A Little Light in Teja Bapa’s Eyes with the help from VSSM...

Mittal Patel meets Tejabapa and Devima

Teja Bapa… His name carries the word teja, meaning light, yet there is hardly any light left in his eyes.

His wife, Devima, too, can no longer stand upright.Old age is difficult for everyone. But when there is someone at home to care for you and ask how you are doing, getting through old age becomes a little easier. Without that support, every day can be painful—watching your blurred vision, trembling hands and aching, unsteady legs.

Teja Bapa and Devima live in Shiravandh, in Lodhrani village of the Vagad region of Kutch.They spent their entire lives working as daily-wage labourers. Whatever they earned was used to run the household. They lived on a simple principle: earn today, eat today.

When your life depends on daily wages, how can you possibly save for the future?But now, Ba and Dada have grown old. Their bodies no longer support them as they once did, and without someone to depend on, living each day has become difficult.For the past three years, under VSSM’s Mavjat Programme, we have been regularly providing ration to around 800 needy families like that of Teja Bapa and Devima.

 During our recent visit to Vagad, our field worker Shankarbhai took us especially to meet Teja Bapa. Seeing the condition of his eyes, we decided to take him to a doctor. Perhaps treatment could help bring a little light back into his eyes.Teja Bapa says,“God sent you to us. Now we have peace of mind about our food. I cannot eat rotla anymore, but with the rice and dal you send, I cook rice and dal and eat. That gives me some relief.”Hearing this made us happy.What greater blessing can there be than becoming an instrument in bringing a little light into someone’s life?Teja Bapa used to receive an old-age pension. But because his fingerprints can no longer be detected due to his age, he has stopped receiving his pension.

The difficulties created by technology and authentication systems for elderly people like him are something that truly needs to be addressed within the government system.You too can support the Mavjat Programme.If God has given you the means, you can become a Mavjatar—the guardian of an elderly person in need.₹1,650 a month may not seem like a very large amount.But it can help safeguard the life of a Ba or Dada.All it takes is a willingness to become an instrument of care.

તેજા બાપા... નામમાં જાણે તેજ પણ તેમની આંખોમાં તેજ રહ્યું નથી. એમના પત્ની દેવીમા પણ સીધા ઊભા રહી શકતા નથી.

ઘડપણ આમ તો અણગમતું પણ ઘરમાં ચાકરી કરનાર, કોઈ પુછનાર હોય તો કાઢવું સહેલું નહીં તો આંખોની ઝાંખ ને થરથરતા હાથ ને રાંટા પડતા પગની પીડાઓને જોઈને રોજ દુઃખી થવાનું.કચ્છના વાગડ પ્રદેશના લોદ્રાણી ગામની શીરાવાંઢમાં આ પતિ પત્ની રહે.  જીવનભર મજૂરી કરી. જે મળ્યું એમાં ઘર ચલાવ્યું. રોજનું કમાઈને રોજ ખાવાનું. આવામાં મજૂરી પર નભનારા માણસો ભવિષ્ય માટે બચત ક્યાંથી કરી શકે?

પણ બા દાદાની હવે ઉંમર વધી. શરીર પહેલાં જેવું સાથ આપતું નથી ને આવામાં કોઈના આધાર વિના જીવન ચલાવવું મુશ્કેલ પડે.છેલ્લાં ત્રણ વર્ષથી VSSMના માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત અમે તેજા બાપા અને દેવીમાં જેવા 800 જરૂરિયાતમંદ પરિવારોને નિયમિત રાશન પહોંચાડીયે.હમણાં વાગડની મુલાકાત દરમિયાન અમારા કાર્યકર શંકરભાઈ ખાસ તેજા બાપાને મળવા લઈ ગયા. તેમની આંખોની સ્થિતિ જોઈને દવાખાને લઈ જવાનું નક્કી કર્યું, કદાચ કોઈ સારવારથી તેમની આંખોમાં ફરી થોડું અજવાળું આવે.

તેજા બાપા કહે છે, “ભગવાને તમને અમારા સુધી મોકલ્યા. હવે અમને ખાવા-પીવાની નિરાંત છે. હું તો કંઈ રોટલા ખાઈ નથી શકતો પણ તમે ચોખા, દાળ મોકલો એમાંથી ભાત રાંધું, દાળ બનાવું અને ખાઉં છું. એનાથી મને થોડી રાહત છે.”આ સાંભળીએ સારુ લાગ્યું. કોઈના જીવનમાં થોડું અજવાળું પાથરવામાં નિમિત્ત બનવું એનાથી મોટુ સદભાગ્ય શું હોઈ શકે?

તેજા બાપાને વૃદ્ધ પેન્શન મળતું પણ ઉંમરના કારણે ફિંગરપ્રિન્ટ નથી આવતી એટલે પેન્શન નથી મળતું. સરકારની વ્યવસ્થામાં આવા વૃદ્ધો માટે ટેકનોલોજીના કારણે ઊભી થતી આ મુશ્કેલીઓ અંગે ખરેખર વિચારવાની જરૂર.તમે પણ માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત મદદરૃપ થઈ શકો. ઈશ્વરે ક્ષમતા આપી હોય તો એક માવતરના પાલક પણ બની શકાય. માસીક 1650 બહુ મોટી રકમ નથી. પણ એનાથી એક દાદા કે બાનું જીવન સચવાઈ જાય.

બસ નિમિત્ત બનવા આહવાન...

Tejabapa and Devima receives monthly ration kit fromVSSM

VSSM meets Devima and Tejebapa in Vagad village of
Kutch

The current living condition of Tejabapa and Devima

A Small Support, A Life of Dignity — Shakinabanu & VSSM

Sakinabanu spokes her side of story to Mittal Patel and her
eyes filled with tears

One day, a man came to Shakinabanu’s home. He said, “Ba, I don’t have any drinking water. I am very thirsty. Could you please give me some water?”

Shakinabanu gave him water.

As she handed him the water, little did she know that this very man would return a few days later and take away the little savings she had managed to gather.

Two days later, Shakinabanu went to the dargah to ask for alms. When she returned in the evening, she found the lock on her house broken. The little cash she had collected through begging, a few clothes, her documents and whatever small belongings she had—all of it was gone.

As Shakinabanu spoke about it, her eyes filled with tears.

“My savings are gone, my daughter. If I had even a little money, I could buy medicines, have some tea, or buy vegetables when needed. There is no one in the house who earns. I go out and ask for help, and somehow manage the household with whatever little I receive. But now…”

Shakinabanu lives in Modasa, in Aravalli district. She speaks Hindi very clearly.

Calling her dwelling a “house” would perhaps be too generous. It is more like a small hut made of tin sheets. The walls are made of tin sheets. The roof is tin as well. Even the door is so fragile that a thief would not need to break the lock—one strong kick would be enough to break it open.

Shakinabanu has grown old. She walks with the support of a stick and survives on whatever she receives while seeking alms at the dargah.

Our field worker, Touhidbhai, came to know about her difficult circumstances, and we began providing her with ration every month.

Because of this support, Shakinabanu now goes to the dargah only on Thursdays, instead of going out every day. The ration we provide gives her some peace of mind. Whatever she manages to receive through begging can then be used for her small personal expenses.

And then, in the midst of this, her house was robbed.

After the theft, Ba became so frightened that she stopped stepping out of her house for several months. We continued providing her with ration every month, which helped ease her worry about having two meals a day.

But life cannot run on food alone, can it?

She needs medicines. She needs tea and vegetables. Sometimes, there are small unexpected expenses. Earlier, Shakinabanu managed these expenses with whatever people donated outside the mosque.

But now she was afraid that if she stepped out, something else might be stolen from her home.

In a way, she had almost nothing left that anyone would want to steal. Yet she was still afraid of being robbed again.After some time, the month of Ramadan arrived. During Ramadan, Shakinabanu slowly began sitting at the dargah again. People gave her clothes. Some gave her a little money. Slowly, she managed to gather a small amount of savings again.

And then…The thief returned.Once again, the lock on her house was broken, and whatever little she had managed to gather was taken away.This time, even the eyes of the field worker who had accompanied me filled with tears when he heard the story.For a moment, I wondered—perhaps the thief was in greater need than Ba? Or perhaps he was simply heartless.Shakinabanu’s life has always been a lonely one.Years ago, her husband took their son with him and divorced her. Since then, she lived at her maternal home with her three brothers and her mother.

But now…Her mother is no more.All three of her brothers have also passed away.Everyone is gone.Only Shakinabanu remains.I asked her, “Ba, does the ration we provide every month bring you some peace?”She looked at me and said, “May Allah bless you abundantly. May He give you much more. I feel greatly relieved.”I then asked, “Ba, shall we get the floor of your house repaired? During the monsoon, the mud floor must become difficult to manage.”Ba replied, “One brother has promised that he will build a small room for me around Diwali. If he does not build it, then you can get the floor repaired for me.”Ba is a woman who is content with very little.We told her, “Ba, shall we give you a small cupboard where you can safely keep your little savings and belongings?”She smiled when she heard this.

Through VSSM, we provide monthly ration to 815 elderly people who are in need like Shakinabanu.

Our field workers play a very important role in this work. They travel from village to village, searching for people who are genuinely in need—people who have no one standing beside them to support them.

After meeting Shakinabanu, I was reminded once again that a donation does not always have to be a large amount.

Sometimes, a small act of kindness can take away the worry of “How will I survive now?” from someone’s life.

Your small contribution does not just bring ration to someone’s home… it brings an entire month of peace and reassurance to their home.

એક દિવસ એક માણસ શકીનાબાના ઘરે આવ્યો. એણે કહ્યું, “બા, મારી પાસે પીવાનું પાણી નથી. બહુ તરસ લાગી છે, પાણી આપશો?”

શકીનાબાએ એને પાણી આપ્યું. પાણી આપતી વખતે એમને ક્યાં ખબર હતી કે આ જ માણસ થોડા દિવસ પછી એમના ઘરની નાનકડી મૂડી લઈને જતો રહેશે.

બે દિવસ પછી શકીનાબા દરગાહે માગવા ગયાં. સાંજે પાછાં આવ્યાં તો ઘરનું તાળું તૂટેલું. ઘરમાં એમણે માગીને ભેગી કરેલી થોડી પરચૂરણ, થોડાં કપડાં, દસ્તાવેજો અને જે કંઈ નાની-મોટી વસ્તુઓ હતી એ બધું કોઈ લઈ ગયું હતું.

શકીનાબાની આંખો આ કહેતાં કહેતાં ભીની થઈ ગઈ.

“મારી મૂડી જતી રહી દીકરી. થોડા પૈસા હોય તો દવા લેવી હોય, ચા પીવી હોય, શાકભાજી લેવું હોય...તો કરી લેત. ઘરમાં કમાવાવાળું તો કોઈ છે નહીં. માંગીને લાવું ને સારું-ખરાબ જે મળે એમાંથી ઘર ચલાવું. પણ હવે....”

અરવલ્લી જિલ્લાના મોડાસામાં શકીનાબા રહે. એમનું હિન્દી એકદમ સ્પષ્ટ.  શકીનાબાનું ઘર આમ તો ઘર કહેવા કરતાં પતરાની આડાશોથી બાંધેલું ઝૂંપડું કહેવું વધારે ઊચીત.

દિવાલો પતરાંની. છાપરું પણ પતરાંનું. દરવાજો પણ એવો કે કોઈ ચોર તાળું તોડવાની મહેનત ન કરે ને જોરથી એક લાત મારે તો દરવાજો તૂટી જાય.

શકીના બાની ઉંમર થઈ. લાકડીના ટેકે એ ચાલે. દરગાહે ભીખ માંગી જે મળે તેમાંથી ગુજારો કરે. એમની સ્થિતિનો ખ્યાલ અમારા કાર્યકર તોહીદભાઈને આવ્યો ને અમે એમને દર મહિને રાશન આપવાનું ચાલુ કર્યું.

એટલે એ રોજ માંગવા જગ્યાની ગુરુવારે જ દરગાહે જાય. અમે આપીયે એ રાશનથી એમનાથી એમને શાંતી. માંગીને જે લાવે એમાંથી એમનો થોડો ખર્ચો નીકળે.. આવામાં એમના ઘરમાં ચોરી થઈ.

ચોરી થયા પછી બા એટલાં ડરી ગયાં કે કેટલાંક મહિનાઓ સુધી ઘરની બહાર નીકળવાનું પણ બંધ કરી દીધું. અમે એમને દર મહિને રાશન આપીએ. એટલે બે ટંકના ભોજનની ચિંતા થોડે અંશે દૂર થઈ. પણ જીવન માત્ર અનાજથી તો નથી ચાલતું ને?

દવા જોઈએ. ચા, શાકભાજી, ક્યારેક નાનકડો ખર્ચો આવી પડે. આ બધું શકીનાબાને મસ્જિદ બહાર લોકો જે અનુદાન આપે એમાંથી ચાલતું.

પણ હવે બહાર નીકળે તો ઘરમાંથી બીજું કંઈક ચોરાઈ જશે એવી બીક. એક રીતે એમની પાસે લઈ જવા જેવું કશું નહોતું, છતાં ચોરી જવાનો ડર હતો.

થોડા સમય પછી રમજાનનો મહિનો આવ્યો. એ વખતે શકીનાબાએ ફરી ધીમે ધીમે દરગાહે બેસવાનું શરૂ કર્યું. લોકોએ એમને કપડાં આપ્યાં. કોઈએ થોડા પૈસા આપ્યા. ઘરમાં ફરી થોડીક મૂડી ભેગી થઈ.

અને પછી... ચોર ફરી આવ્યો. ફરી એ જ રીતે ઘરનું તાળું તોડ્યું અને બા પાસે જે કંઈ હતું એ લઈને જતો રહ્યો.

આ વખતે તો આ વાત સાંભળતાં મારી સાથે આવેલા કાર્યકર્તાની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ.

મને એક ક્ષણ માટે વિચાર આવ્યો, ચોર કદાચ બા કરતાં વધુ જરૂરિયાતવાળો હશે? કે પછી એ નિષ્ઠુર હશે.

શકીનાબાની જિંદગી આમેય બહુ એકલી. વર્ષો પહેલાં એમના પતિએ એમના દીકરાને પોતાની પાસે લઈ એમને તલાક આપી દીધા.  ત્યારથી ત્રણ ભાઈઓ અને એમના મા  સાથે તેઓ પિયરમાં રહ્યાં.

પણ હવે... મા નથી. ત્રણેય ભાઈ પણ આ દુનિયામાં નથી.

બધા ચાલ્યા ગયા. એકલા શકીનાબા જ રહી ગયાં. મેં એમને પૂછ્યું, “બા, અમે તમને દર મહિને રાશન આપીએ છીએ, એનાથી તમને નિરાંત થાય છે?” બા મારી સામે જોઈને બોલ્યાં, “અલ્લાહ તમને બહુ બરકત આપે. તમને ઘણું આપે. મને ઘણી હાશ છે.”

“બા, તમારા ઘરનું તળિયું બરાબર કરાવીએ? ચોસામાં આ માટીના તળિયામાં ગારો થતો હશે ને?”

બા કહે, “દિવાળી પર એક ભાઈએ કહ્યું છે કે હું તમને નાની ઓરડી બનાવી આપીશ. એ ન બનાવી આપે તો પછી તમે તળિયું કરાવી આપજો.”

બા બહુ સંતોષી. અમે કહ્યું, “બા એકાદ કબાટ આપીએ, જેમાં તમે તમારી નાની-મોટી મૂડી સુરક્ષિત મુકી શકો.” એમણે આ વાત સાંભળી સ્મિત કર્યું.

VSSM દ્વારા આવા જરૂરિયાતમંદ 815 વડીલોને દર મહિને રાશન પહોંચાડવાનું કરવામાં આવે.

આ કામમાં મારા કાર્યકર્તાઓનો ખૂબ મોટો ફાળો. તેઓ ગામેગામ ફરીને એવા લોકોને શોધે, જેઓ ખરેખર જરૂરિયાતવાળા છે એમની પાછળ એમને ટેકો કરનારુ કોઈ ઊભું નથી.

શકીનાબાને મળ્યા પછી ફરી એકવાર લાગ્યું, દાન હંમેશા મોટી રકમનું હોવું જરૂરી નથી.

ક્યારેક એક નાનકડી મદદ કોઈના જીવનની "હવે જીવશું કેમના" ની ચિંતા દૂર કરી દે.

તમારી નાની મદદ કોઈના ઘરમાં ફક્ત રાશન નહીં પહોંચાડે... પણ એમના ઘરમાં આખા મહિનાની નિરાંત પહોંચાડશે.

Mittal Patel meets Sakina banu

VSSM provides ration kit to Sakina banu

The current living condition of Sakina banu

Kaali Ma receives a ration kit every month under VSSM's Mavjat Karyakram initiative...

Mittal Patel meets Kaali Ma

God gave me a daughter, but for the last two years she has stopped calling me or even asking how I am. I had hoped that she would be my support in old age... but fate had something else in store for me.”

As soon as she said these words, tears welled up in the corners of the eyes of Kaali Ma, who lives in Ranasan village near Vijapur in Mehsana district.

It is hard to imagine that a daughter could do such a thing, isn't it? There are countless daughters in this world who lovingly care for their parents and brighten their twilight years. Unfortunately, Kaali Ma was not as fortunate.

Today, Kaali Ma lives all alone. Even during the scorching summer heat, she sits outside her house under a neem tree. When we asked, “Ma, why don’t you sit inside the house in such extreme heat?” she replied helplessly:

“There are two ceiling fans in the house, but both have stopped working. Rats have chewed through the electrical wiring. I don't have the money to repair them. It becomes unbearable inside, so I sit outside in the hot wind.”

What a difficult situation! She does not have enough money even to repair the wiring or fix a fan.

With the support of well-wishers associated with VSSM, we started providing Kaali Ma with monthly ration support three years ago. Since then, the regular supply of groceries has brought much-needed peace and security to her life.

Recalling her past struggles, Kaali Ma says:

“Earlier, life was very difficult. I never liked asking anyone for help. I tried to survive on the government old-age pension of ₹1,250 and 5 kilograms of grain, but it was never enough. Now, because you send ration every month, I can cook proper meals and eat with dignity.”

Whenever our volunteer Rizwan visits Kaali Ma to deliver her ration, her face lights up with the joy of meeting her own son. Recently, Rizwan was blessed with a baby boy. Delighted by the news, Kaali Ma took out ₹50 from her small savings and offered it as a traditional gift for the newborn.

When Rizwan politely refused, she affectionately replied:

“If my own son had been blessed with a son, wouldn’t I have given him something?”

Where blood relations turned away, a bond of genuine affection was formed.

There are many elderly people like Kaali Ma around us—abandoned and vulnerable, needing support and companionship in the later years of their lives.

For just ₹1,650, an elderly person’s monthly ration needs can be fully met. Until now, we have been delivering monthly ration kits to 750 elderly individuals. Following a recent survey by our field workers, we identified 50 more elderly people in need, bringing the total number of beneficiaries to 800.

₹1,650 is not a large amount. With your support, we can help many more vulnerable elders live with dignity and ensure that no one goes hungry in their old age.

Let us come together and bring warmth, dignity, and care to someone's twilight years.

 “ભગવાને એક દીકરી આપેલી પણ છેલ્લા બે વર્ષથી એણે ફોન કરવાનું કે મારી ખબર પૂછવાનું બંધ કરી દીધું. મને હતું કે, ઘડપણમાં દીકરી મારો સહારો બનશે... પણ કિસ્મતને કંઈક જુદું જ મંજૂર હતું.” આટલું કહેતા જ મહેસાણાના વિજાપુરના રણાસણગામમાં રહેતા કાળી માની આંખોના ખૂણા ભીના થઈ ગયા.

આપણને થાય કે કોઈ દીકરી આવું કરી શકે? માન્યામાં ન આવે ને? આ દુનિયામાં એવી કેટલીય દીકરીઓ છે જેમણે મા-બાપની સેવા કરી તેમનું ઘડપણ ઊજાળ્યું પણ કાળીમા આ બાબતમાં કમનસીબી રહ્યા.

કાળી મા આજે એકલા છે. ધગધગતી લૂ વાતી હોય તોય તેઓ ઘરની બહાર લીમડા નીચે ખાટલો ઢાળીને બેસી રહે. અમે પૂછ્યું, “મા, આટલી ગરમીમાં ઘરમાં કેમ નથી બેસતા?”

ત્યારે લાચારી સાથે એમણે જવાબ આપ્યો, “ઘરમાં બે-બે પંખા છે, પણ બેય બગડી ગયા છે. ઉંદરો ઘરમાં બહુ છે એમણે વાયરિંગ પણ કાપી નાખ્યા. ઘરમાં અકળામણ થાય એટલે બહાર લૂમાં બેસું છું.”

કેવી વિપદા! ખિસ્સામાં નવું વાયરિંગ કરાવવાના કે પંખો સરખો કરવાના પૈસા નથી.

VSSM સાથે સંકળાયેલા સ્વજનોની મદદથી કાળી માને ત્રણ વર્ષ પહેલા રાશન આપવાનું શરૂ કર્યું. દર મહિને નિયમિત રાશન મળતા હવે તેમના જીવને નિરાંત છે.

કાળી મા ભૂતકાળને યાદ કરતા કહે છે, “પહેલા બહુ ઓશિયાળું જીવવું પડતું. કોઈની પાસે માંગવા જવું ગમે નહીં. સરકારના વૃદ્ધ પેન્શનના ૧૨૫૦ રૂપિયા ને ૫ કિલો અનાજ મળે એમાં જિંદગી જીવવા કોશીશ કરતી, બહુ કાઠું પડતું. પણ હવે તમે લોકો દર મહિને રાશન મોકલો છો એટલે રૂપાળું રાંધીને જાતે ખાઈ લઉં છું.”

અમારા કાર્યકર રીઝવાન જ્યારે કાળી માને રાશન આપવા જાય, ત્યારે માના ચહેરા પર દીકરાને મળ્યા જેવો આનંદ હોય. હમણાં રીઝવાનના ઘરે દીકરાનો જન્મ થયો, કાળી માએ હરખાઈને પોતાના ગજવામાંથી ૫૦ રૂપિયા શુકનના આપ્યા! રીઝવાને ના પાડી તો એમણે વહાલથી કહ્યું, “મારો દીકરાને ઘેર દીકરો થયો હોત તો હું ન આપત?”

લોહીના સંબંધોએ મોં ફેરવ્યું ત્યાં આ આત્મીય સંબંધ બંધાયો.

કાળી મા જેવા અનેક નિરાધાર માવતરો આપણી આસપાસ છે, જેમને ઉંમરના આ પડાવે આપણા સાથ અને ટેકાની જરૂર છે.

માત્ર ₹1650 માં એક અસહાય વડીલનું આખા મહિનાનું જીવન સચવાઈ જાય છે. અત્યાર સુધી અમે આવા ૭૫૦ માવતરો સુધી દર મહિને રાશન પહોંચાડતા હતા. આ વર્ષે કાર્યકરોના સર્વે બાદ વધુ 50 જરૂરિયાતમંદ વડીલો આમાં ઉમેરાયા છે, જેથી હવે આ આંકડો 800 પર પહોંચ્યો છે.

1650 એ કાંઈ બહુ મોટી રકમ નથી તમે સૌ આમાં સહભાગી થશો તો આવા અનેક નિરાધાર માવતરોની આંતરડી ઠારવાનું કરી શકીશું.મદદ માટે GPay - 9909049893 કરવા વિનંતી.

“ચાલો, સાથે મળીને કોઈકના ઘડપણને હૂંફ આપીએ.”

Mittal Patel with Kaali Ma and VSSM coordinatore 
Rizwan Sheikh

The living condition of Kaali Ma

VSSM gives ration kit to Kaali Ma every month

VSSM helps destitute elderly like Hira Ba with ration kit...

Mittal Patel meets Hira ba

Hirama had two young sons. They got married, and daughters-in-law came into the family. Hirama thought that in the twilight years of her life, she would finally find some peace and comfort. But fate struck cruelly—both of her young sons passed away before her eyes.

Life now became a burden for Hirama. Her body had stopped supporting her, and even arranging food became a daily struggle. Yet hunger does not wait. With no other choice, she began walking through the village with the support of a stick, asking people for wheat, rice, or lentils just to fill her empty stomach.

When Rizwanbhai, a volunteer from our organization, met her in Ranasan village of Mehsana district, Hirama was returning home after seeking alms from the villagers. Opening the cloth bag hanging from her shoulder, she showed the wheat, rice, and lentils she had collected and said,

"Who likes to beg at this age? And that too, by knocking on every doorstep in the village! But what else can I do?"

We started providing her with monthly ration support, freeing her from the need to beg. But a different kind of burden began weighing on her heart.

She said,"You people are doing such a noble deed. God listens to people like you. Please pray to Him to take me away soon. I eat the food you provide, but surely I am indebted for it, am I not? I cannot repay this debt in this lifetime. To repay it, I may have to return to this world in my next birth."

Our country is a land of values and self-respect. Here, a poor person may be helpless because of circumstances, but the values flowing through their blood are never poor. Even in death, they find it difficult to live off another's generosity. Unearned grain pricks their conscience. Hearing Hirama speak about repaying this “debt,” the word khameer (strength of character and dignity) naturally came to mind.

Holding her trembling, wrinkled hands affectionately, I said,

"Ba, there is no debt. If we carry pride or a sense of ownership over giving, then all service loses its true meaning. Whatever we do, we offer it to Lord Krishna. Once everything is surrendered at His feet, where does any debt remain? The receiver is He, the giver is He—we are merely intermediaries in the transaction."

But Hirama was very tired. After enduring the harsh blows of life and witnessing the deaths of her young sons, her spirit had been deeply wounded. More than food, she now longed for freedom from the bonds of this worldly existence.

Seeing the pain in her heart, I was reminded of the poet Kag Bapu's lines:

""કાગ" એવા અવસર આપજે, જ્યારે જાય આ પાંજરું છૂટી;

બીજી આશા બધીય આ જગતની, જાય જડમૂળથી તૂટી.."

When all hopes in life fade away, the soul begins to yearn for the refuge of the Divine. Hirama, too, now waits for that final resting place.

If we can spend a little time with such elders, listening to them and offering them comfort, it can mean more to them than we can imagine.

હીરામાને બે જુવાનજોધ દીકરા હતા, એમને પરણાવ્યા ને ઘરમાં વહુઓ આવી. હીરા માને એમ કે હવે જિંદગીની સમી સાંજે થોડી નિરાંત થઈ, ત્યાં તો કાળનો કારમો પંજો ત્રાટક્યો ને બંને જુવાન દીકરાઓ માની નજર સામે દુનિયા છોડીને ચાલ્યા ગયા.

હીરા મા માટે હવે જિંદગી ભારરૂપ બની ગઈ. શરીર કામ કરતું બંધ થયું, ખાવા-પીવાની મોકાણ ઊભી થઈ. પણ પેટ તો સમય થાય એટલે ભાડુ માંગે. નાછૂટકે હીરામા લાકડીના ટેકે આખાય ગામમાં ફરીને કોકની પાસે ઘઉં, ચોખા કે દાળ માંગીને પેટનો ખાડો પૂરવા માંડ્યા.   જ્યારે અમારી સંસ્થાના કાર્યકર રીઝવાભાઈ બાને મહેસાણાના રણાસણગામમાંki મળ્યા ત્યારે હીરા મા ગામમાંથી માંગીને ઘરે પાછા ફરી રહ્યા હતા.   એમના ખભે લટકતી ભિક્ષાની થેલી ખોલીને બાએ ભીક્ષામાં માંગી આણેલા ઘઉં, ચોખા ને દાળ બતાવતા કહેલું, “ઉંમરના આ પડાવે માંગવું કોને ગમે? એ પણ આખા ગામના ઉંબરા ખૂંદીને! પણ શું કરુ?”

અમે એમને રાશન આપવાનું શરૂ કર્યું, એમને યાચનાવૃત્તિમાંથી મુક્તિ મળી, પણ હીરા માના મન પર એક જુદો જ પવિત્ર ભાર વર્તાવા માંડ્યો.   એમણે કહ્યું, "તમે આટલું પુણ્યનું કામ કરો છો, ભગવાન તમારું સાંભળે. તમે પ્રાર્થના કરો ને કે ભગવાન અહીંથી મને ઝટ લઈ જાય! આ તમે આપો છો એ ખાવું છું, પણ મારા માથે એનું ઋણ તો ખરું ને? આ ઋણ આ જન્મે તો નહીં ચુકવી શકું, પણ આવતા જન્મે એને ચુકવવા મારે અહીંયા પાછું આવવું પડશે ને?"

આપણો દેશ એ સંસ્કાર ને ખુમારીનો દેશ. અહીં ગરીબ માણસ કદાચ નસીબનો લાચાર હોઈ શકે, પણ એના લોહીના સંસ્કાર ક્યારેય ગરીબ નથી હોતા.   એ મરી જાય પણ કોઈનું ઓશિયાળું ખાવાનું પચાવી શકતો નથી. મફતનું ધાન એના કાળજાને ખૂંચે છે. હીરામાના મુખેથી 'ઋણ' ચુકવવાની આ વાત સાંભળીને ખરુ 'ખમીર' એવું અનાયાસે બોલાઈ ગયું.

મેં એમના ધ્રૂજતા, કરચલીવાળા હાથને પકડીને વ્હાલથી કહ્યું, "બા, કોઈનુંય ઋણ નથી. જો આપવાનો કે નિમિત્ત બનવાનો અહંકાર કે ભાર રાખીએ, તો કરેલી બધીયે સેવા એળે જાય. અમે જે કરીએ એ બધું 'કૃષ્ણાર્પણ'.   બધું એ ઠાકરના ચરણોમાં ધરી દઈએ, પછી ઋણના બંધન ક્યાં રહે? લેનારોય એ ને દેનારોય એ, આપણે તો માત્ર વચલા ગાળાના વહેવારિયા!"

પણ બા બહુ થાક્યા હતા. સંસારના કારમા ઘા સહન કરીને, જુવાનજોધ દીકરાઓની નનામીઓ જોઈને એ જીવ હવે ભીતરથી સાવ ભાંગી ચૂક્યો હતો. એમને હવે અનાજ કરતાંય આ સંસારના બંધનોમાંથી મુક્તિ જોઈતી હતી.  એમના મનની પીડા જોઈને કવિ કાગબાપુની પંક્તિઓ યાદ આવી,

"કાગ" એવા અવસર આપજે, જ્યારે જાય આ પાંજરું છૂટી;

બીજી આશા બધીય આ જગતની, જાય જડમૂળથી તૂટી.

જ્યારે જિંદગીની બધી આશા તૂટી જાય ત્યારે જીવ પરમાત્માના શરણની ઝંખના કરે. હીરા મા પણ હવે એ જ આખરી વિસામાની રાહ જોઈને બેઠા છે. આવા માવતરોની પાસે બે ઘડી બેસી એમને હાશકારો આપવાનું કરીએ તો ઘણું...

Hira ba gives blessings to Mittal Patel

Mittal Patel meets Hira Ba in Ranasan village of Mehsana
district

Hira ba receives ration kit every month under VSSM's
mavjat karyakram

VSSM Brings Smiles After the Floods...

Mittal Patel with the nomadic communities

These utensils you have given us… we did not receive this many even at the time of my wedding. A saucer and kettle for tea, a rolling pin, a grater, a water pot, plates, bowls, cooking pots — what all should I count? With this, someone could start a completely new household. You have given us so much… May God bless you and everyone who contributed to this work…”

These heartfelt words were spoken by Shardaba, who had come from Achhuva village. Though she is much older in age, she affectionately tells me, “You are my sister.”

The floods of 2025 caused massive destruction in the border regions of Gujarat, especially in many villages of Banaskantha, Patan, and Kutch. During that time, we delivered ration supplies to more than 2,000 families. In some places, ration kits had to be distributed twice. Families taking shelter in schools received great relief from this support.

However, once the floodwaters receded and people reopened their homes, many discovered that the water had broken through the back walls of their houses and swept away their belongings. In other places, water remained stagnant for days, ruining household items. Many families were left without even basic utensils to cook food.

While sharing the pain and hardships they endured during the floods, tears welled up in the eyes of many.

We identified such families and decided to provide them with utensil kits. The distribution took place at the agricultural market in Vav. Seeing the utensils, many families emotionally remarked, “You have filled our mameru (a traditional gift given to a daughter from her maternal family).”

This work became possible with the support of many well-wishers associated with VSSM. We were merely instruments in this effort, but the real joy was in seeing so many loved ones come together in response to a single call for help.

The floods of 2015, 2017, and 2025 have repeatedly caused devastation to these families. Because of this, we have been thinking about relocating them from low-lying areas to safer, elevated land. Respected Bhagwanbhai (Kaka) Panchal discussed this matter with our Honorable Chief Minister Bhupendrabhai Patel, and discussions were also held with the Collector of the Vav–Tharad district. A proposal has already been submitted in the first phase to allot plots on higher ground to around 150 families. Details of more families will also be submitted soon.

If the government provides land to these families, then through the support of well-wishers associated with the organization, we will also help in constructing homes for them. We will continue striving to ensure that the plots are allotted as quickly as possible.

Our greatest happiness lies in being able to bring smiles back to the faces of these families.

We placed the utensil kits in front of the families rather than directly handing them over one by one, because we did not want it to feel like charity being imposed upon them.”

આ તમેં જે વાહણો(વાસણો) આલ્યા એવા તો મારા લગન ટાણે પૂરતમોય નતા મલ્યા. ચા પીવા રકેબી, કીટલી, ઓરસિયો, વેલણ, કોક ખોડવું હોય તો ખોડણી, પોણી ભરવા બેડું, થાળી, વાટકો, તપેલી. ચેટલું ગણાવું? આ કોકન્ નવું રહોડુ ચાલુ કરવું હોય તો થઈ જાય. એટલું તમે આલ્યું.. ભગવોન તમારુ ન આ બધુ દેવાવાળા બધોનું ખૂબ હારુ કર..."

આછુવાથી આવેલા શારદાબાએ ભાવથી આ કહ્યું.. શારદાબા ઉંમરમાં બહુ મોટા પણ મને કે, "તુ મારી બેનપણી."

2025માં આવેલા પૂરે ગુજરાતના સરહદી વિસ્તારો એટલે કે બનાસકાંઠા, પાટણ અને કચ્છના ઘણા ગામોમાં ભારે તારાજી સર્જી. એ વખતે અમે 2000 થી વધારે પરિવારોને રાશન પહોંચાડ્યું. કેટલીક જગ્યાએ તો બે વખત રાશન આપ્યું. નિશાળમાં આશરો લઈને બેઠેલા પરિવારોને એનાથી ઘણી રાહત થઈ. 

પણ પૂરના પાણી ઓસર્યા પછી ઘર ખોલ્યા તો ક્યાંક પાણી ઘરની પછીત તોડીને ઘરનો સામાન લઈને વહી ગયેલાનુું આ પરિવારોએ જોયું. તો ક્યાંક દિવસો સુધી પાણી ભરાયેલા રહ્યા એના કારણે સામાન બગડી ગયાનું થયું. ઘણા પાસે રાંધવા સરખા વાસણો પણ ન રહ્યા. 

પૂર વખતે જે પીડા વેઠી એની વાતો કરતા કરતા ઘણાની આંખોના ખૂણા ભીના થયા.     

અમે આવા પરિવારોને શોધી તેમને વાસણ આપવાનું કર્યું. વાસણ આપવાનું કાર્ય વાવના ખેતીવાડી માર્કેટમાં કર્યું. એ વખતે હાજર પરિવારોમાંથી ઘણાએ વાસણ જોઈને, "આ તો તમે મામેરુ ભર્યું" એવું કહ્યું. 

VSSM સાથે સંકળાયેલા અનેક સ્વજનોની મદદથી આ કાર્ય સંભવ બન્યું. અમે તો આમાં નિમિત્ત હતા. પણ આનંદ એક હાકલ પાડી ને ઘણા પ્રિયજનો સાથે આવ્યા એનો..

2015,2017 અને 2025 એમ સળંગ પૂરના પાણી આ પરિવારોને નુકશાન કરી રહ્યા છે. આવામાં એમને નીચાણવાળી જગ્યામાંથી ઊંચાણવાળી જગ્યામાં લઈ જવાનું કરવાનું વિચાર્યું. આપણા મુખ્યમંત્રી શ્રી ભુપેન્દ્રભાઈ પટેલ સાથે આદરણીય ભગવાનભાઈ(કાકા) પંચાલે વાત કરી સાથે વાવ-થરાદ જિલ્લાના કલેક્ટર શ્રી સાથે પણ આ બાબતે વાત થઈ. અંદાજે 150 પરિવારોની ઊંચાણવાળી જગ્યામાં પ્લોટ આપવાની દરખાસ્ત તૈયાર કરીને પ્રથમ તબક્કામાં આપી છે. હજુ પણ બીજા પરિવારોની વિગતો આપીશું.

આ પરિવારોને સરકાર જગ્યા આપશે તો મકાન બાંધવામાં સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા સ્વજનો મારફત મદદ કરીશું અને પ્લોટ ઝટ મળે એ માટે અમે મથીશું પણ ખરા. 

અમને આનંદ આ પરિવારોના મોંઢા પર સ્મીત લાવી શક્યાનો...                                                                        

 વાસણની કીટ અમે પરિવારો સામે મુકી.. આમ આપણે લઈને એમને આપીયે એવું કરવું ગમે નહીં. વાસણની કીટ અમે પરિવારો સામે મુકી.. આમ આપણે લઈને એમને આપીયે એવું કરવું ગમે નહીં.  

VSSM helped the families by giving utensils kits

Mittal Patel with the nomadic communities

Bhardva Village: Struggling Amid Floods and Loss...

Bhardva village in Banaskantha… a village very close to the border. The impact of the recent floods is very visible here. Dead animals are seen in many places… When there is water all around, and even for drinking water people have to struggle, what could be worse than this?

બનાસકાંઠાનું ભરડવા ગામ... બોર્ડરથી બહું જ નજીકનું ગામ. આવેલા પૂરની અસર આ ગામમાં બહું જ વધારે દેખાઈ. ઠેર ઠેર મૃત પ્રાણીઓ... જ્યાં ચારે બાજુ પાણી પણ પીવાના પાણી માટે પણ વલખવું પડે આથી વધુ ખરાબ શું હોય?? 

Flood affected areas

Banaskantha Flood

Banaskantha flood

Banaskantha Flood

We pray that God may make us instrumental in the well-being of many more elderly destitutes under VSSM's Mavjat initiative...

Mittal Patel meets Pravinabaa and her son Jaydip 

We saw boards reading “Rangilu Rajkot” (Colorful Rajkot) displayed in manyplaces across the city. Reading them engulfs our hearts with joy.

In this colorful Rajkot, our volunteer Kanubhai took us to the home of Pravinabaa. The house was neat and clean, but there lingered an air of heaviness within. Pravinabaa lives there with her son, Jaydeep.

Jaydeep is differently abled. Pravinabaa is his stepmother, but she loves him immensely. She said, “When I first came into this home after marriage, Jaydeep used to release his excrement and urine in his bed and rumpled them. But with patience, I taught him everything. These days, he is my support.”

Her worry, however, is what will happen to Jaydeep after she is gone. An unspoken fear lingers in her heart. She said, “After I pass away, people may place him in the Ashram. I am afraid of how he will survive there.”

While speaking about herself and Jaydeep, her eyes kept welling up with tears. We told her, “Baa, don’t bother. God leads everybody to the proper desired path.”

She replied, “I have deep faith in Him. It is He who has sent you. Otherwise, I am no longer able to manage. I was worried about food, but now that you are here, I have no longer any worries.” Every month, we provide Pravinabaa and Jaydeep with enough groceries so they can eat well.

The government provides her with a pension, which allows her to buy vegetables and milk. However, due to health problems, her monthly medicines cost about 400–500 rupees. She said, “Please do something about this, if you can.” Yet, there was no trace of lust in her asking for or demanding more or extra.

We keep providing comforts to elders like her and other families with the help of the well-wishers associated with VSSM. Every month, groceries are provided to more than 750 older, senior citizens. We pray that God may make us instrumental in the well-being of many more!!

રંગીલુ રાજકોટ એવા બોર્ડ રાજકોટ સીટીની વચમાં ઘણી જગ્યાએ મારેલા જોયા. આનંદ થાય આ વાંચીને. આ રંગીલા રોજકોટમાં અમારા કાર્યકર કનુભાઈ અમને પ્રવિણાબાના ઘરે લઈ ગયા. સાફસુથરુ ઘર પણ ઘરમાં એક ઉદાસીનતા.

પ્રવિણાબા અને એમનો દિકરો જયદીપ એમાં રહે.જયદીપભાઈ દિવ્યાંગ. પ્રવિણાબા એમના નવી મા. પણ બાને જયદીપભાઈ પર ભારે પ્રેમ. બા કહે, “લગ્ન કરીને મને લાવ્યા ત્યારે તો જયદીપ ગોદડામાં ઝાડો, પેશાબ કરી નાખે ને પાછો એને ફેંદી નાખે. પણ મે ધીરજથી એને બધુ શીખવ્યુ. હાલ મારો એ આશરો.”

બાને ચિંતા એમના ગયા પછી જયદીપભાઈની. એ કહે, “મારા ગયા પછી આને કોઈ આશ્રમમાં લોકો મુકી આવશે. ત્યાં એને કેમ ફાવશે?.” બાની આંખો પોતાની ને જયદીપભાઈની વાત કરતા કરતા વારે વારે ભીની થઈ જતી. અમે કહ્યું, “બા ચિંતા ન કરો. ઈશ્વર સૌ માટે રસ્તા કરે.” બાએ કહ્યું, “એનો ભરોષો ભારે. એણે જ તમને મોકલ્યા. નહીં તો મારાથી હવે કામ નથી થતું. ખાવા પીવાની ચિંતા હતી પણ તમે આવ્યા તે મને એ ચિંતા ટળી.” અમે દર મહિને બા અને જયદીપભાઈ પેટ ભરીને ખાઈ શકે તેટલું રાશન આપીયે.

સરકાર એમને પેન્શન આપે તે એમાંથી શાક અને દૂધના પૈસા નીકળે. બા ને હવે તબીયતમાં કાંઈક તકલીફ છે તે મહિનાની 400 -500 ની દવા થાય છે. એમણે કહ્યું, “આનું કાંઈક થાય તો કરજો.” આમ માંગવાની કે વધારે કશું આપી દો એવી ભાવના બાની જરાય નહીં. આવા વડિલોને – પરિવારોને સાતા આપવાનું કાર્ય VSSM સાથે સંકળાયેલા સ્વજનો મારફત કરીએ. દર મહિને 750થી વધુ બા-દાદાઓને રાશન આપવાનું કરી રહ્યા છીએ. ઈશ્વર અનેકોના શુભમાં નિમિત્ત બનાવે તેવી પ્રાર્થના...

Mittal Patel shares heartfelt moment with Pravinabaa

Mittal Patel listens to Ptavinabaa and meets Jaydip

Mittal Patel meets Pravinabaa and jaydip to whom vssm
gives monthly ration kit

VSSM became instrumental in providing ration and feed to the elderly like Mani Baa...

Maniba gives blessings to Mittal Patel

 "I don’t go to anyone’s house. I just take care of my household and worship God by singing hymns (Bhajans).”

“Do you know how to sing Bhajan?”

“Yes.”

“Then sing a nice Bhajan for us.”

So, 'Mani Baa' from Surendranagar sang: “Where did old age come from, if the ears cannot hear and the eyes cannot see?”

Baa once had a large family, but Mother Nature had different plans. Two of her sons died when they were fifteen years old. Another son got married, but his kidney failed, and he too passed away. Her brother also left this world after her sons.

How does a family living on labor manage to sustain themselves? Neighbors sometime provide Mani Baa with food. She says, “Modi sends 1,200. That helps a little bit.”

At first, I didn’t understand what she meant by “Modi’s 1,200.” Then I realized she was referring to the Prime Minister.

She has a home, but it is supported by rough wooden beams on the inside. The wooden ceiling is infested with termites, which fall on her while she sleeps in her bed at night. You cannot discern these issues when observing her house from the outside, but they become apparent once you see the interior.

If ManiBaa receives her monthly ration, she would not have to rely on her neighbors for food. One senior living nearby, who receives monthly rations from us, shared this information with our activist, Harshadbhai.

Afterwards, Harshadbhai met with ManiBaa and learned about her situation. He began providing her with monthly rations. She told him, "Now I can prepare my own meals. Previously, they would come and give me food at their convenience. Now, I don’t have to wait for them."

We also plan to build a small house for her, complete with a toilet and bathroom. With the help of the respected Kishorebhai Patel, we will construct Baa's home in the style of KUSH Home, in memory of our dear friend Kushalbhai.

We are proud to be instrumental in providing monthly rations to 700 destitute seniors and are also involved in building homes for 1,751 families. We feel blessed that we can contribute to such meaningful work, and we express our gratitude to all who support this selfless endeavor.

“હું કોઈના ઘીરે નો જાવું. મારુ ઘર હંભાળું ને ભગવાનનું ભજન કરુ.”

“ભજન આવડે?”

“હા”

“તો એક સરસ ભજન અમને પણ સંભળાવો”

ને સુરેન્દ્રનગરના મણી બાએ ઘડપણ ક્યાંથી આવ્યું ઘડપણ, કાને સંભળાય નહીં આંખે દેખાય નહીં ગાયું. બા નો પરિવાર એક વખત ભર્યો ભાદર્યો હતો. પણ કુદરતને કાંઈક જુદું મંજુર હતું. બે દિકરા પંદર -પંદર વર્ષના થયા ત્યારે ગુજરી ગયા ને એક દિકરો પરણાવ્યો પણ એની કિડની ફેઈલ થઈ ને એ પણ દુનિયા છોડી ગયો. દિકરાઓ પછી કાકા પણ ગયા. 

મજૂરી પર નભનાર પરિવાર પાસે બચત તો ક્યાં હોય જેના પર નભાય?

આડોશી પાડોશી મણીબાને ખાવાનું આપે ને મણીબા કહે એમ, “મોદી 1200 આલે તે એના પર હખડ ડખળ હાલે”

પહેલા તો મોદીના 1200? મને સમજાયું નહીં. પછી ખ્યાલ આવ્યો વડાપ્રધાનની વાત કરે છે.

એમની પાસે ઘર ખરુ પણ અંદર ટેકા ઊભા કરેલા. લાકડાની પીઢો એમાં ઊધઈ થઈ ગઈ છે તે બા રાતના ખાટલામાં સુતા હોય તો ઉધઈ ખરે. ઘર બહારથી જોઈએ તો આ બધો ખ્યાલ ન આવે પણ અંદરથી જોઈએ ત્યારે ખ્યાલ આવે. 

આવા મણીબા ને દર મહિનાનું રાશન મળી જાય તો એમને પડોશીઓની ઓશિયાળી ન રહે. એવું એમની નજીકમાં રહેતા અને અમે જેમને દર મહિને રાશન આપતા અમારા એક માવતરે અમારા કાર્યકર હર્ષદભાઈને કહ્યું. 

એ પછી હર્ષદભાઈ મણીબાને મળ્યા. સમગ્ર સ્થિતિ જાણી અને દર મહિને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. રાશન મળવાથી બાને નિરાંત થઈ. એમણે કહે, “હવે જાતે બનાવીને ખાઉં છું. પહેલા પડોશી એમના ટાઈમે આપવા આવતા હવે મારે એમની રાહ નથી જોવી પડતી.”

આવા બાનું નાનકડુ ઘર ટોયલેટ, બાથરૃમ સાથેનું બંધાય તે પણ કરીશું. આદરણીય કિશોરભાઈ પટેલની મદદથી પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં કુશ હોમના રૃપમાં બાનું ઘર બાંધીશું.

700 નિરાધાર માવતરોને દર મહિને રાશન આપવામાં નિમિત્ત બનીએ. સાથે 1751 પરિવારોના ઘર બાંધવામાં પણ નિમિત્ત થયા. આવા શુભકાર્યોમાં ઈશ્વર નિમિત્ત બનાવે છે એનો રાજીપો.. ને આ કાર્યમાં મદદ કરનાર સૌ પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા.

#mittalpatel #vssm #mavjat #seniorcitizen #explorepage #gujarat #surendranagar #emotions #humanright

Mittal Patel and vssm coordinator Harshadbhai visits 
Maniba's shanty

Mittal Patel meets Maniba in surendranagar

The current living condition of Maniba

VSSM helps destitute elderly like Chamankaka with ration and also builts home for him...

Mittal Patel meets Chamankaka in his new home

Chaman Kaka, who was struggling with hard breathing, had finally found peace in his own home. In his youth, Kaka used to clear mango orchards and, during the mango season, worked as a farm laborer. But now, old age had come. Now, nothing could be done about the past.

At that moment, when I had to leave from my village, I remembered Chaman Kaka, and we arrived at his house in Aajol. My daughter was with me. Kaka was very happy to see both of us. He thought for a moment about what to give my daughter, then walked around the house and courtyard. Finally, he came back with a small pot and said, "Take this. For your daughter."

"What is this?"

"Peanuts."

"You keep it, Kaka, and you enjoy it."

But Kaka insisted and, in the end, fetched a small sack, filled it with peanuts, and then found peace.

Chaman Kaka’s old age passes peacefully. To ensure that no one suffers from loneliness or deprivation, we provide ration support to him every month. This brings him comfort. He cooks for himself.

His house, which was in a dilapidated state, was repaired with the help of our friend Shri Dr. Aleem Adatia  Bhai. Kaka says, "Now, I don't have to worry about thatched roofs. And with my two hands, I can comfortably live by singing the praises of God."

This relief reaches the heart of Chaman Kaka. Hearing this, the efforts we have made seem worthwhile.

There are about 600 such elderly destitute who are helpless. We provide ration to them every month. You can also participate in such service activities. If you become a caretaker for any elderly, we can reach even more people in need.

સખત શ્વાસ ચડતા ચમનકાકાને નિરાંત પોતાનું પાક્કુ ઘર થયાની હતી. જુવાનીમાં કાકા આંબાની વાડી ઉઘેડ રાખતા, કેરીની સિઝન પતે

પછી ખેતમજૂરી કરતા. પણ હવે ઘડપણ આવ્યું. હવે આમાનું કશું થાય નહીં.

હમણાં એમના ગામ બાજુથી નીકળવાનું થયું ને ચમનકાકા યાદ આવ્યા ને અમે આજોલમાં આવેલા એમના ઘરે પહોંચ્યા. મારી સાથે મારી

દીકરી પણ હતી. કાકા અમને બેયન જોઈને રાજી રાજી. દીકરીને શું આપું એમ વિચારી એ ઘરમાં ને ઓશરીમાં આંટા માર્યા કરે. આખરે એક

કોથળી લઈને આવ્યા ને કહે, ‘આને લઈ જાવ. આ ભાણીબા માટે.’

‘શું છે?’

‘ફોફા(મગફળી)’

‘તમે રાખો, તમે ખાજો કાકા’

પણ કાકા માને શાના છેવટે એક નાનકડુ ઝબલુ મંગાવી એમાં મગફળી લીધી પછી કાકાને નિરાંત થઈ.

ચમનકાકાનું ઘડપણ નિરાંતે પસાર થાય, કોઈની ઓશિયાળી વેઠવી ન પડે માટે અમે દર મહિને રાશન આપીએ. કાકાને એનાથી

હાશ છે. એ જાતે રસોઈ બનાવી લે છે.

ઘર જર્જરીત હતું તે અમારા અલીમભાઈની મદદથી એ બંધાયું. કાકા કહે, ‘હવે છાપરુ હોચ કરવાની રોમાયણ નહીં. ને બે ટંક

ભગવોનનો ભજતો ભજતો રૃપાળુ હાથેથી રોધીન ખવું સુ ન આરામ કરુ સુ..’

ચમનકાકાના હૃદયને પહોંચેલી આ ટાઢક. આ સાંભળીને કરેલા કાર્યો લેખે લાગ્યાનું લાગે.

આવા 600 બા દાદાઓ જેઓ નિરાધાર છે એમને અમે દર મહિને રાશન આપીએ. તમે પણ આવા સેવાકાર્યોમાં સહભાગી થઈ

શકો. કોઈ બા કે દાદાના તમે પાલક થાવ તો આપણે આવા જરૃરિયાતવાળા વધારે લોકો સુધી પહોંચી શકીએ.

#mittalpatel #vssm #gandhinagar #HumanRights #unconditional #love

Chamakaka gives peanuts to Mittal Patel 

Chamankaka was happy to see Mittal Patel at his new home

Mittal Patel along with her daughter visits Chamankaka

We hope that by being instruments for good, we can bring about lasting change for many families like this one...

A Disabled Couple with four children living in an
unimaginable condition

 I had the opportunity to meet a family living in conditions that are almost unimaginable.

In the village of Odhwa, Patan, a disabled couple with four children live in very poor condition. The husband and wife are both in such a condition that they can't take care of themselves, let alone their children.

The teachers at the village’s primary school, especially the headmaster, are very compassionate. Knowing the family’s situation, they make sure that the family’s daughter, who attends the school, is provided with lunch. They also send large containers filled with food for the entire family to eat.

Not everyone understands the condition of this family. However, the government’s health team visits the family frequently for checkups. The Sarpanch (village head) has also personally visited them. When he asked what they had cooked, the eldest daughter, who is in the 8th grade, replied, "Vegetables and roti (flatbread)." But there was no sign of cooking in the house. Upon closer inspection, it was found that they had only eaten flour mixed with water.

The Sarpanch immediately arranged for groceries, but the situation was heartbreaking.

They have a small shanty, but during the monsoon, water fills the entire hut. The floor is raw, and the walls have holes. The family requested that the house be built in a higher area, so the water doesn’t enter. They called us with this request.

They said, "We don't need all the help. The village has its responsibility, and they will do their part, but if you take the lead, this family can be saved."

When we went to Patan, we visited Odhwa and met the family. The husband and wife couldn't speak, but the eldest daughter shared a lot.

With the help of the respected Kishor Uncle, we will build a house for them. Kishorbhai Patel, in memory of the dear Kushbhai, helps build homes for families like these, and we will build a house for this family too.

We will also provide ration supplies so that they can eat every month. As for cooking, their mother has now come to stay with them and will take care of it.

We also brought the children to our hostel. Some villagers said that while it’s good they are learning, staying with us would at least ensure they have enough to eat.

Seeing families living in such unimaginable conditions is heart-wrenching. We hope that by being instruments for good, we can bring about lasting change for many families like this one.

માન્યામાં ન આવે એવી સ્થિતિમાં જીવતા પરિવારને મળવાનું થયું. 

પાટણનું ઓઢવા ને એની સીમમાં દિવ્યાંગ પતિ પત્ની ચાર સંતાનો સાથે રહે. પતિ પત્નીને પોતાનું પણ ભાન નહીં. આવામાં એ બાળકોને તો શું સાચવે?

ગામની પ્રાથમિકશાળાના શિક્ષકો, આચાર્ય ખુબ લાગણીવાળા. આ પરિવારની સ્થિતિ જાણે એટલે મધ્યાહન ભોજન આ પરિવારની દીકરી જે શાળામાં ભણે એને જમાડે ને મોટી બરણી ભરીને ઘરે લઈ જવા પણ આપે.. જેથી આખો પરિવાર ખાઈ શકે.

સીમમાં રહેતા આ પરિવારની સ્થિતિનો ખ્યાલ બધાને નહીં. પણ સરકારની આરોગ્ય ટીમ બેનની તપાસ માટે અવાર નવાર જાય. સરપંચશ્રી ભલા એમણે પણ આ પરિવારની મુલાકાત લીધી. ખાવા શું રાંધ્યું એ સવાલ જ્યારે એમણે પુછ્યો તો મોટી દીકરી જે ધો.8માં ભણે એણે કહ્યું, શાક, રોટલા. પણ ઘરમાં ક્યાંય રાંધ્યાના એંધાણ નહોતા. જાતે તપાસ કરી તો ખ્યાલ આવ્યો કે લોટ પલાળીને પીધો છે..

એ પછી એમણે તુરત કરિયાણું મોકલ્યું. પણ સ્થિતિ જોઈને જીવ બળ્યો. 

ઓરડી બાંધેલી પણ ચોમાસામાં આખી ઓરડીમાં પાણી ભરાય. તળિયું કાચુ, પતરામાં બાકોરા. ઊંચાણવાળા  વિસ્તારમાં ઘર બંધાય તો સારુ એવી ભાવના સાથે એમણે અમને ફોન કર્યો.

એમણે કહ્યું, અમને બધી મદદ નથી જોઈતી.ગામની પણ ફરજ છે એ પણ કરશે પણ તમે આગેવાની લેશો તો આ પરિવાર સચવાઈ જશે. 

પાટણ જવાનું થયું એ વેળા ઓઢવા ગયા. પરિવારને મળ્યા. પતિ પત્ની તો શું વાત કરે. પણ મોટી દીકરીએ ઘણું કહ્યું. 

ઘર બાંધવાનું આદરણીય કિશોરઅંકલની મદદથી કરીશું. પ્રિય કુશભાઈની સ્મૃતિમાં કિશોરભાઈ પટેલ આવા પરિવારોના ઘર બાંધવામાં મદદ કરે. તો આ પરિવારનું ઘર પણ બાંધીશું.

રાશનની મદદ પણ કરીશું જેથી દર મહિને એ ખાઈ શકે. રસોઈ બનાવવાનો સવાલ હતો પણ બહેનના મા હવે એમની સાથે રહેવા આવ્યા છે તો એ રાંધી દેશે..

ને બાળકોને અમે અમારી હોસ્ટેલમાં લઈ આવ્યા. ગામના કેટલાક લોકોએ કહ્યું, ભણે તો સારુ પણ તમારા ત્યાં રહેશે તો પેટ ભરીને ખાવા મળશે તોય ઘણું..

અક્લપનીય સ્થિતિમાં જીવતા આવા પરિવારોને જોઈને જીવ બળે. બસ સૌના શુભમાં નિમિત્ત બની શકીએ તો ઘણું એવું સતત થાય.... 

આવા પરિવારોને રાશન આપવામાં તમે નિમિત્ત બની શકો એ માટે  9099936013 પર 11 થી 6માં સંપર્ક કરી શકો...

The village Sarpanch personally visited them and
helped them with groceries

Mittal Patel meets these family

Family used to eat flour mixed with water.

With the help from our well-wishers, Elderly destitute receives sweets during Diwali Festival...

600 elderly receives ration kit with the help of VSSM

 

"How to celebrate Diwali? Kaka and Dharmashikaka said, 'We don't have such conveniences. We like sweets, but we don't have the money to buy them. So, we make jaggery water and prepare small puris (called Suwaliya), which we call our sweet.'

Listening to this, my eyes filled with tears.

We provide monthly rations to 600 elderly destitute like Dharmashikaka. We also want their Diwali to be better. So, every year for Diwali, we give all the relatives sweets, jaggery, ghee, suji, whole wheat flour, gram flour, and also extra oil so they can prepare the sweets they like.

This year, many well-wishers helped with the task of giving sweets, and I am grateful to all of them.

With your help, you’ve not only made your own Diwali brighter, but you’ve also made the Diwali of these relatives shine. I thank you all for this.

Wishing everyone a sparkling Diwali.

To the 600 elderly people and to all those who are part of the many service activities through VSSM, I express my heartfelt gratitude. Wishing all of you a very happy Diwali.

May God bless you with great happiness, and may this happiness enable you to share joy with others, is my prayer.

Once again, warm Diwali wishes to all of you!"

દિવાળી કેવી રીતે ઊજવો કાકા ને ધરમશીકાકાએ કહ્યું, અમારી પાસે ક્યાં એવી સગવડ. મીઠાઈ ગમે ખરી પણ ખરીદવા પૈસા નહીં. એટલે અમે તો ગોળનું પાણી બનાવી એમાં સુવાળીઓ(પુરી) બનાવી હોય એને બોળી દઈએ. એ અમારી મીઠાઈ..

સાંભળીને આંખો ભીની થઈ ગઈ..

ધરમશીકાકા જેવા 600 માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીયે. તેમની દિવાળી સુધરે એ પણ જોવાનું. એટલે દર વર્ષે દિવાળી નિમિત્તે તમામ માવતરોને મીઠાઈ, ગોળ, ઘી, સોજી, ઘઉંનો જાડો લોટ, ચણાનો લોટો અને દર મહિને આપીયે એના કરતા તેલ વધારે આપીયે જેથી એ એમને ગમતી મીઠાઈ બનાવી શકે...

આ વર્ષે મીઠાઈ આપવાના કાર્યમાં અનેક સ્વજનોએ મદદ કરી એ સૌની આભારી છું.

તમે તમારી દિવાળીની સાથે સાથે આ માવતરોની દિવાળી પણ ઝગમતી કરી એનો રાજીપો..

સૌને દિવાળીની ઝગમગતી શુભેચ્છા....

600 માવતરો અને VSSM થકી થતા અનેક સેવા કાર્યોમાં નિમિત્ત બનનારા આપ સૌ સ્વજનો પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા.. ને તમને સૌ દિવાળીની શુભેચ્છા..

ઈશ્વર તમને ખુબ સુખ આપે ને એ સુખ તમે હરખભેર અન્યોને વહેંચી શકો એવી સમજણ પણ આપે તેવી પ્રાર્થના.... 

ફરી એક વાર દિવાળીની ઢગલો શુભેચ્છાઓ...

VSSM's mavjat intiative helps Elderly destitute to get
monthly ration kit

Under VSSM's mavjat initiative elderly people receives
monthly ration kit

Under VSSM's mavjat intiative elderly people receives
monthly ration kit

We express our gratitude to our well-wishers who helped us provide ration kit to Daria Ba, and we bow to Kishor uncle for assisting in building her home...

Mittal Patel meets Daria Ba in Amodard village

Sunil, our worker from Vadodara, showed our driver Darshan the way to Amodard village, saying we were going to meet Daria Ba. We arrived at the Rathodiya Faliya in the village. The car stopped outside the Faliya, and we walked to Daria Ba's home.

Though we called it a home, whether to refer to it as such was questionable. Daria Ba was seated amidst the decay of her surroundings, her frail body barely visible. At first glance, it resembled the vision of hell.

One of her sons is mentally challenged. He wanders off but eventually returns to Daria Ba for food. Daria Ba survives with the help of her neighbors, who occasionally provide her with sustenance.

Realizing the situation, we started providing rations every month. The kind neighbors also bring firewood, enabling her to cook.

Food and drink seemed to be a distant luxury, but seeing the condition of the hut where she lives... words fail to capture the despair.

On the day we visited, it was unbearably hot. It was hard to imagine Ba living in such heat.

Even going to the toilet or bathroom was a huge struggle.

Given the situation, we decided to build her a small house. Our Kishor uncle (Kishorbhai Patel) helped with this. In memory of our dear Kushalbhai, we decided to prepare this new home and started the construction.

We express our gratitude to those who helped us provide rations to Daria Ba, and we bow to Kishor uncle for assisting in building her home.

Imagining the comfort Ba will find in this house is difficult. Just thinking about the monsoon and the conditions she endured is unsettling.

It’s a blessing to be a part of bringing relief to the lives of so many individuals.

You can also join in such efforts. You can help... For assistance, please contact 90999-36013 between 11 AM and 6 PM.

આપણે દરિયા બાને મળવા જવાનું છે એમ કહીને વડોદરના અમારા કાર્યકર સુનિલે અમારા સારથી દર્શનને આમોદરદ ગામનો રસ્તો બતાવ્યો. ગામના રાઠોડિયા ફળિયામાં અમે પહોંચ્યા. ગાડી ફળિયા બહાર ઊભી રહી ને અમે ચાલતા દરિયાના ઘરે પહોંચ્યા. 

ઘર તો અમે બોલીયે પણ ઘર કહેવું કે કેમ એ સવાલ. કંતાનની આડાશોમાં જીર્ણ દેહધારી બા બેઠેલા. આંખે ઝાંખપ. પ્રથમ નજરે નર્કની કલ્પના આપણે કરીએ તેવું નર્ક જ જણાયું.

એમનો એક દિકરો માનસીક વિકલાંગ. એ ગમે ત્યાં ભટકે પણ ટાણુ થાય એટલે દરિયા બા પાસે ખાવા આવે. દરિયા બાને આડોશી પાડોશી વધેલું ઘટેલું આપે ને એ જીવે.

સ્થિતિ ખ્યાલ આવતા અમે દર મહિને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. પડોશીઓ સારા તે બળતણ  લાવી આપે એનાથી એમનો ચૂલો સળગે. 

ખાવા પીવાનું તો જાણે હખ થઈ ગયું. પણ એ જ્યાં રહે તે ઝૂંપડાની દશા જોઈને તો... ઘડિક તો શું બોલવું સમજાય નહીં.

જે દિવસે મળવા ગયા તે દિવસે સખત તાપ હતો. સહન ન થઈ શકે એવી ગરમીમાં બા રહે..

ટોયલેટ - બાથરૃમ જવાની પણ ભયંકર તકલીફ. 

સ્થિતિ જોઈને નાનકડુ ઘર કરવાનું નક્કી કર્યું. ને એ માટે મદદ કરી અમારા કિશોર અંકલે(કિશોરભાઈ પટેલ). પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશ હોમ તૈયાર કરવાનું નક્કી કર્યું ને એનું બાંધકામ પણ શરૃ કર્યું...

દરિયા બાને રાશન આપવામાં નિમિત્ત બનનાર સ્વજનોના અમે આભારી સાથે ઘર બનાવવામાં મદદ કરનાર કિશોર અંકલને પ્રણામ..

આ ઘરમાં બાને કેવી સાતા મળશે એની કલ્પના કરવી પણ મુશ્કેલ. ચોમાસુ તો એ જે સ્થિતિમાં રહેતા ત્યાં કેવું જતું હશે એ વિચારીને કમકમા આવી જાય..

આવા અનેક વ્યક્તિઓના જીવનને સાતા આપવામાં નિમિત્ત બન્યાનો રાજીપો. 

તમે સૌ પણ આવા કાર્યોમાં જોડાઈ શકો. મદદ કરી શકો... મદદ માટે 90999-36013 પર 11 થી 6માં સંપર્ક કરવા વિનંતી.

#MittalPatel #humanrights #support #socialwork #gujarat #viral

Mittal Patel visits Daria Ba and looking at her condition
we decided to build her a small house

The current living condition of Daria Ba

VSSM's well-wisher Kishorbhai from USA helped
Daria Ba to build her home

Ongoing construction of Daria BA's new home