VSSM has decided to provide warmth and support to elders like Balu Ma in need and will continue to do so…

Mittal Patel meets Balu Ma

Balu Ma stays in a tattered tin-roofed house perched between two pucca homes in Harij town of Patan district.

“Ben, we have to go meet Balu Ma.” Mohanbhai, my team-mate tells me. Balu Ma was walking around in her front yard we called her,  but she could not hear us. We walked up to her and asked her something that she would love. She was delighted to see us, she kissed my hands and just like a mother,  she showered me with great affection.

“If  I am in Harij,  how can I not come and meet you?” I chat with  her.

“Glad you did, Mohanbhai had mentioned about your visit to Harij, but he had told me that you would be at the city centre, so I walked with great difficulty to come see you, but couldn’t find you!!

“You did not have to come to see me, I was going to come to meet you.”

“You have eased my life, but I pray to God to call me to him. I am tired of living like this.”

Balu Ma’s eyes well up while saying this, and so did ours. I had met Balu Ma second time. Mohanbhai, Pareshbhai, I and others take care of Balu Ma and have become her family now, that is the reason she opens up with us to shares her joys and pain.

The more we work with the elderly the more we realise that it is challenging to spend old age without the care and support from loved ones. Elders like Balu Ma reaffirm that realisation. VSSM has decided to provide warmth and support to elders in need and will continue to do so…

બાલુ મા...

પાટણના હારીજમાં બે પાક્કા ઘરની વચ્ચે પતરાંવાળા કાચા ઘરમાં રહે. અમારા કાર્યકર મોહનભાઈએ કહ્યું, બેન આપણે એમને મળવા જવાનું છે. તે અમે એમના ઘરે પહોંચ્યા. ઘરની ઓશરીમાં એ આમ તેમ ઘીમે પગલે ફરતા હતા. અમે એમને બુમ પાડી પણ એમને કાને ઓછુ સંભળાય. છેવટે એમની ઓશરીમાં જઈને બાલુમા મજામાં એવું પુછ્યું. 

અમને જોઈને એ રાજી રાજી થઈ ગયા. મારો હાથ એમણે ચૂમ્યો. મારા ગાલ અને શરીર પર એમણે વહાલથી હાથ ફેરવ્યો. એમનું વહાલ મા એના બાળક માટે હેત વર્ષાવે એવું.

મે એમને કહ્યું, 

'હારીજ આવી હતી તે તમે આવ્યા તે મળવા આવી'

'બહુ હારુ કર્યું. મને મોહનભાઈએ કહ્યું તુ કે તમે આવશો. પણ એ તો કે'તાતા કે તમે બજાર આવશો તે હું તો ધેમ ધેમ છેક બજાર પોગી. થાકી ગઈ.. પણ તમે ના મલ્યા'

'હું અહીંયા આવવાની હતી. તમારે બજાર નહોતું આવવાનું...'

'તમે મને હખ કરી દીધું.. પણ હવે ભગવાન ઝટ લઈ જાય તો સારુ.. થાકી છું...'

બાલુ મા બોલતા હતા તે વેળા એમની આંખોના ખૂણા ભીના થઈ ગયા ને એમને જોઈને અમારા પણ.. એમને હું બીજીવાર મળી રહી હતી. પણ હવે હું, મોહનભાઈ, પરેશભાઈ વગેરે જે એમને સાચવે છે એમની સંભાળ લે છે એ એમનો પરિવાર બની ગયા છીએ. એટલે એ સુખ દુઃખની વાત અમને કહે છે..

ઘડપણ એ પણ કોઈ સ્નેહીજનના સાથ વગર કાઢવું ઘણું કપુરુ. બાલુ મા જેવા માવતરોને મળુ ત્યારે દર વખતે આ વાત સમજાય... 

ખેર અમારો પ્રયત્ન આવા માવતરોને હૂંફ આપવાનો...

આવા માવતરોના પાલક બનવા 9099936013 અથવા 9099936019 પર સંપર્ક કરવા વિનંતી.

ફરી મને ગમતી પ્રાર્થના...

જીવન સુંદર બનાવું તો તુજ ને ગમે...

ખુદ ખીલું ને ખીલાવું તો તુજ ને ગમે..

પ્રેમ નિસ્વાર્થ કરવાનો અભ્યાસ જ્યાં, 

તો પછી એક બીજાની ફરિયાદ ક્યાં...

સૌને મારા બનાવું તો તુજ ને ગમે.. 

જીવન સુંદર...

#MittalPatel #vssm

VSSM has been instrumental in providing ration kits to these sisters...

Mittal Patel meets Shakinaben and her sister

 “Thank you, Didi, these ration kits you send have been a great relief. Ever since I injured my back and leg in a major accident, I cannot walk long distance nor either can I engage in laborious work.”

Since Shakina was speaking in Hindi I had to ask her, “where is your native village?”

“We are from UP, but have made Gujarat our home. We have been staying here for years."

“And your husband?”

“He is no more!”

“Children?”

“I don’t have any!”

“How are you related to her?” I asked about a lady in a white salwar kurta standing near her.

“She is my elder sister, her husband is dead and she too never had children,” Shakinaben replied.

“How did you manage food before?”

“I cannot walk more, so Mumtaz would go and beg for both of us.”

The living condition of both these sisters was pathetic. They did not have a ration card, VSSM’s Maheshbhai helped them acquire one. They both are eligible to benefit under the widow-pension scheme but that hasn’t happened so far.

After the sisters were forced to vacate the space they had occupied for their shanty in Juna-Deesa we asked them to make a shelter in L P Savani Nagar.

With the support from its well-wishing donors, VSSM has been instrumental in providing ration kits to 165 destitute individuals under its Maavjat program.

Each time we see someone surviving under such abject poverty a prayer for everyone’s well-being escapes our heart!!

'આભાર દીદી.. આપ કે માધ્યમ સે રાશન મીલને સે બડી રાહત હો ગઈ. એક બડે અકસ્માતન મે મેરી કમર ઔર પાંવ મે કાફી ઈજા હુઈ મૈ જ્યાદા ચલ નહીં શકતી. ભારી કામ ભી નહીં હોતા..'

હીન્દીમાં વાત કરી રહેલા શકીનાબેનને મે તમે ક્યાંના વતની છો એ પુછ્યું,

'હમ તો યુપી સે હૈ.. પર કાફી સાલો સે ગુજરાત મે હૈ.. અબ તો યહા કે હી હો ગયે..'.

'આપ કે પતિ?'

'વો તો કબ કે ગુજર ચુકે.. '

'બચ્ચે?'

'નહીં હૈ...'

એમની બાજુમાં ઊભેલા સફેદ સલવાર કુરતો પહેરેલા મુમતાઝબેન સામે જોઈને, 'યે આપ કે ક્યા?'

મને વચમાં અટકાવીને શકીનાબહેને કહ્યું, 'વો મેરી બડી બહેન હૈ.. ઉસકા શૌહોર ભી નહીં હૈ. બચ્ચે ઉસકો ભી કભી નહીં હુએ..'

'પહેલે ખાના પીના કહાં સે કરતે થે?'

'મૈ જ્યાદા ચલ નહીં શકતી પર મુમતાઝ ધીરે ધીરે ચલકે કુછ ના કુછ માંગ લાતી...'

બેઉની સ્થિતિ ભયંકર. 

રાશનકાર્ડ નહોતું. જે અમારા કાર્યકર મહેશે કરાવ્યું. બાકી વિધવા અને વૃદ્ધ પેન્શન બેયના આ હકદાર પણ એ મળતું નથી..

જુના ડીસામાં જ્યાં છાપરુ વાળીને રહેતા આ બેઉને તે જગ્યા ખાલી કરાવતા આપણે એમને એલ.પી. સવાણી નગરમાં વિચરતી જાતિના પરિવારો રહે ત્યાં છાપરુ નંખાવ્યું. 

VSSMના માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત દર મહિને 165 વ્યક્તિઓને સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા પ્રિયજનોની મદદથી રાશન આપવાનું કરીએ..

પણ આવી સ્થિતિમાં માણસોને જોઈએ ત્યારે જીવ બળી જાય.. ને પ્રાર્થના તો આવું દુઃખ કોઈનેય ન આપની તો થાય જ... 

#MittalPatel #vssm #mavjat

#elderlycare #elderlycaregiving

#food #foodforall #rationdistribution

#Deesa  #Banaskantha #Gujarat

The current living condition of these two sisters

Shakinaben near her shanty

VSSM provides ration kits to 156 elderly every month like Laxmikantkaka...

Mittal Patel meets Laxmikantkaka during her visit to Rajkot

  Let us move our attention from the topic of Covid…

A recent meeting with Laxmikant Kaka in Rajkot reminded me of childhood stories on fate and destiny. VSSM’s Chayaben and Kanubhai introduced me to Laxmikant Kaka whilst I was in Rajkot recently.

Kaka was a cloth merchant living in Pune, more than 50 people worked at his factory. Sheth Laxmikant as he was called by all was a generous philanthropist always eager to offer help when needed. But as fate would have it, a fatal road accident snatched away his entire family including his wife, sons, daughter-in-law…. with only kaka surviving the car crash. The accident hurt Kaka’s mental health. He boarded some random train,   left Pune to reach no destination. He reached Rajkot and stayed back at the railway station.

It has been 25 years since 15 years ago he suddenly remembered his past. Kaka travelled back to Pune but found no remains from his past, he did not feel like meeting his relatives. After returning to Rajkot, he took up odd jobs to earn his living.

Laxmikant Kaka has aged, he cannot work as before. A non-profit trust was sending him tiffin but that too suddenly stopped. Later Khodubhai and others from the settlement have been bringing food to him. The families took turns to feed Kaka but eating food for free was not something that Kaka desired. However, since he had no option he accepted these favours. Khodubhai, took special care of Kaka in sickness and in health.

Once the VSSM team came in contact with Kaka they helped him obtain a ration card, voter id card and pension for the elderly. It has been very tough for Kaka to accept charity or be dependent on others. The awkwardness was quite evident on his face.

VSSM’s Chayaben began bringing a ration kit to Kaka under our Maavjat initiative. This did bring a sense of relief and joy to him but how to cook was a big question. “If it is ok we will cook three meals for you?” Kodhubhai had proposed.  Khodubhai himself was a man with limited means but he never turned away from helping kaka.

“There was a time when I provided for people in need…” Kaka could say no further as tears rolled down his eyes when we brought the first ration kit to him.

Kanubhai requested him to not lose heart, this was part of VSSM’s duty towards the elders it comes across.

Every month when we bring the ration kit to Kaka he notes down the details in a register and says a little prayer to thank God.

VSSM provides ration kits to 156 elderly every month. It is the support and donations from our society that enables us to do what we are doing.

The current situation helps us understand the power of nature, meeting kaka and learning about him was a similar experience. The helplessness he must have experienced then….

કોરોનાથી હટીને એક વાત કરવી છે.. 

પેલું નસીબ રાજાને પણ રંક બનાવી દેની વાત સાંભળેલી પણ રાજકોટમાં લક્ષ્મીકાંત કાકાને મળીને પ્રત્યક્ષ આ અનુભવ્યું..

લગભગ દોઢ મહિના પહેલાં રાજકોટ જવાનું થયેલું એ વેળા અમારા કાર્યકર છાયાબહેન, કનુભાઈએ મને લક્ષ્મીકાંત કાકાને મળાવી. 

કાકા વર્ષો પહેલાં પુનામાં રહેતા.એમનો કાપડનો મોટો ધંધો. પચાસ માણસો એમની ફેક્ટરીમાં કામ કરે. શેઠ તરીકે એ ઓળખાય. દાન ધરમમાંય એ ઘણું માને. આવા કાકા પરિવાર સાથે પ્રવાસ કરી રહ્યા હતા ને તેમના વાહનને અકસ્માત નડ્યો. આખો પરિવાર દીકરા, વહુ, તેમની પત્ની ને બધુ સાફ થઈ ગયું. કાકા એકલા બચ્યા.  

આ ઘટનાનો આઘાત કાકાનું મન અને મગજ સહન ન કરી શક્યુ. મગજ અસ્થિર થયું. એમણે પૂના છોડ્યું. ટ્રેનમાં બેસી બસ મુસાફરી કર્યા કરે. ફરતાં ફરતાં એ રાજકોટ આવ્યા ને રેલવે સ્ટેશન પર રહી ગયા. 

લગભગ 25 વર્ષ આમ ગયા. 15 વર્ષ પહેલાં અચનાક સુધ બુધ આવી. પૂના પરત ગયા પણ ત્યાં તો પોતાનું કોઈ અસ્તિત્વ જ નહોતું રહ્યું. સગાઓને મળવાનું મન ન થયું. એ રાજકોટ પાછા આવ્યા ને મળે તે મજૂરી કરી જીંદગી ગુજારવા લાગ્યા. 

રાજકોટના ચુનારાવાડમાં એક ભાઈએ પોતાનું કાચુ મકાન કાકાને કોઈ ભાડા વગર રહેવા આપ્યું. મૂળ કાકાનો સ્વભાવ પરગજુ એટલે એ સૌ કોઈને એ વહાલા લાગે.. 

વર્ષો આમ નીકળી ગયા.હવે કાકાથી કામ નથી થતું. થોડો સમય સ્થાનીક કોઈ ટ્રસ્ટે ટીફીન આપ્યું પણ પછી એ અચાનક એ બંધ થયું. એ પછી તેમની વસાહતના ખોડુભાઈને અન્ય સૌ મદદે આવ્યા. વારા ફરથી કાકાને બધા જમાડે પણ કાકાને આ ગમે નહીં. પણ શરીર સાથ ન આપે એટલે ના છૂટકે ન ગમતુ પણ કરે. જો કે ખોડુભાઈ વિશેષ ધ્યાન આપે. બિમારીમાં પણ કાકાની સારવાર એ કરાવે. 

આવા કાકાને અમારા કાર્યકરો મળ્યા ને એમના બધા ડોક્યુમેન્ટ બનાવી આપ્યા. રાશનકાર્ડ, મતદારાકાર્ડ મળ્યા પછી વૃદ્ધ પેન્શન પણ મળવાનું શરૃ થયું. પણ કાકાને  કોઈની ઓશિયાળી ન ગમે એમની વાતોમાં પણ એ દેખાય..

અમારા કાર્યકર છાયાબહેને કાકાને અમારા માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત દર મહિને એમને ચાલે એટલું રાશન આપવા કહ્યું. કાકા સાંભળીને રાજી.. પણ જમવાનું કેવી રીતે બનાવશો? એ પુછતા કાકાની મદદે ખોડુભાઈ આવ્યા.  એમણે કહ્યું, 'તમને વાંધો ન હોય તો ત્રણે ટંકનું રાંધી અમે આપી જઈશું.' આમ પણ આર્થિક રીતે એવા સમૃદ્ધ નહીં છતાં ખોડુભાઈ કાકાનું ધ્યાન રાખતા એમને જમાડાય ખરા...(ફોટોમાં કાકા સાથે ખોડુભાઈને જોઈ શકાય)

અમે કાકાને પહેલી વાર રાશનકીટ આપી ત્યારે એમની આંખોમાંથી ઝળઝળિયા આવી ગયા. 

'એક વખત હતો જ્યારે હું સૌને આપતો આજે મારે....'

કાકા વધુ બોલી ન શક્યા..

કનુભાઈએ એમને દુઃખી ન થવા કહ્યું ને આ અમે અમારી ફરજના ભાગરૃપે કરીએ છીએ એ સમજાવ્યું. 

કાકાને દર મહિને રાશન આપવા જઈએ એ પછી એ રાશનની વિગતો ચોપડામાં લખે ને છેલ્લે ભગવાનનો આભાર માને...

લક્ષ્મીકાંત કાકા જેવા 156 માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીયે છીએ.. આમ તો અમે કહેવા કરતા સમાજ સહયોગ કરે ને એમાંથી આ બધુ થાય... 

કુદરત શું કરી શકે તે અત્યારે આપણે અનુભવી રહ્યા છીએ.. 

કાકાને મળી ત્યારે પણ આજ અનુભવ થયેલો.. 

લખ્યું એ બધુયે ફોટોમાં.. 

#MittalPatel #vssm #humanity

#humanrights #stories #Gujarat

#Rajkot #Gujarat'

Kaka notes down the ration kit details in a register and
says a little prayer to thank God.

Laxmikantkaka with his ration kit

LaxmikantKaka with Khodubhai

 

VSSM helps destitute elderly like Laxmi Ma with ration and other medical needs...

A couple of weeks ago I had written about Laxmi Ma and the care she provided to her son who was not keeping well. Since she did not have money they could not visit a doctor, the son lay under a blanket on a charpoy near the house.  “Can you see what is wrong with him?” she had requested. The condition of Maheshbhai had shaken us.

 I returned to Ahmedabad but the images of Laxmi Ma and ailing Maheshbhai refused to move away from my sight. I asked our team member Rajnjibhai to take him to a doctor. Sanjaybhai also lived in the vicinity so both of them together took  Maheshbhai to a clinic. The oxygen level in the body was very low. We spoke to Janakiben, the local political leader who helped us get Mahesbhai admitted to a local hospital. Further investigations revealed that Mahesbhai’s organs are failing, for a week the medical staff worked hard to treat him.  Rajnibhai was with Laxmi Ma all the while, she was relieved that treatment was reaching him but not happy with the fact that her son was in the hospital.

 Almost after a week, Maheshbhai breathed his last at the hospital. It was tough to break the news and explain this to Laxmi Ma. The last rites were also performed by Rajnibhai, Sanjaybhai and other friends.

 VSSM helps destitute elderly like Laxmi Ma with ration and other medical needs. The project that started with one elderly now reaches 150.

 The support you provide helps us reach and provide them with the peace they need during the fag end of their life. The work does bring peace and contentment to all. We are grateful for all that you are to the initiative.

Our hardworking team at the office and field is the backbone of this project. They ensure that the ration reaches these elderly between the 1st to 5th of every month.

 The elders who are not capable of cooking for themselves are helped by neighbours. A system has been worked out where the neighbours cook for them. We must bring everyone together in this effort of the greater good. “We are not at anyone’s mercy now, we are not destitute anymore!!” these elders share whenever I meet them.

This indeed is a huge impact.

 Thank you, Almighty for leading us through this.

Glimpses of some of the 150 elders we reached in March 2021.

ખેડાના લક્ષ્મીમાની વાત અહીંયા લખેલી. બિમાર દીકરાને એ સાચવે. દવા માટેના પૈસા નહીં ને મહેશભાઈ માથે ગોદડું ઓઢી પડ્યા રહે. હું એમને મળી ત્યારે લક્ષ્મીમાએ ફરિયાદ કરતા કહેલું જુઓને આ કશું ખાતો નથી.. સ્થિતિ જોઈને હું હચમચી ગયેલી. 

અમદાવાદ પરત આવી પણ લક્ષ્મીમા ને એમનો દીકરો મહેશભાઈ આંખો સામેથી જાણે ખસે જ નહીં. દવાખાને લઈ જવા અમારા કાર્યકર રજનીભાઈને કહ્યું. ત્યાં નજીકમાં સંજયભાઈ પણ રહે. બેઉ મિત્રો મહેશભાઈને દવાખાને લઈ ગયા. ઓક્સિજન લેવલ ઘણું ઓછુ આવ્યું. કોઈ દાખલ ન કરે. મૂળ સતત ગોદડું ઓઢેલું એટલે કદાચ ઓક્સિજન ઓછો પણ આ કોને સમજવું હતું?

સ્થાનીક રાજકીય આગેવાન જાનકીબેનની મદદથી એમને બીજા દિવસે દાખલ કર્યા. તપાસ કરતા ખ્યાલ આવ્યો કે, શરીરના બધા જ પુરજા બગડી રહ્યા છે. હોસ્પીટલના સ્ટાફે એક અઠવાડિયું  મહેશભાઈ બચે એ માટે કોશીશ કરી. અમારા રજનીભાઈ પણ સતત ખડે પડે. લક્ષ્મીમા ને તો દીકરાની દવા થાય એ ગમે પણ હોસ્પીલમાં રાખ્યાે એ ગમે નહીં..

આખરે મહેશભાઈએ અંતીમ શ્વાસ દવાખાનામાં જ લીધો. લક્ષ્મીમાને રજનીભાઈ માંડ સમજાવી શકેલા.. અંતિમવીધી પણ રજનીભાઈને સંજયભાઈ જેવા લાગણીશીલ મિત્રોએ મળીને કરી. 

આવા ખુબ તકલીફમાં જીવતા માવતરોને રાશન આપવાનું અમે દર મહિને કરીએ. 

એક માવતરથી શરૃ કરેલું આ કાર્ય 150 માવતરો સુધી પહોંચ્યું.. 

સમાજ સહયોગ કરે માટે આ બધુ થઈ શકે.. પણ સાચુ કહુ જીવને સાતા આપનારુ આ કાર્ય.. મદદ કરનાર પ્રિયજનોનો ઘણો આભાર..

અમારા સંનીષ્ઠ નિષ્ઠાવાન કાર્યકરોના લીધે આ બધુ થાય 1 થી 5 તારીખમાં અચૂક રાશન માવતરોને પહોંચી જાય એવું એ લોકો કરે.. ઓફીસમાં બેઠેલા ને ગામોમાં ફરતા બેઉ કાર્યકરોની ભૂમિકા આમાં મહત્વની...

જે માવતર રાંધી ન શકે તેને આડોશી પાડોશી રાંધીને જમાડે તેવી વ્યવસ્થાઓ પણ કરી.. મૂળ માનવતાનું કાર્ય બધાને જોડવા તો પડે...

માવતરોને મળુ ત્યારે એ લોકો કહે, અમે નોધારા નથી.. ને હવે કોઈની ઓશિયાળી નથી. 

કેટલી મોટી વાત..

હે રામ તારો આભાર.. તે જ તો આ સુઝાડ્યું...

માર્ચમાં 150 માવતરોને રાશન આપ્યું એમાંથી કેટલાકના ફોટો.. 

#MittalPatel #vssm #elder

#ElderlyCare #elderpeople

#manvaj #RationDistribution

#foodsecurity #humanity

The elderly man with his ration kit provided by VSSM

The elderly couple with their ration kit provided by VSSM

The elderly woman with her ration kit provided by VSSM

The elderly couple with their ration kit provided by VSSM

The elderly woman with her ration kit
provided by VSSM

The elderly woman with her ration kit 
provided by VSSM

The elderly woman with her ration kit provided by VSSM

         The elderly woman with her ration kit
 provided by VSSM

Ranchodkaka gets food with the help of VSSM...

Mittal Patel meets Ranchodkaka during her visit to kheda

“Ben, we married our daughter when she reached marriageable age. She had two children. Some illness affected her brain as a result, she lost her mental balance. Her husband kept the children and sent our daughter back to us. I traded stuff on my handcart, our savings and income were largely spent on our daughter’s treatment. We are left with nothing. As age catches up, we are unable to work as we did in the past. These oldies eat whatever the ration card helps us avail,  the pension for the elderly is used for our daughter’s medical expenses. We are left with nothing when we need medication at this age. Whatever we receive from the government is not enough…” tears started flowing from  Ranchodkaka’s eyes and he could barely speak further.

We comforted Ranchodkaka and assured a monthly ration kit under VSSM’s Maavjat - elderly and destitute care initiative. We are also striving to link differently-abled Geetaben with government’s handicap assistance scheme.

Ranchodkaka and Kaki continuously worry about their daughter’s welfare, about who would care for her after their demise. The world around us is very different sadly, we have never taken the time to look around and notice the numerous individuals like Ranchodkaka. Unfortunately, privileged us cannot even comprehend their pain. 

The support you provide enables VSSM care and nourish 124 such destitute elderly under its Maavjat initiative. There is deep pain and anguish when we come across such individuals and couples; a prayer escapes our heart, urging the Almighty to provide wellbeing to one and all. 

'બેન મારી દીકરી જુવાન થઈ એટલે એને પરણાવી. એને બે બાળકો થયા. પછી એને કાંઈક બિમારી થઈ ને એ પોતાની સુધબૂધ ખોઈ બેઠી. એના ઘરવાળાએ બે બાળકો રાખી લીધા ને દીકરીને અમારી પાસે મોકલી દીધી. હું હાથલારી પર સામાન ઢોંવાનું કરતો.  થોડી ઘણી બચત દીકરીને સાજી કરવા કરેલા વાના પાછળ ખર્ચાઈ. હવે હાથ, પગ ને હૈયા સિવાયનું કશુંયે રહ્યું નથી. પાછી મારી ઉંમર પણ થઈ. હવે મજૂરી નથી થતી. ડોહા, ડોહીને રેશનકાર્ડમાં જે અનાજ મળે એનાથી ખાઈએ. સરકારની વૃદ્ધ પેન્શનની રકમ આવે એમાં મારી ગાંડી દીકરીની તો ક્યારેક અમારા મનખાને જરૃર પડે એ દવા પાછળ ખર્ચીએ..પણ અમારી હાલત ખરાબ છે બેન...પુરુ નથી થતું...' 

આટલું બોલતા બોલતા ખેડામાં રહેતા રમણકાકાની આંખો ભરાઈ આવી. 

દિલાસો તો આપવાનો જ હોય. કાકાને દર મહિને પરિવારના ત્રણે પેટ ભરીને ખાઈ શકે તેટલું અનાજ તો અમે આપીશું. સાથે માનસીક રીતે વિકલાંગ ગીતાબેનને સરકાર દ્વાર મળતી વિકલાંગ સહાય મળે તો આ પરિવારને ટેકો રહે એ માટે પણ કોશીશ કરીશું.

રમણકાકા ને કાકીને પોતે આ દુનિયામાંથી જાય તે પહેલાં દીકરી જતી રહે તો સારુ નહીં તો એનું કોણ કરશે ની સતત ચિંતા સતાવી રહી છે. 

આપણી આસપાસ એક જુદુ વિશ્વ વસે છે. સુખ સમૃદ્ધિમાં જીવતા આપણને ક્યારેય આવી તકલીફોમાં જીવતા માણસોની તકલીફોનો અંદાજ પણ ન આવે..

આવા 124 માવતરોનું ધ્યાન રાખવાનું અમે આપ સૌ સ્નેહીજનોની મદદથી સ્વીકાર્યું છે... 

ખેડાના અમારા કાર્યકર રજનીભાઈએ રમણકાકાને શોધી આપ્યા. આવા સરસ કાર્ય સાથે છે એનો આનંદ.. 

પણ આવા માવતરોને મળુ છું, જોવું ત્યારે હૈયુ કંપી ઊઠે છે.. 

કુદરત પૃથ્વી પર વસતા આવા તમામ જીવોને સાતા આપે તેવી પ્રાર્થના..

#MittalPatel #vssm #elderlycare

#oldage #people #food #foodsecurity

#ration #ration #kheda #Gujarat

#mavjat #care #nomadicfamilies

Ranchodkaka and his wife in his shanty

The current living condition of nomadic families

We need your support to help us take care of these seniors in their silver years...

Mittal Patel meets DharmaMa and Kanjiba an elderly couple
surviving under pathetic living condition

 Recently, I happened  to meet Dharma Ma and Kanjiba, an elderly couple surviving under pathetic living conditions, as if waiting to silently ebb away into the horizon!!

VSSM comes across hundreds of older aged people living in distress. Some need to beg for food, some depend on others to provide them with some cooked meals. They are either abandoned or their children stay in different towns or they are destitute in the true sense. Under the Maavjat initiative, VSSM cares and nurtures the elderly it takes under its wings. The seniors are provided rations kits or cooked meals depending on their ability to feed themselves. It also takes care of their medical needs assisting them with check-ups and medicines. We started with 60 elderly last year, the number has grown to above 100 now and there are hundreds more waiting to be reached. As age takes over, they cannot work as manual or farm labourers,  this inability to earn a living is pushing the destitute seniors into the trenches of hunger and agony. If they could,  these individuals would still work to earn living but these are humans who do not fall into the comfort of retirement plans or earn pensions need our assistance to spend their remaining lives with an assurance that there will be food on their plate and they need not have to feel neglected and unwanted for the rest of their life.

It was early afternoon when we reached at Dharma Ma and Kanjiba's (Dada are addressed as Ba in Banaskantha)  humble abode. The wicker basket held some millet flatbreads, but there was no sight of any accompaniments!! Also, Kanjiba is visually impaired while DhramaMa  has challenges with hearing. It was evident that Kanjiba would not have managed to get his cataract removed on time (in absence of any information to the free eye camps happening in the region)  and that must have created further complications and eventual loss of sight.

DharmaMa and Kanjiba an elderly couple
surviving under pathetic condition

Kanjiba has a daughter, who was widowed when her two children were still quite small. I learnt that the daughter now stays with Kanjiba. However, she suffers from some medical condition."Where do you work?" I had asked.

"I don’t keep well, my stomach hurt as there is an issue of fluid retention. I need to visit the doctor regularly and get it removed. Hence, I cannot lift heavy stuff and need to refrain from engaging in any strenuous activity. I collect cattle dung and sell it to a farmer when enough dung has accumulated." Kanjiba's daughter replied.

"How much money does that fetch?" I inquired.

"Ben, imagine the time it takes to pile up this dunghill, and when she sells it brings her mere Rs. 700-800," a lady in the neighbouring house spoke up.

It was obvious,  that piling a dunghill so high would take months. VSSM provides Kanjiba and Dhrmama with a monthly ration kit so that they at least have food at the end of the day.

"Ma, is ration sufficient for you?" I enquired.

"A little more would surely helpful," she replied.

I think the addition of two grandkids to the family might have impacted the sufficiency.

The ration cards do help procure some ration, but Kanjiba's disability is a grave concern.

"Do you want  us to help you with a medical examination of your eyes?" I asked. 

"It is time for me to leave this world, what is the need to get the body torn and operated upon!!'

VSSM provides Kanjiba and Dharmama with a monthly ration 
kit

There is a folk song in Gujarati "Ghadpan Kone Moklya" that describes the plight of the elderly, it is a challenging phase of life when one does not have physical and financial support. The destitute elderly we meet in the villages we work seem to be waiting for death while they should be pleasantly spending their time, realising their potential. It pains us to see living in a pathetic condition with no one to care or provide for them. It is as if they will depart from this world hungry and heavy heart. We work hard to ensure they lead a dignified life and leave this world full-filled. A little prayer always escapes our heart urging Almighty to provide the elderly with a better old age.

If you wish to become a part of the effort to provide a better old age to these seniors, please call us on 9099936013.

Many of us sponsor a child, for a change let us sponsor our seniors and let them experience spring in the autumn years of their life.

It is an act that will ensure a better life to both the giver and receiver.

We are grateful for our team members Naran and Ishwar,  who put in great efforts to locate and select such elderly in need.

Our heartfelt gratitude to all of you who have come forward to support this cause, it is only because of your support that we could take this bold decision of becoming caregivers of these seniors in their silver years.

બપોરના સમયે અમે ગોલવીમાં રહેતા ધરમામાંને કાનજીબાના ઘરે પહોંચ્યા. એક છાબડીમાં બાજરીના રોટલા દીઠાં પણ રોટલા સાથે ખાઈ શકાય એવું બીજુ કશુંયે અમે ત્યાં જોયું નહીં.

વળી કાનજીબા (બનાસકાંઠામાં દાદાને બા કહે)ને તો આંખે કશુંયે દેખાય નહીં. ને ધરમામાંને પણ આછુ ભળાય. આંખો જોતા જ ખ્યાલ આવ્યો કે જે તે સમયે મોતિયા આવ્યા હશે પણ ઓપરેશન કરાવવાના પૈસા નહીં ને વિનામૂલ્યે ઓપરેશન થાય એવા સરનામાં નહીં જડ્યા હોય એટલે મોતિયો આંખમાં ફૂટી ગયો હશે ને આંખે ભળાતુ બંધ થયું.

કાનજીબાને એક દીકરી. જેને પરણાવીને સાસરે મોકલી. પણ એનાય કરમ ફૂટેલાં. ઘરવાળો બે નાના બાળકો મૂકીને પરલોક સીધાવ્યો. કાનજીબાના ઘરે જવાનું થયું ત્યારે એમની દીકરીએ પોતે અહીંયા જ રહે છેની વાત કરી. મે પુછ્યું, ‘તમે શું કામ કરો?’

‘મને સારુ નથી રહેતું મારા પેટમાં તકલીફ છે. પાણી ભરાઈ જાય છે તે થોડા થોડા વખતે ડોક્ટર પાસે એને ખેંચાવું પડે. એટલે ભારે કામ નથી થતું. હું છાણ ભેગુ કરવાનું કામ કરુ છું. આ છાણ ભેગુ થાય પછી ખેડૂતને એ વેચી દઉં’

‘કેટલા રૃપિયા મળે?’

મારી વાત સાંભળી કાનજીબાના પડોશમાં રહેતા બહેન બોલ્યા, ‘બેન છાણનો ઉકેડો ક્યારે બને ને ક્યારે એને 700- 800 મળે?’

સ્વાભાવીક રીતે જ છાણ ભેગુ કરતા મહિનાઓ લાગે એ વાત સમજાઈ.. અમે કાનજીબા ને ધરમામાંને દર મહિને રાશન આપીએ.. મૂળ તો એમને ભૂખ્યા સુવુ ન પડે માટે.

મે પુછ્યું, ‘મા રાશન ચાલી જાય છે?’ તો એમણે કહ્યું, ‘થોડું વધારે મળે તો સારુ..’

મૂળ તો ખાવામાં બે ભાણિયા ભળ્યા એટલે કદાચ પુરુ નહીં થતું હોય...

સરકારે આપેલા રાશનકાર્ડ પર અનાજ મળે છે. જેમાંથીયે ટેકો થઈ જાય. બાકી કાનજીબાને પણ શારિરીક તકલીફ મોટી છે. મે કહ્યું, ‘દવાખાને બતાવવું છે?’ તો કહે, ‘હવે તો ઉપર જવાનો સમય આવ્યો. હવે ચીરફાટ કરીને શું કરવાનું?’

ઘડપણ..કોઈ શબ્દોથી વર્ણવી નથી શકાતુ.. મોતની રાહ જોતા આવા માવતરોને જોઈને જીવ બળે... ભૂખે ને દુઃખી હૃદયે આ દુનિઆમાંથી તેઓ વિદાય ન લે એ માટે અમે મથીયે... પણ આવા કેટલાક માવતરોને જોઈને ઈશ્વર આવું ઘડપણ આવી તકલીફ કોઈનેય ન આપે એવી પ્રાર્થના મનોમન થઈ જાય...

આવા માવતરોને મદદ કરવાની ઈચ્છા હોય તો 9099936013 પર વાત કરવા વિનંતી...

બાળકો તો ઘણાય દત્તક લે છે.. ક્યારેક માવતરોને દત્તક લઈ જોઈએ... જીવને સાતા મળશે.. એ ચોક્કસ..

અમારા કાર્યકર નારણ અને ઈશ્વરના અમે આભારી છીએ એમણે આવા માવતરોને શોધી કાઢ્યા. ને આભાર મદદ કરવાવાળાનો પણ એમની મદદ સતત છે માટે અમે આવા કાર્યો કરવાની હીંમત કરી શકીએ છીએ....

   #MittalPatel #vssm #mavjat

#Elderly #elderlycare #elderlypeople

#RationDistribution #donate

VSSM is trying to give these lonely seniors a dignified life in their sunset years...

Mittal Patel meets Laluma at her threshold

Lalu Ma stays on her own in Banaskantha’s Diyodar.  Recently, I was at her doorstep, to meet and inquire about her well-being. Watching me at her threshold, she removes her foot-ware before approaching to greet me.

“Why did you remove your chappal?” I inquired.

“Ben, I have nothing to offer as I welcome you into my home, I can at least do this for you!” Lalu Maa replied in all humility.

Mittal Patel meets Laluma during her visit to Banaskantha

I convinced her to wear her chappals.

Lalu Maa’s husband died a few years ago, their daughter is married and stays at her marital home. She continued to work and earn her daily living until her body allowed her to do so. Eventually, as age progressed she became dependent on others for her food and meals.

The generous support of our dear Bhanuben Shah and Estate of Late Bomi Sorabji Bulsara has enabled us to provide daily meals to such dependent elderly who otherwise do not have a

The current living condition of Laluma

family to care for them or feed them. VSSM is trying to give these lonely seniors a dignified life in their sunset years. We are extremely grateful to all our well-wishing donors for their persistent support and assistance.

Lalu Maa wishes to have a pucca house with a decent roof. We are trying to help her accomplish that. Our Naran and Ishwar take really good care of Lalu Maa. It is this hardworking team that allows VSSM to realise its goals.

Laluma greets Mittal Patel by removing her foot-ware

The images share the visuals to the above narrative…

દિયોદરમાં રહેતા લાલુ મા ના ખબર અંતર પુછવા જવાનું થયું. મને એમના આંગણે ઊભેલી જોઈ એટલે એમણે પગમાંથી ચંપલ કાઢ્યા અને પછી મારી પાસે આવ્યા. મે પુછ્યું,

'મા ચંપલ કેમે કાઢ્યા? તાપ કેવો છે પગ નથી બળતા?'

એમણે કહ્યું,

'તમારી હું મનવોર કરુ, બીજુ કશું તો પાહેણ સે નઈ એટલે આ ચંપલ કાઢી ન...'

આવું ન કરવા મા ને સમજાવ્યું.

નિરાધાર લાલુ મા ના પતિ ગુજરી ગયા ને દીકરીઓ સાસરે ચાલી ગઈ.

મજૂરી થતી ત્યાં સુધી કરી પછી કોઈ આપે અને એ ખાય એવી દશામાં એ પહોંચી ગયા.

આવા માવતર કે જેમની સંભાળ રાખનાર કોઈ નથી એમને દર મહિને રાશન આપવાનું અમારા સ્નેહીજન ભાનુબહેન શાહ અને Estate of Late Bomi Sorabji Bulsara ના આર્થિક સહયોગથી VSSM કરે.

ઢગલો આશિર્વાદ આ માવતરોના આ કાર્યમાં મદદ કરનાર સૌને મળશે..

જેમની દેખભાળ કરનાર કોઈ નથી એવા માવતરોનો જીવનનો છેલ્લો તબક્કો નિરાંતમાં જાય એવી અમે કોશીશ કરીએ છીએ.. મદદ કરનાર બંને પ્રિયજનો પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા વ્યક્ત કરુ છુ..

લાલુ માની ઈચ્છા પોતાનું પાકુ ઘર હોય એવી છે એ માટે અમે કોશીશ કરી રહ્યા છીએ..

કાર્યકર નારણ અને ઈશ્વર લાલુ માનું ખુબ ધ્યાન રાખે.. આવા સરસ કાર્યકરો છે એટલે જ આ બધા કામો થઈ શકે..

લખ્યું એ બધુંયે ફોટોમાં...