A Little Light in Teja Bapa’s Eyes with the help from VSSM...

Mittal Patel meets Tejabapa and Devima

Teja Bapa… His name carries the word teja, meaning light, yet there is hardly any light left in his eyes.

His wife, Devima, too, can no longer stand upright.Old age is difficult for everyone. But when there is someone at home to care for you and ask how you are doing, getting through old age becomes a little easier. Without that support, every day can be painful—watching your blurred vision, trembling hands and aching, unsteady legs.

Teja Bapa and Devima live in Shiravandh, in Lodhrani village of the Vagad region of Kutch.They spent their entire lives working as daily-wage labourers. Whatever they earned was used to run the household. They lived on a simple principle: earn today, eat today.

When your life depends on daily wages, how can you possibly save for the future?But now, Ba and Dada have grown old. Their bodies no longer support them as they once did, and without someone to depend on, living each day has become difficult.For the past three years, under VSSM’s Mavjat Programme, we have been regularly providing ration to around 800 needy families like that of Teja Bapa and Devima.

 During our recent visit to Vagad, our field worker Shankarbhai took us especially to meet Teja Bapa. Seeing the condition of his eyes, we decided to take him to a doctor. Perhaps treatment could help bring a little light back into his eyes.Teja Bapa says,“God sent you to us. Now we have peace of mind about our food. I cannot eat rotla anymore, but with the rice and dal you send, I cook rice and dal and eat. That gives me some relief.”Hearing this made us happy.What greater blessing can there be than becoming an instrument in bringing a little light into someone’s life?Teja Bapa used to receive an old-age pension. But because his fingerprints can no longer be detected due to his age, he has stopped receiving his pension.

The difficulties created by technology and authentication systems for elderly people like him are something that truly needs to be addressed within the government system.You too can support the Mavjat Programme.If God has given you the means, you can become a Mavjatar—the guardian of an elderly person in need.₹1,650 a month may not seem like a very large amount.But it can help safeguard the life of a Ba or Dada.All it takes is a willingness to become an instrument of care.

તેજા બાપા... નામમાં જાણે તેજ પણ તેમની આંખોમાં તેજ રહ્યું નથી. એમના પત્ની દેવીમા પણ સીધા ઊભા રહી શકતા નથી.

ઘડપણ આમ તો અણગમતું પણ ઘરમાં ચાકરી કરનાર, કોઈ પુછનાર હોય તો કાઢવું સહેલું નહીં તો આંખોની ઝાંખ ને થરથરતા હાથ ને રાંટા પડતા પગની પીડાઓને જોઈને રોજ દુઃખી થવાનું.કચ્છના વાગડ પ્રદેશના લોદ્રાણી ગામની શીરાવાંઢમાં આ પતિ પત્ની રહે.  જીવનભર મજૂરી કરી. જે મળ્યું એમાં ઘર ચલાવ્યું. રોજનું કમાઈને રોજ ખાવાનું. આવામાં મજૂરી પર નભનારા માણસો ભવિષ્ય માટે બચત ક્યાંથી કરી શકે?

પણ બા દાદાની હવે ઉંમર વધી. શરીર પહેલાં જેવું સાથ આપતું નથી ને આવામાં કોઈના આધાર વિના જીવન ચલાવવું મુશ્કેલ પડે.છેલ્લાં ત્રણ વર્ષથી VSSMના માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત અમે તેજા બાપા અને દેવીમાં જેવા 800 જરૂરિયાતમંદ પરિવારોને નિયમિત રાશન પહોંચાડીયે.હમણાં વાગડની મુલાકાત દરમિયાન અમારા કાર્યકર શંકરભાઈ ખાસ તેજા બાપાને મળવા લઈ ગયા. તેમની આંખોની સ્થિતિ જોઈને દવાખાને લઈ જવાનું નક્કી કર્યું, કદાચ કોઈ સારવારથી તેમની આંખોમાં ફરી થોડું અજવાળું આવે.

તેજા બાપા કહે છે, “ભગવાને તમને અમારા સુધી મોકલ્યા. હવે અમને ખાવા-પીવાની નિરાંત છે. હું તો કંઈ રોટલા ખાઈ નથી શકતો પણ તમે ચોખા, દાળ મોકલો એમાંથી ભાત રાંધું, દાળ બનાવું અને ખાઉં છું. એનાથી મને થોડી રાહત છે.”આ સાંભળીએ સારુ લાગ્યું. કોઈના જીવનમાં થોડું અજવાળું પાથરવામાં નિમિત્ત બનવું એનાથી મોટુ સદભાગ્ય શું હોઈ શકે?

તેજા બાપાને વૃદ્ધ પેન્શન મળતું પણ ઉંમરના કારણે ફિંગરપ્રિન્ટ નથી આવતી એટલે પેન્શન નથી મળતું. સરકારની વ્યવસ્થામાં આવા વૃદ્ધો માટે ટેકનોલોજીના કારણે ઊભી થતી આ મુશ્કેલીઓ અંગે ખરેખર વિચારવાની જરૂર.તમે પણ માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત મદદરૃપ થઈ શકો. ઈશ્વરે ક્ષમતા આપી હોય તો એક માવતરના પાલક પણ બની શકાય. માસીક 1650 બહુ મોટી રકમ નથી. પણ એનાથી એક દાદા કે બાનું જીવન સચવાઈ જાય.

બસ નિમિત્ત બનવા આહવાન...

Tejabapa and Devima receives monthly ration kit fromVSSM

VSSM meets Devima and Tejebapa in Vagad village of
Kutch

The current living condition of Tejabapa and Devima

Renukaba’s Gratitude: A Little Support, A Big Heart — VSSM

Mittal Patel meets Renukaba

The buffaloes had gone into the pond to drink water, but they would not come out. Renukaba’s son stepped into the water to bring them out. His efforts helped the buffaloes come out safely, but her son never came out.

With a heavy heart, Renukaba from Vagad in Kutch told us this story.While speaking about Renukaba, our field worker Shankarbhai said to me, “Ben, our Renukaba is insisting that she wants to meet you. Let us go and meet her.”

As part of our work, we travel to many remote areas, and along the way, there is often someone who wishes to meet us. Some simply want to see us, while others want to share something from their lives. I assumed Renukaba too must have something to tell us—or perhaps she simply wanted to meet me.

Renukaba lives in Balasar village in Vagad. At the end of a narrow lane stood a small house built under a government housing scheme. In front of it was a simple tin shed. Renukaba was sitting there beside the traditional stove, dressed in black clothes. She belongs to the Maldhari community, and her attire reflected her way of life. Her husband, Ghanabha, was sitting beside her on a cot.

Our field worker Shankarbhai has been visiting her regularly for the past three years to deliver ration, so she knows him well.Pointing towards me, Shankarbhai said, “Ba, you used to tell me to bring Ben to meet you, didn’t you? So I have brought her today.”Ba looked at me and said, “I kept telling Shankarbhai, ‘Bring Ben here at least once.’”She then held my hand and made me sit beside her.I asked her, “Why were you remembering me so much? Did you need something?”

She replied, “I wanted to see you. I didn’t need anything else.”I was surprised.“You wanted to see me? Why?”She said, “Shankarbhai comes every month and brings us grain. He tells me that all this is sent by Ben from Ahmedabad. I wanted to see the person who gives us this food at least once. I kept telling him, ‘Bring Ben soon. If I pass away without seeing her, my soul will not find peace.’”

I was speechless.Who is the giver and who is the receiver? Everything is created by God. We believe that we are merely instruments. Yet, seeing Ba’s feelings brought tears to my eyes.Ba was expressing her gratitude, but not everyone is able to express such feelings.I held her hand and said, “I am grateful for your feelings, but honestly, neither you nor we are really the giver or the receiver here. We are all only instruments. But yes, God sent us to you, and for that, we should certainly be grateful to Him.”

Then Ba took ₹300 from her pocket, held it out to Shankarbhai and said, “Go, brother, and get something to eat for everyone.”“Ba, we don’t want anything to eat.”But she would not listen.She said, “How can that be? You have come to my doorstep and if I don’t feed you something, what kind of host would I be?”

There is hardly anything in her home. Even the money she offered Shankarbhai was probably from the pension she receives under the government’s old-age pension scheme.Her life is filled with hardships, and yet she had such a strong desire to do something for those who had come to her home.That day, I realised once again that a person does not become great because of wealth. A person becomes great because of the size of their heart.

Ba had one son. He used to work grazing other people’s buffaloes in the village.One day, the buffaloes went into the pond to drink water but did not come out. Renukaba’s son entered the water to bring them back.The buffaloes came out safely because of his efforts.

But her son did not.Ba lost her 18-year-old son.As she spoke about him, her eyes filled with tears.

I tried to change the subject and asked, “Ba, does everything come properly in the ration kit? Is there anything missing?”“Everything comes perfectly. But add one packet of washing powder too.”

Before reaching Ba’s home, Shankarbhai had told me that he personally takes washing powder for her every month. So I immediately understood what she meant.Ba continued, “We are Maldharis, and our clothes are thick. Washing these clothes with soap is difficult, and my hands hurt a lot. But if we put some washing powder in the water and soak the clothes for two or three hours, they become easier to wash. So when you send everything else, please send some washing powder too.”Such a small request.Yet hearing her ask us to send washing powder made us happy. It made us feel that she considered us one of her own.

I asked about the old-age pension she receives from the government. We learned that Ba receives ₹1,200 a month.However, because of problems with Ghanabha’s eyesight and fingerprints, he has stopped receiving his pension.And this is not just Ghanabha’s problem.

Many elderly people are unable to authenticate their fingerprints, and as a result, as they themselves say, they have stopped receiving “Modi’s ₹1,200.”It is important that this ₹1,200 reaches elderly people who genuinely need it.Still, we felt grateful that we were able to reach such a remote area and stand beside families who truly needed support.

As we got up to leave, Ba said to me,“Now that I have seen you, I can leave this world in peace.”Her words stayed with me.

ભેંસો તળાવમાં પાણી પીવા પડી પછી એ બહાર નહોતી નીકળતી. ભેંસોને બહાર કાઢવા રેણુકાબાનો દીકરો પાણીમાં ઉતર્યો. એના પ્રયાસથી ભેંસ તો બહાર આવી ગઈ, પણ દીકરો બહાર ન આવ્યો. કચ્છના વાગડમાં રહેતા રેણુકાબાએ ભારે હૈયે અમને કહ્યું.

આવા રેણુકાબા ની વાત કરતા અમારા કાર્યકર શંકરભાઈએ કહ્યું, “બેન, આપણા રેણુકાબા તમને મળવાની જીદ લઈને બેઠા છે. આપણે એમને મળવા જઈએ છીએ”

અમારા કાર્યકર શંકરભાઈએ મને આ કહ્યું. સેવાનું કામ કરીએ એટલે અનેક વિસ્તારોમાં જવાનું થાય ને ત્યાં કોઈને કોઈ વ્યક્તિની ભાવના અમને મળવાની હોય. કોઈને બસ મળવું હોય તો કોઈને પોતાની વાત કહેવી હોય. એજ રીતે રેણુકાબાને પણ કાંઈક કહેવું હશે નહીં તો ખાલી મળવું હશે એમ માન્યું.

બા વાગડના બાલાસર ગામમાં રહે. શેરીના છેવાડે એક નાનકડું સરકારી આવાસ યોજના હેઠળ બંધાયેલું ઘર હતું ને એની સામે એક છાપરુ બાંધ્યું હતું. આ છાપરામાં ચૂલો હતો ત્યાં કાળા રંગના કપડાંમાં રેણુકાબા બેઠા હતા. બા માલધારી એટલે પહેરવેશ પણ એવો. એમની બાજુમાં ખાટલામાં એમના ઘરવાળા ઘનાભા બેઠા હતા.

અમારા કાર્યકર શંકરભાઈ નિયમીત બાને પાછલા ત્રણ વર્ષથી રાશન આપવા જાય એટલે એમને એ ઓળખે. શંકરભાઈએ મારી તરફ ઈશારો કરીને કહ્યું, “બા, તમે કહેતા'તા ને કે બેનને લઈ આવજો? તો બેનને લઈને આવ્યો છું.” બાએ મારી સામે જોઈને કહ્યું, “શંકરભાઈને હું કે’દુની કે’તી કે બેનને એક ફેરા લઈ આવો.” એમ કહીને એમણે મારો હાથ પકડ્યો ને મને ખાટલે બેસાડી.

મેં બાને પૂછ્યું, “તે મને આટલી કેમ યાદ કરતા હતા? કાંઈ કામ હતું?”બા કહે, “તમને જોવા હતા. બીજુ મારે કાંઈ કામ નો’તું. સાંભળીને મને નવાઈ લાગી. “મને જોવી હતી! કેમ?”

“આ શંકરભાઈ દર મહિને અમને અનાજ પોગાડવા આવે. ઈ કે આ બધુ અમદાવાદથી બેન મોકલાવે તે મારે એ અન્નના દેનારને એક ફેરા ભાળવા તો ખરા! હું એમને કે’તી બેનને ઝટ તેડાવજો એમને જોયા વગર જો વઈ ગઈ તો જીવ અવગતિયે જાહે.”

બાની વાત સાંભળીને હું તો આમ અવાક થઈ ગઈ. કોણ આપનાર ને કોણ દેનાર. બધુ જ ઈશ્વર નિર્મિત. આપણે બધા નિમિત્ત એવું અમે માનીયે પણ બાની ભાવના જોઈને આંખો ભરાઈ આવી. બાએ કૃતજ્ઞતા વ્યક્ત કરી પણ આવું દરેક નથી કરી શકતા. મે બાનો હાથ પકડ્યો ને “તમારી આ લાગણી માટે આભારી છું પણ સાચુ કહુ તો તમે અમારા એટલે આમાં દેનાર કે લેનાર કોઈ છે જ નહીં. પણ હા ઈશ્વરે તમારી પાસે મોકલ્યા એટલે એનો આભાર ચોક્કસ માનવાનાનું” મે કહ્યું.

એ પછી બાએ પોતાના ખિસ્સામાંથી ત્રણસો રૂપિયા કાઢી શંકરભાઈ સામે ધરતાં કહ્યું,

“જાવ તો ભાઈ, આ બધા હાટુ કાંક નાસ્તો લઈ આવો.”

“બા, અમારે કંઈ નથી ખાવું.” પણ બા માન્યાં નહીં. એમણે કહ્યું,

“એમ કાંઈ હાલે, તમે મારે આંગણે આઈવા ને હું તમને કાંઈ ના ખવડાવું તો હું નુગરી ગણાવું.”

પોતાના ઘરમાં ખાસ કશું નથી. જે પૈસા એમણે શંકરભાઈ સામે ધર્યા એ પૈસા પણ સરકારના વૃદ્ધ પેન્શન યોજના અંતર્ગત મળેલા હશે. જીવન કેવી તકલીફોથી ભરેલું, છતાં ઘર આંગણે આવેલા માટે કાંઈક કરી છુટવાની ભાવના. માણસ સંપત્તિથી મોટો નથી બનતો પણ એ  મનથી મોટો બને એ રેણુકાબાની ભાવનાને જોઈને લાગ્યું.

બાને એક દીકરો હતો. ગામમાં કોઈની ભેંસો ચરાવવાનું કામ એ કરતો. એક દિવસ ભેંસો તળાવમાં પાણી પીવા પડી પછી એ બહાર નહોતી નીકળતી. ભેંસોને બહાર કાઢવા રેણુકાબાનો દીકરો પાણીમાં ઉતર્યો. એના પ્રયાસથી ભેંસ તો બહાર આવી ગઈ, પણ દીકરો બહાર ન આવ્યો. અઢાર વર્ષનો જુવાન દીકરો બાએ ખોયો. દીકરાની વાત કરતાં કરતાં એમની આંખો ભરાઈ ગઈ.

મે વાતને વાળવાનો પ્રયાસ કરતા  “બા, રેશનકીટમાં બધુ બરાબર આવે છે કાંઈ ખૂટતું તો નથી ને?”

“બધુ ટનાટન આવે. પણ એક ભૂકી ઉમેરો તો હારુ.” અમારા કાર્યકર શંકરભાઈએ પણ બાના ત્યાં આવતા પહેલા રસ્તામાં પોતે દર મહિને બા માટે કપડાં ધોવાનો પાવડર લઈ જતા હોવાનું કહેલું એટલે બાની વાતનું અનુસંધાન હું જોડી શકી. બાએ પોતાની વાતને આગળ વધારતા કહ્યું, “અમે રીયા માલધારી અમારા લૂંગડાં જાડાં. આ લૂંગડાં ને પાધરાં હાબુ(સાબુ) લગાડીને ધોવા અધરાં એમાં હાથ બહુ દુખે. પણ પાણીમાં ભૂકી નાખી એને બે ત્રણ કલાક પલાડી રાખીએ તો ધોવા જરીક હેલા પડે. એટલે તમે બધુ મોકલો એના ભેરી ભૂકી મોકલો તો હારુ.”

કેવી નાનકડી વાત પણ એમણે ભૂકી મોકલજોનું કહ્યું એ સાંભળી ને અમને આનંદ થયો. એ અમને એટલા પોતાના માને એવું લાગ્યું.

સરકાર તરફથી મળતા વૃદ્ધ પેન્શન વિશે પૂછ્યું તો ખબર પડી કે બાને ₹1,200 મળે. પણ ધનાભાની આંખો અને હાથની ફિંગરપ્રિન્ટની સમસ્યાને કારણે તેમને પૈસા મળતા બંધ થઈ ગયા. જો કે આ એકલા ધનાભાની વાત નથી. ઘણા વડિલોને આંગળીઓની છાપ નથી આવતી એના કારણે એ લોકો કહે એમ, “મોદીના બારસો” મળતા બંધ થઈ ગયા.

મોદીના બારસો આવા જરૃરિયાતવાળા સુધી પહોંચે એ જરૃરી. ખેર આવા અંતરિયાળ વિસ્તારમાં અમે પહોચી શક્યા ને જરૃરિયાતવાળા પરિવારોને ટકો કરી શક્યા એનો રાજીપો.. અમે ઊભા થયા ને બાએ કહ્યું, “તમને ભાળી લીધા તે હવે જીવ ગતે જાહે..”

The current living condition of Renukaba

Renukaba asks VSSM coordinator to get something for
Mittal Patel from her pension

Renukaba was so happy to meet Mittal Patel

A Little Ration, A Lot of Hope — Fulima’s Story with VSSM..

Mittal Patel meets Fulima in Vagad village og Kutch

Fulima lives in a remote village in the Vagad region of Kutch. She has grown old, and her body no longer supports her as it once did. She has lost all her teeth, her eyesight has become weak, she cannot hear well, and even walking has become difficult. Her hands and legs no longer have the strength they once had.

In such circumstances, Fulima lives her life alone.

For the past three years, we have been delivering ration to Fulima’s home. During our recent visit to Vagad, we finally had the opportunity to meet her. Along with our worker, Shankarbhai, we visited the settlement where Foolima lives, among the families of the Parkara-Koli community.

These families live in extremely difficult circumstances. They collect firewood and wild produce such as satavari from the forest, clean it and sell it in the market at Rapar. Whatever little they earn is used to run their homes. Whenever they find daily-wage work, they take it up. Their income is so meagre that many times, they have to find the answer to the question, “What will we eat today?” on that very day.

Fulima lives in a pucca house in the middle of this settlement. The house was built by an organisation after the earthquake. Over time, however, the house too has become dilapidated. The biggest concern is that the land on which these families’ houses stand is still not legally registered in their names.

We have approached the Collector requesting that the Parkara-Koli families be given ownership rights to their homes and the land on which they live. We have also raised this matter with the Hon’ble Chief Minister. We hope that in the coming days, these families will receive legal rights to their own land.

When we went to deliver her ration, I asked Foolima, “Ba, how are things going now?”

Fulima replied, “I am at peace now. I no longer have to worry about going out to earn or about whether someone will give me food. God has given me two hands, and with the ration you provide, I cook my own food and eat peacefully.”

Fulima receives a monthly pension of ₹1,200. She uses it for milk, vegetables or medicines whenever needed.

I kept wondering—can ₹1,200 really bring so much relief to someone?

Perhaps we cannot even imagine it. But when we meet Fulima and many other elderly people like her, we understand how significant ₹1,200 can be for them.

With the support of all of you, we are able to deliver monthly ration to around 815 elderly people like Foolima.

A heartfelt thank you to everyone who has supported and helped make this work possible.

કચ્છના વાગડના અંતરિયાળ વિસ્તારમાં આવેલા એક ગામમાં ફુલીમાં રહે. ઉંમર વધી ગઈ, શરીર સાથ આપતું નથી. બત્રીસી પડી ગઈ, આંખો ઝાંખી થઈ ગઈ, કાન ઓછું સાંભળે, ચાલવામાં પણ તકલીફ પડે. હાથ-પગમાં પહેલાં જેવી તાકાત રહી નથી.

આવી સ્થિતિમાં ફુલીમાં એકલાં જીવન પસાર કરે.

છેલ્લાં ત્રણ વર્ષથી અમે ફુલીમાંના ઘરે રાશન પહોંચાડીએ. આવા ફુલીમાને મળવાનું હમણાં વાગડ જવાનું થયું ત્યારે થયું.  અમારા કાર્યકર શંકરભાઈ સાથે અમે ફુલીમાં જે વસાહતમાં રહે, તે પારકરા-કોળી સમાજની વચ્ચે જવાનું થયું.

આ પરિવારોનું જીવન ખૂબ મુશ્કેલ પરિસ્થિતિમાં પસાર થાય. જંગલમાંથી લાકડાં કે સતાવરી જેવી જંગલી પેદાશો ભેગી કરી લાવે, તેને સાફ કરીને રાપરના બજારમાં વેચે અને જે મળે તેમાંથી ઘર ચલાવે. છૂટક મજૂરી મળે તો મજૂરી કરે. આવક એટલી ઓછી કે ઘણીવાર આજે શું ખાવું એનો જવાબ આજે જ શોધવો પડે.

ફુલીમાં આ વસાહતની વચ્ચે એક પાકા ઘરમાં રહે. ભૂકંપ પછી કોઈ સંસ્થા દ્વારા આ ઘર બનાવવામાં આવ્યું હતું. સમય જતાં ઘર પણ જર્જરિત થઈ ગયું. સૌથી મોટી વાત એ કે જે જમીન પર આ પરિવારોનાં ઘર ઊભાં છે, એ જમીનનો માલિકી હક હજુ એમના નામે નથી.

પારકરા-કોળી પરિવારોને પોતાની જગ્યા, પોતાનું ઘર અને જમીનનો હક મળે એ માટે અમે કલેક્ટરશ્રી સમક્ષ રજૂઆત કરી છે. મુખ્યમંત્રીશ્રી સાથે પણ આ બાબતે વાત કરી છે. આશા રાખીએ કે આવનારા સમયમાં આ પરિવારોને પોતાની જમીનનો હક મળે.

રાશન આપવા ગયા ત્યારે મેં ફુલીમાંને પૂછ્યું,

“બા, હવે કેમનું ચાલે?”

ફુલીમાંએ કહ્યું,

“મારું તો બહુ નિરાંત છે. હવે કમાવા જવાનું કે કોઈ આપે તો ખાઈશની ચિંતા નથી. ભગવાને બે હાથ આપ્યા છે ને તમે રાશન આપો તે રૃડુ જાતે બનાવીને ખાઉં છું.”

ફુલીમાંને દર મહિને ₹૧,૨૦૦ પેન્શન મળે. એમાંથી દૂધ, શાકભાજી કે દવાની જરૂર પડે ત્યારે કામ ચલાવી લે.

હું વિચારી રહી કે, ₹૧,૨૦૦માં કોઈને આટલો બધો હાશકારો મળી શકે?

આપણે કદાચ કલ્પના પણ ન કરી શકીએ. પરંતુ ફુલીમાં અને તેમના જેવા અનેક વડીલોને મળીએ ત્યારે સમજાય કે આ ₹૧,૨૦૦ તેમના માટે કેટલા મોટા.

ફુલીમાં જેવી આશરે 815 જેટલી વડીલોને દર મહિને રાશન પહોંચાડવાનું આપ સૌના સહયોગથી શક્ય બન્યું. આ કાર્યમાં મદદ કરનાર આપ સૌનો આભાર.

#mittalpatel #kutchh #vssm #gujarat #humanrights

Fulima's Current living condition

Fulima shares some moments with Mittal Patel and our
VSSM corordinator

Mittal Patel meets FuliMa

VSSM provides some comfort to Pravinbhai's family through ration kit ...

Mittal Patel meets Pravinbhai

“This bed has never been empty…”

The moment one hears these words of Pravinbhai, the heart feels heavy.

Since childhood—first his father, then his mother, then his elder sister, then his younger sister… and even today, one sister is still confined to the bed.

Whoever lies on that bed, the entire responsibility falls on Pravinbhai’s shoulders. From helping with toileting to taking care of every daily need, everything is done by his own hands.

We asked him, “Don’t you ever complain about this life?”

Pravinbhai calmly replied, “Complain about what? Can you abandon your own? One has to fulfill what is written in one’s fate, isn’t it?”

Seeing Pravinbhai’s condition in Samedra village of Banaskantha, our hearts ached.

In the entire household, Pravinbhai is the only one blessed with understanding and a sense of responsibility. The rest of the brothers and sisters are mentally challenged.

Why did this happen? Pravinbhai has no answer. But the neighbours say, “At birth, they were all perfectly fine, but over the years, their mental condition slowly deteriorated.”

It feels as though God has given Pravinbhai a special strength for service. He cannot go out to work, as he has to take care of so many people at home. Yet he has not lost courage. Since he knows how to use a sewing machine, he stitches torn clothes for villagers.

For food, they receive ration kits from VSSM. In addition, a kind-hearted man from Palanpur also provides ration kits. With this help, meals are prepared at home.

From the ₹3,000 received from the government for three persons with disabilities, expenses such as medicines, milk, and vegetables are somehow managed.

Pravinbhai says, “When we receive ration, I can peacefully take care of everyone. Otherwise, it becomes very difficult.”

Truly, in today’s times, Pravinbhai is like Shravan as a son and like Lakshman as a brother.

He has never abandoned his parents and siblings, even while living in extreme hardship.

He carries his duty not as a burden, but as a sacred responsibility.

We are grateful that we could provide some comfort to this family through ration support.

May God always keep His hand over Pravinbhai’s head—this is our prayer, and we find contentment in being a small instrument in this service.

“આ ખાટલો ક્યારેય ખાલી નથી થયો…”

પ્રવિણભાઈના આ શબ્દો સાંભળતા જ મન ભરાઈ જાય.

નાનો હતો ત્યારથી પહેલા પિતા, પછી મા, પછી મોટી બહેન, પછી નાની બહેન… અને આજે પણ એક બહેન ખાટલે પડી છે.

જે ખાટલો પકડે, એની તમામ જવાબદારી પ્રવિણભાઈના ખભા પર. ઝાડો-પેશાબથી લઈને રોજિંદી તમામ સેવા એમના હાથેથી થાય.

અમે પૂછ્યું, “આ જીવન સામે ફરિયાદ નથી?”

જવાબમાં પ્રવિણભાઈ શાંતિથી કહે,“શાની ફરિયાદ? પોતાના હોય એને થોડા છોડી દેવાય? કરમમાં લખેલું તો પુરુ કરવાનું ને?”

બનાસકાંઠાના સેમેદ્રાગામમાં રહેતા પ્રવિણભાઈની સ્થિતિ જોઈને જીવ બળી ગયો.

આખા ઘરમાં એકમાત્ર પ્રવિણભાઈ જ એવા જેમને સમજ અને જવાબદારીની મતિ઼. બાકીના ભાઈ-બહેનો તો માનસિક રીતે નિજાનંદી.

આ બધું કેમ થયું? એનો જવાબ પ્રવિણભાઈ પાસે નથી. પણ પડોશીઓ કહે, "જન્મ્યા એ વખતે તો બધા સરસ હતા, પણ થોડા વર્ષોમાં ધીમે-ધીમે માનસિક સ્થિતિ બદલાતી ગઈ."

ઈશ્વરે પ્રવિણભાઈને ચાકરી કરવાની વિશેષ શક્તિ આપી હોય એવું સ્થિતિ જોઈને લાગ્યું. એ બહાર જઈને કામ કરી શકે નહીં. ઘરમાં આટલા બધાને સાચવવાના. પણ હિંમત હારી નથી. સિલાઈ મશીન ચલાવતાં આવડે એટલે ગામમાં કોઈના ફાટેલા કપડાં સાંધવાનું કરી આપે.

ખાવા-પીવા માટે VSSM તરફથી રાશનકીટ મળે. એ સિવાય પાલનપુરના એક સહૃદય ભાઈ પણ રાશનકીટ આપે. આ બે મદદથી ઘરમાં જમવાનું બની જાય.

સરકાર તરફથી ત્રણે દિવ્યાંગ માટે મળતા 3000 રૂપિયા માંથી દવા, દૂધ, શાકભાજી જેવા નાનામોટા ખર્ચો નીકળી જાય.

પ્રવિણભાઈ કહે છે, “રાશન મળે એટલે હું શાંતિથી આ બધાની સેવા કરી શકું છું.

નહીં તો બહુ અઘરું થઈ જાય.”

ખરેખર, પ્રવિણભાઈ આજના સમયમાં શ્રવણ જેવો દીકરો અને લક્ષ્મણ જેવો ભાઈ છે.

કપરી સ્થિતિમાં જીવતા માતા-પિતા અને ભાઈ-બહેનોને એમણે ક્યારેય ત્યજ્યા નથી.

ફરજને ભાર નહીં, પણ ધર્મ સમજીને વહન કરે.

અમે આવા પરિવારને રાશન થકી થોડી સાંત્વના આપી શક્યા એનો રાજીપો.

ઈશ્વર પ્રવિણભાઈના માથે હંમેશા હાથ રાખે એવી પ્રાર્થના ને અમને નિમિત્તનો સંતોષ.

Pravinbhai's differently abled brother

Pravinbhai's differently abled sister

Pravinbhai receives ration kit with the help from VSSM

Serving the Helpless with Dignity...

Mittal Patel meets elderly destitute Nathi Ba

“My dependence is gone”

“My husband passed away before the earthquake. At that time my hands and legs worked, so I could manage the kitchen work. But with age, my hands and legs stopped working.”

“Ba, how do you manage your livelihood?”

“I receive 1,200 rupees from the government and get ration through coupons. I try to manage with that.”

“Is that enough?”

“A little support comes from relatives and others.”

“So if we don’t give you ration, would it be okay?”

“No, it wouldn’t. Because of what you give, my dependence is gone. I can cook and eat by my own choice. From the 1,200 rupees I buy vegetables and milk, and if I need medicines, I buy those. If you don’t give ration, I would have to manage everything within those 1,200 rupees, right?”

“So are we doing a good thing?”

“You fill the stomachs of helpless people like us—that itself is called good work, isn’t it?”

This conversation took place with Nathiba, who lives in Madhapar, Rajkot. She has no son or daughter. The monthly ration we provide helps her survive.

Not having to live with dependence is a very big thing.

VSSM provides ration to 750 destitute elderly women and men. The voice of all of them is the same.

Our Kanubhai and Yash regularly take care of the elderly and deliver ration. Having such dedicated workers with us is a matter of pride.

"મારા ઘરવાળા તો ધરતીકંપ પહેલા વયા ગ્યા. પણ તે વખતે હાથ પગ હાલતા તે હું રસોડા કરવા જતી. પણ ઉંમર થાતા હાથ પગ ચાલવાના બંધ થ્યા."

"તે બા તમારુ ગુજરાન કેમ ચાલે?"

"સરકારના 1200 મળે ને કુપનનું રાશન મળે એમાંથી હંકારવા કોશીસ કરુ."

"તે ચાલી જાય?"

"થોડુ કુટુંબવાળા ને બીજા ટેકો કરતા."

"તો અમે રાશન ન આપીયે તો ચાલે?"

"ના ચાલે. તમે આલો એના લીધે મારી ઓશિયાળી મટી ગઈ. મારી મરજીથી રાંધીને ખાઈ હકુ. સરકારના 1200 મલે એમાંથી શાક, દૂધ લાવું. દવાની જરૃર પડે તો એ લઉં. જો તમે ન આપો તો મારે 1200માં જ હંકારવાનું ને?"

"તો અમે સારુ કામ કરીએ છીએ?"

"તમે અમ જેવા નિરાધારની આંતરડી ઠારો તે ઈ હારુ જ કેવાય ને?"

રાજકોટના માધાપરમાં રહેતા નાથીબા સાથે આ બધી વાતો થઈ. બાને દિકરા દીકરી નથી. આપણે દર મહિને રાશન આપીયે એમાંથી એમનો ગુજારો ચાલે.

ઓશિયાળી વેઠવાની ન રહે એ બહુ મોટી વાત. VSSM 750 નિરાધાર બા -દાદાને રાશન આપે. એ તમામનો આ સૂર પણ આજ..

અમારા કનુભાઈ અને યશ બાનું ધ્યાન રાખે નિયમીત રાશન પહોંચાડે.. આવા કાર્યકરો અમારી સાથે હોવાનું ગૌરવ..

Nathi Ba receives monthly ration
kit under VSSM's Mavjat
initiative

Mittal Patel with Nathi Ba

Mittal Patel meets Nathi Ba during her field visit to Rajkot

JivatBa receives ration kit with the help from VSSM and we will build her home also with the support from our well-wisher Smt. Urviben Bhatia...

Mittal Patel meets Jivatba 

Jivat Ba walks with difficulty, relying on the support of her two hands and feet.

Because of her physical condition, she never married and continued to live with her parents in their home.

As long as her parents were alive, things were manageable. But after their passing, life became a struggle.

She has no one to care for her on a daily basis.

Her neighbors and distant relatives offer occasional help, but her loneliness is deep.

She lives in Santokpura village, near Kheralu in Mehsana district.

Her house is not really a house — it’s a fragile mud hut, with severe leaks during monsoon.

There is no toilet or bathroom, and that adds to her daily hardships.

She also doesn’t have a ration card, which means no access to government food assistance.

When our volunteers Rameshbhai and Pareshbhai came to know about Ba’s condition, they included her in our Mavjat (care) program, and we began providing her with monthly ration.

But upon seeing her living conditions, Rameshbhai felt deeply moved and insisted that Ba should also get a proper house.

Around the same time, we received a call from Urvibahen from Canada.

She said:“If I can help build a home for a needy person, please let me know. When we first came to Canada, we had no home of our own, and I still remember what that felt like. Being a part of giving someone a home is a deep joy.”

We shared Jivat Ba’s story with Urviben, and she immediately agreed to help build Ba's home.

Because of the monsoon rains, removing Ba’s existing mud hut was a bit difficult, but it has now been taken down.

Before starting the foundation digging, Rameshbhai and Pareshbhai wished for a Bhumi Pujan (land worship) to be performed.

When we recently traveled near Kheralu, we visited Ba’s home.

Ba performed the Bhumi Pujan herself, and now, construction of her new house will begin.

When we asked Ba what kind of home she would like, she simply said:

“Just a single room with a porch, and a toilet and bathroom at the back. If the toilet is at the back, it’ll be easier for me.”

Her request was practical and touching, reflecting her physical limitations.

We will build her home exactly as she needs it.

Not everyone has the ability to use their God-given blessings for others.

Only those touched by divine grace can offer such selfless generosity.

Thanks to people like Urviben, we are able to carry out such meaningful work.

We are deeply grateful for the empathy and compassion shown by all such well-wishers.

Let us continue to pray for strength and resources to help many more people like Ba.

જીવત બા બે હાથ અને પગના ટેકાથી વાંકા ચાલે. શરીરની આ હાલતના લીધે એમના લગ્ન ન થયા. એ માતા પિતા સાથે પિયરમાં જ રહ્યા. મા - બાપ જીવતા હતા ત્યાં સુધી એમને વાંધો ન આવ્યો પણ એમના ગયા પછી તકલીફો ઊભી થઈ. 

એમની ચાકરી કરનારુ કોઈ નહીં. આમ પડોશી અને દૂરના એમના સગા એમનું ધ્યાન રાખે. પણ ઓશિયાળી તો ખરી જ. 

મહેસાણા જિલ્લાના ખેરાલુના સંતોકપુરા ગામમાં એ રહે. રહેવા સરખુ ઘર નહીં. કાચુ માટીનું છાપરુ. ચોમાસામાં સખત ચુવા થાય. ટોયલેટ બાથરૂમની સુવિધા નહીં તે એમાં પણ તકલીફ. રેશનકાર્ડ પણ એમની પાસે નહીં.

અમારા કાર્યકર રમેશભાઈ, પરેશભાઈને એમના વિષે ખ્યાલ આવ્યો ને એમણે બાને રાહત રહે તે માટે અમારા માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત દર મહિને રેશન આપવા અમને કહ્યું. બાને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. પણ એમના ઘરની હાલત જોઈને પણ રમેશભાઈને જીવ બળે. એમણે બાનું નાનકડુ ઘર થાય તે માટે પણ વાત કરી. 

આ દરમ્યાન જ અમને કેનાડાથી ઊર્વીબેનનો ફોન આવ્યો. એમણે કહ્યું. "કોઈ જરૃરિયાત મંદ પરિવારનું ઘર બાંધવામાં હું મદદરૂપ થઈ શકુ તો મને જણાવજો. અમે કેનેડા આવ્યા ત્યારે પોતાનું ઘર ન હોવાથી જે અનુભવ્યું એટલે થાય કે કોઈને ઘર આપવામાં નિમિત્ત બનવું એ મોટુ સુખ."

ઊર્વીબેનને જીવતબાની વાત કરીને એમનું બાંધવા મદદ કરવા કહ્યું. એમણે તુરત એ સ્વીકાર્યું.

બાનું છાપરુ ચોમાસા દરમ્યાન અને સતત વરસાદના કારણે હટાવવું થોુડુ મુશ્કેલ બન્યું. પણ હમણા એ હટાવ્યું. પાયા ખોદવાનું શરૃ કરતા પહેલા ભૂમીનું પૂજન થાય એવી પરેશભાઈ, રમેશભાઈની ઈચ્છા તે હમણાં ખેરાલુ બાજુ જવાનું થયું ત્યારે જીવતબાના ત્યાં પણ જવાનું થયું.

બાના હાથે જમીનનું પૂજન કર્યું. હવે ઘર બાંધકામ શરૃ કરીશું.

બાને પૂછ્યું કે કેવું ઘર જોઈએ તો કહે, "એક રૃમ ઓસરી અને ઘરના પાછળના ભાગમાં ટોયલેટ બાથરૃમ બાંધી આપજો. ઘર પાછળ બાથરૃમ ટોયલેટ હોય તો મને સારુ રહે."

બાની આ વાત સમજાય એવી હતી. એમને ચાલવામાં તકલીફ એટલે આ વ્યવસ્થા કરવા એમણે કહ્યું. અમે એમની ઈચ્છા મુજબનું ઘર બાંધી આપીશું. 

 પ્રભૂએ આપેલા પરમ ધનની લાહણી કરવાની તાકાત બધામાં નથી. પરમ કૃપાળુ પરમાત્માની જેના પર કૃપા થાય એ આવી લહાણી કરી શકે. ઊર્મીબેન જેવા અનેક સ્વજનો આવા કાર્યોમાં અમારી સાથે છે માટે આવા કામો થાય છે. આપ સૌની આ લાગણી માટે આભારી છું.

બા જેવા અનેકોને મદદ કરી શકીએ એવી ઈશ્વરને પ્રાર્થના...

Jivatba shares her condition to Mittal Patel

Mittal Patel with Jivat ba performs bhumi pujan

The current living condition of Jivat ba in Kheralu village

With the support of our respected Shri Kishorbhai Patel , VSSM will built Khemi ba's house...

Mittal Patel meets Khemi ba

Pain should only be given to the extent one can bear it.

But in the case of Khemiba, it felt like boundless suffering had taken permanent residence, and joy had forgotten her address entirely.

Khemiba is not very tall. Her stomach is severely swollen—tight like a water pot. If one didn’t know her age, they might think she was pregnant.

When we asked gently, “What happened, Ba?” she said, “It’s a tumor.”

We responded, “Then let’s get an operation done so you can be free from this.”

But Ba replied, “The doctor said if you operate, the old lady will die.”

Her face was expressionless. Eyes vacant and dull.

She lives in Navi Sedani village of Vadgam, Banaskantha.

Her house was built with government aid back in 2002, but now it’s almost in ruins. During monsoon, it leaks badly.

When our volunteers Pareshbhai and Rameshbhai learned about her condition, they visited her. They removed the damaged roof and arranged for tin sheets to be installed—covering the toilet, bathroom, and front porch with sloped roofing.

But Ba had one wish—to meet us once.

We were on our way to meet the Banaskantha Collector regarding the issues faced by nomadic communities, and we stopped by to meet Khemiba.

What we saw left us speechless.

Inside Ba’s house was a single photograph.

I asked, “Ba, who is this?”

She said, “My son. If he were alive and healthy, I wouldn’t be drowning in this sorrow.”

And with that, she broke down in tears.

Her other son is disabled—unable to walk. He wasn’t home.

We asked, “Where is he?” She said, “He’s gone out to beg for food.”

Some kind villagers occasionally bring food for this mother and son, but their situation is extremely tragic.

It’s hard to understand how such a state of life can exist.

Ba has cancer in her stomach. And she seems to be waiting for death.

Her only concern is: “If the house is repaired, my son can stay here safely. Maybe in the future, someone from the family will get married, and a girl will agree to live here.”

She talks again and again about getting the house fixed.

I heard in her cracked, resigned voice—like a stone that has turned into a mother’s heart—“Khamma, my child”, and I saw something divine in her brokenness.

Currently, mother and son are living in a relative’s house. But she says, “That’s not ours. I want something that’s truly ours.”

When we offered her rations and asked, “Will you be able to cook this?”

She pointed to her swollen stomach and said, “I can’t even sit properly.”

Then added, “If I give it to a neighbor, maybe they’ll cook it for us.”

We assured her: we will take care of that too.

We will repair Ba’s house in memory of our beloved Kushalbhai.

With the support of our respected Kishorbhai Patel—our beloved uncle, we’ve already built many ‘Kush Homes’, and Khemiba’s house will be the next in that series.

But seeing someone live in such conditions tears at your soul.

May nature never give anyone so much pain that they forget what happiness even feels like...

We prayed silently for relief from her suffering as we left her home.

And now—we will build Ba’s home, quickly

પીડા સહન થાય એટલી જ આપવી. આમ પારાવાર વેદના ને સુખ તો જાણે ખેમીબાના ઘરનું સરનામુ જ ભૂલી ગયું હોય એવું અમે જોયું.

બાની ઊંચાઈ ઝાઝી નહીં. ને પેટ તો ગાગરડી જેવું, એકદ કઠણ. ઉંમર ન થઈ હોય તો જાણે ગર્ભવતી હોય એવું લાગે. 

શું થયું બા એવું પુછ્યું તો કે, ગાંઠ છે. અમે કહ્યું, તો ઓપરેશન કરાવી લઈએ તમને નિરાંત થાય ને બાએ કહ્યું, ડોક્ટર ના કેહ. ઓપરેશન કરશો તો ડોશી મરી જશો.

બાના ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતા. નિસ્તેજ થયેલી આંખો. બનાસકાંઠાના વડગામના નવી સેદણીગામમાં એ રહે. ઘર તો સરકારી સહાયથી 2002માં બનેલું. પણ એ ઘર તો હવે પડુ પડુ થાય. ચોમાસામાં તો ચુવા થાય.

અમારા કાર્યકર પરેશભાઈ અને રમેશભાઈને બાની માહિતી મળી તે બેય એમને મળ્યા ને એમના ઘર પરનું ધાબુ ઉતારી ત્યાં પતરા નાખી ટોયલેટ બાથરૃમ ને ઓટલા આગળ પતરા નાખી ઢાળિયું કરી દેવા કહ્યું. પણ એમની ઈચ્છા બાને એક વખત અમે મળીયે એવી તે  બનાસકાંઠા કલેક્ટર શ્રીને વિચરતી જાતિઓના મુદ્દે મળવાનું હતું તે મળીને અમે ખેમીબા પાસે પહોંચ્યા. ને સ્થિતિ જોઈને મન શૂન્ય થઈ ગયું.

બાના ઘરમાં એક ફોટો હતો. મે કહ્યું, બા આ કોણ તો કહે, મારો દિકરો. જુવાનજોધ એ હોત તો મારે આ દુઃખના દાડા ના હોત. ને બા રડી પડ્યા.

એમના બીજા દિકરાના પગ ચાલતા નથી. એ વિકલાંગ છે. એ ઘરે નહોતો. અમે પુછયું એ ક્યા ગયો તો કહે, એ ખાવા માંગવા ગયો. 

આમ તો ગામમાંથી કેટલાક સેવાભાવી માણસો આ બેય મા-દિકરાને જમવાનું આપી જાય. પણ સ્થિતિ અત્યંત દયનીય.

આવી હાલત કોઈની કેમ હોય એ ખરેખર નથી સમજાતું.

બાના પેટમાં કેન્સરની ગાંઠ છે ને બા જાણે મરવાની રાહ જુએ. ઘર સરખુ થાય તો દીકરો રહી શકે ને ઘર ભવિષ્યમાં કુટુંબવાળાને મળશે એમ વિચારી કોઈ ચોકરી કરી લે. એવી બાની ભાવના. તે ઘર સરખુ કરી દોની વાત એ વારેવારે કરે. ખમ્મા મારા લાલ એવું પથ્થર થઈ ગયેલી મા કહે એવું જ ક્યાંક ખેમીબામાં જોયું.

હાલ મા-દીકરો પોતાના સંબંધીના ઘરમાં જ રહે. પણ પોતાનું એ પોતાનું એવું એ કહે. 

રાશન આપીએ તો તમે રાંધો એવું બાને પુછ્યું તો કહે, મારાથી તો બેસાતુંયે નથી આ પેટ જુઓ. પણ પડોશમાં કોઈકને આપુ તો એ રાંધી આપે ખરા.

અમે એ પણ કરીશું.

બાનું ઘર અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં ઠીક થાય એવું કરીશું. આદરણીય કિશોરભાઈ પટેલ- અમારા પ્રિય અંકલની મદદથી અમે ઘણા કુશ હોમ બાંધ્યા. ખેમીબાનું ઘર પણ એ સીરીઝમાં આગળ બાંધીશું.

પણ આવી સ્થિતિમાં જીવતા માણસોને જોઈને જીવ બળે. 

કુદરત એટલુંયે દુઃખ ન આપ કે આ જગતમાં સુખ છે આ વાત જ ભૂલી જવાય... દુઃખ હરી લેની પ્રાર્થના ત્યાંથી નીકળતા નીકળતા ઈશ્વરને કરી.

બસ બાનુ ઘર ઝટ બાંધીશું.

The current living condition of Khemi ba

Khemi ba shares her condition with Mittal Patel

VSSM will repair Ba’s house in memory of our
 beloved Kushalbhai

Building Hope for Diwaliba Before This Diwali with the help from VSSM...

Mittal Patel meets diwaliba at her shanty with others

“In our village, there is a mother and her son living in extremely difficult conditions. We hope you can visit them once and offer any help possible,”

– This request came from Bhemabhai Rabari, a respected leader from Makdala village in Banaskantha, along with former Sarpanch Shri Narsinhbhai. They conveyed this to our dedicated team members, Narabhai and Ratnabhai.

We have been working in Makdala, constructing a Jal Mandir (Water Temple) and now also building a Tree Temple. After reviewing the progress of these projects, we went to Bhemabhai’s house for a meal—and from there, we visited Diwaliba, whose situation they had spoken to us about.

Diwali—such a beautiful name. But sadly, her life bears none of the light or joy the name suggests. Her husband passed away a while ago.

She has a young son, but he was tragically injured in an accident that left him with a spinal cord condition, making him completely bedridden.

The family now struggles for even basic necessities.

Diwaliba says: “We manage on the old age pension and whatever ration we get through our ration card.”

At times of extreme need, she turns to the compassionate farmers of the village, who support her however they can.

This is how her days go on—quietly, bravely.

We sat in the small courtyard of her house.

There’s not much of a house, really—just a thatched roof under which they sleep. Her heart wishes for a room, a kitchen, and a toilet-bathroom—but she has no means to make this dream a reality.

Moved by her situation, Narsinhbhai and the current Sarpanch offered to provide monthly rations to the family.

Narsinhbhai also added, “We as a village will contribute a small portion for building a house.”

We agreed: if the village gives 20% of the cost, we will contribute the remaining and build them a modest, dignified home.

This "Kush Home" will be built in memory of our beloved Kushalbhai.

Kishorbhai Patel (Uncle), who supports us in such efforts, always says:

“You are free to decide which families need a home. Just let me know when you've chosen, and do what feels right.”

I’m deeply grateful for this trust.

So far, we have been instrumental in building over 250 Kush Homes.

If more people come forward to join us, we can provide permanent homes to many more homeless families.

Through VSSM, we have already built homes for 1,765 families, and we hope to build many more in the coming years.

With God’s grace, may this vision be fulfilled.

The village of Makdala agreeing to contribute 20% is truly commendable.

In truth, every village has families like Diwaliba’s—struggling, vulnerable.

If each village could contribute even 50%, then organizations like ours and respected members of society can join hands more naturally and help build homes for countless families.

Our only wish now:

May this year’s Diwali for Diwaliba be celebrated in a home that she can call her own.

With heartfelt wishes and blessings.

 “અમારા ગામમાં એક મા અને દિકરો રહે છે હાલત અત્યંત ખરાબ છે તમે એક ફેરા મુલાકાત કરી શક્ય મદદ કરો એમ ઈચ્છીએ છીએ.”

બનાસકાંઠાના મકડાલાગામના આગેવાન ભેમાભાઈ રબારી તેમજ પૂર્વ સરપંચ શ્રી નરસિંહભાઈએ આ વાત અમારા કાર્યકર નારણભાઈ અને રત્નાભાઈને કરી. મકડાલામાં અમે જળમંદિરનું નિર્માણ કર્યું સાથે વૃક્ષ મંદિરનું નિર્માણ પણ કરી રહ્યા છે. અમે કામ કેવું થઈ રહ્યું છે એ જોવા ગયા પછી ભેમાભાઈના ઘરે જમવા ગયા ને ત્યાંથી જેમની મુલાકાત માટે વાત કરેલી એ દિવાળીબાના ઘરે. દિવાળી નામ કેવું સરસ પણ એમના જીવનમાં દિવાળી જેવું કશું નહીં. બાના ઘરવાળા થોડા સમય પહેલા ગુજરી ગયા. એક જુવાન દિકરો ખરો પણ એને કોઈ અકસ્માત થયેલો જેમાં કરોડરજ્જુની બિમારી થઈ અને એ પથારીવશ થઈ ગયો. ઘરમાં ખાવાપીવાની તકલીફ ઊભી થઈ. દિવાળી બા કહે એમ, “બુઢા પેન્શન આવે અને રેશનકાર્ડ પર જે રેશન મળે એમાં એમનું જીનવ ચાલે.” ક્યારેક ગામના સક્ષમ ખેડૂતોના દ્વારે જરૃરિયાતના સમયે એ ઊભા રહે ને સૌ એમનાથી થાય તે ટેકો કરે. આમ એમનું જીવન નભે.

દિવાળીબાના ઘરના ફળિયામાં અમે બેઠેલા. ઘર જેવું કશું નહોતું એક ઢાળિયું હતું જેમાં એ સુતા. મનની ભાવના એક રૃમ,રસોડુ અને ટોયલેટ બાથરૃમ થઈ જાય એવી પણ એમાંનું કશું કરી શકવાની એમની ક્ષમતા નહીં.

નરસિંહભાઈ અને સરપંચ શ્રી બંનેએ દર મહિને રાશન આપવા મદદ માટે કહ્યું.

નરસિંહભાઈએ કહ્યું, “ઘર બાંધકામમાં અમે ગામ તરીકે નાનો ટેકો કરીશું.” અમે એમને 20 ટકા રકમ ગામ કાઢે ને બાકીની અમે આપીશું એમ કરીને નાનકડુ ઘર કરી આપવા સહમતી દર્શાવી.

અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશહોમ અમે બાંધીશું. કિશોરભાઈ પટેલ (અંકલ) આ કાર્યમાં મદદ કરે એ કહે, “તમને ઠીક લાગે એ પરિવારોના ઘર બાંધકામ કરવાની છુટ છે.” અંકલને અમે ક્યારેક નક્કી કર્યા પછી જાણ કરીએ કે આ પરિવારનું ઘર બાંધવાનું નક્કી કર્યું છે. ને અંકલ એમાં ભરોષો રાખી યોગ્ય લાગે તેમ કરો એમ કહે. એમના આ ભરોષો માટે આભારી છું. અત્યાર સુધી 250 થી વધારે કુશ હોમ બાંધવામાં નિમિત્ત બન્યા છીએ. બસ વધુ લોકો આપણી સાથે જોડાય તો ઘણા ઘરવિહોણાને પાકકુ ઘર આપી શકીશું.

VSSM થકી અત્યાર સુધી 1765 પરિવારોના ઘર બાંધી ચુક્યા છીએ ને આવનારા વર્ષોમાં અનેકોના ઘર બાંધવાની મનછા છે. ઈશ્વર એ પુરી કરાવે એવી શુભભાવના..

મકડાલા ગામે 20 ટકા રકમ આપવા કહ્યું એનો રાજીપો. આમ તો દરેક ગામમાં આવા ઘરવિહોણા પરિવારો રહે. આ તમામના ઘર બાંધવા માટે ગામ 50 ટકા રકમ કાઢે તો અમારી જેવી સંસ્થાઓ સમાજના પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિઓને આ કાર્યમાં વધારે સાહજિક રીતે જોડી શકે અને અનેકોના ઘર બાંધી શકે.

બસ દિવાળીબાની આ વર્ષની દિવાળી એમની ઈચ્છા મુજબના ઘરમાં ઊજવાય એવી શુભેચ્છા.

#mittalpatel #vssm #elderlycare #gujarat

The current living condition of Diwaliba

Diwaliba at her shanty

The current living condition of Diwaliba

We express our gratitude to our well-wishers who helped us provide ration kit to Daria Ba, and we bow to Kishor uncle for assisting in building her home...

Mittal Patel meets Daria Ba in Amodard village

Sunil, our worker from Vadodara, showed our driver Darshan the way to Amodard village, saying we were going to meet Daria Ba. We arrived at the Rathodiya Faliya in the village. The car stopped outside the Faliya, and we walked to Daria Ba's home.

Though we called it a home, whether to refer to it as such was questionable. Daria Ba was seated amidst the decay of her surroundings, her frail body barely visible. At first glance, it resembled the vision of hell.

One of her sons is mentally challenged. He wanders off but eventually returns to Daria Ba for food. Daria Ba survives with the help of her neighbors, who occasionally provide her with sustenance.

Realizing the situation, we started providing rations every month. The kind neighbors also bring firewood, enabling her to cook.

Food and drink seemed to be a distant luxury, but seeing the condition of the hut where she lives... words fail to capture the despair.

On the day we visited, it was unbearably hot. It was hard to imagine Ba living in such heat.

Even going to the toilet or bathroom was a huge struggle.

Given the situation, we decided to build her a small house. Our Kishor uncle (Kishorbhai Patel) helped with this. In memory of our dear Kushalbhai, we decided to prepare this new home and started the construction.

We express our gratitude to those who helped us provide rations to Daria Ba, and we bow to Kishor uncle for assisting in building her home.

Imagining the comfort Ba will find in this house is difficult. Just thinking about the monsoon and the conditions she endured is unsettling.

It’s a blessing to be a part of bringing relief to the lives of so many individuals.

You can also join in such efforts. You can help... For assistance, please contact 90999-36013 between 11 AM and 6 PM.

આપણે દરિયા બાને મળવા જવાનું છે એમ કહીને વડોદરના અમારા કાર્યકર સુનિલે અમારા સારથી દર્શનને આમોદરદ ગામનો રસ્તો બતાવ્યો. ગામના રાઠોડિયા ફળિયામાં અમે પહોંચ્યા. ગાડી ફળિયા બહાર ઊભી રહી ને અમે ચાલતા દરિયાના ઘરે પહોંચ્યા. 

ઘર તો અમે બોલીયે પણ ઘર કહેવું કે કેમ એ સવાલ. કંતાનની આડાશોમાં જીર્ણ દેહધારી બા બેઠેલા. આંખે ઝાંખપ. પ્રથમ નજરે નર્કની કલ્પના આપણે કરીએ તેવું નર્ક જ જણાયું.

એમનો એક દિકરો માનસીક વિકલાંગ. એ ગમે ત્યાં ભટકે પણ ટાણુ થાય એટલે દરિયા બા પાસે ખાવા આવે. દરિયા બાને આડોશી પાડોશી વધેલું ઘટેલું આપે ને એ જીવે.

સ્થિતિ ખ્યાલ આવતા અમે દર મહિને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. પડોશીઓ સારા તે બળતણ  લાવી આપે એનાથી એમનો ચૂલો સળગે. 

ખાવા પીવાનું તો જાણે હખ થઈ ગયું. પણ એ જ્યાં રહે તે ઝૂંપડાની દશા જોઈને તો... ઘડિક તો શું બોલવું સમજાય નહીં.

જે દિવસે મળવા ગયા તે દિવસે સખત તાપ હતો. સહન ન થઈ શકે એવી ગરમીમાં બા રહે..

ટોયલેટ - બાથરૃમ જવાની પણ ભયંકર તકલીફ. 

સ્થિતિ જોઈને નાનકડુ ઘર કરવાનું નક્કી કર્યું. ને એ માટે મદદ કરી અમારા કિશોર અંકલે(કિશોરભાઈ પટેલ). પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશ હોમ તૈયાર કરવાનું નક્કી કર્યું ને એનું બાંધકામ પણ શરૃ કર્યું...

દરિયા બાને રાશન આપવામાં નિમિત્ત બનનાર સ્વજનોના અમે આભારી સાથે ઘર બનાવવામાં મદદ કરનાર કિશોર અંકલને પ્રણામ..

આ ઘરમાં બાને કેવી સાતા મળશે એની કલ્પના કરવી પણ મુશ્કેલ. ચોમાસુ તો એ જે સ્થિતિમાં રહેતા ત્યાં કેવું જતું હશે એ વિચારીને કમકમા આવી જાય..

આવા અનેક વ્યક્તિઓના જીવનને સાતા આપવામાં નિમિત્ત બન્યાનો રાજીપો. 

તમે સૌ પણ આવા કાર્યોમાં જોડાઈ શકો. મદદ કરી શકો... મદદ માટે 90999-36013 પર 11 થી 6માં સંપર્ક કરવા વિનંતી.

#MittalPatel #humanrights #support #socialwork #gujarat #viral

Mittal Patel visits Daria Ba and looking at her condition
we decided to build her a small house

The current living condition of Daria Ba

VSSM's well-wisher Kishorbhai from USA helped
Daria Ba to build her home

Ongoing construction of Daria BA's new home

AmaratKaka and Ishaba receives monthly ration kit from VSSM under it's Mavjat Karyakram initiative...

AmratKaka shares his experience with Mittal Patel

You have worked with renowned artists like Kaka Kirtidan Bhai and Farida Meer, so you must have earned a lot of money, right?' 'Yes, sister, I earned a lot.' 'So why didn't you save it?' 'What was the point of saving it?' 'It would be useful in old age.' 'I thought my son would be the support in my old age, but he is no longer here, so what use is money?' 'Still, everyone saves...' Before Amrat Kaka from Patan could answer, his neighbor said, 'No one who comes to Kaka's house leaves empty-handed... Kaka has fed and given a lot to everyone.'

Amrat Kaka's words were delightful. He also had a lot of spiritual knowledge. He said, 'What is the point of saving? Nothing will come with you when you die. And won't God send someone to feed the hungry? You were sent to us... so we must not distrust Him.'

Kaka and his wife Ishaba, who had such faith, lost their only son and became destitute. Currently, they receive an old-age pension and manage to live on the ration kits we provide them.

Kaka played the manjira exceptionally well in folk performances. Even today, if there is an event, Kaka gets up and goes. We had many conversations with him, all of which are available as videos on our YouTube channel.

When we were about to leave after meeting Kaka, he took out a five hundred rupee note to give us. He said, 'How can I let you go empty-handed?'

This incident taught us a lot about what generosity means.

In Patan and Banaskantha, Ashwin Bhai Chaudhary from Palanpur helps provide rations to a hundred such elderly individuals. Despite being young, he has made significant progress in the construction field and joyfully shares what God has given him.

Our best wishes for Ashwin Bhai to continue to be happy.

Along with Amrat Kaka, we provide monthly rations to six hundred elderly individuals. You too can become guardians of these elderly people, like Ashwin Bhai, according to your capacity.

Best wishes to everyone for their well-being.

 'કાકા કીર્તીદાનાભાઈ, ફરિદા મીર વગેરે જેવા નામી કલાકારો સાથે કામ કર્યું છે તો પૈસાય મળતા હશે ને?'

'હા બેન ઘણા મળ્યા'

'તો ભેગા કેમ ન કર્યા?'

'ભેગા કરીને શું કરવાનું?'

'ઘડપણમાં કામ આવે'

'દીકરો હતો એ ઘડપણની લાઠી બનત એવું લાગતું હતું પણ એય ક્યાં રહ્યો, તો પૈસા શું રહેત?'

'છતાં બચત તો સૌ કરે..'

પાટણના રવિન્દ્રાના અમરતકાકા આનો જવાબ આપે તે પહેલા તેમના પડોશીએ કહ્યું, 'કાકાના ત્યાં કોઈ પણ વ્યક્તિ માંગવા આવે એ ક્યારેય ખાલી હાથે ન જાય.. કાકાએ ખુબ ખવડાવ્યું ને આપ્યુય બધાને ઘણું..'

અમરતકાકાની વાતો મજાની હતી. આધ્યાત્મીક જ્ઞાન પણ ઘણું એ કહે, 'ભેગુ કરીને શું કરવાનું એ કશું સાથે નહીં આવે. ને ભગવાન ભૂખ્યા ક્યાં સુવાડે? તમારા જેવાને મોકલી દીધા ને.. તો અવિશ્વાસ નહીં કરવાનો..'

આવી શ્રદ્ધા ધરાવતા કાકા અને એમના પત્ની ઈશાબાનો એકના એક દિકરો ગુજરી ગયો ને દંપતિ  નિરાધાર બન્યું. હાલ બેઉને વૃદ્ધ પેન્શન મળે ને અમે આપીયે એ રાશનકીટ એનાથી જીવન ચાલી જાય છે. 

કાકા લોકડાયરામાં ગજબ મંજિરા વગાડતા. આજેય વાયક આવે તો કાકા ઉપડી જાય. ખુબ બધી વાતો એમની સાથે થઈ એ બધી અમારી યુટ્યુબ ચેલનમાં વિડીયો સ્વરૃપે મુકી છે..

કાકાને મળીને અમે નીકળી રહ્યા હતા ત્યારે એમણે પાંચસોની નોટ કાઢી અમને આપવા. એ કહે, 'ખાલી હાથે તમને કેમ જવા દેવાય..'

ઉદારતા કોને કહેવાય એના વિષે આ વાતથી જ ઘણું સમજાઈ ગયું.

પાટણ અને બનાસકાંઠામાં રહેતા આવા 100 માવતરોને રાશન આપવામાં પાલનપુરના યુવાન અશ્વિનભાઈ ચૌધરી મદદ કરે. એમણે બાંધકામ ક્ષેત્રે નાની ઉંમરમાં ઘણી પ્રગતિ સાધી ને ઈશ્વરે જે આપ્યું એ હરખથી એ વહેંચે..

અશ્વિનભાઈ ખુબ સુખી થાય એવી શુભભાવના..

સાથે અમરતકાકા જેવા 600 માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીયે.. તમે સૌ પણ અશ્વિનભાઈની જેેમ માવતરોના ક્ષમતા અનુસાર પાલક બની શકો...

સૌનું શુભથાવોની શુભભાવના...

Ishaba and Amratkaka recieves ration kit under VSSM's
Mavjat Karyakram

Mittal Patel meets AmratKaka and Ishaba in Patan

AmratKaka gives bleesings to Mittal Patel