VSSM became instrumental in providing medical assistance to Shantibhai...

Mittal Patel with Shantibhai and Manjuben at VSSM office

“Hello, Ben I am calling from Ahmedabad’s Civil Hospital. Deesa’s Virchandbhai has shared your reference with me, he asked me to call you and that you would help me!”

“Let me know how can I help you?”

“My husband’s eye has popped out, we took him to Palanpur hospital but the doctors there asked us to bring him to Ahmedabad Civil.”

A worried and anxious Manjuben from Patan called up to share her husband’s condition, from her talk we could comprehend that her husband is suffering from Mucormycosis.

This was in May, when the cases of mucormycosis were on the peak. It was difficult to procure injections to treat this deadly infection. I had asked them to remain in Civil and undertake the treatment.

All of a sudden, four days later, the thought of Manjuben crossed my mind. I called to inquire about Shantibhai’s her husband’s condition.

“He is not doing good, the condition of his eye has worsened. He is unable to open his one eye. I have vowed to not wear footwear until he recovers completely. I am afraid, what if he…”

I could sense that Manjuben was in tear at the other end, her voice choking. I asked her to have faith in God and send me her husband’s reports.

We showed the report to Dr. Dipenbhai and Dr. Sapanbhai who had already treated two of our patients. The recommended  immediate surgery.  But the issue was of injections. The doctors had 4 days’ worth of injection supply post which we would have to arrange ourselves.

We were in deep turmoil. What if we are unable to find more injections after withdrawing them from civil hospital.

For a moment I thought why did I call to inquire about his health. But then took it as an indication from Almighty. We moved Shantibhai from Civil hospital to another private hospital and an emergency operation was performed. Since Manjuben did not have enough financial resources we appealed for help to Chandrakant uncle who made some funds available. Apart from this the Raval community was also called for financial assistance. We had road blocks for injection but in the end everything fell into place.

“I want to meet you before leaving..” Manjuben called up after Shantibhai was discharged for the hospital after 21 days.

Next day the couple came to our office and showered lot of affection on us. VSSM’s Nitin had formed a bond with them as he remained by their side throughout the treatment.

“I want a picture of us together,” Manjuben posed next to me, with her hand behind my back just as friends would do!!

“Be grateful to the Almighty, and be ready to help anyone in need.” I told them as they kept thanking me for taking care of them.

Both agreed as they walked out of the office. I observed Manjuben had her footwear on, her faith us preserved…

 'હેલો બેન મુ અમદાવાદ સીવીલથી બોલું. ડીસાવાળા વિરચંદભઈએ તમારો નંબર આલ્યો. ઈમને કીધું કે બેન મદદ કરશે તે ઈમન ફોન કરજો..'

'શું મદદ જોઈએ?'

'માર જીગાન પપ્પાન ઓસ્યોમોં બળ્યું નોમય નઈ આવડતું પણ ડોળો આખો બાર આઈ જાય ઈમ હુજી ગ્યું હ્. પાલનપુર વતાડ્યું પણ ડોક્ટરે કીધુ ક અમદાવાદ સીવીલમાં લઈ જો તે..'

પાટણના મેત્રાણાના મંજુબહેને સેલફોન પર ચિંતાતુર આવજે આ કહ્યું. તેમના પતિને મ્યુકર માઈકોસીસ - કાળીફુગ થયાનો અમને ખ્યાલ આવ્યો.

મે મહિનાની આ વાત એ વખતે આ રોગના ઈન્જેકશનની ઘણી રામાયણ હતી એટલે સીવીલમાં રહીને સારવાર લેવા માટે મે એમને કહ્યું. 

એ પછી ચારેક દિવસ પછી મંજુબહેન અચનાક યાદ આવ્યા. એમના ધરવાળા શાંતીભાઈની તબીયત કેમ છે એ પુછવા મે ફોન કર્યો..

મંજુબહેને કહ્યું, 'નઈ હારુ બેન. એક ઓસ(આંખ) મોં રોગ થ્યો હ્. એ ઓખ હપ્પુજી નઈ ખુલતી. ઈમન હારુ ના થાય તો હુદી અડવોણા(ખુલ્લા) પગે રેવાની મોનતા મોની હ્. પણ મન બહુ બીક આવહ્. ઈમન કોક..'

મંજુબેનનો અવાજ ભીનો થઈ ગયો એ આગળ કશું બોલી ન શક્યા... મે એમને ભગવાન પર શ્રદ્ધા રાખવા કહ્યું ને શાંતીભાઈના રીપોર્ટ મંગાવ્યા.

કાળી ફુગના બે દર્દીઓની સારવાર અમે જેમની પાસે કરાવી હતી તે ડો. દીપેનભાઈ અને ડો.સપનભાઈને અમે રીપોર્ટ બતાવ્યા. એમણે તત્કાલ ઓપરેશન કરવા કહ્યું. પણ મુદ્દો ઈન્જેક્શનનો હતો. ડોક્ટરે કહ્યું ચાર દિવસના ઈન્જેકશન મારી પાસે છે પછીનું ગોઠવવું પડે. અમે ભારે મૂંઝવણમાં. સીવીલમાંથી એમને બહાર લઈ આવીએ પછી ઈન્જેક્શન ન મળે તો?

એક વખત તો સમાચાર પુછવા ફોન શું કામ કર્યો એવું પણ થયું પણ પછી ઈશ્વરનો જ સંકેત હોવાનું માની શાંતીભાઈને સીવીલમાંથી બહાર ખસેડ્યા ને તત્કાલ ઓપરેશન થયું. મંજુબહેન પાસે આર્થિક સગવડ નહીં અમારા આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત અંકલને આ અંગે વાત કરીને એમણે એ માટે મદદ કરી. આ સિવાય રાવળ સમાજે પણ ઉઘરાણું કરીને મંજુબહેનને મદદ કરી. ખેર ઈન્જેકશન માટે થોડી તકલીફ થઈ પણ છેવટે બધુ ગોઠવાયું. 

હોસ્પીટલમાં 21 દિવસ રહ્યા પછી શાંતિભાઈને રજા આપી. મંજુબહેનનો ફોન આવ્યો, 'તમને મળીને જ ઓયથી હેડવું હ્'

બીજા દિવસે એ ઓફીસ પર આવ્યા ને ઘણો પ્રેમભાવ અમારા પર વર્ષાવ્યો. અમારો નિતીન શાંતીભાઈના ઓપરેશનથી લઈને હોસ્પીટલની દોડાદોડીમાં એમની સાથે રહેલો તે એ તો એમનો પોતિકો બની ગયેલો.

તમારી હારે ફોટો પડાબ્બો હ્ બેન એવું મંજુબહેને કહ્યું ને બહેનપણીની જેમ મારા ખભે હાથ મુકીને આમ સરસ ઊભા રહ્યા..બેઉ વારંવાર આભાર માનતા હતા. ત્યારે મે એમને કુદરતનો આભાર માનવા કહ્યું ને સમય આવે તમે પણ કોઈ વંચિતને મદદ કરજોનું ખાસ કહ્યું...શાંતીભાઈને મંજુબહેને હા પાડી ને એ બેઉએ વિદાય લીધી.. શાંતિભાઈની સાથે અમારા કેમ્પસમાંથી બહાર નીકળી રહેલા મંજુબહેનના પગ અડવાણા હતા. એમની તેમના શ્રદ્ધા ફળી હતી...

#MittalPatel #vssm

Shantibhai receiving his
treatment in hospital

Shantibhai and Manjuben meets Mittal Patel after he got
discharged from the hospital

We request them to make arrangements to ensure the poor and marginalised too receive the required medicines...

VSSM extends support to
Shantibhai Raval

“Ben, will he be alright?”

“Everything will be fine. Have faith in God!”

“ I have decided to walk barefoot until he is alright and out of the woods,” by now Manjuben Raval  from Metrana was in tears.

Shantibhai Raval is merely 42 years old, the couple  has two sons but they aren’t grown up enough to take care of the family. Our presence provided solace but both of us knew it was tough especially navigating through a busy public hospital “I was scared!” Manjuben had shared. 

Dealing with Hospital situation can overwhelm even us, it was natural for Manjuben,  who seldom visited city like Ahmedabad to have apprehensions and fear of navigating through it on her own. I asked her to stay at civil hospital only mainly because  it was hard to find injections to treat mucor mycosis at private hospitals.  

Two days later, I called to inquire about Shantibhai’s health. Manjuben shared that he was not doing well, the swelling near eyes had grown, we showed his reports to our known doctor who advised not to delay surgery as it might prove to be fatal. 

Shantibhai Raval with
his wife Manjuben at 
Sachi hospital

We decided to move Shantibhai to Sachi Hospital. The cost of treatment was going to be high, it was impossible for Manjuben to afford it. We decided to provide support under Sanjivani Covid Health program. The members of Raval community also pitched in. The surgery was important but we were concerned  about the availably of injections. We put trust in the doctors and our ability to run across to source the injections. On the same day of admission the doctors at Sachi hospital performed surgery on Shantibhai.

We could get injections for 2 days but they have been hard to access since yesterday. Apart from Shantibhai, Hairbhai and Laxmanbhai also have been waiting for injections post their surgeries.

We have made repeated rounds at L.G. Hospital, Sola Civil Hospital, Civil Hospital but in vain. We plan to keep repeating it until we have access to injections.

Manjuben, Laxmanbhai’s son Somabhai all the dear ones are worried about the injections. “Ben, we will get them, right?” they keep asking and  my earnest reply is a yes.

Our Nitin stands like a rock with the patients and families dealing with mucor mycosis, who have to travel from their villages for treating this serious infection. It is our pride to have team mates with such  strong conviction.

Yes, the government is dealing with a lot these days. But we request them to make arrangements to ensure the poor and marginalised too receive the required medicines.

બેન ઈમન હારુ તો થઈ જશે ન?'

'ભગવાનમાં શ્રદ્ધા રાખો થઈ જશે..'

'મે ઈમન હારુ ના થાય તો હુદી અડવોણા પગે ફરવાની બાધા રાખી હ્'

આટલું બોલતા બોલતા મેત્રાણાના મંજુબહેન રાવળ રોઈ પડ્યા.. 

દીલાસો તો આપીયે જ પણ શાંતિભાઈની ઉંમરેય 42 વર્ષની, બે દિકરા ખરા પણ એ ઘરની જવાબદારી સંભાળી શકે એવડા મોટા નહીં.. વળી દવાખાનાની માયાય મંજુબહેનને ખબર નહીં. એ કહે બેન, 'મું હીયાટી જઈ..'

આપણા જેવાય હીયાટી જાય ત્યાં ગામછોડીને ભાગ્યેજ શહેર જતા મંજુબેન ગભરાય એ સ્વાભાવીક છે. મે સિવીલમાં જ રહેવા કહ્યું, મૂળ કાળી ફુગના ઓપરેશન પછીના ઈન્જેક્શન બહાર મળવા મુશ્કેલ હતા માટે. 

અમારી વાત થયાના બે દિવસ પછી શાંતિભાઈ

ના સમાચાર પુછવા ફોન કર્યો હાલત ખરાબ થઈ રહ્યાનું મંજુબહેને કહ્યું. શાંતિભાઈને આંખે સોજો વધ્યો હતો. તેમના રીપોર્ટ મંગાવ્યા ને અમારા પરિચીત ડોક્ટરને બતાવ્યા એમણે કહ્યું, ઓપરેશન કરવું પડશે. વાર થાય એ હિતાવહ નથી.

અમે શાંતિભાઈને સચી હોસ્પીટલમાં ખસેડવાનો નિર્ણય કર્યો. ખર્ચ મંજુબહેન કરી શકે એમ નહોતા. અમે VSSM ના સંજીવની કોવિડ હેલ્થ સપોર્ટમાંથી મદદ કરવાનું નક્કી કર્યું. એમના સમાજના લોકોએ પણ મદદ કરી. જો કે પ્રશ્ન ઓપરેશન પછીના ઈન્જેક્શનનો હતો. પણ ડોક્ટરનો ભરોષો ને ક્યાંક અમેય દોડાદોડી કરી લઈશુંની હામે અમે શાંતિભાઈને સચી હોસ્પીટલમાં દાખલ કર્યા ને એજ દિવસે ઓપરેશન પણ થઈ ગયું.

બે દિવસ તો ઈન્જેક્શન મળ્યા પણ ગઈકાલથી શાંતિભાઈ અને એ સિવાય અમે હરીભાઈ અને લક્ષ્મણભાઈના પહેલાં ઓપરેશન કરાવ્યા હતા તેમને ઈન્જેક્શન નથી મળ્યા. 

એલજી. સોલા સિવીલ, સીવીલ બધેય બે દિવસથી ધક્કા ખવાય છે પણ... 

આજે સિવીલમાં પાછા જઈશું.. 

મંજુબહેન, લક્ષ્મણભાઈના દીકરા સોમભાઈ બધાયને ઈન્જેક્શનની ચિંતા છે.. મળી તો જશે ને બેન? એવું એ લોકો પુછે છે.. ને હું એમને હા કહુ છુ... .

મ્યુકર માઈકોસીસના ગામોમાંથી આવેલા સ્નેહજનોની દેખરેખમાં અમારા કાર્યકર નિતીન ખડે પગે..આવા કાર્યકરો સંસ્થા પાસે હોવાનો ગર્વ છે..

બાકી સરકાર માટે કોરોનાની વચ્ચે આ આપતી બહુ મુશ્કેલ છે..છતાં દરેક ગરીબ તકવંચિતને ઈન્જેક્શન મળે તેવી વ્યવસ્થા કરવા વિનંતી...

#Mittalpatel VssmIndia #કાળીફુગ

#medical #medicine #covid19

#Covid19India #help #helpothers

##blackfunges #mucarmaicrosis

VSSM became instrumental in providing medical assistance to Geetaben...

Mittal Patel with Rameshbhai and Geetaben

 Recently some work took me to Surat. Since I had to finish some administrative work I reached my brother-in-law’s office. I was finishing my work from my brother’s office when a man dressed in clothes that were stained with myriad colours entered the office and paid his pranams by touching my feet.

It felt awkward when someone my age would fall to my feet, I did not like it. Also, I did not even know him.

“You had saved my Geeta!” he said after sensing my awkwardness.

“Geeta?” I could not recollect. Just then my brother Rakesh entered the office, “This is Ramesh, two years ago I had spoken to you and sent his wife to Ahmedabad for treatment and you had arranged for her treatment at Kidney hospital in Ahmedabad. He would always tell me to inform him when you were in Surat. So here he is today…

“Oh, I had completely forgotten about it.”

Geetaben was suffering from kidney and intestine issues. The doctors in Surat had asked for Rs. 13 lakhs for the treatment with no assurance that it would save her life. My brother-in-law asked me to not worry about the financial implications of the treatment. Also, I was more focused on saving her life along with spending the money. We asked Rakesh to bring Geeta to Ahmedabad. Shri. Madhavbhai Ramanuj, the very compassionate President of VSSM also happens to on the Board of Directors at the Kidney Hospital. We shared Geeta’s case with him, and Geeta’s treatment began free of cost. She was required to stay in Ahmedabad for 3 months. Ramesh would bathe and freshen up and the hostel facility and VSSM would send him a daily tiffin from its hostel. Geeta was in bad shape for proper treatment, warmth and care helped overcome her ailment.

“I have two small children, what if something untoward had happened to Geeta??”

Ramesh and Geeta are natives of Jamnagar but search for better-earning options had brought them to Surat. After a brief chat, he asked if he can call Geeta to meet me. “She has been wanting to meet you for long…” Ramesh asked. I said it was ok to call her.

A very skinny looking Geeta walked into the room.

“How is your health now?”

“I am absolutely good, I can now work out of my home too,” Geeta replied with confidence.

“Can I take your picture? I want to share it with the world, especially for the people who hesitate to come for treatment at public hospitals. The feel the treatment at such hospitals is not up to the mark. If they read your story, many might want to opt for treatment at a government hospital.” I explained my request.

“Please do Ben, I read your posts  on Facebook.

At VSSM, we are just play our role to bridge the gap… rest lies in the hands of Almighty…

તાજેતરમાં સુરત જવાનું થયું. થોડુંક કામ હોવાથી મારા જીજાજીની ફેક્ટરીયે હું પહોંચી. મારા ભાઈની ઓફીસમાં બેસીને હું કામ કરી રહી તે વેળા કલરના ડાઘવાળા કપડાં પહેરેલા એક ભાઈ ઓફીસનો દરવાજો ખોલી મારી પાસે આવ્યા અને મને પાગે લાગ્યા. 

હમઉમરનું કોઈ આમ પગે લાગે! ગમ્યું નહીં. વળી ભાઈને હું ઓળખીયે નહોતી. મારા મોંઢા પરના ભાવ જોઈને એણે કહ્યું,

'તમે મારી ગીતાને બચાવી હતી' ગીતા.. મને કશુંયે યાદ નહોતું. ત્યાં મારો ભાઈ રાકેશ આવ્યો ને એણે કહ્યું,

'આ રમેશ બે વર્ષ પહેલાં તારી સાથે વાત કરીને, એની પત્નીની સારવાર માટે અમદાવાદ મોકલ્યો હતો ને તે કીડની હોસ્પીટલમાં બધુ ગોઠવી આપેલું. મને હંમેશાં કહે, મિત્તલબેન આવે તો મને કહેજો. મારે મળવું છે. તે આજે...'

'ઓહ.. હું તો ભૂલી ગયેલી' 

ગીતાબેનને કીડની અને આંતરડાની તકલીફ થયેલી. સુરતના ડોક્ટરે 13 લાખનો ખર્ચ કહ્યો પણ બચવાની સંભાવનાની કોઈ ખાત્રી ન આપી. મારા જીજાજીએ આર્થિક ચિંતા ન કરવા કહ્યું. પણ મુદ્દો પૈસા ખર્ચતા માણસ બચે એનો હતો. રાકેશે મને વિગત કહી મે એમને અમદાવાદ આવવા કહ્યું, કીડની હોસ્પીટલમાં અમારા આદરણીય માધવભાઈ રામાનુજ.. ઋજુ હ્રદયના વ્યક્તિની સાથે સાથે VSSMના એ પ્રમુખ પણ. એમની સાથે ગીતાની સ્થિતિની વાત કરી અને ગીતાની સારવાર અમદાવાદમાં વિનામૂલ્યે  શરૃ થઈ. ત્રણ મહિના અમદાવાદ રહેવું પડ્યું. રમેશનું જમવાનું અમારી હોસ્ટેલમાંથી નિયમીત પહોંચે.  નાહી ધોઈને ફ્રેશ થવા પણ એ હોસ્ટેલે જાય.. 

ગીતાની હાલત ખરાબ હતી પણ યોગ્ય સારવાર અને માનસીક હૂંફથી ગીતા સાજી નરવી થઈ ગઈ. રમેશભાઈએ કહ્યું, 

'મારે બે નાના બાળકો. ગીતાને કાંઈ થ્યું હોત તો?' મૂળ એ જામનગરના વતની કામ ધંધા અર્થે સુરતમાં રહે. અમે થોડી વાતો કરી ત્યાં એમણે કહ્યું, ગીતાને બોલાવી લાવુું એ તમને ક્યા
રનીયે મળવા માંગતી હતી. મે હા કહી.. થોડીવારમાં શરીરે સુકલકડી એવા ગીતાબેન આવ્યા. 

'તબીયત હવે?' 

'બહુ સારી બેન. હું તો હવે કામ જવું છું...'

મે કહ્યું, 'તમારો ફોટો પાડુ. મૂળ આર્થિક સ્થિતિ નબળી હોય તેવા પરિવારોના ત્યાં બિમારી આવે ને અમે સિવિલ આવવા કહીએ તો પહેલાં તૈયાર નથી થતા.એમને લાગે કે અહીંયા સારવાર બરાબર નથી થતી. તમારી વાતથી લોકોને પ્રેરણા મળશે માટે...'  

રમેશભાઈએ કહ્યું, ' ચોક્કસ બેન,,  ફેસબુકમાં તમને જોવું છું'

આપણું કામ આંગળી ચિંધવાનું... બાકી બધુ તો કુદરત કરે... 

#MittalPatel #vssm #medical

#surat #CivilHospital #care

#help #helpinghands #Team Madhav Ramanuj

We shared the joy of Diwali by giving rations to 800 nomadic and deprived families living in different settlements of different villages of Rajkot, Morbi, Banaskantha district ...

Diwali is a festival of joy, rejoicing, having fun and making others happy

Even if we do light in our house, we really need to do light in the heart of others.

With the help of Finolex pipe, we shared the joy of Diwali by giving rations to 800 nomadic and deprived families living in different settlements of different villages of Rajkot, Morbi, Banaskantha district ...

Pawanbhai from yuva unstoppable was the reason behind this.

We are grateful to both of you ...

All the families who got ration kits sent blessings from the bottom of their hearts and thanked God for taking care of them. 

#MittalPatel #vssmindia

#દિવાળી આનંદ, ઉલ્હાસ, મજા કરવાનો ને બીજાને મજા કરાવવાનો તહેવાર

અજવાળુ આપણા ઘરમાં તો કરીએ પણ ખરી જરૃર બીજાના હૃદયમાં અજવાળુ કરવાની..

ફીનોલેક્સ પાઈપની મદદથી રાજકોટ,મોરબી, બનાસકાંઠા જિલ્લાના વિવિધ ગામોની વિવિધ વસાહતોમાં રહેતા 800 વિચરતા- વિમુક્ત તેમજ વંચિત પરિવારોને રાશન આપીને દિવાળીની ખુશી અમે વહેંચી...

નિમિત્ત બન્યું યુવા અન્સ્ટોપેબલ - પવનભાઈ..

આપ બેઉ સ્વજનોના અમે આભારી છીએ... 

જેમને રાશનકીટ મળી એ સૌ પરિવારોએ અંતરના આશિષ પાઠવ્યા ને ઈશ્વરનો આભાર એમનું ધ્યાન રાખવા માન્યો...

#MittalPatel #vssmindia