday the doctors performed plastic surgery on Ranjitbhai’s wound that had finally healed, he will be able to leave for Lundhiya in the next few days.

 'મને ઝેર દઈ દ્યો મારે હવે નથી જીવવું..'

છેલ્લા સાતે મહિનાથી એક દવાખાનામાંથી બીજે ને ત્યાંથી ત્રીજે ધક્કા ખાતા રણજીતભાઈએ પોતાના પિતા દેવરાજભાઈને આ કહ્યું.મૂળ અમરેલીના લોંધિયાગામના વતની રણજીભાઈ દેવીપૂજક સાડીઓમાં ટીલડીઓ લગાડવાનું કરે. સાત મહિના પહેલાં ઉના જતા ટ્રકે અડફેટે લીધા. ઢીંચણથી નીચેના ભાગમાં ફેક્ચર આવ્યું. ઓપરેશન થયું સળિયા નંખાયા. બચત ખર્ચાઈ ગઈ. ઘરે આવ્યા પછી પગમાં રસી થઈ. ફરી દવાખાનાના ધક્કા, દેવરાજાબાપા કહે, જુનાગઢ, રાજકોટ, મહુવા વગેરે કાંઈ કેટલાય દવાખાને ધક્કા ખાધા પણ દરદ મટે નહીં. છેવટે ટીંબીમાં મફત સારવારની જાણ થઈ. તે પહોંચ્યા ટીંબી.

ટીંબી હોસ્પીટલના સંચાલનમાં પરેશભાઈ કાર્યરત એમણે મને ફોન કર્યો ને રણજીતભાઈને સીવીલમાં સારવાર કરાવવામાં મદદ કરવા કહ્યું. અમદાવાદ આવવા પૈસા નહીં તે પરેશભાઈએ એમ્બ્યુલન્સ બાંધી આપી. અહીંયા આવતા વેત અમારા કાર્યકર કીરણે એમને દાખલ કરાવી દીધા. હવે મુદ્દો હતો ધીરજનો. રોજ ડ્રેસીંગ થયા. ડોક્ટર આવે ફટાફટ રજીભાઈને જોઈને જતા રહે. પણ દેવરાજબાપા કે રણજીતભાઈ સાથે ઝાઝી વાત ન થાય. બીજા ડોક્ટરોએ તો ઓપરેશનનું કહેલું ત્યારે અહીંયા એમાનું કેમ કરતા નથી તે પ્રશ્ન પણ થાય. પણ પુછી ન શકે. 

તૌકતે વાવાઝોડુ એમના ગામમાં આવીને ગયું અને એમનું છાપરુ ઊડી ગયું. રોજગારના  પણ કોઈ ઠેકાણા નહીં.  

માનસીક રીતે ભાંગી પડેલા રણજીભાઈ અને બાપાના હાલચાલ પુછવા અમારો કિરણ નિયમીત જાય. તે એક દિવસ એમણે કિરણને કહ્યું, 'અમને રજા દઈ દ્યો. ઘીરે અમારા બધાની વચમાં રણજીત મરશે તો ચાલશે પણ આંયા...'

કીરણે મને વાત કરીને અમે દેવરાજાબાપાને ઓફીસે બોલાવ્યા. તેમનો નાનો દીકરો પણ ખબર પુછવા આવેલો તે બાપ દીકરો બેઉ ઓફીસે આવ્યા. 

ડોક્ટર કાંઈ કહેતા નથી ને ઘરની સ્થિતિ તો બોલતા બોલતા દેવરાજબાપાની આંખમાં આસુ આવી ગયા. રણજીતભાઈને ઘણું સારુ હતું છતાં આ લોકો હિંમત હારી ગયેલા. મૂળ પ્રશ્ન ડોક્ટરે તેમની સાથે વાત નહોતી કરી. ક્યાંક આ લોકો ડોક્ટરને પુછી ન શક્યા.

આખરે સીવીલમાં કાર્યકરત અને ખુબ સંવેદનશીલ શ્રી કમલેશભાઈ ઉપાધ્યાયને આ વાત કહી. તેમણે વિભાગના ડોક્ટરને વાત કરી. ડોક્ટરે કહ્યું કાકાને મોકલી આપો હું વાત કરીશ. અમે કીરણ સાથે દેવરાજાબાપાને તેમના નાના દીકરાને સીવીલ મોકલ્યા. બાપાએ ડોક્ટરને ઘણા પ્રશ્નો પુછ્યા ને ડોક્ટરે દરેક વાતનું સમાધાન આપ્યું. કાકાના જીવને શાંતિ થઈ એ પછી એમણે કીરણને કહ્યું, 'હવે જેટલા દી રાખશે એટલા દી રેશું ને રણજીતને હાજો નરવો લઈને આંયાથી જશું..'ગામડેથી આવેલા એમના નાના દીકરાને તોરપોલીન ને થોડા પૈસા આપ્યા. સાથે નવો ધંધો કરવા મદદ કરવા કહ્યું. કાકાને જીવને હવે સાવ શાંતિ થઈ. 

આ વાત સાવ નાનકડી છે.. મૂળ સારવારની સાથે ક્યાંક વાત કરવાનું થાય તો શું પરિણામ આવે એ દર્શાવવા આ લખ્યું. 

સરકારી હોસ્પીટલોમાં પહેલાં કરતા સુવિધા ઘણી સરસ થઈ છે. એમાં આવી વાતો પર ધ્યાન દેવાય તો સોને પે સુહાગા જેવું થઈ જાય.  ખેર ગઈ કાલે જ રણજીતભાઈને પગમાં જ્યાં પસ થયું હતું તે લાંબા સમયના ડ્રેસીંગ પછી સારુ થયું ને એમની પ્લાસ્ટીક સર્જરી પણ થઈ ગઈ. બે ચાર દિવસમાં હવે એ લુંધિયા જઈ શકશે.. 

#MittalPatel #VSSM

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports Rahul Gadaliya's medical treatment...

Rahul Gadaliya meets Mittal Patel to express his gratitude

Rahul resides in Anand’s Sihol. 8 years ago he recovered from a freak injury which left some damage to his leg.  He always complained about leg ache. Rahul is 22 years old now but the pain in his leg had become unbearable. The family showed his condition to numerous hospitals but no one was able to diagnose the condition. Finally, at a private hospital a treatment costing more than a lac rupees was prescribed.

Rahul Gadaliya’s family sells toys for living, they did not have that kind of money.

Someone in Rahul’s extended family knew VSSM and its work, they knew we assisted people in need receive proper treatment. It was suggested to bring Rahul to Ahmedabad’s Civil Hospital and spoke to VSSM’s Kiran after inquiring if he would help through the treatment. 

Kiran informed Rahul to come to Ahmedabad without any worry or fear. Kiran was operated at Ahmedabad Civil and discharged after 11 days of stay at the hospital. He is much better now. After his discharge Rahul was in the office to express his gratitude. “I had not imagined to make it through this condition. I was tired of my visits to the clinics and hospitals. Everyone had advised me against treatment at Civil hospital, but here I am because of the assurance you had given me. I am much better now.”

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports medical treatment of the individuals who cannot afford medical treatments. Our dear Krishnakant Uncle and Indira Auntie have been providing financial assistance in this initiative.

We are so very grateful for the support they have been. 

There are many like Rahul who cannot afford treatment at private hospitals for whom Civil Hospital is a good alternative. If you know anyone in need of treatment do get in touch with Kiranbhai at +91 84017 26987. 

રાહુલ આણંદના સિહોલમાં રહે.. 8 વર્ષે પગમાં કાંઈક ઈજા થઈ એ વખતે તો સાજા થઈ જવાયું. પણ કોણ જાણે શું ખામી રહી તે પગમાં સતત દુખાવાની ફરિયાદ રહ્યા કરે.. હાલ એમની ઉંમર 22 વર્ષની પણ છેલ્લા બે વર્ષથી તો પીડાએ જીવવું દોઝખ કરી નાખેલું. 

કાંઈ કેટલાય દવાખાને બતાવ્યું પણ દરદ પકડાય નહીં. છેવટે એક ખાનગી હોસ્પીટલે દરદના ઈલાજ માટે એક લાખથી વધુનો ખર્ચ કહ્યો.

રમકડાં લાવીને વેચવાનું કામ કરતા રાહુલભાઈ ગાડલિયા કે તેમના પરિવાર પાસે નાણાંકીય સગવડ નહીં..

રાહુલભાઈના સગા vssmના કામોથી પરિચીત. અમદાવાદ સિવીલમાં અમે સાથે રહીને આ પ્રકારની બિમારીવાળા દર્દીની સારવારમાં મદદ કરીએની વાત એ જાણે. એમણે રાહુલને અમદાવાદ સીવીલમાં બતાવવા કહ્યું ને અમારા કાર્યકર કીરણ આ કાર્યમાં મદદ કરશેનું કહી કીરણ સાથે વાત કરી.

કીરણે ચિંતા વગર અમદાવાદ આવવા કહ્યું.  અમદાવાદ આવ્યા પછી ઓપરેશન થયું.11 દિવસ હોસ્પીટલ રહેવું પડ્યું. પણ હવે એ સંપૂર્ણ સ્વસ્થ છે.

આજે હોસ્પીટલમાંથી રજા આપી એ આભાર માનવા ઓફીસ પર આવ્યા. રાહુલભાઈએ કહ્યું, 'બચવાના કોઈ આસાર નહોતા. દવાઓ ને દવાખાનાથી થાક્યો હતો. સિવીલ માટે તો સૌ કોઈ ના પાડે પણ તમે ભરોષો આપ્યો ને હું આવ્યો. જુઓ હવે મને સારુ છે'

અમે સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત આવા દર્દીઓને મદદરૃપ થવાનું કરીએ છીએ. જરૃર પડે આર્થિક મદદ પણ કરીએ. આ કાર્ય માટે આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા અને ઈન્દિરા આંટી મદદરૃપ થઈ રહ્યા છે એમનો ખુબ ખુબ આભાર...

રાહુલભાઈ જેવા ઘણા દર્દીઓ જેઓ પૈસાના અભાવે સારવાર નથી કરાવી શકતા તેવા દર્દીઓ માટે સીવીલ ખુબ સારો વિકલ્પ છે. આ માટે જરૃર પડે અમારા કાર્યકર કિરણભાઈ - +91 84017 26987નો સંપર્ક કરી શકાય. 

#MittalPatel #vssm

VSSM became instrumental in providing medical assistance to Shantibhai...

Mittal Patel with Shantibhai and Manjuben at VSSM office

“Hello, Ben I am calling from Ahmedabad’s Civil Hospital. Deesa’s Virchandbhai has shared your reference with me, he asked me to call you and that you would help me!”

“Let me know how can I help you?”

“My husband’s eye has popped out, we took him to Palanpur hospital but the doctors there asked us to bring him to Ahmedabad Civil.”

A worried and anxious Manjuben from Patan called up to share her husband’s condition, from her talk we could comprehend that her husband is suffering from Mucormycosis.

This was in May, when the cases of mucormycosis were on the peak. It was difficult to procure injections to treat this deadly infection. I had asked them to remain in Civil and undertake the treatment.

All of a sudden, four days later, the thought of Manjuben crossed my mind. I called to inquire about Shantibhai’s her husband’s condition.

“He is not doing good, the condition of his eye has worsened. He is unable to open his one eye. I have vowed to not wear footwear until he recovers completely. I am afraid, what if he…”

I could sense that Manjuben was in tear at the other end, her voice choking. I asked her to have faith in God and send me her husband’s reports.

We showed the report to Dr. Dipenbhai and Dr. Sapanbhai who had already treated two of our patients. The recommended  immediate surgery.  But the issue was of injections. The doctors had 4 days’ worth of injection supply post which we would have to arrange ourselves.

We were in deep turmoil. What if we are unable to find more injections after withdrawing them from civil hospital.

For a moment I thought why did I call to inquire about his health. But then took it as an indication from Almighty. We moved Shantibhai from Civil hospital to another private hospital and an emergency operation was performed. Since Manjuben did not have enough financial resources we appealed for help to Chandrakant uncle who made some funds available. Apart from this the Raval community was also called for financial assistance. We had road blocks for injection but in the end everything fell into place.

“I want to meet you before leaving..” Manjuben called up after Shantibhai was discharged for the hospital after 21 days.

Next day the couple came to our office and showered lot of affection on us. VSSM’s Nitin had formed a bond with them as he remained by their side throughout the treatment.

“I want a picture of us together,” Manjuben posed next to me, with her hand behind my back just as friends would do!!

“Be grateful to the Almighty, and be ready to help anyone in need.” I told them as they kept thanking me for taking care of them.

Both agreed as they walked out of the office. I observed Manjuben had her footwear on, her faith us preserved…

 'હેલો બેન મુ અમદાવાદ સીવીલથી બોલું. ડીસાવાળા વિરચંદભઈએ તમારો નંબર આલ્યો. ઈમને કીધું કે બેન મદદ કરશે તે ઈમન ફોન કરજો..'

'શું મદદ જોઈએ?'

'માર જીગાન પપ્પાન ઓસ્યોમોં બળ્યું નોમય નઈ આવડતું પણ ડોળો આખો બાર આઈ જાય ઈમ હુજી ગ્યું હ્. પાલનપુર વતાડ્યું પણ ડોક્ટરે કીધુ ક અમદાવાદ સીવીલમાં લઈ જો તે..'

પાટણના મેત્રાણાના મંજુબહેને સેલફોન પર ચિંતાતુર આવજે આ કહ્યું. તેમના પતિને મ્યુકર માઈકોસીસ - કાળીફુગ થયાનો અમને ખ્યાલ આવ્યો.

મે મહિનાની આ વાત એ વખતે આ રોગના ઈન્જેકશનની ઘણી રામાયણ હતી એટલે સીવીલમાં રહીને સારવાર લેવા માટે મે એમને કહ્યું. 

એ પછી ચારેક દિવસ પછી મંજુબહેન અચનાક યાદ આવ્યા. એમના ધરવાળા શાંતીભાઈની તબીયત કેમ છે એ પુછવા મે ફોન કર્યો..

મંજુબહેને કહ્યું, 'નઈ હારુ બેન. એક ઓસ(આંખ) મોં રોગ થ્યો હ્. એ ઓખ હપ્પુજી નઈ ખુલતી. ઈમન હારુ ના થાય તો હુદી અડવોણા(ખુલ્લા) પગે રેવાની મોનતા મોની હ્. પણ મન બહુ બીક આવહ્. ઈમન કોક..'

મંજુબેનનો અવાજ ભીનો થઈ ગયો એ આગળ કશું બોલી ન શક્યા... મે એમને ભગવાન પર શ્રદ્ધા રાખવા કહ્યું ને શાંતીભાઈના રીપોર્ટ મંગાવ્યા.

કાળી ફુગના બે દર્દીઓની સારવાર અમે જેમની પાસે કરાવી હતી તે ડો. દીપેનભાઈ અને ડો.સપનભાઈને અમે રીપોર્ટ બતાવ્યા. એમણે તત્કાલ ઓપરેશન કરવા કહ્યું. પણ મુદ્દો ઈન્જેક્શનનો હતો. ડોક્ટરે કહ્યું ચાર દિવસના ઈન્જેકશન મારી પાસે છે પછીનું ગોઠવવું પડે. અમે ભારે મૂંઝવણમાં. સીવીલમાંથી એમને બહાર લઈ આવીએ પછી ઈન્જેક્શન ન મળે તો?

એક વખત તો સમાચાર પુછવા ફોન શું કામ કર્યો એવું પણ થયું પણ પછી ઈશ્વરનો જ સંકેત હોવાનું માની શાંતીભાઈને સીવીલમાંથી બહાર ખસેડ્યા ને તત્કાલ ઓપરેશન થયું. મંજુબહેન પાસે આર્થિક સગવડ નહીં અમારા આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત અંકલને આ અંગે વાત કરીને એમણે એ માટે મદદ કરી. આ સિવાય રાવળ સમાજે પણ ઉઘરાણું કરીને મંજુબહેનને મદદ કરી. ખેર ઈન્જેકશન માટે થોડી તકલીફ થઈ પણ છેવટે બધુ ગોઠવાયું. 

હોસ્પીટલમાં 21 દિવસ રહ્યા પછી શાંતિભાઈને રજા આપી. મંજુબહેનનો ફોન આવ્યો, 'તમને મળીને જ ઓયથી હેડવું હ્'

બીજા દિવસે એ ઓફીસ પર આવ્યા ને ઘણો પ્રેમભાવ અમારા પર વર્ષાવ્યો. અમારો નિતીન શાંતીભાઈના ઓપરેશનથી લઈને હોસ્પીટલની દોડાદોડીમાં એમની સાથે રહેલો તે એ તો એમનો પોતિકો બની ગયેલો.

તમારી હારે ફોટો પડાબ્બો હ્ બેન એવું મંજુબહેને કહ્યું ને બહેનપણીની જેમ મારા ખભે હાથ મુકીને આમ સરસ ઊભા રહ્યા..બેઉ વારંવાર આભાર માનતા હતા. ત્યારે મે એમને કુદરતનો આભાર માનવા કહ્યું ને સમય આવે તમે પણ કોઈ વંચિતને મદદ કરજોનું ખાસ કહ્યું...શાંતીભાઈને મંજુબહેને હા પાડી ને એ બેઉએ વિદાય લીધી.. શાંતિભાઈની સાથે અમારા કેમ્પસમાંથી બહાર નીકળી રહેલા મંજુબહેનના પગ અડવાણા હતા. એમની તેમના શ્રદ્ધા ફળી હતી...

#MittalPatel #vssm

Shantibhai receiving his
treatment in hospital

Shantibhai and Manjuben meets Mittal Patel after he got
discharged from the hospital