VSSM provides some comfort to Pravinbhai's family through ration kit ...

Mittal Patel meets Pravinbhai

“This bed has never been empty…”

The moment one hears these words of Pravinbhai, the heart feels heavy.

Since childhood—first his father, then his mother, then his elder sister, then his younger sister… and even today, one sister is still confined to the bed.

Whoever lies on that bed, the entire responsibility falls on Pravinbhai’s shoulders. From helping with toileting to taking care of every daily need, everything is done by his own hands.

We asked him, “Don’t you ever complain about this life?”

Pravinbhai calmly replied, “Complain about what? Can you abandon your own? One has to fulfill what is written in one’s fate, isn’t it?”

Seeing Pravinbhai’s condition in Samedra village of Banaskantha, our hearts ached.

In the entire household, Pravinbhai is the only one blessed with understanding and a sense of responsibility. The rest of the brothers and sisters are mentally challenged.

Why did this happen? Pravinbhai has no answer. But the neighbours say, “At birth, they were all perfectly fine, but over the years, their mental condition slowly deteriorated.”

It feels as though God has given Pravinbhai a special strength for service. He cannot go out to work, as he has to take care of so many people at home. Yet he has not lost courage. Since he knows how to use a sewing machine, he stitches torn clothes for villagers.

For food, they receive ration kits from VSSM. In addition, a kind-hearted man from Palanpur also provides ration kits. With this help, meals are prepared at home.

From the ₹3,000 received from the government for three persons with disabilities, expenses such as medicines, milk, and vegetables are somehow managed.

Pravinbhai says, “When we receive ration, I can peacefully take care of everyone. Otherwise, it becomes very difficult.”

Truly, in today’s times, Pravinbhai is like Shravan as a son and like Lakshman as a brother.

He has never abandoned his parents and siblings, even while living in extreme hardship.

He carries his duty not as a burden, but as a sacred responsibility.

We are grateful that we could provide some comfort to this family through ration support.

May God always keep His hand over Pravinbhai’s head—this is our prayer, and we find contentment in being a small instrument in this service.

“આ ખાટલો ક્યારેય ખાલી નથી થયો…”

પ્રવિણભાઈના આ શબ્દો સાંભળતા જ મન ભરાઈ જાય.

નાનો હતો ત્યારથી પહેલા પિતા, પછી મા, પછી મોટી બહેન, પછી નાની બહેન… અને આજે પણ એક બહેન ખાટલે પડી છે.

જે ખાટલો પકડે, એની તમામ જવાબદારી પ્રવિણભાઈના ખભા પર. ઝાડો-પેશાબથી લઈને રોજિંદી તમામ સેવા એમના હાથેથી થાય.

અમે પૂછ્યું, “આ જીવન સામે ફરિયાદ નથી?”

જવાબમાં પ્રવિણભાઈ શાંતિથી કહે,“શાની ફરિયાદ? પોતાના હોય એને થોડા છોડી દેવાય? કરમમાં લખેલું તો પુરુ કરવાનું ને?”

બનાસકાંઠાના સેમેદ્રાગામમાં રહેતા પ્રવિણભાઈની સ્થિતિ જોઈને જીવ બળી ગયો.

આખા ઘરમાં એકમાત્ર પ્રવિણભાઈ જ એવા જેમને સમજ અને જવાબદારીની મતિ઼. બાકીના ભાઈ-બહેનો તો માનસિક રીતે નિજાનંદી.

આ બધું કેમ થયું? એનો જવાબ પ્રવિણભાઈ પાસે નથી. પણ પડોશીઓ કહે, "જન્મ્યા એ વખતે તો બધા સરસ હતા, પણ થોડા વર્ષોમાં ધીમે-ધીમે માનસિક સ્થિતિ બદલાતી ગઈ."

ઈશ્વરે પ્રવિણભાઈને ચાકરી કરવાની વિશેષ શક્તિ આપી હોય એવું સ્થિતિ જોઈને લાગ્યું. એ બહાર જઈને કામ કરી શકે નહીં. ઘરમાં આટલા બધાને સાચવવાના. પણ હિંમત હારી નથી. સિલાઈ મશીન ચલાવતાં આવડે એટલે ગામમાં કોઈના ફાટેલા કપડાં સાંધવાનું કરી આપે.

ખાવા-પીવા માટે VSSM તરફથી રાશનકીટ મળે. એ સિવાય પાલનપુરના એક સહૃદય ભાઈ પણ રાશનકીટ આપે. આ બે મદદથી ઘરમાં જમવાનું બની જાય.

સરકાર તરફથી ત્રણે દિવ્યાંગ માટે મળતા 3000 રૂપિયા માંથી દવા, દૂધ, શાકભાજી જેવા નાનામોટા ખર્ચો નીકળી જાય.

પ્રવિણભાઈ કહે છે, “રાશન મળે એટલે હું શાંતિથી આ બધાની સેવા કરી શકું છું.

નહીં તો બહુ અઘરું થઈ જાય.”

ખરેખર, પ્રવિણભાઈ આજના સમયમાં શ્રવણ જેવો દીકરો અને લક્ષ્મણ જેવો ભાઈ છે.

કપરી સ્થિતિમાં જીવતા માતા-પિતા અને ભાઈ-બહેનોને એમણે ક્યારેય ત્યજ્યા નથી.

ફરજને ભાર નહીં, પણ ધર્મ સમજીને વહન કરે.

અમે આવા પરિવારને રાશન થકી થોડી સાંત્વના આપી શક્યા એનો રાજીપો.

ઈશ્વર પ્રવિણભાઈના માથે હંમેશા હાથ રાખે એવી પ્રાર્થના ને અમને નિમિત્તનો સંતોષ.

Pravinbhai's differently abled brother

Pravinbhai's differently abled sister

Pravinbhai receives ration kit with the help from VSSM

Serving the Helpless with Dignity...

Mittal Patel meets elderly destitute Nathi Ba

“My dependence is gone”

“My husband passed away before the earthquake. At that time my hands and legs worked, so I could manage the kitchen work. But with age, my hands and legs stopped working.”

“Ba, how do you manage your livelihood?”

“I receive 1,200 rupees from the government and get ration through coupons. I try to manage with that.”

“Is that enough?”

“A little support comes from relatives and others.”

“So if we don’t give you ration, would it be okay?”

“No, it wouldn’t. Because of what you give, my dependence is gone. I can cook and eat by my own choice. From the 1,200 rupees I buy vegetables and milk, and if I need medicines, I buy those. If you don’t give ration, I would have to manage everything within those 1,200 rupees, right?”

“So are we doing a good thing?”

“You fill the stomachs of helpless people like us—that itself is called good work, isn’t it?”

This conversation took place with Nathiba, who lives in Madhapar, Rajkot. She has no son or daughter. The monthly ration we provide helps her survive.

Not having to live with dependence is a very big thing.

VSSM provides ration to 750 destitute elderly women and men. The voice of all of them is the same.

Our Kanubhai and Yash regularly take care of the elderly and deliver ration. Having such dedicated workers with us is a matter of pride.

"મારા ઘરવાળા તો ધરતીકંપ પહેલા વયા ગ્યા. પણ તે વખતે હાથ પગ હાલતા તે હું રસોડા કરવા જતી. પણ ઉંમર થાતા હાથ પગ ચાલવાના બંધ થ્યા."

"તે બા તમારુ ગુજરાન કેમ ચાલે?"

"સરકારના 1200 મળે ને કુપનનું રાશન મળે એમાંથી હંકારવા કોશીસ કરુ."

"તે ચાલી જાય?"

"થોડુ કુટુંબવાળા ને બીજા ટેકો કરતા."

"તો અમે રાશન ન આપીયે તો ચાલે?"

"ના ચાલે. તમે આલો એના લીધે મારી ઓશિયાળી મટી ગઈ. મારી મરજીથી રાંધીને ખાઈ હકુ. સરકારના 1200 મલે એમાંથી શાક, દૂધ લાવું. દવાની જરૃર પડે તો એ લઉં. જો તમે ન આપો તો મારે 1200માં જ હંકારવાનું ને?"

"તો અમે સારુ કામ કરીએ છીએ?"

"તમે અમ જેવા નિરાધારની આંતરડી ઠારો તે ઈ હારુ જ કેવાય ને?"

રાજકોટના માધાપરમાં રહેતા નાથીબા સાથે આ બધી વાતો થઈ. બાને દિકરા દીકરી નથી. આપણે દર મહિને રાશન આપીયે એમાંથી એમનો ગુજારો ચાલે.

ઓશિયાળી વેઠવાની ન રહે એ બહુ મોટી વાત. VSSM 750 નિરાધાર બા -દાદાને રાશન આપે. એ તમામનો આ સૂર પણ આજ..

અમારા કનુભાઈ અને યશ બાનું ધ્યાન રાખે નિયમીત રાશન પહોંચાડે.. આવા કાર્યકરો અમારી સાથે હોવાનું ગૌરવ..

Nathi Ba receives monthly ration
kit under VSSM's Mavjat
initiative

Mittal Patel with Nathi Ba

Mittal Patel meets Nathi Ba during her field visit to Rajkot

Help Us Educate the Future...

Nomadic children at our Pansar Hostel

 With faith, we carry out many service activities. When society supports these efforts, everything becomes possible.

Today, once again, we request your help for children’s education.

When we started the hostel, I remember a relative telling us,

“Do you realize how big the expense is to educate so many children?”

At that time, our reply was simple:

“We will work hard. God will also support this effort. And as the saying goes, a good beginning is never left incomplete.”

Even your smallest contribution is invaluable to us for building a brighter future for these children.

શ્રદ્ધા સાથે અમે અનેક સેવાકાર્યો કરીએ.. સમાજ પણ એમાં સહયોગ કરે એટલે બધુ થાય.

આજે ફરી એકવાર બાળકોના ભણતરમાં મદદ માટે વિનંતી.

જ્યારે હોસ્ટેલ શરૃ કરી ત્યારે મને યાદ છે અમારા એક સ્વજને કહેલું, "આટલા બધા બાળકોને ભણાવે તે આનો ખર્ચ કેટલો મોટો આવે ખ્યાલ છે તને?"

એ વખતે અમને કહેલું, "અમે મહેનત કરીશું. ઈશ્વર પણ આ કાર્યમાં મદદ કરશે વળી આપણે ત્યાં કહેવત છે ને આદર્યા અધુરા નથી રહેતા."

મદદ માટે Gpay - 9909049893 કરવા વિનંતી. 

તમે આપેલી નાનકડી મદદ પણ અમારા માટે અમૂલ્ય છે.

વધારે વિગત માટે 9099936019, 9099936013 પર 10 થી 6માં સપર્ક કરી શકાશે..

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Bhardva Village: Struggling Amid Floods and Loss...

Bhardva village in Banaskantha… a village very close to the border. The impact of the recent floods is very visible here. Dead animals are seen in many places… When there is water all around, and even for drinking water people have to struggle, what could be worse than this?

બનાસકાંઠાનું ભરડવા ગામ... બોર્ડરથી બહું જ નજીકનું ગામ. આવેલા પૂરની અસર આ ગામમાં બહું જ વધારે દેખાઈ. ઠેર ઠેર મૃત પ્રાણીઓ... જ્યાં ચારે બાજુ પાણી પણ પીવાના પાણી માટે પણ વલખવું પડે આથી વધુ ખરાબ શું હોય?? 

Flood affected areas

Banaskantha Flood

Banaskantha flood

Banaskantha Flood

Recurring Floods and the Need for Rehabilitation in Morikha...

Miottal Patel meets villagers of Morikha

“Will you come to Morikha village? Please come and see our situation once. We are forced to stay in schools. Two to four families are crammed into a single room. It has been a month since water started entering our homes.”

Hearing this, my heart was shaken. When we went to Morikha, a villager named Valabhai said, “Come, see our homes.” We sat in a tractor, but it got stuck on the way. After that, everyone had to walk through the water.

Natubhai from the village was also with us. Natubhai has no children, and we had earlier helped him set up a small shop so he could earn a livelihood. But his shop was filled with water. He said, “My fridge and all my goods…” and as he spoke, his eyes filled with tears.

We told him, “Keep courage. You will stand back on your feet again. We are with you.”

But the entire village is submerged in water. It will take days for the water to drain out of the whole village.

We distributed ration kits. We wished to start a community kitchen, but there were disputes related to caste and community.

Anyway, we will continue to help whenever needed. But this area has been flooded in 2015, 2017, and 2025. In my opinion, there is a need to think seriously about rehabilitation for all of them. It is a fact that natural water channels have been blocked. We hope people can be resettled in higher areas.

We will also help people like Natubhai, whose businesses and livelihoods have been affected, to get back on their feet.

Thanks to the friends associated with VSSM. With their support, we were able to reach the affected families immediately and let them know—through ration support—that we stand by them.

"મોરીખા ચાણ આવશો? અમારી એક ફેરા દશા જુઓ. અમે નિશાળમો પડ્યા સીએ. એક એક રૃમમાં બે ચાર પરિવાર ભેગા સીએ. અમારા ઘરોમાંથી પોણી નેકળતા મહિનો થશે."

સાંભળીને હૈયુ હચમચી જાય. અમે મોરીખા ગયા તો ગામના વાલાભાઈએ કહ્યું, "અમારા ઘર જોવા હેડો." ટ્રેક્ટરમાં બેઠા પણ એ રસ્તામાં અટકી ગયું. પછી તો સૌ પાણીમાં ચાલ્યા.

ગામના નટુભાઈ પણ સાથે. નિસંતાન નટુભાઈને રોજી રળવા માટે અમે દુકાન કરી આપેલી. પણ દુકાનમાં પાણી ભરાયેલું. એમણે કહ્યું, "મારુ ફ્રીજ ન બધો સોમોન...." બોલતા બોલતા આંખો ભરાઈ ગઈ. 

અમે કહ્યું, "હીંમત રાખો, તમે ફેર બેઠા થશો અમે સાથે છીએ."

પણ ગામ આખુ પાણીમાં. આખા ગામમાંથી પાણી નીકળતા દિવસો થશે. 

અમે રાશનકીટ આપી. ઈચ્છા સામુદાયીક રસોડું થાય એવી હતી.પણ નાત જાત ની માથાકૂટો.

ખેર જરૃર પડે આગળ પણ મદદ કરીશું.. પણ 2015,2017 અને 2025માં આ વિસ્તાર પાણીમાં ગરકાવ થયો. મારા ખ્યાલથી આ બધાના પુનઃવસન માટે વિચારવું પડે. પાણીના માર્ગો અવરોધાયા છે એ હકીકત છે. ઊંચાણવાળા વિસ્તારમાં વસવાટ થાય એવું ઈચ્છીએ.

નટુભાઈ જેવા જેમના ધંધા રોજગાર ને અસર પહોંચી છે એમને ફેર બેઠા કરવા પણ મદદ કરીશું.

VSSM સાથે સંકળાયેલા સ્વજનોનો આભાર. એમના ટેકાથી અમે તત્કાલ અસરગ્રસ્ત પરિવારો પાસે પહોંચી શક્યા, રાશન થકી એમની પડખે ઊભા છીએ એવું કહી શક્યા.

Mittal Patel meets villagers of Morikha and distributes 
ration kit

Morikha village is submerged in water

Mittal Patel visits morikha village

Making Diwali Brighter for Our Elderly destitutes...

Ramilaba works in making ICs

Diwali has arrived, and all of us have started preparing for the festival…

We have around seven hundred fifty elderly men and women who have no one to look after them. So, to brighten their Diwali as well, we all come together and give them sweets, extra jaggery, semolina, and other items, so that they too can celebrate Diwali.

Ramilaben, who lives in Vinoba Bhave Nagar in Ahmedabad, had her mother with her until recently, and she was her emotional support.

She works in making ICs (integrated circuits) used in modern technology.

For assembling various components used in ICs, she gets paid 10 paise per piece, and her monthly income is around three thousand rupees.

She lives in a rented house, and the rent itself is three and a half thousand rupees.

We helped her by filling out the forms required for her to receive old-age pension…

When we met her for Diwali, she began sharing her life stories, which we will upload on YouTube.

 દિવાળી આવી ગઈ છે આપણે બધા દિવાળીની તૈયારીઓમાં લાગી ગયા છીએ...

અમારા સાડા સાતસો બા-દાદા કે જેમની આગળ પાછળ કોઈ નથી અમે તેમની દિવાળી પણ સુધરે તે માટે બધાને મળીને દિવાળી નિમિત્તે મીઠાઇ, વધારે ગોળ, સોજી અને ગોળ વગેરે આપીએ કે જેથી તેઓ પણ દિવાળી ને ઉજવી શકે

અમદાવાદનાં વિનોબાભાવે નગરમાં રહેતા રમીલાબેન આમની મમ્મી હતા ત્યાં સુધી તેમણે માનસિક સહારો હતા.

તેઓ અત્યારની ટેકનોલોજીમાં વપરાતા આઇસી બનાવવાનું કાર્ય કરે.

આઈસીમાં લગાવવામાં આવતા વિવિધ કમ્પોનેંટ્સના 10 પૈસા લેખે આપે અને તેમની મહિનાની કમાણી થાય ત્રણ હજાર રૂપિયા. બ જે ભાડાના ઘરમાં રહે તેનું ભાડું સાડા ત્રણ હજાર.

તેમને વૃદ્ધ પેન્શન મળે માટે અમે તેનું ફોર્મ વગેરે ભરવાનું કર્યું...

આ દિવાળી નિમિત્તે મળ્યા તો તેઓ એમના કિસ્સાઓ કહેવા લાગ્યા. જે અમે યુટ્યુબમાં મૂકીશું.

Ramila ba sharing her life stories to VSSM coordinator

Ramilba gets paid 10 paise per piece for assembling
various components used in ICs

Ramila ba receives ration kit and also diwali kit with the 
help of VSSM

A Diwali of Hope for Sukhiben Nat...

Sukhiba with her diwali kit

A woman went to our volunteer to ask for money for her medical treatment at the hospital.

Our volunteer did not give her money and…

This is from Arethi village in Mahisagar district.

Sukhiben currently lives at her parental home and she is over 65 years old.

Sukhiben met our volunteer Vinodbhai. Vinodbhai then visited her home, and after seeing her situation—which was exactly as she had described—We started giving her ration kit.

Sukhiben had a cancerous tumor in her stomach. When I was informed about this, we, through @vssm_india, helped her and got her operation done.

Today we gave her a ration kit, and since it is Diwali, we also separately gave her sweets, jaggery, oil, semolina, gram flour, etc., so that her Diwali becomes brighter and she can celebrate the festival just like us.

એક બેન હોસ્પીટલમાં પોતાની સારવાર માટે પૈસા લેવા અમારા કાર્યકર પાસે જાય છે. 

અમારા કાર્યકરે પૈસા ના આપ્યા અને... 

મહીસાગર જીલ્લાનું અરેઠી ગામ.

સુખીબેન તેમના પિયરમાં રહે અત્યારે તેમની ઉંમર ૬૫ ઉપર 

સુખીબેન અમારા કાર્યકર વિનોદભાઈને મળ્યા અને વિનોદભાઈ તેમના ઘરે જોવા આવ્યા અને તેમની પરિસ્થિતિ તેમની કહી તેવી જ લાગી અને તેમને રાશન આપવાનું શરુ કર્યું.

સુખીબેનને પેટમાં કેન્સરની ગાંઠ હતી. તેની જાણ મને કરી તો અમે @vssm_india થાકી તેમને મદદ કરીને એમનું ઓપરેશન કરાવ્યું. 

આજે અમને અમે રાશનની કીટ આપી સાથે તેમને દિવાળી હોવાથી અલગથી મીઠાઈ, ગોળ, તેલ, સોજી, બેસન વગેરે આપ્યું કે જેથી તેમની પણ દિવાળી સુધારે અને તેઓ પણ આપણી જેમ દિવાળી ઉજવી શકે. 

Sukhiba with VSSM team members

VSSM's Coordinator gives ration kit every month 
to sukhiba nat

The current living condition of Sukhiba

VSSM’s Mavjat Karyakram helps elders like Bhikhabapa eat their meals with dignity and self-respect...

Bhikhabapa gives blessings to Mittal Patel

 

"હૃદયમાં નિત હું એકલો કેમ એની ઊથલપાથલ થાય. 

આમ તો જીંદગી આખી આનો જવાબ શોધવા મથ્યો.

કે છે ઈશ્વર ને તમે સાંભળવા મથો તો એ જવાબ આપે.

તે એનેય સાદ કર્યો પણ એનેય મારો અવાજ ન સંભળાયો.

મને એકલો, નિરાધાર કેમ રાખ્યો એ જ પુછવું'તુ એને.

પણ ખેર હવે તો પ્રશ્ન પુછવાથી પણ થાક્યો.

હવે વાટ એના સમીપની ને એ હેમખેમ લઈ જાય એની.."

"There is always turmoil in my heart, and I often wonder why I am alone. 

I have sought an answer throughout my life. 

It is said that He answers if you call Him, and I have tried to call out. 

Yet somehow, my voice seems unheard. 

I long to understand why I am kept at a distance and feel helpless. 

Alas, I have grown weary of asking repeatedly, 

Now just waiting for Him to embrace me, protect me, and keep me close."

We provide provisions to 700 destitute seniors who have no one in this world to call their own. Whenever we meet these seniors, they often express their feelings of loneliness. It saddens me to hear how they feel. Yet we remind them, "How can you say you are alone? You are not! You called out to God, and He sent people like us to be with you." Listening to us, many reflect, "What you say is absolutely true."

Bhikhabaapaa lives in Lodaraa, Gandhinagar. While his family takes care of him, he often seems unhappy being dependent on them. However, he has found comfort since we began providing him with rations. He says, "Now I eat with dignity." It is a wonderful feeling to enjoy one’s food with pride.

Many well-wishers support our mission, but the majority of assistance comes from the respected Pratulbhai Shroff of the Dr. K. R. Shroff Foundation. We are grateful for his help and the support of all our contributors.

હૃદયમાં નિત હું એકલો કેમ એની ઊથલપાથલ થાય. 

આમ તો જીંદગી આખી આનો જવાબ શોધવા મથ્યો.

કે છે ઈશ્વર ને તમે સાંભળવા મથો તો એ જવાબ આપે.

તે એનેય સાદ કર્યો પણ એનેય મારો અવાજ ન સંભળાયો.

મને એકલો, નિરાધાર કેમ રાખ્યો એ જ પુછવું'તુ એને.

પણ ખેર હવે તો પ્રશ્ન પુછવાથી પણ થાક્યો.

હવે વાટ એના સમીપની ને એ હેમખેમ લઈ જાય એની..

જેમનું આ દુનિયામાં કોઈ નથી એવા 700 નિરાધાર માવતરોને અમે રાશન આપવાનું કરીએ. આ માવતરો પાસે જઈએ, બેસીએ ત્યારે બધાની લગભગ અમે એકલા કેમની વાત..

સાંભળીને મન ખિન્ન થાય. પણ પછી અમે કહીએ, "તમે એકલા ક્યાં? તમે હરીને સાદ કર્યો ને અમારા જેવા ને તમારી પાસે એણે મોકલી આપ્યા."

અમારી વાત સાંભળી બધા પાછા એ વાત હાવ હાચી એમ કહે..

ભીખાબાપા ગાંધીનગરના લોદરામાં રહે. તેમની ચાકરી કરનાર કોઈ નહીં. કુટુંબીજનો સાચવે પણ કાકાને ઓશિયાળી લાગતી. અમે રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું ને કાકાને એનાથી નિરાંત. રસોઈ કુટુંબીજનો બનાવી આપે પણ કાકા કહે, "હું સ્વમાનથી ખાવું."

સ્વમાનથી ખાવું બહુ મોટી વાત..

આ કાર્યમાં અનેક સ્વજનો મદદ કરે. પણ આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ -ડો. કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશનનો આમાં ઘણો મોટો સહયોગ એ માટે એમના ને મદદ કરનાર અન્ય સૌના આભારી..

Bhikhabapa an elderly destitute gets ration kit with the
help from VSSM 

Mittal Patel meets Bhikhabapa

VSSM Cordinator Rizwan , Mittal Patel meets Bhikhabapa

VSSM began providing a ration kit to Balukaka through our Mavjat initiative...

Mittal Patel meets Balukaka in Lodhra

 "An extra packet of chili came with this month's ration kit. How should I send it back? It must have been someone else. Please take it when you pass by from me ..."

Every month, we provide ration to around 700 elderly families. As part of this, we also gave a kit to Balukaka, who lives in Lodhra, Gandhinagar. The shopkeeper prepared the kits, and by mistake, two packets of chilli were added to his kit. Neither the shopkeeper nor our worker Rizwanbhai was aware of this mistake. But when Balukaka opened the kit and saw the two packets, he thought it was a mistake and immediately called me to inform about it.

Balukaka has lost the use of half of his body. His wife, though she can still do some work, goes to people's houses to clean or do the dishes, and sometimes even works in the fields. But their situation is dire.

The village's Prahladbhai informed us about this family. Prahladbhai is one of our loan members and helps us with time donations for social work. We decided to provide ration to this family. For the first time, we sent Prahladbhai to deliver the kit to Balukaka's house. When they saw the ration, both of their eyes filled with tears of joy. They said, "For the past three days, we were only surviving on tea, we had nothing to eat, but now..."

Then they opened the ration kit and when they saw garlic inside, they were overjoyed. Garlic was a bit expensive at that time. They said, "We haven't had garlic for two months, but you..." They couldn't speak any further, but their emotions were evident. When we met them, there was contentment visible on their faces. They don't have a house of their own to live in and are staying in someone's shed.

When we asked if they needed anything else, they folded their hands and said, "What you give is enough. May God bless you and give you the strength to serve many others." Hearing their situation, my eyes filled with tears.

I pray that no one else has to face such a situation...

However, now they are relieved. This relief has come with the support of kind-hearted people like you. We are grateful for that. The Dr. K.R. Shroff Foundation has been a tremendous help in this effort. Additionally, many other well-wishers, like Ashwinbhai Chaudhary, who help provide rations to many families, are equally crucial. If we all come together, we can satisfy the hunger of many such families.

I pray that nature always provides for the well-being of everyone."

"મરચાનું વધારાનું એક પેકટ આ વખતની રાશનની કીટ સાથે આવી ગયું છે, તે એને કેવી રીતે પાછુ મોકલાવું? બિચારા કોકનું હશે. તે તમે આવતા જતા લઈ જજોને..."

અમે દર મહિને 700 જેટલા નિરાધાર માવતરોને રાશન આપીયે. એના જ ભાગરૃપે ગાંધીનગરના લોદ્રામાં રહેતા બાલુકાકા ને પણ કીટ આપેલી. દુકાનદારે કીટ બનાવી એ વખતે ભૂલથી મરચાના બે પેકેટ એમની કીટમાં મુકાઈ ગયા. આ થયાનું દુકાનદાર ને કે અમારા કાર્યકર રીઝવાનભાઈ બેમાંથી કોઈને ખબર નહીં. પણ બાલુકાકાએ કીટ ખોલીને એમાં બે પેકેટ જોયા એટલે કોકનું મારી પાસે આવી ગયું એમ વિચારી જીવ બાળ્યો ને પાછો ફોન કરીને આ વિગત કહી.

કાકાના અડધા અંગને લકવો પડી ગયો છે. કાકી હજુ થોડું કામ કરી શકે તે લોકોના ઘરોમાં કચરા- પોતુ કરવા કે વાસણ કરવા જાય તો ક્યારેક ખેતરમાં પણ કામે જાય. પણ એમની પરિસ્થિતિ વીકટ.

ગામના પ્રહલાદભાઈએ અમને આ પરિવારની વાત કરી. પ્રહલાદભાઈ અમારા લોન ધારકને અમને સેવાકાર્યમાં સમયદાન આપે. અમે આ પરિવારને રાશન આપવાનું નક્કી કર્યું. પહેલીવાર પ્રહલાદભાઈને જ કાકાના ઘરે કીટ આપવા મોકલ્યા. ને રાશન જોઈને બેયની આંખમાં હર્ષાસુ આવી ગયા. એમણે કહ્યું. "ત્રણ દિવસથી માત્ર ચાના સહારે બેઠા હતા.ખાવા નહોતું. તે આજે..."

એ પછી એમણે રાશન કીટ ખોલી અને અંદર લસણ જોયું તો ખુબ હરખાયા. એ વખતે લસણ જરા મોંધુ હતું. એમણે કહ્યું, "બે મહિનાથી લસણ ભાળ્યું નહોતું પણ તમે...." એ કશું બોલી ન શક્યા. પણ બધુ સમજી શકાય એવું હતું. એમને જ્યારે મળ્યા ત્યારે એમના મોંઢા પર સંતોષ દેખાતો હતો. એમની પાસે રહેવા પોતાનું ઘર નથી. કોઈકની ઓસરીમાં એ રહે. 

વધારે કશું જોઈએ એવું પુછ્યું તો, બે હાથ જોડીને તમે આપો એ ઘણું છે. ભગવાન તમને ખુબ આપે ને અનેકોની સેવા કરાવે એવા આશિર્વાદ આપ્યા. પણ એમની હાલતની વાતો એમણે કરી એ સાંભળી આંખ ભરાઈ આવી. 

ભગવાન આવી દશા કોઈની ન કરની પ્રાર્થના...

જો કે હવે એમને નિરાંત છે.. આ નિરાંત આપવાનું આપ જેવા સ્વજનોના ટેકાથી થયું છે. એ માટે આભારી છીએ. ડો.કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશન આ કાર્યમાં ખુબ મોટી મદદ કરે. એ સિવાય પણ અશ્વિનભાઈ ચૌધરી જેવા અનેક સ્વજનો જેઓ ઘણા મોટા પ્રમાણમાં માવતરોને રાશન આપવામાં મદદ કરે. આપ સૌ સાથે આવશો તો આવા અનેકોના જઠારાગ્નિને સંતોષવાનું આપણે  કરી શકીશું. 

કુદરત સૌના શુભમાં હંમેશા નિમિત્ત બનાવે તેવી પ્રાર્થના....

@PMOIndia @CMOGuj @BhanubenMLA @fooddeptgoi @FCI_Gujarat

#mittalpatel #vssm #Gujarat #elderlycare

VSSM's cordinator and Loanee help us to find elderly
couple like Balukaka and his wife

VSSM's Mavjat Inititative helps elderly couple to get
ration kit

Balukaka and his wife gets food with the help of VSSM's
mavjat inititative

 

Dahi ba gets ration kit with the help from VSSM's Mavjat Karyakram initiative...

Dahiba with her disabled son

"Ben, if you have time, let's go and meet our relative in Soni village."

After agreeing, we reached Soni in Diyodar. We entered the Dalit neighborhood of the village. The entire area was very clean. Seeing us, many people came out of their houses. We were heading towards one particular house. The porch of the house was covered with plastic tarpaulin. It gets very cold in Banaskantha, so this is a way to protect against the cold.

We entered the house. In the porch, there were two cots, one with an elderly woman sitting on it and the other with her son lying down, his head upside down, smiling softly.

Our worker, Naranbhai, said, "Dahiba is having trouble breathing. Her health is also not good. Her son is disabled. We provide them with rations, and the government gives her a widow pension of a thousand rupees, which helps the family."

Dahiba needs regular medication. A compassionate person from the village regularly brings her medicine for free. A well-wisher of VSSM, Ashwinbhai, on time, sends rations for Dahiba. When we have such compassionate people for the needy, our work becomes easier.

Dahiba spent her whole life doing agricultural labor, but now she can't work anymore. No one in the family is able to earn and provide for her. To ensure that she doesn't go hungry, we give her rations. Otherwise, it wouldn't be appropriate to say this, but we do this out of necessity.

Dear Ashwinbhai Chaudhary, who lives in Palanpur, has helped in providing rations for Dahiba. Ashwinbhai distributes rations to around 100 such relatives. We are grateful for sensitive individuals like him. From a very young age, he has been dedicated to the service of others.

Every month, we deliver rations to 600 destitute elderly people. If all of you could also participate in this work, we could reach many more underprivileged individuals.

We are grateful to God for making us instruments in such work..."

 "દીદી સમય છે તો આપણે સોની ગામમાં આવેલા આપણા માવતરને મળી લઈએ."

મે હા પાડીને અમે પહોંચ્યા દિયોદરના સોનીમાં. ગામના દલીત વાસમાં અમે પ્રવેશ્યા. આખો વાસ એકદમ ચોખ્ખો. અમને આવેલા જોઈને કેટલાય લોકો ઘરની બહાર આવ્યા. અમે એક ઘરની નજીક જઈ રહ્યા હતા. એ ઘરની ઓસરી પ્લાસ્ટિકની તારપોલીનથી કવર કરેલી. બનાસકાંઠામાં ટાઢ ખુબ પડે એટલે ક્યાંક ઠંડીથી બચવાનો આ જુગાડ.

અમે ઘરમાં પ્રવેશ્યા. ઓસરીમાં બે ખાટલા ઢાળેલા એકમાં એક બા બેઠેલા ને બીજામાં એમનો દીકરો ઊંધું માથું કરીને મંદ મંદ હસ્યા કરે. 

અમારા કાર્યકર નારણભાઈએ કહ્યું, "ડાહીબાને શ્વાસ ચડે. તબીયત પણ ઠીક નથી રહેતી. એમનો દીકરો દિવ્યાંગ. આપણે રાશન આપીએ અને સરકાર દ્વારા વિધવા પેન્શન ના હજાર રૃપિયા આવે એનાથી ઘર ચાલે."

બાને દવાઓની નિયમીત જરૃર પડે. તે ગામના સેવાભાવી વ્યક્તિ બાને નિયમીત વિનામુલ્યે દવા આપી જાય. VSSMના શુભેચ્છક સ્વજન એવા અશ્વિનભાઈ સમયસર અમારા વતી બાને રાશનની કીટ પહોંચાડે. દરિદ્રનારાયણ માટે અનુકંપા ધરાવનાર આવા વ્યક્તિઓ હોય તો અમારા કામો પણ સરળ થઈ જાય. 

બાએ આખી જીંદગી ખેતમજૂરી કરી. પણ હવે કામ નથી થતું. પરિવારમાં કમાઈને ખવડાવે એવું કોઈ નહીં. એમને ઓશિયાળી ન રહે માટે અમે રાશન આપીએ.. આમ તો અમે એવું કહેવું પણ ઉચીત નહીં. નિમિત્ત બનીએ એવું કહેવું યોગ્ય.

પ્રિય અશ્લિનભાઈ ચૌધરી પાલનપુરમાં રહે એમણે આ બાને રાશન આપવામાં મદદ કરે. અશ્વિનભાઈ 100 જેવા માવતરોને રાશન આપે. એમના જેવા સંવેદનશીલ વ્યક્તિના અમે આભારી છીએ. બહુ નાની ઉંમરથી એમણે સેવાના ક્ષેત્રમાં પગરણ માંડ્યા છે. 

600 નિરાધાર બા દાદાઓને અમે દર મહિને રાશન પહોંચાડીએ. તમે સૌ પણ આ કાર્યમાં સહભાગી બની શકો તો આવા અનેક તકવંચિતો સુધી આપણે પહોંચી શકીશું.. 

આવા કાર્યમાં નિમિત્ત બનાવનાર કુદરતના અમે આભારી...

Dahiba gets monthly ration kit 
with the help from VSSM

VSSM helps destitute elderly like Chamankaka with ration and also builts home for him...

Mittal Patel meets Chamankaka in his new home

Chaman Kaka, who was struggling with hard breathing, had finally found peace in his own home. In his youth, Kaka used to clear mango orchards and, during the mango season, worked as a farm laborer. But now, old age had come. Now, nothing could be done about the past.

At that moment, when I had to leave from my village, I remembered Chaman Kaka, and we arrived at his house in Aajol. My daughter was with me. Kaka was very happy to see both of us. He thought for a moment about what to give my daughter, then walked around the house and courtyard. Finally, he came back with a small pot and said, "Take this. For your daughter."

"What is this?"

"Peanuts."

"You keep it, Kaka, and you enjoy it."

But Kaka insisted and, in the end, fetched a small sack, filled it with peanuts, and then found peace.

Chaman Kaka’s old age passes peacefully. To ensure that no one suffers from loneliness or deprivation, we provide ration support to him every month. This brings him comfort. He cooks for himself.

His house, which was in a dilapidated state, was repaired with the help of our friend Shri Dr. Aleem Adatia  Bhai. Kaka says, "Now, I don't have to worry about thatched roofs. And with my two hands, I can comfortably live by singing the praises of God."

This relief reaches the heart of Chaman Kaka. Hearing this, the efforts we have made seem worthwhile.

There are about 600 such elderly destitute who are helpless. We provide ration to them every month. You can also participate in such service activities. If you become a caretaker for any elderly, we can reach even more people in need.

સખત શ્વાસ ચડતા ચમનકાકાને નિરાંત પોતાનું પાક્કુ ઘર થયાની હતી. જુવાનીમાં કાકા આંબાની વાડી ઉઘેડ રાખતા, કેરીની સિઝન પતે

પછી ખેતમજૂરી કરતા. પણ હવે ઘડપણ આવ્યું. હવે આમાનું કશું થાય નહીં.

હમણાં એમના ગામ બાજુથી નીકળવાનું થયું ને ચમનકાકા યાદ આવ્યા ને અમે આજોલમાં આવેલા એમના ઘરે પહોંચ્યા. મારી સાથે મારી

દીકરી પણ હતી. કાકા અમને બેયન જોઈને રાજી રાજી. દીકરીને શું આપું એમ વિચારી એ ઘરમાં ને ઓશરીમાં આંટા માર્યા કરે. આખરે એક

કોથળી લઈને આવ્યા ને કહે, ‘આને લઈ જાવ. આ ભાણીબા માટે.’

‘શું છે?’

‘ફોફા(મગફળી)’

‘તમે રાખો, તમે ખાજો કાકા’

પણ કાકા માને શાના છેવટે એક નાનકડુ ઝબલુ મંગાવી એમાં મગફળી લીધી પછી કાકાને નિરાંત થઈ.

ચમનકાકાનું ઘડપણ નિરાંતે પસાર થાય, કોઈની ઓશિયાળી વેઠવી ન પડે માટે અમે દર મહિને રાશન આપીએ. કાકાને એનાથી

હાશ છે. એ જાતે રસોઈ બનાવી લે છે.

ઘર જર્જરીત હતું તે અમારા અલીમભાઈની મદદથી એ બંધાયું. કાકા કહે, ‘હવે છાપરુ હોચ કરવાની રોમાયણ નહીં. ને બે ટંક

ભગવોનનો ભજતો ભજતો રૃપાળુ હાથેથી રોધીન ખવું સુ ન આરામ કરુ સુ..’

ચમનકાકાના હૃદયને પહોંચેલી આ ટાઢક. આ સાંભળીને કરેલા કાર્યો લેખે લાગ્યાનું લાગે.

આવા 600 બા દાદાઓ જેઓ નિરાધાર છે એમને અમે દર મહિને રાશન આપીએ. તમે પણ આવા સેવાકાર્યોમાં સહભાગી થઈ

શકો. કોઈ બા કે દાદાના તમે પાલક થાવ તો આપણે આવા જરૃરિયાતવાળા વધારે લોકો સુધી પહોંચી શકીએ.

#mittalpatel #vssm #gandhinagar #HumanRights #unconditional #love

Chamakaka gives peanuts to Mittal Patel 

Chamankaka was happy to see Mittal Patel at his new home

Mittal Patel along with her daughter visits Chamankaka

Thank you Well-Wishers this wedding ceremony was not possible without your support...

"Our daughters are getting married, but we are unable to afford the expenses; can you help?"

This is from a Vadia village in Banaskantha. It is customary for daughters to get married in this village.

For the first time in 2012, VSSM helped in marrying off daughters in this village. Since then, every year, more daughters have gotten married, and we have been a part of this process.

Five daughters from the village have just completed their 12th grade and are now pursuing a General Nursing course.

The face of the village is slowly changing.

We helped with the expenses for the weddings of three daughters. Respected Alimbhai Adatiya, Tusharbhai Bheda, and Viralbhai Shah… With a simple message to these three relatives asking for help with the wedding expenses, all three agreed to contribute, and we thank them for immediately becoming part of this noble cause. We are grateful to all of you.

Weddings often involve dancing and music, but here, the tradition of Rajasthan's Ghoomar dance is more prevalent. Many children from the village stay in our hostel, and we celebrate Navratri with great enthusiasm here.

The children are good at playing Garba, and we all joined in the celebration. The elders also participated in the Garba dance.

We hope that such moments of joy continue to come frequently in the village.

#vssm #mittalpatel"

‘અમારી દિકરીઓના વિવાહ છે પણ ખર્ચમાં અમે પહોંચી નહીં શકીએ તમે મદદ...’

બનાસકાંઠાનું વાડિયા. દિકરીઓ પરણે એ આ ગામમાં ઈચ્છીત. 

પહેલીવાર 2012માં VSSM એ આ ગામમાં દીકરીઓને પરણાવી. એ પછી તો દર વર્ષે દીકરીઓ પરણવા માંડી ને અમે એમાં નિમિત્ત બન્યા. 

ગામની પાંચ દીકરીઓએ હમણાં ધો.12 પુરુ કર્યું ને હવે એ જનરલ નર્સિંગ કોર્સ કરી રહી છે.

ગામની શકલ ધીમી ગતિએ બદલાઈ રહી છે.

ત્રણ દિકરીઓના લગ્નના ખર્ચમાં મદદરૃપ થયા. આદરણીય અલીમભાઈ અદાતિયા, તુષારભાઈ ભેદા અને વિરલભાઈ શાહ.. એક મેસેજ આ ત્રણે સ્વજનોને કર્યો ને દિકરીઓના લગ્નમાં મદદરૃપ થશો તો રાજી થઈશુંનુ કહ્યું ને ત્રણે સ્વજનોએ તુરત આવા કાર્યમાં સહભાગી બનાવ્યા તે બદલ આભાર વ્યક્ત કર્યો. અમે સૌના આભારી છીએ... 

લગ્ન એટલે નાચ-ગાન પણ હોય. પણ અહીંયા રાજસ્થાનની ઘૂમરનું ચલણ વધારે. પણ ગામના ઘણા બાળકો અમારી હોસ્ટેલમાં ભણે અને અમે અહીંયા નવરાત્રી ધામધૂમથી કરીએ.

બાળકોને ગરબા સરસ આવડે. તે અમે સૌએ ગરબા રમ્યા. બાળકો સાથે વડિલો પણ ગરબામાં સહભાગી થયા.

આનંદની આવી પળો વાડિયામાં અવારનવાર આવતી રહે તેવી શુભભાવના...

#vssm #mittalpatel

Wedding Gifts at Vadia

Mittal Patel attends wedding ceremony in Vadia

Mittal Patel dances at Vadia Wedding Ceremony

Wedding Gifts at Vadia

Wedding gifts at Vadia

The beautiful moments at Vadia Marriage
 Ceremony

Wedding Gifts at Vadia

Wedding Gifts at Vadia