VSSM has provided support, but he needs more aid. If you all choose to support we can save Raghav...

Mittal Patel meets Raghav and his father at VSSM's office

Raghav, is one of the many names of Lord Rama.

Little Raghav recently came to our office with a mask covering his face and an IV cannula tucked in one of his arms.

“How are you?” I asked him as he came and quietly sat down on the chair opposite me. Raghav was with his father Rameshbhai.

“I am ok!” he replied with a smile.

Raghav belongs to a village near Rajasthan’s Jodhpur; the name of the village got missed in the conversation.

Seven years old Raghav has blood cancer; unfortunately, cancer reappeared after it was treated once. It seems like the disease has gotten to like the host body.

Rameshbhai is a marginal farmer, and the treatment which has been going on since 2019 has required them to sell the little jewelry his wife owned. The family is financially and physically exhausted by the frequent rounds of Civil Hospital.

The Ahmedabad Civil Hospital attracts a lot of interstate cancer patients for its excellent facilities, but Raghav’s treatment could not be free of cost because the health card from Rajasthan or any other state does not work here.

I have a question and request for the government; can’t we make these government-issued health cards work across India? Low-income families fighting major diseases like cancer need support from the government because the cost of treatment is backbreaking, and the goodwill Ahmedabad civil hospital has in cancer treatment makes it an obvious choice.

“We will keep our faith alive until Raghav is alive; we cannot leave him to his fate and do nothing!” Rameshbhai shared with tears in his eyes and a heavy heart. He has been requesting support from anyone and everyone to help his son fight cancer. Raghav is a brave boy, giving the disease a fight with a smile on his face. At present, he is undergoing chemotherapy.

I couldn’t agree more; the disease has taken away life from the family. VSSM has provided support, but he needs more aid. If you all choose to support we can save Raghav; please call on 9099936013 or GPay on 9909049893

You have supported Sejal, whose treatment is well underway, I request you to do the same for Raghav!

રાઘવ.. નામ બોલીયે ને ભગવાન રામનું સ્મરણ થઈ જાય.

આજે નાનકડો રાઘવ અમારી ઓફીસ પર આવ્યો. હાથમાં સીરીંજ લગાડેલી. મોંઢા પર માસ્ક પહેરેલું. એના પિતા રાજેશભાઈ સાથે આવીને ચુપચાપ મારી સામેની ખુરસીમાં બેસી ગયો. મે પુછ્યું. કૈસે હો આપ?

તો હસીને મોંઢુ નીચુ રાખીને ઠીક હું.. એવું બોલી નાખ્યું.

એ રાજસ્થાનના જોધપુર બાજુનો. ગામનું નામ એના પપ્પાએ કહ્યું પણ મને કાંઈ એ બહુ યાદ ન રહ્યું. 

આ રાઘવ સાત વર્ષનો એને બ્લડ કેન્સર થયું છે. એક વખત મટ્યા પછી પાછો ઉથલો.. કેન્સરને જાણે એનું શરીર ગમી ગયું. પણ આવો નિવાસ યોગ્ય નહીં..

રાજેશભાઈ સીમાંત ખેડૂત 2019થી સિવીલના ધક્કા ખાય એ થાક્યા છે. વાત કરતા કરતા રડી પડ્યા. પત્નીના ઘરેણાં વેચાઈ ગયા. હવે તો હાથે પગે આવી ગયો. 

મૂળ રાજસ્થાનના દર્દીઓની સારવાર સિવીલમાં વિનામુલ્યે ન થાય. આરોગ્ય કાર્ડ તેમની પાસે ગુજરાતનું જોઈએ. રાજસ્થાન સરકાર મફત સારવાર માટે તેમનું કાર્ડ ચલાવે પણ ત્યાં કેન્સર માટે અમદાવાદ સીવીલ જેવી સુવિધા નથી.

રાજસ્થાનના ઘણા પેશન્ટની આ સ્થિતિ જોવું છું. સરકારને એક વિનંતી કરવી છે. એક કાર્ડ આખા દેશના નાગરિકો માટે ન કરી શકાય? કેન્સર જેવી બિમારી માણસને માનસીકની સાથે સાથે શારિરીક રીતે પણ ખતમ કરી નાખે ત્યારે સરકારનો ટેકો જરૃરી. વળી કેન્સરની ઉત્તમ સારવાર અમદાવાદમાં થાય એટલે જ જુદા જુદા રાજ્યના પેશન્ટ પણ અમદાવાદ સિવીલમાં સારવાર માટે આવે. પણ ખર્ચમાં એ બધા થાકી જાય.

રાઘવ હિંમતવાળો દીકરો. કેટલી પીડા એ સહે.. હાલ એની કીમોથેરાપી ચાલી રહી છે. એના પિતા કોઈ મદદ કરે તે માટે અહીં ત્યાં ભટકે. એ કહે, બચ્ચા જબ તક જિંદા હૈ તબ તક ઉમ્મીદ ભી કાયમ હૈ. હમ એસે ઈલાજ કરાયે બગરે ઉસે અપને હાલ પે છોડ નહીં સકતે..

એમની વાત સાચી.. એ જિંદાદીલ માણસ છે. પણ હવે થાક્યા છે. અમે એમને રાઘવની સારવારમાં મદદ કરી પણ એમને વધારે મદદની જરૃર છે.તમે સૌ સાથે આવો તો એ સાજો થઈ શકે એમ છે. મદદ માટે  90999-36013 પર વાત કરી શકાય. અથવા 99090-49893 પર GPay કરી શકાય. 

અને હા તમે પહેલાં સેજલની સારવારમાં મદદ કરેલી એની સારવાર સરસ ચાલી રહી છે. બસ રાઘવ માટે પણ મદદ કરવા વિનંતી.

#mittalpatel #vssm

Mittal Patel with Raghav who is
suffering from blood cancer

VSSM provides financial and logistics support under the Sanjivani Arogya Setu initiative to Durgadevi ...

Durgadevi and Galbaram meets Mittal Patel at VSSM's
office

Durgadevi is just 26  years old, and at such a young age, she navigates through a deluge of issues.

Durgadevi's battle with cervical cancer has left her mentally and physically tired. While her husband Galbaram works as an electrician, she takes up tailoring and taking care of their 5-year-old son. The couple hails from the same village in Rajasthan. Soon after Durgadevi was diagnosed with cancer, her treatment began at a private hospital. But treating cancer in a private hospital is an expensive affair. The couple was drained of their savings within a few months of treatment. Finally, they had no choice but to move to Civil Hospital. However, to benefit from free treatment in Civil, one needs to be a resident of Gujarat, which this family was not. Hence, they continued to spend money on the treatment, and the debt kept mounting.

VSSM, with the support from respected Krishnakant Mehta and Dr. Indira Mehta, provides financial and logistics support under the Sanjivani Arogya Setu initiative to impoverished families tackling medical emergencies. Our dynamic Kiran manages the program and met Durgadevi and  Galbaram at the Civil hospital premises. After listening to their woes, he brought the couple to our office.

"Won't your family help you under such circumstances?" I very naturally asked during the conversation. Over the years, we have learned that if the family members understand enough, they do help; otherwise, most look the other way during such difficult times.

Tears rolled out of Durgadevi's eyes on listening to my question.

"I have no one except him!" she said softly, looking at Galbaram.

"Parents?"

"They have ended their relationship  with me!"

The couple married out of love, against the will of their families. Living in the same village was a little awkward. Hence they arrived in Gandhinagar and began their life afresh. They were building their life together and had a son soon, but the ties with the family continued to remain strained, and their world shattered after Durgadevi was diagnosed with cancer. She is constantly worried about her son's future if anything were to happen to her. The cancer treatment has financially ruined the family,  Galbaram has incurred debt to meet the medical expenses.

We provided them with some financial support and a prayer to the almighty to bring peace and well-being to this family.

દુર્ગાદેવી છવ્વીસ જ વર્ષના. આટલી નાની ઉંમરે તેમના માથે આભ ફાટ્યું. 

સર્વાઈલ કેન્સરથી એ પીડાય. માનસીક અને શારીરિક રીતે એ થાકી ગયેલા. પતિ ગલબારામ ઈલેકટ્રીશય તરીકે કામ કરે. જ્યારે પોતે પોતાના પાંચ વર્ષના દીકરાને સંભાળતા સંભાળતા સિલાઈ કામ કરે. બેઉ વતની રાજસ્થાનના ને વળી પાછા એક ગામના. દુર્ગાદેવીની બિમારીની ખબર પડી એટલે ખાનગી દવાખાનામાં સારવાર શરૃ થઈ. પણ આ બિમારી તો ભંડાર ખાલી કરી નાખે એવી. આખરે બેઉ થાક્યા ને સિવીલમાં આવ્યા. સિવીલમાં સારવાર ફ્રીમાં થાય પણ આ પરિવારો પાસે ગુજરાતના પુરાવા નહીં ને રાજસ્થાનના દર્દીની સારવાર વિનામુલ્યે થાય નહીં.આમ પૈસાની પણ સતત ખેંચ રહે જેના લીધે માથે દેવું થઈ ગયું.

સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત અમે ગંભીર બિમારથી પીડાતા વ્યક્તિઓને મદદ કરીએ. આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા તેમજ ઈન્દિરા મહેતા આ કાર્યમાં આર્થિક મદદ કરે. આ કાર્યક્રમ અમારો કિરણ સંભાળે. તે એક દિવસ સિવીલ હોસ્પીટલમાં કિરણને આ બઉ મળી ગયા અને તકલીફોની વાત કરી. 

કિરણ જ્યારે આ બેઉને ઓફીસ લઈ આવ્યો ત્યારે પ્રથમ સવાલ તમારા પરિવારજનો મદદ કરે કે નહીં તે અનાયાસે પુછાઈ ગયો. આમ પણ આવા કિસ્સામાં પરિવારજનો જો સારા હોય તો મદદ કરે બાકી આ ટાણે જ પારકા પોતાનાનો વધારે ખ્યાલ આવે. પણ મારા આ સવાલ સામે દુર્ગાદેવીની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. પછી ધીમા અવાજે ગલબારામ સામે જોઈને કહ્યું, 'આ દુનિયામાં આમના સિવાય મારુ કોઈ નહીં.''મા-બાપ નથી?'

'છે પણ એમણે સંબંધ કાપી નાખ્યો.'દર્ગાદેવીએ પ્રેમલગ્ન કર્યા એ પણ પરિવારની વિરુદ્ધ જઈને બસ એ પરિવારજનોને ન ગમ્યું. એક જ ગામમાં પિયરીયા સામે હોય ને જીવવું મુશ્કેલ બની જાય એટલે બેઉ પિયર છોડી ગાંધીનગર આવી ગયા. ત્યાં ભાડાના ઘરમાં રહીને બેઉ કામ કરવા લાગ્યા. સંસાર સુખેથી ચાલતો. હા વસવસો પિયરીયાનો સાથ નથીનો હતો પણ એ બધુ દીકરો આવે પણ ઠીક ન થયું.

દુર્ગાદેવી સર્વાઈકલ કેન્સરથી પીડાય એમને પોતાને કશું થઈ જશે તો પોતાના પાંચ વર્ષના દિકરાનું શું એ ચિંતા કોરી ખાય છે. જ્યારે આર્થિક રીતે પરિવાર સાવ ખલાસ થઈ ગયો છે. ગલબારામે દુર્ગાદેવીની સારવાર માટે દેવું કર્યું છે. અમે નાનકડો ટેકો આ બેઉને કર્યો. સાથે દુર્ગાદેવીને ઠીક કરવા તેમજ તેમના પીયરિયા તેમને માફ કરીને અપનાવી લે તે માટે કુદરતને પ્રાર્થના.. #mittlpatel #vssm

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports Satishbhai and Piyush medical treatment...

Satishbhai with his son Piyush meets Mittal Patel to our
office upon their discharge from the hospital

When the doctors detected his blood cancer, Piyush was barely one and half years old. He fought cancer, and after prolonged treatment, he was cancer free. However, the joy was short-lived; he is five years old today, and cancer has reappeared.

Piyush's father, Satishbhai, is a fruit and vegetable vendor. However, his business suffered because Satishbhai had to focus on Piyush's treatment. Since the treatment was underway at Ahmedabad's Civil hospital, there weren't any significant expenses. However, he still was required to be away from work, remain at the hospital for months, pay for more minor expenses, make arrangements for blood etc. Piyush was suffering from immense pain. Looking at their child undergo such pain, the parents too suffered in silence.

Piyush was at our office, and the team tried to uplift his mood, but Piyush could not even smile. The pain he was enduring had robbed him of the ability to smile.

The family stays in a rented house near Ahmedabad's Lambha. Satishbhai missed paying rent because he was busy attending Piyush. The landlord locked the premises.

VSSM has been helping Piyush find blood; I would share the appeal here on Facebook, and many of you have reached out. Our team member Kiran has been helping Satishbhai and Piyush under our Sanjeevani Arogya Setu program. When he learnt about their housing condition,  Kiran brought the father-son duo to our office upon their discharge from the hospital. So, of course, we will be helping them find a house. But what pained us more was cancer overpowering this small boy; his suffering pains us too. Prayers to the almighty to take away the pain Piyush is suffering…

પિયુષ પાંચ જ વર્ષનો.. એ દોઢ વર્ષનો હતો ત્યારે એને બ્લડ કેન્સર થયેલું. લાંબી સારવાર બાદ એ સાજો થયો. હાલ એ પાંચ વર્ષનો થયો અને બ્લડ કેન્સરે ફરી ઊથલો માર્યો. 

એના પિતા સતીષભાઈ શાકભાજી અને ફળફળાદી વેચવાનું કરતા. પણ દિકરાની સારવારમાં ધંધો સાવ જ બંધ થઈ ગયો. આમ તો સારવાર સિવિલમાં થાય એટલે ખર્ચ ઝાઝો ન થાય. પણ દોડાદો઼ડી ને અન્ય નાના મોટા ખર્ચ તો થાય. મહિનો દોઢ મહિનો સિવીલમાં સતત રહેવું પડે. વારંવાર બ્લડની પણ જરૃર પડે..મા-બાપ દિકરાના દુઃખે દુઃખી થાય પણ એ નાનકડુ બચ્ચુ ખુબ હેરાન થાય.

જ્યારે અમારા કાર્યાલય પર સતીષભાઈ એને લઈને આવ્યા ત્યારે એને હસાવવા સૌએ ઘણો પ્રયત્ન કર્યો પણ એના મોંઢા પર સ્મીત ન આવ્યું. મૂળ પીડા અસહ્ય. 

સતીષભાઈ અમદાવાદના લાંભામાં ભાડાના ઘરમાં રહે. પણ પિયુષ પાછળના દોડાદોડમાં ધંધો ન થયો અને એના લીધે ભાડુ ન ભરી શક્યા તે ઘરને તાળુ મરાઈ ગયું. 

અમે પિયુષને બ્લડની જ્યારે જરૃર પડે ત્યારે મદદ કરીએ. અલબત આ ફેસબુક પર જ લખુ ને તમે સૌ લોહી આપવા પહોંચી જાવ. 

અમારો કિરણ જે અમારા સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત ગંભીર  બિમારીમાં પીડાતા દર્દીઓની સારવારમાં ખડે પગે રહે. તે સતીષભાઈને જ્યાં જરૃર પડે મદદ કરે. 

સતીષભાઈના ઘરને તાળા મરાયાનું કીરણને ખ્યાલ આવતા એ પિયુષને સિવિલમાંથી જ્યારે રજા આપી તે સીધા પિયુષ સાથે સતીષભાઈને અમારી ઓફીસ તેડી લાવ્યો.

મદદ તો કરવાની જ હોય એ કરી.. 

પણ નાના બાળકોમાં કેન્સરનું પ્રમાણ વધ્યાનું અમે જોઈ રહ્યા છીએ.. ને એમની પીડા અ્મને પણ પીડે છે.. ઈશ્વરને આ ભૂલકાઓનું દુઃખ હરી લેવા પ્રાર્થના.. 

#MittalPatel #vssm

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports Harinderbhai medical treatment...

Moninderbhai meets Mittal Patel at VSSM's office

My son is suffering from blood cancer, and when I needed the warmth and support of my family the most, my parents ended their relationship with me. Harinder is undergoing treatment at Ahmedabad's Civil Hospital. I would see Kiranbhai assisting with the treatment of Aayushi. Initially, I thought he was a family member only to learn that he represents your organisation. He was not their blood relative yet was helping them with blood collection and medicines. And my parents are not even bothered about me…."

Moninder Singh had tears in his eyes while sharing the above. The cancer treatment of his 14-year-old had already cost him his house and the car he drove to make a living. So after they had exhausted their resources at private hospitals, the family moved to Civil  Hospital.

VSSM's Kiran coordinates the medical assistance activities for financially deprived families under the Sanjeevani Arogya Setu initiative. We also began supporting Harinder's treatment. One day, Moninderbhai came over to our office to meet me. "I wanted to meet the angle who selflessly supports families like us." While interacting, he shared about the broken ties with his parents.

His son's treatment requires Moninderbhai to be in Ahmedabad; his wife and three children are at his in-laws' home in Chotila. So we offered him a loan to enable him to start a new venture. He mentioned coming over next couple of days for the loan to create a kiosk selling sunglasses. Moninderbhai's wish was to purchase a car, so he could once again drive it on rent (it was Harinder's wish he had fulfilled when he first bought a car). But buying a car would need a considerable investment; hence, he started by selling sunglasses, which was his first venture.

Moninderbhai did not come after two days, and we assumed he would be busy with his son's treatment.

"Didi, my Harinder left for another world. My parents and siblings did not even come for his last rites," a very emotional Moninderbhai tells me when he comes to the office after five days. 

With the help of Infomatic Solutions, VSSM extended a loan of Rs. 20,000 to help Moninder set up his business once again. He buys sunglasses with the said amount and comes to our office to show (as shown in the shared image)  how he will be selling those. "I wish to buy a car once again. It was my Harinder's favourite thing. My parents disowned me, but I do not wish to disown my son's wishes…"

VSSM wishes the very best to Moninderbhai in all his future endeavours, and may God give him the strength to bear the loss of his child.

'મારા દિકરાને બ્લક કેન્સર થયું. મારા મા - બાપને એની જાણ થઈ કે એમણે મારી સાથેનો સંંબંધ કાપી નાખ્યો. જે સમયે મને એમની હૂંફની, લાગણીની જરૃર હતી એ ટાણે એમણે સંબંધ કાપી નાખ્યો... હાલ હરીન્દની સારવાર સિવીલમાં ચાલે છે. તમારા કીરણભાઈ કેન્સર વોર્ડમાં દાખલ આયુષીની ખબર પુછવા એને જ્યારે લોહીની જરૃર પડે ત્યારે લોહી ભેગુ કરી આપવામાં અને બીજી મદદ માટે આવતા. કીરણભાઈ આયુષીના સગા હશે એવું મને લાગતું પણ પછી ખબર પડી એ તો સંસ્થામાંથી આવે છે. લોહીનો કોઈ સંબંધ નહીં તોય એ મદદ કરે. જ્યારે મારા તો સગા...'

આટલું બોલતા બોલતા મોનીન્દરભાઈની આંખો ભીની થઈ ગઈ. 

14 વર્ષના દીકરાની સારવારમાં મોનીન્દરભાઈએ પોતાનું ઘર અને જે ગાડી ઉપર ઘંધો કરતા તે ગાડી પણ વેચી નાખી. છેવટે ખાનગી હોસ્પીટલના ખર્ચા પોષાયા નહીં એટલે સીવીલમાં સારવાર માટે આવ્યા. 

અમારો કીરણ સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત આર્થિક સ્થિતિ નબળી હોય તેવા દર્દીઓની સારવારમાં મદદ કરે તેમ હરીન્દરની સારવારમાં પણ મદદ કરે. મોનીન્દરભાઈ એક દિવસ ઓફીસ પર મળવા આવ્યા. એ કહે, મારે એ ફરિશ્તાઓને જોવા હતા જે કોઈ પણ પ્રકારના સ્વાર્થ વગર સૌને મદદ કરે.. અમારી વચ્ચે ઘણી વાતો થઈ એમાં એમણે એમના મા-બાપે એમને ત્યજ્યાની વાત પણ કરી.

મોનીન્દરભાઈ દિકરાની સારવાર માટે સતત સીવીલમાં રહે. હવે ધંધો એમની પાસે રહ્યો નહોતો.એમના પત્ની ને ત્રણ બાળકો ચોટીલા એમના પિયરમાં રહે. મોનીન્દરભાઈને ફરીથી ધંધો શરૃ કરવા મદદ કરવાનું અમે કહ્યું. એમણે આભાર માન્યો ને બે દિવસ પછી આવીને ચશ્માનો વેપાર કરવા સહાય લઈ જઈશનું કહ્યું.

એમની ઈચ્છા તો ગાડી લેવાની હતી. મૂળ ગાડી પર ધંધો કરવાની ઈચ્છા હરિન્દરની હતી અને એટલે જ એ ગા઼ડી લાવ્યા હતા અને ભાડેથી એ ચલાવતા હતા. પણ ગાડી માટે ઘણા પૈસા જોઈએ એટલે એમણે કહ્યું જેનાથી મે ધંધો શરૃ કર્યો હતો તે ચશ્માના ધંધાથી જ બધુ પાછુ ચાલુ કરીશ. 

અમે બે દિવસ પછી આવવા કહ્યું પણ એ બે દિવસ થયા તોય આવ્યા નહીં. મને લાગ્યું દીકરાની સારવારમાં વ્યસ્ત થઈ ગયા હશે. લગભગ પાંચેક દિવસ પછી એ આવ્યા અને એમણે કહ્યું, 'દીદી મારો હરીન્દર ગયો.. મારા મા-બાપ, મારા ભાઈ બહેન એની મૈયતમાં પણ ન આવ્યા. એટલું કહેતા કહેતા એ ઢીલા થઈ ગયા.'હીંમત તો આપવાની જ હોય... એમને નવેસરથી ધંધો કરવા Infomatic Solutionsની મદદથી 20,000 આપ્યા. જેમાંથી એ ફોટોમાં દેખાય એ ચશ્મા લઈ આવ્યા. ચશ્મા ખરીદીને એ ઓફીસ આવ્યા ને આમ પથારો કરીને અમને બતાવ્યા..એમણે કહ્યું, આ ધંધામાંથી પૈસા ભેગા કરી ફરી ગાડી લઈશ. મારા હરીન્દરને એ ગમતી એટલે. મારા મા-બાપે મને ત્યજ્યો... પણ મારા હરીન્દરને ઈચ્છાને હું કાયમ રાખીશ...

મોનીન્દરભાઈને ધંધામાં સફળ થાય એવી શુભેચ્છા... ને જે તકલીફ એમના માથે આવી તે સહન કરવાની શક્તિ આપે તેવી પ્રાર્થના...

#MittalPatel #vssm

Dashrath gets a new life, thanks to a concerned and empathetic doctor and VSSM team…

Mittal Patel visits Dashrath's home during her visit to
banskantha

Dashrath belongs to Banaskantha’s Ucchosan village. Unfortunately, some genetic conditions resulted in their losing eyesight for Dashrath and his elder brother Dahyo just a few months after the birth.

Dashrath’s mother also suffers from poor eyesight. Dahyo gained his vision after receiving treatment, but the same could not be done for Dashrath because of the family’s frail economic condition. 

Dashrath studies in the village school; although he is a 9th grader, he cannot read or write.

Benap’s Valabhai informed us about Dashrath’s condition. Valabhai is a very humble human being; he does not prefer his image or name mentioned anywhere for the noble work. Hence, we have refrained from mentioning his surname, lest someone recognises him. He brought Dashrath to Ahmedabad, and made rounds of the Civil hospital but could not manage to get a date for surgery. Benap is the farthermost village of Gujarat, after which begins India Pakistan border. It is challenging for him to travel frequently from this far.

I discussed Dashrath’s case with a dear friend and ophthalmologist, Dr Shwetambari, who asked us to bring him to the hospital she works. We took Dashrath to the hospital and got a date for his surgery. The surgery was costly, but our US-based well-wishing friend Manishaben volunteered to fund the entire surgery. The collective efforts helped us proceed with the treatment; while one eye was operated upon second will follow soon. Dr Shewtambari also played a crucial role in reducing the overall medical expenses for Dashrath’s treatment.

Dashrath and Dahyo recently lost their father; the brothers are avid musicians. Sangeetaben, TDO of Suigaum, gifted musical instruments to them, but finding work on a regular basis is a challenge. 

Dashrath’s mother runs a kiosk in front of their house; we proposed to help them stock their store well so that the mother can at least earn a decent income. “Help us buy a fridge to stock milk and cold drinks,” requested Dashrath’s mother. It was a genuine request, and Manishaben came forward to fund it.

“Didi, please visit my house whenever you are near my village. I wish to work with you once I am old enough.” Dashrath had told me when he had come to meet us at the office before leaving for home after surgery. And I made it a point to visit him whilst I was in Banaskantha recently.

Dashrath’s kith and kin had gathered at his house,  the atmosphere looked festive, and everyone thanked us.

“Why thank me? Valabhai, Manishaben, and Dr Shewtambari are the actual recipients of their gratitude. We have merely facilitated the process with a prayer that we are given more opportunities to be instrumental in helping others.

દશરથ બનાસકાંઠાના ઊચોસણ ગામનો.. 

પરિવારમાં કાંઈક આનુવંશીક બિમારી તે દશરથને એનો મોટો ભાઈ ડાહ્યો બેય ને જન્મ્યાના થોડાક મહિનાથી આંખે દેખાવાનું બંધ થયું. 

દશરથની માને પણ આંખે ઓછુ દેખાય. ડાહ્યાને હોસ્પીલ લઈ ગયા એનું ઓપરેશન થયું ને એની આંખોની રોશની પાછી આવી. પણ દશરથને બતાવવાનું આર્થિક સ્થિતિ નબળી હોવાના કારણે પરિવાર કરી ન શક્યો. 

વળી પાછુ દશરથને ગામની નિશાળમાં દાખલ કર્યો તે દશરથ હવે નવમા ધોરણમાં આવી ગયો. જો કે વાંચતા લખતા એને નથી આવડતું પણ...

આ દશરથની વિગત અમને બેણપના વાલાભાઈએ કહી.. વાલાભાઈ એકદમ ભગવાનના માણસ. એમનું નામ લખાય એ ગમે નહીં ક્યાંય ફોટોમાં આવવું પણ ન ગમે. એટલે વાલાભાઈની જાતિ નથી લખી નહીં તો સૌ એમને ઓળખી જાય.

દશરથને એ પોતે અમદાવાદ લઈ આવ્યા. બે ચાર વાર સિવીલના ધક્કા પણ ઓપરેશનની તારીખ સેટ ન થાય.. બેણપ એટલે પાકિસ્તાનની બોર્ડર પર ત્યાંથી વારંવાર આવવું મુશ્કેલ પડે. 

આવામાં આંખોના ડોક્ટર ને મારા મિત્ર શ્વેતાંબરી સાથે વાત કરી ને એમણે કહ્યું હું જે હોસ્પીટલમાં કામ કરુ છુ ત્યાં લઈ આવો. બસ દશરથને ત્યાં લઈ આવ્યા. ઓપરેશન માટે તારીખ મળી. ખર્ચો ઘણો થાય એમ હતું. ત્યાં અમારા મનીષાબહેન પંડ્યા અમેરીકામાં રહે. સેવાપારાયણના સંસ્કાર એમના પિતા તરફથી એમને મળેલા તે એમણે કહ્યું હું ઓપરેશન માટે મદદ કરીશ. 

ને દશરથનું એક આંખનું ઓપરેશન થઈ ગયું, બીજીનું હવે થશે. જો કે શ્વેતાબંરીના પ્રયત્નોથી હોસ્પીટલે પણ બહુ ઓછા ખર્ચમાં દશરથનું ઓપરેશન કર્યું. 

દશરથના પપ્પા થોડા મહિના પહેલાં જ ગુજરી ગયા. દશરથ અને ડાહ્યો બંને સરસ સંગીત વગાડે. તે સૂઈગામ ટીડીઓ તરીકે કામ કરતા કાજલબેને સંગીતના સાધનો લઈ આપ્યા. પણ એમાં કામ કાયમી ન મળે. 

દશરથી મા ઘર આગળ નાની દુકાન ચલાવે. અમે આ દુકાનમાં વધારે સામાન ભરાવી આપવા કહ્યું જેથી બેઠા બેઠા એ ધંધો કરી શકે. 

પણ દશરથની માએ કહ્યું સામાન નહીં તમે અમને ફ્રીજ લઈ આપો તો અમે દૂધ અને ઠંડા પીણા રાખી શકીએ..

અમને વાત યોગ્ય લાગી. મનિષાબહેને એમાં પણ મદદ કરી. 

દશરથ ઓપરેશન પછી ઘરે જઈ રહ્યો હતો ત્યારે કહેતો ગયેલો મારા ઘર આવજો દીદી અને મારે તમારી સાથે સંસ્થામાં કામ કરવું છે તે હમણાં બનાસકાંઠા ગઈ ત્યારે એને મળવા ખાસ ગઈ..

દશરથના તમામ સગાવહાલા એના ઘરે આવેલા. ઉત્સવ જેવો માહોલ હતો. સૌએ અમારો આભાર માન્યો...

મને થયું આમાં કોનો આભાર માનવાનો હું તો નિમિત્ત માત્ર. બાકી વાલાભાઈ, મનીષાબહેન, શ્વેતાબંરી આ આભારના સાચા હકદાર..

પણ  ખેર કુદરત આવા કાર્યોમાં નિમિત્ત બનાવે તેવી પ્રાર્થના... 

#MittalPatel #vssm

Mittal Patel with Dashrath's mother and other family members

Dashrath after his eye surgery done

VSSM helped Dashrath's mother to buy fridge to stock milk
and cold drinks

VSSM supports dashrath's eye treatment 

VSSM's medical assistance helped shivo to save his leg...

Mittal Patel voiced her thoughts to Shivo and Madhuben

Shivo, the sole support to Madhuben’s existence. He was just 10 months old when his father left for heavenly abode. The community they belong to permits second marriages but Madhuben decided to remain single and raised Shivo with great challenges. As a result she could not educate him well. Madhuben sold vegetables on her hand cart, as Shivo grew he became her helping hand.

One day while cleaning the windows of their house, Shivo fell down and injured his leg. Initially,  they ignored the injury but as the pain in the leg grew the mother-son duo consulted a doctor. “The leg is decaying from inside, to stop it from progressing further we have no option but to amputate it,”  doctor’s diagnosis left Madhuben devastated. They started consulting private doctors and sinking into debt.

When we got to know about the situation, we got them to Civil Hospital in Ahmedabad. The doctors operated upon him and saved his leg.

VSSM’s Kiran moves through the most interior villages and brings seriously ill patients to Civil hospital and ensures they receive proper treatment. If needed VSSM also helps them financially.  

All our health interventions become possible because of support from our dear Krishnakant Uncle and Dr. Indira Auntie.

Shiva and his mother were at our office after getting discharged from the hospital. We also provided them financial support to help them ease their debt. “In today’s times even our own choose to look the other way in times of need, while you helped us all the way!” They said expressing their gratitude. During the conversation, we learnt that the handcart they use is rented for Rs. 30 per day. We assured them to help with buying a handcart. This brought them great joy.

“You are blessed to have a mother like her, remember to care for her during her silver years!” I voiced my thoughts as the duo left.

“I will do my best!” Shiva replied with a smile.

Krishnakant Uncle and Indira Auntie, we are immensely grateful to you for providing us the opportunity to work for such noble cause.

Our gratitude always. 

નામ એનું શીવો..

મધુબહેનનો જીવવાનો એકમાત્ર આધાર.

દસ મહિનાના શીવાને મુકીને એના બાપા ગુજરી ગયેલા. મધુબહેને પેટે પાટા બાંધી એને મોટો કર્યો. આમ તો આવડી નાની ઉંમરે વિધવા થયેલા મઘુબહેન જે સમાજમાંથી આવતા એમાં બીજા લગ્નો થતા. પણ એમણે એ ન કર્યા.

જો કે એ શિવાને બહુ ભણાવી ન શક્યા. મધુબહેન ભાડાની લારી લઈ શાકભાજી વેચે. શીવો પણ મોટો થતા એમની મદદે લાગ્યો. 

એક દિવસ ઘરની બારી સાફ કરતા શીવો નીચે પડ્યો ને પગમાં વાગ્યું. પણ એ વખતે ઈજા પ્રત્યે ઝાઝુ ધ્યાન ન ગયું. મહિનાઓ વિત્યા ને પગમાં દુખાવો વધ્યો.

ડોક્ટરને બતાવ્યું ને ડોક્ટરે સડો થઈ ગયાનું ને સડાને આગળ વધતો અટકાવવા પગ કપાવવા કહ્યું. મધુબહેનના માથે આભ ફાટ્યું. 

ખાનગી દવાખાનાઓ ફરવાના શરૃ કર્યા. માથે દેવાનો ડુંગર થયો...

અમને ખ્યાલ આવ્યો. સિવીલમાં સારવાર શરૃ થઈ. ડોક્ટરે ઓપરેશન કર્યું ને શીવાનો પગ બચી ગયો. 

અમારો કીરણ દૂરના ગામડાંઓમાંથી કે શહેરમાંથી ગંભીર પ્રકારની બિમારીથી પીડાતા દર્દીઓને સીવિલ સુધી પહોંચાડી ત્યાં તેમની સરખી સારવાર થાય તે માટે મથે.. જરૃર પડે VSSM થકી અમે આર્થિક મદદ પણ કરીએ. 

આરોગ્ય સંદર્ભનું આખુ કાર્ય અમારા વહાલા ક્રિષ્ણકાંત મહેતા ને ડો.ઈન્દિરા મહેતાની મદદથી ચાલે. 

શીવાને રજા આપી પછી અમારી ઓફીસે મા- દિકરો ખાસ મળવા આવ્યા. દેવું થયું હતું તેને ઓછુ કરવા અમે નાનકડો ટેકો પણ કર્યો. 

કળયુગમાં આવા સમયે પોતાનાય મોઢું ફેરવી લે એવા ટાણે તમે મદદમાં ઊભા રહ્યા એમ કહીને તમણે આભાર માન્યો.. 

તેમની સાથે વાત કરતાં ખ્યાલ આવ્યો કે, તેઓ શાકભાજીની લારી દૈનિક 30 રૃપિયાના ભાડે લે છે. અમે એમને માલિકીની લારી લઈ આપવાનું વચન આપ્યું. 

શિવો ને મધુબહેન બેય રાજી... અમારી વિદાય લઈને અમારા પ્રાંગણમાંથી વિદાય લઈ રહેલા શીવાને મે આવી મા મળવી એ સદનસીબ. એની સેવા કરજે ને ઘડપણમાંય એને સાચવજેનું કહ્યું...

શીવાએ સ્મિત સાથે કહેવું ના પડે બેન એમ કહ્યું....

ક્રિષ્ણકાંત અંકલ અને આન્ટી તમારો આભાર તમારા લીધે આવા સતકાર્યોમાં અમે નિમિત્ત બની શક્યા..

તમારી આ લાગણીને અમારા પ્રણામ....

તમારા ધ્યાને આવા કોઈ પેશન્ટ હોય ને સિવીલમાં સારવાર કરાવવા તૈયાર હોય તો અમારા કીરણ - 84017-26987નો સંપર્ક કરવા વિનંતી.

#MittalPatel #vssm

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports Rahul Gadaliya's medical treatment...

Rahul Gadaliya meets Mittal Patel to express his gratitude

Rahul resides in Anand’s Sihol. 8 years ago he recovered from a freak injury which left some damage to his leg.  He always complained about leg ache. Rahul is 22 years old now but the pain in his leg had become unbearable. The family showed his condition to numerous hospitals but no one was able to diagnose the condition. Finally, at a private hospital a treatment costing more than a lac rupees was prescribed.

Rahul Gadaliya’s family sells toys for living, they did not have that kind of money.

Someone in Rahul’s extended family knew VSSM and its work, they knew we assisted people in need receive proper treatment. It was suggested to bring Rahul to Ahmedabad’s Civil Hospital and spoke to VSSM’s Kiran after inquiring if he would help through the treatment. 

Kiran informed Rahul to come to Ahmedabad without any worry or fear. Kiran was operated at Ahmedabad Civil and discharged after 11 days of stay at the hospital. He is much better now. After his discharge Rahul was in the office to express his gratitude. “I had not imagined to make it through this condition. I was tired of my visits to the clinics and hospitals. Everyone had advised me against treatment at Civil hospital, but here I am because of the assurance you had given me. I am much better now.”

Under the Sanjivani Aarogya Setu program VSSM supports medical treatment of the individuals who cannot afford medical treatments. Our dear Krishnakant Uncle and Indira Auntie have been providing financial assistance in this initiative.

We are so very grateful for the support they have been. 

There are many like Rahul who cannot afford treatment at private hospitals for whom Civil Hospital is a good alternative. If you know anyone in need of treatment do get in touch with Kiranbhai at +91 84017 26987. 

રાહુલ આણંદના સિહોલમાં રહે.. 8 વર્ષે પગમાં કાંઈક ઈજા થઈ એ વખતે તો સાજા થઈ જવાયું. પણ કોણ જાણે શું ખામી રહી તે પગમાં સતત દુખાવાની ફરિયાદ રહ્યા કરે.. હાલ એમની ઉંમર 22 વર્ષની પણ છેલ્લા બે વર્ષથી તો પીડાએ જીવવું દોઝખ કરી નાખેલું. 

કાંઈ કેટલાય દવાખાને બતાવ્યું પણ દરદ પકડાય નહીં. છેવટે એક ખાનગી હોસ્પીટલે દરદના ઈલાજ માટે એક લાખથી વધુનો ખર્ચ કહ્યો.

રમકડાં લાવીને વેચવાનું કામ કરતા રાહુલભાઈ ગાડલિયા કે તેમના પરિવાર પાસે નાણાંકીય સગવડ નહીં..

રાહુલભાઈના સગા vssmના કામોથી પરિચીત. અમદાવાદ સિવીલમાં અમે સાથે રહીને આ પ્રકારની બિમારીવાળા દર્દીની સારવારમાં મદદ કરીએની વાત એ જાણે. એમણે રાહુલને અમદાવાદ સીવીલમાં બતાવવા કહ્યું ને અમારા કાર્યકર કીરણ આ કાર્યમાં મદદ કરશેનું કહી કીરણ સાથે વાત કરી.

કીરણે ચિંતા વગર અમદાવાદ આવવા કહ્યું.  અમદાવાદ આવ્યા પછી ઓપરેશન થયું.11 દિવસ હોસ્પીટલ રહેવું પડ્યું. પણ હવે એ સંપૂર્ણ સ્વસ્થ છે.

આજે હોસ્પીટલમાંથી રજા આપી એ આભાર માનવા ઓફીસ પર આવ્યા. રાહુલભાઈએ કહ્યું, 'બચવાના કોઈ આસાર નહોતા. દવાઓ ને દવાખાનાથી થાક્યો હતો. સિવીલ માટે તો સૌ કોઈ ના પાડે પણ તમે ભરોષો આપ્યો ને હું આવ્યો. જુઓ હવે મને સારુ છે'

અમે સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત આવા દર્દીઓને મદદરૃપ થવાનું કરીએ છીએ. જરૃર પડે આર્થિક મદદ પણ કરીએ. આ કાર્ય માટે આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા અને ઈન્દિરા આંટી મદદરૃપ થઈ રહ્યા છે એમનો ખુબ ખુબ આભાર...

રાહુલભાઈ જેવા ઘણા દર્દીઓ જેઓ પૈસાના અભાવે સારવાર નથી કરાવી શકતા તેવા દર્દીઓ માટે સીવીલ ખુબ સારો વિકલ્પ છે. આ માટે જરૃર પડે અમારા કાર્યકર કિરણભાઈ - +91 84017 26987નો સંપર્ક કરી શકાય. 

#MittalPatel #vssm