VSSM’s concern over the endless harassment of nomadic communities by police results in a meeting presided by Additional Director General of Police

Goverment authorities invite vssm to sort out Dafer community issues 

The unlawful harassment of nomadic communities especially that of the Dafer by the state police  has been our concern for a very long time. Over the years, through this platform, we have shared with you  numerous instances of victimisation of the nomadic families. The concerns  had also been shared with state Police Chief, who organised a meeting headed by Shri. Vinod Kumar Mall, Additional D. G. P - Prevention of Atrocities of SC/ST and weaker sections on 9th June 2015. The major demand was immediate end of harassment,  unlawful detention and atrocities on  the Dafer  and other  nomadic families, cooperation of the Department of Police in enabling the Dafer families access residential plots by working closely with the Revenue Department. 

Shri. Vinod Kumar is a concerned and sympathetic police officer. “It is necessary that we work constructively towards ensuring these families find work and get home to build their lives. We have never heard Dafer looting in crores, Rs. 1000 or 2000 and that too to feed his family not to become rich. If they are provided permanent homes, education for their children, opportunities to  earn livelihood the families will not be required to get involved in any such activity,” we salute such compassion and understanding. At the end of the meeting it was decided that the police will write to the revenue department for speedy allotment of residential plots to the Dafer families. The department also agreed to act with humility with these communities to release advisory of the same during the monthly meeting with the district police chiefs. It was also decided that detention of the Dafer youth just because the police are falling short of new cases will also be stopped.  

Under the circumstances when  the police detains anybody from the community our dilemma is whom should do we speak to immediately, to which Shri Mall gave us his phone number and that of Shri.Bhaati,  Deputy Police Chief. 

The difference in the attitude and approach of the senior and junior police officials always confuses us!! We hope and pray that the beginnings at the end of this meeting remain positive….

In the picture - Letter to VSSM by the Police Department. 

vssmની રજૂઆતથી વિચરતા સમુદાયો ઉપર થતાં પોલીસ અત્યાચાર સંદર્ભે એડીશન ડાયરેક્ટર જનરલ ઓફ પોલીસની અધ્યક્ષતામાં બેઠક યોજાઈ 

વિચરતા સમુદાયો ઉપર થતાં પોલીસ અત્યાચાર સંદર્ભે રાજ્ય પોલીસવડા સમક્ષ રજૂઆત કરવામાં આવતા તેમણે આ સંદર્ભે એડીશન ડાયરેક્ટર જનરલ ઓફ પોલીસ શ્રી વિનોદ કુમાર મલ્લની અધ્યક્ષતામાં તા.૯ જુન ૨૦૧૫ના રોજ એક બેઠકનું આયોજન કર્યું. આ બેઠકમાં વગર ગુને ડફેર પરિવારો પર થતાં પોલીસ અત્યાચાર અને એજ રીતે વિચરતા પરિવારોના વસવાટના સ્થળે આવીને ખોટી રીતે અટકાયત કરવાનું, હેરાન કરવાનું પોલીસ દ્વારા કરવામાં આવે છે એ બંધ થવું જોઈએ અને ડફેર પરિવારોને સ્થાઈ રહેણાંક અર્થે પ્લોટ મળે એ માટે પોલીસ વિભાગ પણ મહેસુલ વિભાગ સાથે વાટાઘાટો કરે એ બાબતે રજૂઆત કરી. 

શ્રી વિનોદ કુમાર ખુબ જ સંવેદનશીલ અધિકારી એમણે કહ્યું, ‘આ પરિવારોને સ્થાઈ આવાસ અને રોજગાર મળે એ દિશામાં નક્કર પ્રયત્ન થવા જ જોઈએ.. કોઈ ડફેરે કરોડોની લુંટ કરી હોય એમ સાંભળ્યું નથી. રૂ.૧૦૦૦ કે ૨૦૦૦ની લુંટ કરે અને એ માટે કેટલું જોખમ ઉઠાવે.. આ લુંટ પેટ ભરવા માટે જ છે માલદાર થવા નથી.. એમને સ્થાઈ આવાસ અને બીજી સુવિધા મળે, બાળકો ભણતા થશે તો આ બધામાંથી આ પરિવારો નીકળી જશે..’ અધિકારીગણની આ સંવેદનાને સલામ...

બેઠકને અંતે અમદાવાદ, સુરેન્દ્રનગર અને મહેસાણા જીલ્લામાં રહેતા ડફેર પરિવારોને પ્રથમ તબક્કામાં ઝડપથી રહેણાંક અર્થે જમીન મળે એ માટે પોલીસ વિભાગ મહેસુલ વિભાગને લખશે. સાથે સાથે દર મહીને જીલ્લા પોલીસ વડા સાથે થતી બેઠકમાં પણ વિચરતી જાતિના કિસ્સામાં નમ્રતાથી વર્તવા બાબતે સ્પસ્ટ સુચના આપવાનું વિભાગે સ્વીકાર્યુ. પોલીસ દ્વારા ખાલી કેસ બતાવવા આ પરિવારના યુવાનોની અટકાયત થાય છે એ ન થાય એ માટે પણ સ્પસ્ટ સુચના આપવાનું નક્કી થયું.

‘વિચરતી જાતિના વ્યક્તિઓને ખોટી રીતે પોલીસ લઇ જાય ત્યારે અમે તત્કાલ કોઈ સાથે વાત કરી શકીએ એ અંગે વ્યવસ્થા ગોઠવાય તો ખુબ સારું કામ થઈ શકે એ અંગે બેઠકમાં વાત કરી તો શ્રી મલ્લ સાહેબે એમનો જ ફોન નં. આપ્યો અને નાયબ પોલીસ મહાનિરીક્ષક શ્રી ભાટી સાહેબે

પણ ગમે ત્યારે આ અંગે ફોન કરવાની વિનમ્રતા દાખવી..

ફોટોમાં બેઠક માટે પોલીસ વિભાગ દ્વારા vssm ને પાઠવેલો પત્ર

નીચેના સ્તરના પોલીસકર્મી અને ઉપરી પોલીસ કર્મીના વર્તનમાં આટલો ફરક કેમ છે? એ પ્રશ્ન છે. ખેર સારું થશે એવી આશા છે અને આ શરુઆતનો અંત સારો આવે એવી પ્રાર્થના કરીએ છીએ..

Housing For Saraniyaa Families of Nagalpur Gujarat

A Nomads Saraniyaa Family of Nagalpur Gujarat

Poverty- the dictionary meaning of this word is - scarcity, dearth, neediness, hardship, destitution etc.etc., the opposite of this is wealth, abundance.  What if we said Poverty brings Abundance!! Abundance of pain, vulnerability, humiliation, insecurity, deprivation,dejection, rejection….millions of our fellow countrymen living under abject poverty are experiencing all of these and much, much more. Every sunrise poses a new challenge to these families and each day  they fight these challenges with all their might. Irrespective of their geography - whether they are urban or rural poor there is little difference between  the challenges they face which are getting the basic -food, water, shelter, clothing and most importantly livelihood/work. 

The opportunities of earning living in rural areas are shrinking continuously, forcing the villagers to migrate to towns and cities. Distress migration is the term used for these phenomenon. The nomadic communities migrate or wander as well but their wandering isn’t under any distress but a compulsion. The villagers have their home to go back to but the nomads have nowhere to go…… they survive on the wastelands and woods making homes from plastic and hay, taking care their dwelling do not sway and hinder others. No water, no power are the norms of such nomadic settlements. While availability of drinking water is impossible -sewage water passing by their homes is always possible.

An address, a home, a life more settled is all these communities  yearn for, as wandering isn’t as rewarding as it used to be. The dream of owning a home is hard to achieve even for those who aren’t marginalised so imagine the plight of people who have nothing. Even their earlier generations haven’t owned houses.The journey to attain this dream is so tiring and cumbersome that  their dream remains a dream.  

There is no doubt that the government is trying to help such families live in proper homes. But it isn’t doing enough- firstly,  the amount it gives is not enough to build a single room!! The authorities argue, "the poor population is so huge the government can’t  give to everyone!!” Really is this the answer we wound want to hear?? For the marginalised government is their parent, they look unto them, they want government to help them live a decent life, so when such statements come from the officials they are hard to digest. Why will the government not do, the population of poor isn’t that big!! Its the duty of the government and responsibility of the society to help the marginalised population. Such tasks can only  be achieved collectively and we cannot run away from this fact. The government allotting land and some financial support, the society contributing as well in attaining this dream and be part of the pleasures and pains of these communities  would be an ideal situation - well, we are talking IDEAL here and I know life is  anything but IDEAL……..Why not allow  them  the experience and joy of owning and living in a house that you and I have experienced!!!

The Saraniyaa families of Nagalpur have applied for residential plots since last two years. On 17th April their file was put into cold storage  saying there is no government wasteland in Nagalpur so the applications cannot be processed!! The families aren’t asking for land in Nagalpur. Give them land anywhere in surrounding villages and  they shall move - this is what they have been doing all their lives, right?? Give them an option atleast. Same has happened with the nomadic families living in Dethli village of Bechraji block. The application files are shelved and no options or alternates are offered!! And here we have hundreds of families hoping and waiting for the government to help them!!!

In the picture the families with letters of their applications being shelved and their current living conditions…...

આપણા દેશમાં તદન અમાનવીય પરિસ્થિતિમાં રહેતાં લોકોની સંખ્યાનો મને અંદાજો નથી પણ એક સામાન્ય સમજણ પ્રમાણે તેમની સંખ્યા અધધ કહી શક્યા એટલી તો નહિ જ હોવાનીને? ગામડાં છોડી રોજગારીની શોધમાં જેઓ શહેરમાં આવ્યા છે તેમની પાસે ગામડાંમાં પોતાનું કહી શકાય તેવું સરનામું, આધારો છે પરંતુ, વિચરતા પરિવારો તો સદીઓથી ફરતાં જ રહ્યા છે તેમનું મૂળ વતન પણ કોઈને ખબર નથી તેમને સ્થાઈ થવા આમ તો પ્રાથમિક સગવડ સાથેની જગ્યા કાયમ રહેવા માટે મળે તે ખુબ જરૂરી છે. આમ તો શહેર અને ગામડાં બન્નેમાં તેઓ વસે છે.

આ પરિવારો એમના આવાસો એવી જગ્યાએ બાંધે છે જ્યાં સમાજના અન્ય લોકોને વધારે પરેશાની ન થાય. આમ તો આવાસો કહેવા કે કેમ એ પણ પ્રશ્ન છે. પ્લાસ્ટિકનું મીણીયું, પૂંઠાની કે ઘાસની આડાશો. જેનાથી ઘરની દીવાલ હોવાનો અહેસાસ થાય. જેમાં લાઈટ, પાણીની સુવિધા ન હોય. ગટરનું પાણી બાજુમાંથી જતું હોય એવુયે બને. જયારે પીવાનાં પાણી માટે તો વલખાં જ મારવાના.

આવા બધા પરિવારો પોતાનું ઘર ઈચ્છે છે અને એ મેળવવા ખુબ મહેનત કરે છે. પણ એમનાં આશીયાનાની વ્યવસ્થામાં ખુબ સમય લાગી જાય છે? ક્યારેક માણસ થાકી જાય અને જિંદગી પૂરી થઇ જાય.. પણ ઘરનું સ્વપ્ન - સ્વપ્ન જ રહી જાય. સરકાર પ્રયત્ન કરે છે પણ જાણે બધે પહોચવું ના હોય એવો તકાજો થઇ રહેલો જોવા મળે છે. કેટલાક લોકો એવી દલીલ કરે છે કે, ‘કેટલા બધા માણસો છે સરકારે કેટલાનું કરવાનું?’ ત્યારે થાય સરકાર શું કામ ના કરે? અને માણસો એટલા બધા તો નથી જ! પણ પ્રશ્ન કરવાનો છે. વળી સરકારની જ બધી ફરજ છે એવું ક્યાં કહીયે છીએ ? સમાજ તરીકે આપણી પણ જવાબદારી છે.. સમાજ એ જવાબદારી વહન કરે એ માટે પણ સૌ પ્રયત્ન કરીએ.. 

પણ સમાજ અને સરકાર બંને એ દિશામાં વિચારે જ નહિ એ કેમ ચાલે. સરકાર પાસે જમીન છે અને એના ઉપર ઘર બાંધવા માર્યાદિત રકમ પણ આપે અને સમાજ ઘર બાંધવામાં થોડી મદદ કરે અને આ પરિવારો સાથે નાતો બાંધે એમનાં સુખ દુ:ખમાં ભાગીદાર બને તો ઉત્તમ સમાજની રચના થાય.. પણ આ આદર્શ પરિસ્થિતિ છે. જાણું છું ક્યારેક ઉઘાડી આંખે સ્વપ્ન જોવાનું કરતી હોવ એમ લાગે છે ...

પણ પોતાનું ઘર હોવાનું સુખ શું છે એ તમને અને મને સમજાય છે પણ આટલી સાદી વાત જેને સમજવાની છે એને એ સમજવામાં વર્ષો શાને લાગે છે.. સમજાતું નથી???

મહેસાણાના નાગલપુરમાં બે વર્ષથી જમીન માટે સરાણીયા પરિવારો માંગણી કરી રહ્યાં હતાં. તા.૧૭ એપ્રિલ ૨૦૧૫ના રોજ નાગલપુરમાં સરકારી પડતર જગ્યા નથી આથી પ્લોટ આપી શકાય એમ નથી એમ કહીને ફાઈલ દફતરે કરી દીધી. અમે નાગલપુરમાં જ જગ્યા નહોતી માંગી નાગલપુર આસપાસના કોઈ પણ ગામમાં જગ્યા મળે તો સરાણીયા પરિવારો લેવાના જ હતા પણ વિકલ્પ પણ ના આપ્યો.. આવું જ બેચરાજી તાલુકાના દેથલીમાં રહેતાં વિચરતા પરિવારોની દરખાસ્તનું પણ થયું. બધું દફતરે થતું જાય છે ..વિકલ્પો કોઈ બતાવતું નથી .. અને આ પરિવારો તો સરકાર સામે મીટ માંડીને બેઠા છે... 

ફોટોમાં અરજી દફતરે કર્યાનો પત્ર અને આ પરિવારો જે સ્થિતિમાં રહે છે એ જોઈ શકાય છે...