Help Us Educate the Future...

Nomadic children at our Pansar Hostel

 With faith, we carry out many service activities. When society supports these efforts, everything becomes possible.

Today, once again, we request your help for children’s education.

When we started the hostel, I remember a relative telling us,

“Do you realize how big the expense is to educate so many children?”

At that time, our reply was simple:

“We will work hard. God will also support this effort. And as the saying goes, a good beginning is never left incomplete.”

Even your smallest contribution is invaluable to us for building a brighter future for these children.

શ્રદ્ધા સાથે અમે અનેક સેવાકાર્યો કરીએ.. સમાજ પણ એમાં સહયોગ કરે એટલે બધુ થાય.

આજે ફરી એકવાર બાળકોના ભણતરમાં મદદ માટે વિનંતી.

જ્યારે હોસ્ટેલ શરૃ કરી ત્યારે મને યાદ છે અમારા એક સ્વજને કહેલું, "આટલા બધા બાળકોને ભણાવે તે આનો ખર્ચ કેટલો મોટો આવે ખ્યાલ છે તને?"

એ વખતે અમને કહેલું, "અમે મહેનત કરીશું. ઈશ્વર પણ આ કાર્યમાં મદદ કરશે વળી આપણે ત્યાં કહેવત છે ને આદર્યા અધુરા નથી રહેતા."

મદદ માટે Gpay - 9909049893 કરવા વિનંતી. 

તમે આપેલી નાનકડી મદદ પણ અમારા માટે અમૂલ્ય છે.

વધારે વિગત માટે 9099936019, 9099936013 પર 10 થી 6માં સપર્ક કરી શકાશે..

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Bhardva Village: Struggling Amid Floods and Loss...

Bhardva village in Banaskantha… a village very close to the border. The impact of the recent floods is very visible here. Dead animals are seen in many places… When there is water all around, and even for drinking water people have to struggle, what could be worse than this?

બનાસકાંઠાનું ભરડવા ગામ... બોર્ડરથી બહું જ નજીકનું ગામ. આવેલા પૂરની અસર આ ગામમાં બહું જ વધારે દેખાઈ. ઠેર ઠેર મૃત પ્રાણીઓ... જ્યાં ચારે બાજુ પાણી પણ પીવાના પાણી માટે પણ વલખવું પડે આથી વધુ ખરાબ શું હોય?? 

Flood affected areas

Banaskantha Flood

Banaskantha flood

Banaskantha Flood

VSSM’s Efforts Secure Land Rights for 27 Families

Mittal Patel with the gadaliya families

A Ray of New Hope in Harbatiyali Village 🌱

In Harbatiyali village of Rajkot district, 27 Gadaliya families have faced the same struggle for generations—no land of their own, no permanent roof, and their children’s education remaining a distant dream. Living a nomadic life, these families have always endured instability and hardship.

Through years of dedicated effort, VSSM helped these families establish their identity by facilitating identity proofs for all, enabling them to access government schemes and their rightful entitlements. Today, with the support of the Honorable Chief Minister of Gujarat, all these families have finally received land ownership titles in their own names.

We are also grateful to the administrative machinery, without whose support this work would not have been possible. Now, the doors of education have opened for their children, and the dream of a permanent home is becoming a reality. This is not just a piece of land, but a strong foundation for a secure, dignified, and stable future— the first step toward a new beginning.

 हरबटीयाली गाँव में नई उम्मीदों की किरण 🌱

राजकोट ज़िले के हरबटीयाली गाँव में रहने वाले 27 गाडलिया परिवार पीढ़ियों से एक ही संघर्ष का सामना करते आए हैं — न अपनी ज़मीन, न पक्की छत, और बच्चों की पढ़ाई तो बस एक दूर का सपना। घुमंतू जीवन जीते हुए इन परिवारों ने हमेशा अस्थिरता और कठिनाइयों के बीच अपना जीवन बिताया।

VSSM ने वर्षों की मेहनत और प्रयास से इन परिवारों को उनकी पहचान दिलाई। सभी के लिए पहचान पत्र (Identity Proof) बनवाए, ताकि वे सरकारी योजनाओं और अपने अधिकारों से जुड़ सकें। और आज, गुजरात के माननीय मुख्यमंत्री के सहयोग से, इन सभी परिवारों को आखिरकार अपने नाम की ज़मीन का पट्टा मिला है।

हम वहीवट तंत्र के भी आभारी हैं, जिनके बिना यह काम अधूरा रह जाता। अब उनके बच्चों के लिए शिक्षा के द्वार खुल गए हैं, और स्थायी घर का सपना हक़ीक़त बनने जा रहा है। यह केवल ज़मीन का टुकड़ा नहीं, बल्कि सुरक्षित, सम्मानजनक और स्थिर भविष्य की मजबूत नींव है — एक नई शुरुआत की पहली सीढ़ी।

The current living condition of gadaliya families

The current living condition of gadaliya families

Mittal Patel meets gadaliya families of hadbatiyadi village

As we continue to read the teachings of Kabir Sahib, we begin to understand the true essence of life...

Mittal Patel

આદિ નામ પારસ અહૈ મન હૈ મૈલા લોહ,

પરસત હી કંચન ભયા છુટા બંધન મોહ.

The name of the Lord is like the touch of a divine stone (Paras); my mind is impure like iron. When touched by it, it turns into gold, and the bondage of attachment is broken.

The mind should constantly remember the Lord's name with understanding. Gradually, the mind becomes pure and calm, and when it becomes like gold, the experience of the divine happens instantly...

The ultimate goal is to detach oneself from attachment. The more one moves in that direction, the better it becomes...

It is difficult to be free from anger and attachment, but if we keep making constant efforts, perhaps by the end of our life, we can shed at least a little of it...

As we continue to read the teachings of Kabir Sahib, we begin to understand the true essence of life... The devotion to God should deepen, and one should strive to see the divine in everything, with God's grace and vision upon all. This is the prayer...

#mittalpatel #vssm

આદિ નામ પારસ અહૈ મન હૈ મૈલા લોહ,

પરસત હી કંચન ભયા છુટા બંધન મોહ.

મન પ્રભુ નામનું સ્મરણ સતત એ પણ એક સમજણ સાથે કરે. ધીમે ધીમે મન નિર્મળ અને શાંત થાય અને પછી કંચન જેવું થાય તો એને ઈશ્વરની અનુભૂતિ ઝટ થાય… 

સૌનો આખર પ્રયત્ન તો મોહમાંથી વિમુખ થવાનો.. એ તરફ પગરણ જેટલા ઝટ મંડાય એટલું સારું…

મુશ્કેલ છે કામ, ક્રોધ અને મોહમાંથી છૂટવું પણ પ્રયત્ન સતત કર્યા કરીએ તો કદાચ જીવનના અંત સુધીમાં થોડુંક તો છોડી જ શકીશું..

કબીર સાહેબને જેમ જેમ એમને વાંચતા જઈએ જીવનો સાચો મર્મ જાણે સમજતો જાય..

ઈશ્વર પ્રત્યેની ભક્તિ બસ ગાઢ બને ને સર્વમાં ઈશ્વરના દર્શન કરવા મથતા સૌ પર એની કૃપા દ્રષ્ટિ બની રહે એ પ્રાર્થના…

#mittalpatel #vssm

Mittal Patel at an event organized by Sports Journalist Association of Gujarat...

Mittal Patel addresses the audience at an event

 I studied while staying at the Sports Hostel. At that time, there weren’t as many competitions as there are today. In the few competitions that were held, if we participated and won, we would get a steel box or six steel glasses as a prize. But after 2005, the entire field of sports changed. The Khel Mahakumbh played a significant role in bringing about this transformation. Now, people are starting to take sports as a career. And it’s even more joyful to see daughters and sisters advancing in the field of sports.

Recently, the Sports Journalist Association of Gujarat organized a program to honor the sisters who have advanced in the field of sports. I had the opportunity to attend as a guest. The recognition of the girls who play with sportsmanship makes not only the players but also their families feel proud.

I would like to thank the association for organizing such a wonderful event. I also thank all the journalist friends, from Shaileshbhai to Tusharbhai, for including me in this program.

#MittalPatel

હું સ્પોર્ટ્સ હોસ્ટેલમાં રહીને ભણી. એ વખતે આજે થાય એટલી સ્પર્ધાઓ નહોતી થતી. ગણીગાંઠી સ્પર્ધામાં ભાગ અમે લઈએ ને જીતીએ તો સ્ટીલના ડબ્બા, છ સ્ટીલના ગ્લાસ ભેટ રૃપે મળતા.. પણ 2005 પછી રમત ગમત ક્ષેત્ર આખું બદલાયું. ખેલ મહાકુંભે પણ આ સકલ બદલવામાં મહત્વનો ભાગ ભજવ્યો. હવે તો લોકો રમતગમતને પોતાની કારકિર્દી તરીકે લેવા માંડ્યા છે. એમાંય દીકરીઓને - બહેનોને રમતગમત ક્ષેત્રે આગળ વધતી જોવું ત્યારે વધારે આનંદ થાય.

હણમાં સ્પોર્ટ્સ જર્નાલિસ્ટ એસોસિયેશન ઓફ ગુજરાત દ્વારા રમત ગમત ક્ષેત્રે આગળ  વધી રહેલી બહેનોના સન્માનનો કાર્યક્રમ આયોજિત કરવામાં આવ્યો. કાર્યક્રમમાં મહેમાન તરીકે જવાનું થયું. ખેલદીલી પૂર્વક રમતી બહેનોના સન્માનથી ખેલાડી પોતે અને તેનો પરિવાર પણ રાજી થાય.

આવા સરસ ઉપક્રમ માટે એસોસિએશનનો આભાર માનવો ઘટે. મને પણ આ કાર્યક્રમનો હિસ્સો બનાવી તે માટે શૈલેષભાઈ થી લઈને તુષારભાઈ સૌ પત્રકાર મિત્રોનો આભાર...

#MittalPatel

Mittal Patel at an event organized by  
the Sports Journalist Association

Sports Journalist Association of Gujarat organized a program
to honor the players who have advanced in the field of sports

Mittal Patel handed award to one of the sports person

Teamwork is essential for the success of any task...

Mittal Patel and VSSM team members during training

Teamwork is essential for the success of any task. A person can accomplish limited work alone, but together as a team, one can overcome the most difficult challenges. When we started working with wandering communities in 2006, there was no such team. The strong team and VSSM were established in 2010.

Even though there were ups and downs in the team, whenever it was needed, the whole team stood together like a wall and worked. Our team has grown a lot today. This team sets its goals every year and works hard to achieve them.

Each member of the team is trained from time to time. There is a lot to learn in this training. Continuous training and setting goals, along with the efforts needed to achieve them, is something that the respected Shri Pratulbhai Shroff constantly guides us on. In fact, his life and success teach us so much.

His financial support in the work of  VSSM is also immense. With his help and guidance, today VSSM has reached great heights, for which we are deeply grateful to Shri Pratulbhai.

The importance of sports in building strong teamwork is immense. The KRSF team teaches the spirit of strong teamwork through sports as well. Thank you, KRSF.

ટીમવર્ક કોઈ પણ કાર્યની સફળતા માટે ખુબ જરૃરી.

વ્યક્તિ એકલું મર્યાદીત કામ કરી શકે પણ ટીમ સાથે મળીને એ મુશ્કેલમાં મુશ્કેલ લાગતા પડાવ પાર કરી શકે. વિચરતા સમુદાયો સાથે 2006માં કામ શરૃ કર્યું ત્યારે એવી ટીમ નહોતી. મજબૂત ટીમ અને VSSM બેયની સ્થાપના 2010થી થઈ. 

ટીમમાં ચડાવ ઉતારો આવ્યા કરે છતાં જ્યાં જરૃર પડી ત્યાં ટીમ આખી ભીંતની જેમ સાથે ઊભી રહીને કામ કરે.

અમારી ટીમ પણ આજે ઘણી મોટી થઈ. આ ટીમ દર વર્ષે પોતાના લક્ષ નિર્ધારીત કરે અને આ લક્ષને પુરા કરવા મથે.

ટીમના દરેક વ્યક્તિની વખતો વખત તાલીમ થાય. આ તાલીમમાં શીખવાનું ઘણું. સતત તાલીમ અને લક્ષ નિર્ધારીત કરી એને પહોંચવા કેવા પ્રયત્નો કરવા જોઈએ એ બાબતે આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ સતત માર્ગદર્શન કરે.  આમ તો એમના જીવનનો, સફળતાનો નિચોડ અમને શીખવે..

VSSM ના કામોમાં એમનો આર્થિક સહયોગ પણ એટલો જ મોટો. આમ મદદ અને માર્ગદર્શનથી આજે VSSM એક ઊંચાઈ પર પહોંચ્યું છે જે માટે અમે પ્રતુલભાઈના આભારી છીએ. 

મજબૂત ટીમવર્ક માટે રમતોનું મહત્વ ઘણું. KRSF ની ટીમ રમતો થકી પણ મજબૂત ટીમવર્કની ભાવના શીખવે.. આભાર KRSF

VSSM team

VSSM team during training

Respected Shri Pratulbhai Shroff constantly guides us 

KRSF team teaches us strong teamwork through
sports games

KRSF teaches the spirit of strong teamwork thorugh sports 
games

VSSM team played different sports games during training 

KRSF teaches the spirit of strong teamwork through sports
games

Mittal Patel playing games with VSSM team members

Mittal Patel with VSSM team members

We hope that by being instruments for good, we can bring about lasting change for many families like this one...

A Disabled Couple with four children living in an
unimaginable condition

 I had the opportunity to meet a family living in conditions that are almost unimaginable.

In the village of Odhwa, Patan, a disabled couple with four children live in very poor condition. The husband and wife are both in such a condition that they can't take care of themselves, let alone their children.

The teachers at the village’s primary school, especially the headmaster, are very compassionate. Knowing the family’s situation, they make sure that the family’s daughter, who attends the school, is provided with lunch. They also send large containers filled with food for the entire family to eat.

Not everyone understands the condition of this family. However, the government’s health team visits the family frequently for checkups. The Sarpanch (village head) has also personally visited them. When he asked what they had cooked, the eldest daughter, who is in the 8th grade, replied, "Vegetables and roti (flatbread)." But there was no sign of cooking in the house. Upon closer inspection, it was found that they had only eaten flour mixed with water.

The Sarpanch immediately arranged for groceries, but the situation was heartbreaking.

They have a small shanty, but during the monsoon, water fills the entire hut. The floor is raw, and the walls have holes. The family requested that the house be built in a higher area, so the water doesn’t enter. They called us with this request.

They said, "We don't need all the help. The village has its responsibility, and they will do their part, but if you take the lead, this family can be saved."

When we went to Patan, we visited Odhwa and met the family. The husband and wife couldn't speak, but the eldest daughter shared a lot.

With the help of the respected Kishor Uncle, we will build a house for them. Kishorbhai Patel, in memory of the dear Kushbhai, helps build homes for families like these, and we will build a house for this family too.

We will also provide ration supplies so that they can eat every month. As for cooking, their mother has now come to stay with them and will take care of it.

We also brought the children to our hostel. Some villagers said that while it’s good they are learning, staying with us would at least ensure they have enough to eat.

Seeing families living in such unimaginable conditions is heart-wrenching. We hope that by being instruments for good, we can bring about lasting change for many families like this one.

માન્યામાં ન આવે એવી સ્થિતિમાં જીવતા પરિવારને મળવાનું થયું. 

પાટણનું ઓઢવા ને એની સીમમાં દિવ્યાંગ પતિ પત્ની ચાર સંતાનો સાથે રહે. પતિ પત્નીને પોતાનું પણ ભાન નહીં. આવામાં એ બાળકોને તો શું સાચવે?

ગામની પ્રાથમિકશાળાના શિક્ષકો, આચાર્ય ખુબ લાગણીવાળા. આ પરિવારની સ્થિતિ જાણે એટલે મધ્યાહન ભોજન આ પરિવારની દીકરી જે શાળામાં ભણે એને જમાડે ને મોટી બરણી ભરીને ઘરે લઈ જવા પણ આપે.. જેથી આખો પરિવાર ખાઈ શકે.

સીમમાં રહેતા આ પરિવારની સ્થિતિનો ખ્યાલ બધાને નહીં. પણ સરકારની આરોગ્ય ટીમ બેનની તપાસ માટે અવાર નવાર જાય. સરપંચશ્રી ભલા એમણે પણ આ પરિવારની મુલાકાત લીધી. ખાવા શું રાંધ્યું એ સવાલ જ્યારે એમણે પુછ્યો તો મોટી દીકરી જે ધો.8માં ભણે એણે કહ્યું, શાક, રોટલા. પણ ઘરમાં ક્યાંય રાંધ્યાના એંધાણ નહોતા. જાતે તપાસ કરી તો ખ્યાલ આવ્યો કે લોટ પલાળીને પીધો છે..

એ પછી એમણે તુરત કરિયાણું મોકલ્યું. પણ સ્થિતિ જોઈને જીવ બળ્યો. 

ઓરડી બાંધેલી પણ ચોમાસામાં આખી ઓરડીમાં પાણી ભરાય. તળિયું કાચુ, પતરામાં બાકોરા. ઊંચાણવાળા  વિસ્તારમાં ઘર બંધાય તો સારુ એવી ભાવના સાથે એમણે અમને ફોન કર્યો.

એમણે કહ્યું, અમને બધી મદદ નથી જોઈતી.ગામની પણ ફરજ છે એ પણ કરશે પણ તમે આગેવાની લેશો તો આ પરિવાર સચવાઈ જશે. 

પાટણ જવાનું થયું એ વેળા ઓઢવા ગયા. પરિવારને મળ્યા. પતિ પત્ની તો શું વાત કરે. પણ મોટી દીકરીએ ઘણું કહ્યું. 

ઘર બાંધવાનું આદરણીય કિશોરઅંકલની મદદથી કરીશું. પ્રિય કુશભાઈની સ્મૃતિમાં કિશોરભાઈ પટેલ આવા પરિવારોના ઘર બાંધવામાં મદદ કરે. તો આ પરિવારનું ઘર પણ બાંધીશું.

રાશનની મદદ પણ કરીશું જેથી દર મહિને એ ખાઈ શકે. રસોઈ બનાવવાનો સવાલ હતો પણ બહેનના મા હવે એમની સાથે રહેવા આવ્યા છે તો એ રાંધી દેશે..

ને બાળકોને અમે અમારી હોસ્ટેલમાં લઈ આવ્યા. ગામના કેટલાક લોકોએ કહ્યું, ભણે તો સારુ પણ તમારા ત્યાં રહેશે તો પેટ ભરીને ખાવા મળશે તોય ઘણું..

અક્લપનીય સ્થિતિમાં જીવતા આવા પરિવારોને જોઈને જીવ બળે. બસ સૌના શુભમાં નિમિત્ત બની શકીએ તો ઘણું એવું સતત થાય.... 

આવા પરિવારોને રાશન આપવામાં તમે નિમિત્ત બની શકો એ માટે  9099936013 પર 11 થી 6માં સંપર્ક કરી શકો...

The village Sarpanch personally visited them and
helped them with groceries

Mittal Patel meets these family

Family used to eat flour mixed with water.

VSSM shines through its workers like Naran , and such events bring honor...

VSSM Coordinator Naranbhai received the Van Pandit Award
from the Chief Minister of Gujarat

Naran... When he was small, he was called Naran, but now, as he has grown in experience and age, he is referred to as Naranbhai.

He completed his education and joined VSSM as a Bal Dost (child friend). At that time, VSSM was working on a small scale. In many settlements of nomadic communities, not a single child was attending school. Naran started his work as a Bal Dost in the Mira settlement in Diyodar.

His dedication to work is remarkable. Without limiting himself to Diyodar, he took on the responsibilities of working with nomadic communities throughout Banaskantha. A true team leader inspires others to rise alongside him. Gradually, Naranbhai established a strong team in Banaskantha that could diligently carry out the organization’s work. He continuously keeps this team united and active.

Alongside addressing the primary issues of nomadic communities, we also started water management projects and tree planting initiatives in North Gujarat. Naranbhai became the leader of these efforts.

Today, we have successfully planted over 1.2 million trees and deepened 300 ponds, all thanks to the entire team's efforts. However, the main responsibility was taken up by him.

This year, Naranbhai received the Van Pandit Award from the Chief Minister. It was a truly proud moment. Just like a peacock always dances with its feathers... VSSM shines through its workers, and such events bring honor.

Receiving recognition as a caretaker and maintainer of forests, we all felt grateful.

We wish Naranbhai continued success in life and hope he prepares a strong team at VSSM like himself... and may he receive many more awards like this one.

Naranbhai’s progress is significantly supported by the local team at VSSM, but the biggest contribution comes from his wife, Nayna, and their two children. They dedicated their time to Naranbhai, allowing this wonderful work for the livelihood of beings to happen. We are indebted to Naranbhai’s family.

Thank you, honorable Chief Minister, for recognizing a true gem... and best wishes for even greater achievements ahead.

#VSSM #NaranRaval #MittalPatel #VanPandit #Banaskantha

નારણ... નાનકડો હતો એટલે નારણ કહેતી પણ હવે એ કામમાં, અનુભવમાં ને ઉંમર બેયમાં મોટો થયો એટલે નારણભાઈ...

ભણવાનું પુરુ થયું ને VSSM માં બાલદોસ્ત તરીકે જોડાયો. ત્યારે VSSM નાના પાયે કામ કરે. વિચરતી જાતિઓની ઘણી વસાહતોમાંથી એક પણ બાળક નિશાળમાં ન જાય. આવી જ  દિયોદરમાં આવેલી મીર વસાહતમાં બાલદોસ્ત તરીકે એણે કાર્ય શરૃ કર્યું.

પણ કામ માટેની એની નિષ્ઠા ગજબ. દિયોદર પુરતી પોતાની જાતને સમિતિ ન રાખતા સમગ્ર બનાસકાંઠામાં વિચરતી જાતિઓના કાર્યો સંભાળ્યા.

સાચો ટીમ લીડર પોતાની સાથે અન્યોને પણ ઊભા કરે.  નારણ પણ ધીમે ધીમે નારણભાઈ થયો પોતાની સાથે સંસ્થાના કાર્યો નિષ્ઠાથી કરી શકે તેવી મજબૂત ટીમ બનાસકાંઠામાં ઊભી કરી. આ ટીમને એક તાંતણે બાંધી રાખી, તેને સતત દોડતી રાખવાનું કામ સતત કરે. 

વિચરતી જાતિઓના પ્રાથમિક પ્રશ્નોની સાથે સાથે ઉત્તર ગુજરાતમાં અમે જળ વ્યવસ્થાપનના કાર્યો અને વૃક્ષો વાવી ઉછેરવાનું શરૃ કર્યું.. નારણભાઈ આ કાર્યોનો આગેવાન થયો. 

આજે 12 લાખથી વધુ વૃક્ષો અને 300 તળાવો અમે ઊંડા કરી શક્યા. આમાં ટીમના તમામ કાર્યકરનો શ્રેય. પણ મુખ્ય જવાબદારી તો એણે ઉપાડી...

આવા અમારા નારણભાઈને મુખ્યમંત્રીના હસ્તે આ વર્ષનો વન પંડિત એવોર્ડ મળ્યો.. રાજી થવાય એવી જ ઘટના... મોર સદાય એના પીંછાથી રળિયામણો...VSSM પણ કાર્યકરોથી ઊજળું ને આવી ઘટનાઓ તો ગૌરવ આપે.

વન પંડિત - વનોનો રખેવાળ- વનોની જાળવણી કરનાર તરીકેનું સન્માન નારણભાઈને મળતા અમે સૌ ધન્યતા અનુભવીયે..

નારણભાઈને જીવનમાં આગળ વધવા ને પોતાની જેમ VSSM ની મોસમોટી ફોજ તૈયાર કરે તેવી શુભેચ્છા.... ને આવા અનેક પારિતોષિક પ્રાપ્ત કરે તેવી શુભકામના...

નારણભાઈની તરક્કીમાં VSSM ની સ્થાનીક ટીમનો ફાળો પણ મહત્વનો પણ સૌથી મોટો ફાળો એમની પત્ની નયનાનો ને બે બાળકોનો.. એમણે પોતાનો સમય નારણભાઈને આપ્યો એટલે જીવસૃષ્ટિ માટેનું મજાનું કાર્ય થઈ શક્યું.. નારણભાઈના પરિવારના અમે ઋણી..

માનનીય મુખ્યમંત્રી નો આભાર તમે ખરા હીરાને પારખ્યો.... ફરી ટોપલા ભરીને શુભેચ્છા... 

#VSSM Naran Raval #MittalPatel #વનપંડિત #બનાસકાંઠા

VSSM’s Mittal Patel felicitated with 'Jambha Zala Service Honour' award…

Mittal Patel felicitated with Jambha Zala Sevice Honour

 

Respect & honour

As a mark of recognition for the work that one does for the society, there are organisations & people who invite & felicitate you. It feels nice. Someone is encouraging you to put in more effort. With every honour that one gets, there is a commensurate increase in responsibility.

At one time I used to enjoy such felicitations. But I do not really desire that any more. Perhaps we all reach this position in life.

However, I would like to talk about one very unique honour that I recently received.

In Botad District they honour those who are into social work with honour  "Jambha" as "Jambha Zala Service Honour"

Respected Shri Ravjibhai Gabani works as an officer in Sachivalaya.

He is a very kind hearted soul. In the name of his parents he instituted "Anju Narshi Award" about 10 years ago which is given to the one who does exemplary work in the field of literature especially in child literature. There are not many who do it & it is really commendable that Shri Ravjibhai & Gabani Family work in this area.

The programme was organised in Kundaldham in Botad. Various people in the field of literature & art were honoured. On behalf of VSSM family, I thank Ravjibhai & family of Jambha Zala for recognising our work. It only inspires us to work with greater dedication towards the causes we are pursuing.

In this felicitation function I got an opportunity to meet several dear & respected friends like Shri Arvindbhai Barot, Ramnikbhai Zapadia & Manohardada. My respect to all. I also met Shri Kaushikbhai , the whip of Vidhansabha ( State Assembly). He was kind enough to offer whatever help we may need. I am thankful to him & to Ravjibhai.

સન્માન..

તમે જે કાર્યો કરો તેને પોરસાવવા, સમાજમાં સૌનું શુભ થાય તે આશયથી કાર્ય કરતા જૂથ, વ્યક્તિઓ દ્વારા કરવામાં આવે.. સન્માન થાય તો હરખ થાય.. જાણે કોઈ પીઠ થાબડી હજુ વધારે કરોનું કહેતા હોય એમ લાગે.. 

અમે દરેક સન્માન સાથે જવાબદારી વધે એમ કહીએ..

જો કે એક સમય હતો જ્યારે સન્માન ખુબ ગમતા આજે હવે એવો મોહ નથી રહ્યો.. કદાચ જીવનમાં આ કક્ષાએ જ આપણે સૌને પહોંચવાનું..

પણ વાત કરવાની છે એક અનોખા સન્માનની.. જે હમણાં અમને મળ્યું. 

જામભા ઝાલા સેવા સન્માન.. બોટાદપંથકમાં સેવાના કાર્યો સાથે સંકળાયેલા જામભાના નામે આ સન્માન અપાય.

આદરણીય રવજીભાઈ ગાબાણી.. સચિવાલયમાં અધિકારી તરીકે ફરજ બજાવે.. 

એકદમ ઋજુ હૃદયના વ્યક્તિ.. એમના માતા પિતાના નામે એમણે અંજુ નરશી પારિતોષીક સાહિત્યક્ષેત્રમાં ઉત્તમ કરનારને આપવાનો ઉપક્રમ દસ વર્ષ પહેલાં શરૃ કર્યો. સાહિત્ય એમાંય બાલસાહિત્ય માટે આવું કામ કરનારા આજે દેશમાં ખુબ ઓછા એમાં રવજીભાઈ અને તેમનો ગાબાણી પરિવાર સતત આ માટે મથે તે વાત આનંદ આપનારી..

કાર્યક્રમ બોટાદના કુંડળધામમાં યોજાયો. સાહિત્ય અને કલા ક્ષેત્રે એમણે અનેક વ્યક્તિઓને સન્માનીત કર્યા. 

VSSM પરિવાર વતી રવજીભાઈ અને જામભા ઝાલાના પરિવારનો આભાર વ્યક્ત કરુ છું. ને દરેક સન્માન લેતી વખતે કહીએ કે સમાજ ઉત્કર્ષ માટે મથીયે એનાથીયે બણણા જોશથી મથીશુંનું વચન...

ફરીવાર આભાર...

અને હા આ સન્માન સમારોહમાં કેટલાક બહુ પ્રિય વ્યક્તિઓ પણ મળ્યા... આદરણીય અને વહાલા અરવીંદભાઈ બારોટ, રમણીકભાઈ ઝાપડિયા, મનોહરદાદા... સૌને પ્રણામ...

આદરણીય કૌશિકભાઈ વિધાનસભાના દંડક એ પણ મળ્યા એમણે પણ જ્યાં જરૃર પડે મને કહેજોનું કહ્યું... તેમનો પણ આભાર ને રવજીભાઈને પ્રણામ....

#vssm #MittalPatel Praful Pansheriya Ravji Gabani Arvind Barot Ramnik Zapadia

Mittal Patel with respected people in the field of literature and 
art

Mittal Patel with Shri Arvindbhai
Barot, Shri Ramnikbhai Zapadia
and Shri Manohardada

Mittal Patel with several dear and respected friends in 
felicitation ceremony

Lets all together build Shambhu's home...

Mittal Patel with Shambhu's teacher Parasbhai 
visits Shambhu's home

 "Shambhu studies in my school. However he remains absent most of the days. He remains present just 5-6 days in a month. I went to see Shambhu at his house to find out the reason why he remains absent. What I saw was shocking" Parasbhai is a sympathetic & sensitive teacher in a medium school in Gutal Village in Kheda District. What Parasbhai described made us go to Shambhu's house.

Shambhu's father expired when he was just 3 months old. He was running a tyre puncture repair shop. He had cancer & was detected at a very last stage and there was no time left to treat him. Shambhu's mother was young so her father in law got her remarried to another person.  It was decided that after the mother is settled she will take Shambhu with her. Unfortunately that did not happen as even his mother expired when Shambhu was just 1.5 years old. Shambhu became an orphan when only 1.5 years old.

When Shambhu's father was detected with cancer, Shambhu fell ill. It was detected that he suffered from a disease which reduced his protein levels. It would take a long time to treat this illness. Shambhu's grandparents both worked as labourers on the farm. With their earnings they barely managed to survive. Also they had to keep some cash handy because Shambhu required to be taken to the hospital all of a sudden. Sometimes he even had to be admitted to the hospital.  Financially they were in a very precarious situation. The old couple stayed in a temporary structure with just a shed in Gutal. No vehicles even can reach there. They kept some goats with them in the shed. The shed got dark even during the day. 

Someone told the grandfather to take Shambhu to a kidney hospital in Ahmedabad. Shambhu's treatment is ongoing at that hospital. It is free but there are expenses of travelling & food. The money was spent in food and there was no saving to build a proper home.

The Grandparents were more than 65 years old. They could not work but yet had to take care of Shambhu. Shambhu is now 14 years old. For another 4 years till he is 18 , the grandparents will have to take care & run around for Shambhu.

The grandparents badly wanted a concrete home. It was their desire for so many years. We decided to construct a house for them. Also helped him (Dada) set up some work which he could do without running around. He said that he can do the work of puncture repairs which his son used to do but he doesn't have money to buy equipment to start the puncture repair shop. We decided to help him for that too. Even Shambhu wants to work in the puncture repair shop. Amazing family. Quite contended.  We also helped in getting the "Antyodaya" card for the family. Now they get more food grains from the ration shop. Our colleague Rajnibhai & Mamlatdar Smt Jaiminiben helped in getting the "Antyodaya" Card without delay. We also decided to give them a food kit so that they do not have to worry about food.  Once Dada's puncture business is set he may not even need a food kit from us.

We do not like to ask the caste of the person whom we help. However after I saw Dada , I somehow felt that I knew him. So when I asked him his caste, he said " Baraiya". It reminded me of Pandit Ravishankar Maharaj. Panditji has worked a lot for Baraiyas. When we were leaving, Dada offered us some dried spices.  We refused, telling him to keep them so that they could be sold for some money. He said that this is for school children but for the last couple of days he could not go to school.

What can we say ? Dada doesn't have much to donate but out of whatever little he had he was magnanimous to give to the society. Salute to him for this wonderful attitude.

Many thanks to Parasbhai. He was Shambhu's favourite teacher. Parasbhai was a perfect example of how an ideal teacher should be. I will write more about him later. I am sure every school in the country would love to have a teacher like him. 

Kheda is very prosperous. Can we not build a home for Shambhu ? Just Rs 1.5 lakhs will build a home for him. Dada's dream will also come true. Lets all together build Shambhu's home.

ખેડા વાસીઓ જોગ.... 

'શંભુ મારી નિશાળમાં ભણે પણ એ મહિનામાં માંડ પાંચ સાત દિવસ હાજર રહી શકે. સતત ગેરહાજર રહેવાનું કારણ જાણવા હું શંભુના ઘરે ગયો ને જે જોયું એનાથી હલી જવાયું..'

પારસભાઈ ખેડાના ગુતાલની માધ્યમીકશાળાના એકદમ સંવેદનશીલ શિક્ષક. એમણે શંભુની  જે સ્થિતિ જોઈ એ અમને વર્ણવી ને અમે પહોંચ્યા શંભુના ઘરે.

શંભુ ત્રણ મહિનાનો હતો ત્યારે એના પિતા ગુજરી ગયા. ગામમાં એ ટાયર પંક્ચરની દુકાન ચલાવતા. એમને કેન્સર થયેલું પણ ખબર છેલ્લી ઘડીએ પડી. શંભુના દાદા કહે, 'કુદરતે એની સારવાર કરાવવાનો પણ વખત ન આપ્યો.'

શંભુની મા જુવાન એ આખી જિંદગી રંડાપો વેઠે એ શંભુના દાદાને ગમે એવું નહોતું. એમણે એને સમજાવીને બીજે વળાવી. પોતે પિતા તરીકે એનું કન્યાદાન કર્યું. વહુએ કહેલું કે, શંભુને એ એક વખત બધુ ગોઠવાઈ જશે પછી લઈ જશે. પણ એવું થયું નહીં. શંભુ દોઢેક વર્ષનો થયો હશે ત્યાં એની મા માંદગીમાં પટકાઈ પછી ઊભી જ ન થઈ.

આમ શંભુ મા-બાપ વગરનો થયો. 

શંભુના પિતા ગુજરી ગયા એ વખતે શંભુ ખુબ બિમાર પડ્યો. દવાખાને લઈ ગયા ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે એના શરીરમાંથી પ્રોટીન ઘટી જાય છે. વળી આ બિમારી લાંબી ચાલવાની. શંભુના દાદા અને દાદી બેય ખેતમજૂરી કરે. હખડડખળ ઘર ચાલે. એમાં શંભુને ગમે ત્યારે હોસ્પીટલ લઈને દોડવાનું થાય એટલે એ પૈસા સાથે જ રાખવા પડે. 

આર્થિક રીતે દાદા સાવ ઘસાઈ ગયા. હાલ એ છાપરાંમાં રહે. ગુતાલના કોઈ પરામાં એમનું આ છાપરુ.. વાહન પણ ત્યાં ન જાય. આ છાપરામાં દાદા થોડી બકરીઓ રાખે તે પણ બાંધેલી. આખુ છાપરુ સખત અંધારીયું. 

દાદા ને કોઈએ અમદાવાદ કીડની હોસ્પીટલમાં શંભુને લઈ જવા કહ્યું ને હાલ શંભુની ત્યાં સારવાર ચાલે. દર મહિને હોસ્પીટલ જવાનું. ક્યારેક દાખલ થવાનું પણ સ્થિતિ ગંભીર થાય તો કરવું પડે. 

સારવાર મફત થાય પણ ત્યાં જવા આવવાના ખર્ચા ને સારવાર પછી શંભુ લેવાઈ જાય તે એને થોડું સરખુ ખવડાવવું પણ પડે ને... આમાં બચત તો શક્ય જ નહોતી. એટલે ઘર પણ ન થયું. 

દાદા દાદીની ઉંમરેય 65 વર્ષથી વધુની થઈ. કામ થાય નહીં છતાં શંભુ માટે દોડવું પડે. 

શંભુ હાલ 14 વર્ષનો થયો.18 પછી એની સારવાર એ રીતે થશે કે પછી હોસ્પીટલના દોડા બંધ અથવા ઓછા થઈ જશે પણ ત્યાં સુધી દાદાના માથે ભાર..

દાદાની ઈચ્છા એક રૃમનું ઘર થાય એવી વર્ષોની. એમની સ્થિતિ જોઈને ઘર બાંધી આપવાનું તો નક્કી કર્યું જ. સાથે દાદા બેઠા બેઠા કાંઈ કામ આવડે તો એ કરવા મદદ કરીએનું પુછ્યું તો એમણે કહ્યું, 'ટાયર પંચરની દુકાન થઈ શકે. મારા દીકરો એ કરતો. એ મને ફાવે. પણ મારી પાસે એ શરૃ કરવા જે સાધનો લાવવા પડે એના પૈસા નથી.'

અમે એમાં પણ મદદ કરીશું.

શંભુને પણ મોટા થઈને ટાયર પંચરની દુકાન પર એના પિતા કામ કરતા એમ કરવું છે. 

ગજબ પરિવાર એકદમ સંતોષી.

આ પરિવારને અંત્યોદય કાર્ડ મળે તે માટે અમારા કાર્યકર રજનીભાઈએ નડિયાદ મામલતદાર શ્રી જૈમિનીબેનને વાત કરીને એમણે તુરત કાર્ડ કાઢી આપ્યું. હવે વધારે અનાજ મળશે. અમે પોતે પણ દર મહિને રાશનકીટ આપીશું જેથી એમને નિરાંત રહે. આમ તો ધંધો સેટ થઈ જશે પણ કદાચ અમારી કીટની એમને જરૃર નહીં રહે પણ ત્યાં સુધી કરીશું. 

આમ તો ક્યારેય કોઈ વ્યક્તિને એમની જાતિ પુછવી ગમે નહીં પણ કાકાને મળ્યા પછી જાણે ઘણા વખતથી ઓળખતી હોવું એ લાગ્યું. છેવટે પુછ્યું દાદા તમારી જ્ઞાતિ કઈ ને દાદાએ કહ્યું,  'બારૈયા..'

પૂ. રવીશંકર મહારાજ(દાદા) યાદ આવ્યા. દાદાએ બારૈયાઓ માટે ઘણું કામ કરેલું... અમે એની વાત કરી નીકળી રહ્યા હતા ત્યાં દાદાએ અમને રોક્યા ને કહ્યું,

 'કોકડીઓ લેતા જાવ..'

રાયણની સુકવણીને કોકડી કહે, મે કહ્યું, 'રાખો દાદા તમે વેચશો તો પૈસા મળશે..'

એમણે કહ્યું, 'અરે હોય કાંઈ આ તો નેહાળમાં છોકરાંઓ ખાય એ માટે સુકવેલી. મારે નેહાળ આપવા જવાનું છે પણ સમય નતો મળ્યો. આ બે ચાર દાડામાં આપી આઈશ.'

શું કહેવું?

દાદા બહુ મોટા દાન કરી શકે એવી મૂડી એમની પાસે નથી પણ જે છે એમાંથી એ સમાજને આપવાનું કરે. એમની આ ભાવનાને પ્રણામ કરવા ઘટે..

પારસભાઈનો ઘણો આભાર. શંભુના એ પસંદીદા શિક્ષક.. શિક્ષક કેવા હોવા જોઈએ એનું એ ઉત્તમ ઉ.દા.. એમના વિષે વિગતે ફરી ક્યારેક લખીશ. પણ દેશની દરેક શાળા આવા શિક્ષક ઈચ્છે છે એવું ચોક્કસ કહી શકાય. 

ખેડા બહુ પૈસાદાર વર્ગનો પંથક. શું આપણે શંભુનું ઘર બાંધવામાં મદદ ન કરી શકીએ?

દોઢ લાખ જેટલી રકમ ભેગી કરીએ તો શંભુ ઘરવાળો થઈ જાય. ને શંભુના દાદાનું સ્વપ્ન પણ પૂર્ણ થાય. 

તો ચાલો સાથે મળી પ્રયત્ન કરીએ.. 

#MittalPatel #vssm #shambhu #helpingpeople #kheda #gujarat  #ONGC

Shambhu with her grandparents at his home

Grandparents could not work
but yet had to take care of Shambhu

The current living condtion of Shambhu

Shambhu suffered from a disease which reduced
his protein levels

VSSM wants these women to become financially independent...

Mittal Patel meets Nomadic Women

As Hellen Keller said, “Alone we can do so little, but together we can do so much” same is valid with the collective strength of individuals of nomadic communities. Alone they are not equipped to tackle the challenges poverty and deprivation pose, but together, they can move mountains. The Saraniya women living in Narol have moved toward forming a collective.

The traditional occupation of the Saraniya men is to sharpen knives and tools. However, the profession has become obsolete and doesn’t earn them much. As a result, many of them have moved to another occupation.

The Saraniya women from Ahmebdabad’s Narol collect trash; early morning, with trash collecting bags on their shoulders, they set out to pick up plastic and other waste littered on the roadsides. It is a work they have learned over the years.

Collecting and lugging trash on shoulders is challenging and has its limitations. “If you loan us some money, we can buy a paddle rickshaw and cover a wider area and collect and lug more trash,” they proposed.

VSSM wants these women to become financially independent; beginning this year, we are in the process of bringing women together as collectives so that together they can start small ventures, work to resolve their issues, and we can provide the required support.

The women in Narol requested us to help them form a group and provide a paddle rickshaw to women members of the group. It was apparent we were to support such foresightedness. Some parents from the settlement also came up with the request to take their children to our hostel; in fact, some enthusiastic children brought their parents to our meeting place, “Didi, this is my mother; tell her to enroll me in your hostel!”

It has been years since I was in this settlement, yet people eagerly awaited my arrival.

Madhuben, our team member coordinating the activities in this settlement, is a dynamic lady. It can be exhausting to work with these groups, but Madhuben is patient with them, and even before these women do, she begins to dream on their behalf! It is an honor to have team members like Madhuben.

The Narol settlement needs many interventions, and we shall continue pushing efforts here; the families also need a good pucca home to lead a better quality of life.

I am grateful to respected Shri Pratulbhai Shroff (Dr. K. R. Shroff Foundation) for supporting our Human Rights endeavors; the funds help us reach our families and pull them out of this circle of poverty.

એકલો વ્યક્તિ એની મર્યાદામાં નિયત ધ્યેય સુધી પહોંચી શકે પણ જ્યારે એ જૂથ કે સંગઠનનો હિસ્સો બની જાય અને આ સંગઠનની દિશા નક્કી થઈ જાય તો પછી તો પુછવુ જ શું?

નારોલમાં રહેતા અમારા સરાણિયા બહેનોએ પણ સંગઠનની દિશામાં ડગ માંડ્યા.

આમ તો સરાણિયા પુરુષો  છરી -ચપ્પુની ધાર કાઢવાનું કામ કરે. એ એમનો પરંપરાગત વ્યવસાય. જો કે હવે એ વ્યવસાયમાં ઝાઝુ મળતર નથી એટલે ઘણાએ વ્યવસાય બદલ્યા પણ ખરા.

પણ નારોલ એટલે કે અમદાવાદ શહેરમાં રહેવાના કારણે આ સમુદાયની બહેનો ભંગાર, પ્લાસ્ટીક ભેગુ કરવાનું ઘણા વખતથી શીખી અને એ કામ એ કરે. એ માટે વહેલી સવારે એ ખભે કોથળો લઈને નીકળી પડે. 

ખભા પર ભંગાર વીણવાનું કામ કરતી આ બહેનોની જીંદગી બહુ હાડમારીવાળી. એમણે કહ્યું, લોનની સગવડ થાય તો અમે પેડલ રીક્ષા લઈએ તો પગે ચાલવાનું ઓછુ થાય ને ઘણો ભંગાર ભેગો કરી શકીએ.

અમારે તો આ બધાને બે પાંદડે કરવા જ છે. વળી આ વર્ષથી બહેનોના સંગઠન બનાવવું પણ અમે કરી રહ્યા છીએ. જેથી બહેનો એક જૂથમાં નાના મોટા વ્યવસાય કરતી થાય. તેમના પ્રશ્નોના સમાધાન પણ કરતી થાય ને અમે એમને ટેકો પણ કરી શકીએ.

નારોલમાં પણ બહેનોએ પોતાના જૂથો બનાવવા અમને નિમંત્રણ આપ્યું. ને જે બહેન જૂથ સાથે સંકળાય એને પેડલ રીક્ષા માટે લોન આપવા પણ એમણે વિનંતી કરી. આવી સરસ સમજણવાળી બહેનો હોય તો અમારે તો કામ કરવાનું જ હોય. એટલે લોન આપવાનું તો કરીશું જ.. સાથે વસાહતમાંથી પંદર વીસ બાળકો અમારી હોસ્ટેલમાં ભણવા મૂકવાનું પણ કેટલાક વાલીઓએ કહ્યું. જો કે વાલીઓ કહે તે પહેલા બાળકો એમના વાલીઓને અમારા સભા સ્થળે લઈ આવ્યા અને કહ્યું, દીદી આ મારી મા એને કહ્યો મને હોસ્ટેલમાં મુકે. મજાના ટબુ઼ડિયા..

ઘણા વર્ષે આ વસાહતમાં ગઈ પણ કાગડોળે સૌ રાહ જોતા હતા.

અમારા કાર્યકર મધુબહેન એકદમ બહાદુર બહેન. આ પરિવારો સાથે બેઠક એમાંય બહેનો સાથે કરીએ તો ગળાની દશા બેસી જાય. મૂળ બહેનોને બહુ બધુ બોલી લેવું હોય ને એટલે. આવામાં મધુબહેન ધીરજથી બધાને સમજાવે.. એમની આંખો આ બહેનો આગળ વધે તે સ્વપ્ન આ બહેનો જુએ એ પહેલા જોવા માંડે..

આવા કાર્યકર અમારી સાથે હોવાનું ગર્વ છે... 

નારોલની આ વસાહતમાં ઘણું કામ કરવાનું છે ને એ કરીશું.. ઘરના પણ પ્રશ્નો છે એ બધુયે ઉકેલીશું. આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ (ડો.કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશન) નો આભાર માનુ છું. એમણે આ પરિવારોના માનવ અધિકારના કાર્યો માટે અમને મદદ કરી.

#MittalPatel #vssm #womenempoweringwomen #womenentrepreneurs #women #education #educationmatters

Nomadic women of Narol settlement meets Mittal Patel

Mittal Patel discusess with nomadic women to resolve 
their issues

Mittal Patel meets nomadic women to resolve their issues

Mittal Patel with nomadic children 

Nomadic settlement meets Mittal Patel to provide them 
required support

Thank you, Ma, for calling me to Valod and giving me this memorable opportunity to talk/interact with the students, guests, and staff for a couple of hours....

Mittal Patel with Tarlaben Shah

Tarlaben Shah (I prefer calling her Ma) from Valod invited me to talk about my learnings and experiences at a study meet; obviously, I was going to grab this opportunity.

The occasion also promised to provide an opportunity to refresh the memories of the late Shri Babubhai Shah ( in whose memory the study meet was organized) for his support and help in enrolling the children of nomadic communities in various Ashram Shala’s across Gujarat.

The campus of Vedhchhi Pradesh Sewa Samiti at Valod is a sacred place for many like me; it ushers memories of extraordinary human beings like Naranbhai Desai and many more.

It is the place that inspired me to work for the welfare of sugarcane workers. South Gujarat is the region that has significantly contributed to shaping the work I do at present, and all the memories rushed back as I travelled to the area.

At 85 years, Tarlaben (Ma) is tremendously active (can put any of us at shame), even on social media. I meet her son Urvinbhai for the first time and meeting them all always brings so much exuberance and warmth, like meeting our own.

As it is always said, ‘we attract our tribe’ the nature of my work has made me part of a wonderful extended family.

Thank you, Ma, for calling me to Valod and giving me this memorable opportunity to talk/interact with the students, guests, and staff for a couple of hours.

તરલાબેન શાહ મને તો એમને માં કહેવાનું જ ગમે. એમનું કહેણ વાલોડથી આવ્યું. વાંચન શિબીરમાં અનુભવોની વાત કરવાનું. 

તક ઝડપી લીધી. આમ પણ જેના સ્મરણમાં આ શિબીર યોજાય તે સ્વ. બાબુભાઈ શાહે વિચરતી જાતિઓના કલ્યાણનું કાર્ય શરૃ કર્યું તે વખતે આ સમુદાયના બાળકોને વિવિધ આશ્રમશાળાઓમાં દાખલ કરવામાં ઘણી મદદ કરેલી. એટલે એ યાદો પણ તાજી થવાની.

વેડછી પ્રદેશ સેવા સમિતી - વાલોડનું પરીસર જ કેવું પવિત્ર. નારણભાઈ દેસાઈથી લઈને અન્ય કેટલાય મહાનુભાવોની યાદ આવી જાય. 

શેરડીકામદારોએ મને સેવાકાર્યો કરવા માટે પ્રેરી એમ હું ચોક્કસ કહીશ. એમ એક રીતે દક્ષીણ ગુજરાતનો ફાળો આજે જે કાર્યો કરી રહી છું તેમાં ઘણો.. વાલોડ જતા એ બધુ પાછુ તાદૃશ્ય થયું.

ખુબ વહાલા તરલાબહેન (માં) 85 વર્ષની વયે યુવાનોને શરમાવે એવા પ્રવૃત. એમને જોઈને જ મજા પડી જાય. સોસિયલ મિડીયામાં પણ એ જબરા એક્ટીવ. એમના દિકરા ઉર્વીનભાઈને પહેલીવાર મળી પણ મજા પડી. બહુ પોતિકા લાગે આ બધા જ.

સેવાકાર્યો સાથે સંકળાવાના લીધે એક નોખો પરિવાર મને મળ્યો. અલબત રચાઈ ગયો એમ કહુ તો ચાલે.. 

આભાર માં તમે મને વાલોડ તેડાવી એ માટે ને મને સળંગ બે કલાક વિદ્યાર્થીઓ તેમજ અન્ય મહેમાનો, ત્યાંના કર્મચારીઓ સાથે વાતો કરવાની મજા પડી. 

#MittalPatel #vssm #guestspeaker #surat #lecture #motivationalspeaker #quotes

Tarlaben Shah sharing her experience with Mittal Patel

Mittal Patel invited to talk about her learnings and
experiences at a study meet

Mittal Patel at a study meet in Valod village

Mittal Patel with Tarlaben Shah and his son Urvinbhai

The campus of Vedhchhi Pradesh Sewa Samiti at Valod

Mittal Patel meets well-wishers at Valod

Mittal Patel interacts with students , guests and other staff
about her learnings and experience