VSSM’s Mavjat Karyakram helps elders like Bhikhabapa eat their meals with dignity and self-respect...

Bhikhabapa gives blessings to Mittal Patel

 

"હૃદયમાં નિત હું એકલો કેમ એની ઊથલપાથલ થાય. 

આમ તો જીંદગી આખી આનો જવાબ શોધવા મથ્યો.

કે છે ઈશ્વર ને તમે સાંભળવા મથો તો એ જવાબ આપે.

તે એનેય સાદ કર્યો પણ એનેય મારો અવાજ ન સંભળાયો.

મને એકલો, નિરાધાર કેમ રાખ્યો એ જ પુછવું'તુ એને.

પણ ખેર હવે તો પ્રશ્ન પુછવાથી પણ થાક્યો.

હવે વાટ એના સમીપની ને એ હેમખેમ લઈ જાય એની.."

"There is always turmoil in my heart, and I often wonder why I am alone. 

I have sought an answer throughout my life. 

It is said that He answers if you call Him, and I have tried to call out. 

Yet somehow, my voice seems unheard. 

I long to understand why I am kept at a distance and feel helpless. 

Alas, I have grown weary of asking repeatedly, 

Now just waiting for Him to embrace me, protect me, and keep me close."

We provide provisions to 700 destitute seniors who have no one in this world to call their own. Whenever we meet these seniors, they often express their feelings of loneliness. It saddens me to hear how they feel. Yet we remind them, "How can you say you are alone? You are not! You called out to God, and He sent people like us to be with you." Listening to us, many reflect, "What you say is absolutely true."

Bhikhabaapaa lives in Lodaraa, Gandhinagar. While his family takes care of him, he often seems unhappy being dependent on them. However, he has found comfort since we began providing him with rations. He says, "Now I eat with dignity." It is a wonderful feeling to enjoy one’s food with pride.

Many well-wishers support our mission, but the majority of assistance comes from the respected Pratulbhai Shroff of the Dr. K. R. Shroff Foundation. We are grateful for his help and the support of all our contributors.

હૃદયમાં નિત હું એકલો કેમ એની ઊથલપાથલ થાય. 

આમ તો જીંદગી આખી આનો જવાબ શોધવા મથ્યો.

કે છે ઈશ્વર ને તમે સાંભળવા મથો તો એ જવાબ આપે.

તે એનેય સાદ કર્યો પણ એનેય મારો અવાજ ન સંભળાયો.

મને એકલો, નિરાધાર કેમ રાખ્યો એ જ પુછવું'તુ એને.

પણ ખેર હવે તો પ્રશ્ન પુછવાથી પણ થાક્યો.

હવે વાટ એના સમીપની ને એ હેમખેમ લઈ જાય એની..

જેમનું આ દુનિયામાં કોઈ નથી એવા 700 નિરાધાર માવતરોને અમે રાશન આપવાનું કરીએ. આ માવતરો પાસે જઈએ, બેસીએ ત્યારે બધાની લગભગ અમે એકલા કેમની વાત..

સાંભળીને મન ખિન્ન થાય. પણ પછી અમે કહીએ, "તમે એકલા ક્યાં? તમે હરીને સાદ કર્યો ને અમારા જેવા ને તમારી પાસે એણે મોકલી આપ્યા."

અમારી વાત સાંભળી બધા પાછા એ વાત હાવ હાચી એમ કહે..

ભીખાબાપા ગાંધીનગરના લોદરામાં રહે. તેમની ચાકરી કરનાર કોઈ નહીં. કુટુંબીજનો સાચવે પણ કાકાને ઓશિયાળી લાગતી. અમે રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું ને કાકાને એનાથી નિરાંત. રસોઈ કુટુંબીજનો બનાવી આપે પણ કાકા કહે, "હું સ્વમાનથી ખાવું."

સ્વમાનથી ખાવું બહુ મોટી વાત..

આ કાર્યમાં અનેક સ્વજનો મદદ કરે. પણ આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ -ડો. કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશનનો આમાં ઘણો મોટો સહયોગ એ માટે એમના ને મદદ કરનાર અન્ય સૌના આભારી..

Bhikhabapa an elderly destitute gets ration kit with the
help from VSSM 

Mittal Patel meets Bhikhabapa

VSSM Cordinator Rizwan , Mittal Patel meets Bhikhabapa

VSSM began providing a ration kit to Bhanudada nad VasantiBa through our Mavjat initiative...

Mittal Patel with Bhanudada and Vasantiba

Patan was once the capital of our Gujarat... It has been over a thousand years since that time. The tales of its grandeur are written in books. Yet even today, passing through Patan evokes memories of its magnificent history and dominance.

The foresight of Meenal Devi and Siddhraj Solanki, along with the construction of the Sahastraling Talav—there's so much to say... The fort of Patan can now be seen in a dilapidated state, but Rani Ki Vav and Patola City still stand proudly.

You might wonder why I'm talking about Patan today?... It happened that I unexpectedly wandered through the streets of Patan. Usually, if I go to Patan, I meet with the Collector regarding the issues of the marginalized and return to Ahmedabad. I often get to travel to Patan’s villages, but not to the city.

This time, our worker Mohanbhai said we need to meet a Ba and Dada in Patan who are in need, to provide them with ration.

Honoring this request, I met the Collector and made my way through the streets of Patan to reach Bhanudada and VasantiBa's home. Since the onset of old age, fewer people have visited them. Only a few neighbors come to check on them, but they can’t stay long.

They couldn’t manage alone. We decided to start providing them with rations, and now they have some relief.

We provide rations to 600 elderly individuals every month. Many volunteers help in this effort, making it possible. You too can participate in this work.

Bhanudada is weary of life. He has no expectations anymore. He often says, "God, it would be good if you take me now..." Witnessing such hardships can be heart-wrenching. Anyway, I pray that nature grants everyone sustenance, and I thank Ashwinbhai from Palanpur for becoming a caretaker for Bhanudada.

પાટણ એક વખતની આપણા ગુજરાતની રાજધાની.. હજાર કરતા વધુ વર્ષ થયા આ વાતને. એની જાહોજલાલીની વાત તો પુસ્તકોમાં વાંચેલી. પણ આજેય પાટણમાંથી પસાર થવું ત્યારે એ ભવ્ય ઈતિહાસ - પાટણની પ્રભુતા યાદ આવે. 

મીનળદેવી, સિદ્ધરાજ સોલંકીની દુરંદેશી ને સહસ્ત્રલીંગ તળાવની રચના ને એવું તો કાંઈ કેટલુંયે.. પાટણનો ગઢ હવે તો જર્જરીત અવસ્થામાં જોઈ શકાય.. પણ રાણકીવાવ ને પટોળા નગરી આજેય કડેધડે..

તમને થશે આજ પાટણની વાત કેમ?... વાત જાણે એમ બની કે અનાયાસે પાટણની ગલીઓમાં ફરવાનું થયું. આમ તો પાટણ જવું તો કલેક્ટર કચેરીમાં કલેક્ટર શ્નીને વિચરતી જાતિઓના પ્રશ્ને મળીને અમદાવાદ પરત ફરુ. પાટણના ગામડાઓમાં ઘણું ફરવાનું થાય. પણ શહેરમાં નહીં.

આ વખતે અમારા કાર્યકર મોહનભાઈએ કહ્યું, પાટણમાં આપણે એક બા દાદા જેઓ નિરાધાર છે તેમને રાશન આપીયે છીએ એમની ઈચ્છા તમને મળવાની છે.

આ ઈચ્છાને માન આપી કલેક્ટર શ્રીને મળીને પાટણની ગલીઓમાં થઈને ભાનુદાદા ને વસંતીબાના ઘરે પહોંચ્યા. ઘડપણ જ્યારથી ઘરમાં આવ્યું ત્યારથી બહારના લોકોએ આવવાનું ઓછુ કર્યું. આજુબાજુમાં રહેનાર થોડા પડોશીને એમની ચિંતા એટલે એ ખબર પુછવા આવે.. પણ એય કાંઈ કલાકો તો ન આપી શકે. 

એમનાથી કામ થાય નહીં. ઓશિયાળી વેઠવાની થતી. અમારા સંપર્કમાં આવતા અમે રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. હવે એમને નિરાંત છે. 

અમે 600 બા દાદાઓને દર મહિને રાશન આપીયે. ઘણા સ્વજનો આ કાર્યમાં મદદ કરે એટલે આ થઈ શકે. તમે પણ આ કાર્યમાં સહભાગી બની શકો..

ભાનુદાદા જીવનથી થાક્યા છે. એમને જીવનથી કોઈ અપેક્ષા નથી. એ વારે વારે કહે, ભગવાન હવે લઈ લે તો સારુ... આવા માવતરોનું ઘડપણ જોવું ત્યારે જીવ બળે.. ખેર કુદરત સૌને સાતા આપે તેવી પ્રાર્થના.. ને પાલનપુરના અશ્વિનભાઈનો આભાર તેઓ ભાનુદાદાના પાલક બન્યા તે માટે...

#mittalpatel #Gujarat #HumanityFirst #vssm

Mittal Patel meets Bhanudada at his home

LaxmiMa gets Ration kit with the help of VSSM...

Mittal Patel meets Laxmima

 It is very difficult to stay alone.  Laxmima stays in the village of Devkigalol in Rajkot. Her husband died of cancer. With her advancing age, she is now unable to work. She used to earn her living by working as a domestic help. When we came to know of her dire condition we decided to give her the monthly food kit. This helps her to get enough to not go hungry. Every month we give ration to 600 such old dependent people, This is a very satisfying work to do. We invite all of you to join us in this mission of relieving the hunger of old & dependent people.

अकेले रहना बहुत मुश्किल। राजकोट का देवकीगालोल गाँव। वहाँ लक्ष्मी माँ रहते है। उनके पति की मौत केन्सर से हुई। बढती उम्र के कारण काम नहीं हो पाता। गाँव में किसी घर के बर्तन माँजने का काम मिले तो वो कर के गुजारा करते थे। इनकी स्थिति के बारे में हमे पता चला अब हम उनको हर महीना अनाज देते है। ताकि वो पेट भरके खा शके। अभी गुजरात के अलग अलग विस्तार में रहने वाले ऐसे 600 निराधार बडे बुजुर्गों को हम हर महीना अनाज के रूप में मदद पहोचाते है। ये बड़ा सुकून वाला काम है। आप सब को भी इस काम में हमारे साथ जुड़ने कीलिये निमंत्रण।

VSSM Coordinator Kanubhai and Chhayben gives monthly
ration kit Laxmima under its Mavjat initiative

Mittal Patel with Laxmima in her shanty

The current living condition of Laxmima

May Almighty bless Lasu Ma and Kaka with a continued love for each other...

The couple specially came to Mittal Patel

 A couple from Banaskantha’s Shiya village rekindle our faith in love and care…

 “Lasu Ma, was Lala Kaka visually impaired from the beginning or….?”

 “No-no, he was able to see when we got married, the issue began after our marriage.”

 “Ma, you know how it is!! If this had been the fate of a wife, the husband would marry someone else. So why did you not think of doing something like that?” I joked. 

 “This must be my destiny, what if the new partner was an alcoholic? It was my fate, I had no choice but to accept it!” Lasu Ma smiled while sharing this. 

 Lasu Ma has been managing the household and family, working hard as manual labour she even married off her two daughters. But Lasu Ma has grown old now, she cannot work as manual labour. The economic condition of both their daughters isn’t healthy enough to support her, so Lasu Ma had been left with no choice but to beg for a living. She would take Kaka along to neighbouring villages for begging and whatever was given helped this old couple sustain themselves. 

 Fakruddinbhai, the village Sarpanch and others from the community helped the couple obtain a ration card that can help them avail monthly ration. But ration only isn’t enough to sustain them through the month. Hence, the couple had to set out and beg for food. 

 Lakhu Ma can manage to keep going but Kaka is weak and physically incapable of walking the long distance to beg. Yet, he endures all the pain and walks along with Lakhu Ma. On days he is not feeling well the couple stays home and eats whatever is available of might also stay hungry. 

 Over time, VSSM has come across numerous such destitute elderly. The Mavjat – elderly care program was an outcome of the need to provide for such elderly so that they don’t sleep hungry. 

We were at Shiya village recently to monitor the tree plantation drive. The couple had specially come to meet us. They pushed open the gate to the cemetery. Lasu Ma entered first, followed by Kaka. Lasu Ma was holding one end of a walking stick, Kaka held the other end as she led Kaka to us. We chatted for a long, Lasu Ma would patiently explain everything to Kaka who had hearing difficulty. The love and care she showered on Kaka reminded me a poem by Shri Suresh Dalal “Ek Dosi Haju Dosa ne Vahal Kare Che” - the old lady still loves her old man!! 

May Almighty bless such couples with a continued love for each other. 

 And gratitude to our team members Naranbhai and Eshwarbhai who find such deserving elderlies. And as always, we hail the support you all provide to help us reach them. It does make us wonder, how would we carry on without your support! 

 કમાલ કરે છે, એક ડોસી ડોસાને હજી વ્હાલ કરે છે..! – સુરેશ દલાલની આ કવિતા જેવું જ દૃશ્ય બનાસકાંઠાના શિયાગામમાં જોયું..

'લસુ મા આ લાલા કાકાને પહેલેથી આંખે નહોતું દેખાતુ કે પછી?'

'ના ના લગન કર્યા તાર તો એમને આંખે ભળાતું'તુ પણ લગન પછી આ તકલીફ થઈ..'

મે જરા હળવા મૂડમાં લસુમાને કહ્યું, 'તે હે મા આપણામાં તો આવું કાંઈક થાય તો એમને મૂકીને બધા બીજે જતા રે, તે તમે કેમ ન ગયા?'

'બીજે જઈને હું કરુ? કરમમાં લખેલું આ મુકુ અન બીજે જવું ન તો કણ દારૃડિયો મલ તો?'

એમ કહીને લસુ મા થોડુ હસ્યા. લાલાકાકાની આંખોના દિવા ઓલવાયા પછી ઘરની આખી જવાબદારી લસુ મા પર આવી. લસુ માને બે દીકરીઓ જે એમણે મહેનત મજૂરી કરીને  પરણાવી.હવે લસુમાની ઉંમર થઈ. મજૂરી કરી શકે તેવી ક્ષમતા ન રહી.  દીકરીઓની સ્થિતિ નબળી એય કાંઈ લાંબી મદદ ન કરી શકે. આખરે લસુ માએ પેટ ગુજારા માટે ભીક્ષાવૃતિનો રસ્તો અપનાવ્યો. કાકાને લઈને એ આજુબાજુના ગામમાં માંગવા જાય ને જે મળે તેમાંથી બેઉં પોતાનું પુરુ કરે. 

ગામના આગેવાન શેફુદ્દીનભાઈ ને અન્યોએ આ બેઉને રાશન મળે તેવું રાશનકાર્ડ કઢાવી આપ્યું ને સરકારની સહાય મળે તેવી વ્યવસ્થા પણ કરી આપી પણ એ બધાથી કાંઈ આખો મહિનો ન નીકળે એટલે માંગવા તો જવું જ પડે...

વળી કાકાની શારિરીક ક્ષમતાય નબળી એટલે લાંબુ ચાલી પણ ન શકે છતાં વખાના માર્યા શરીરની મર્યાદા અવગણીને એ પરિતાપ વેઠ્યા કરે. ક્યારેક બિમારી કે કોઈ તકલીફના લીધે માંગવા ન જઈ શકાય અને ઘરમાં કશું પડ્યું  ન હોય તો ભૂખ્યા બેસવાનો વારોય આવે... 

અમે આ નોધારા માવતરોને દર મહિને રાશન આપીએ મૂળ એમને ભૂખ્યા સુવુ ન પડે તે માટે.. 

શિયાના કબ્રસ્તાનમાં અમે વૃક્ષો વાવેલા તે એ જોવા શિયા જવાનું થયું.. એ વખતે આ બેઉ ખાસ મળવા આવ્યા. 

કબ્રસ્તાનનો દરવાજો ખોલી લસુ મા ને એમની પાછળ લાલા કાકા પ્રવેશ્યા.  લસુમાએ પોતાના હાથમાં લાકડીનો એક છેડો પકડેલો ને બીજો છેડો કાકાએ પકડેલો. લસુ મા કાકાને દોરીને અમારી પાસે લાવ્યા. અમે ઘણી વાતો કરી. 

કાકાને બહુ સંભળાય નહીં પણ લસુ મા એમને બધુ બરાબર ખુબ પ્રેમથી સમજાવે... કાકા પ્રત્યેની તેમની કાળજી - પ્રેમ જોઈને મને સુરેશ દલાલની એક ડોશી હજુ ડોસાને વહાલ કરે છે વાળી કવિતા યાદ આવી... 

ભગવાન આ માવતરોનો પ્રેમ અમર રાખે ને એમને બધી વ્યાધીઓથી બચાવે એવી પ્રાર્થના... 

અમારા કાર્યકર નારણભાઈ ને ઈશ્વરભાઈનો આભાર. તેઓની ભૂમિકા આ માવતરોને શોધવાની મુખ્ય... 

બાકી મદદ કરનારની તો જે(જય)....એના વગર આ સાતા આપે એવું કાર્ય ક્યાં થવાનું હતું?

#MittalPatel #vssm #mavjat

#elderly #elderlycare #RationDistribution

#Banaskantha #Gujarat

Lasu Ma was holding one end of walking stick and Kaka
held the other as she led Kaka to meet Mittal Patel

Lasu Ma would patiently explain everything to Kaka
who had hearing difficulty

Mittal Patel with elderly couple, villagers of shiya village and
VSSM team members

Jivat Ma gets food with the help of VSSM...

Mittal Patel meets Jivat Ma Bajaniya in Patan

Jivatma lives in Patan's Sarwal village. The last house in Bajaniya community is her’s.When we reached her home her body was curved and she was walking in her front yard.

I asked: "Ma, Why are you walking in this afternoon rather than sitting in your bed under a neem tree?"

She told me: “I was waiting for you. Mohanbhai told me that you are going to come.”

While saying this, she came close to me, held my hand and made me sit on the bed and she sat on the floor in front of me. 

I said: “Sit on the bed”.

“No, I can not sit in the bed in front of my son-in-law.”

Dakubhai of their community was with us. He said, 'This Laxmanbhai is our son-in-law . He has married to Sarwal's daughter’

Laxmanbhai of Jalalabad has been working with me since I started working with the Bajaniya community. When he got to know that I am coming to Sarwal, he came specially to meet me.

Jivatma observes respect for him. I said, “You are old now and Lakshmanbhai is younger than you, it’s okay if you don’t do this.”

Then she said, 'I want to sing something for you, but my son-in-laaaw…..'

Finally I told Lakshmanbhai to go from there, and then jivatma started singing

“Made curry with Dal tuvar and vegetables and added nice spices ...

Long live your name and the community… ”

I could see the shine of love in the eyes of jivatma. She sang the song by giving tribute to the ration kit we give her every month. Tears welled up in the eyes of everyone standing there as they listened to the song she was singing. I stopped jivatma, “don't speak further now ma”

She told: “You brought life for us, otherwise we old husband and wife might be lying around that corner”

We said: “we give you what someone gives us. We are just a mediator. So don't say anything more.” 

After sitting with her for a while, we went out, but that dal, tuvar vegetable song was still playing in my head. 

Thanks to the dear ones who helped to give rations to such mothers every month and also congratulations to our team who found such mothers .. Our mohanbhai found jivatma. Your virtue is so big, brother.. 

જીવતમા પાટણના સરવાલમાં રહે. બજાણિયા વસાહતમાં સૌથી છેલ્લે એમનું ઘર. એમના ઘરે અમે પહોંચ્યા તો શરીરે વાંકા વળી ગયેલા જીવતામાં આંગણામાં આંટા મારી રહ્યા હતા...

'ખરા બપોરે લીમડા નીચે ઢાળેલાં ખાટલામાં બેસવાની જગ્યાએ આમ આંટા કેમ મારી રહ્યા છો મા?'

'તમારી વાટ જોતી'તી. મોહનભઈ કઈ રાસ્યુ તુ ક તમે આબ્બાના'તા...'

એમ કહેતા કહેતા જીવતમાં અમારી સામે આવ્યા અને હાથ પકડીને મને ખાટલે બેસાડી. એ પછી એ મારી સામે ભોંય પર બેઠા.. મે કહ્યું,

'મા ખાટલે બેેસો..'

'ના જમાઈ હામે ખાટલે ના બેહાય..'

વસાહતના ડકુભાઈ અમારી સાથે હતા એમણે કહ્યું, 'આ લક્ષ્મણભાઈ અમારા જમાઈ થાય.. સરવાલની દીકરી એમના ઘરે છે..'

જલાલાબાદના લક્ષ્મણભાઈ બજાણિયા વિચરતી જાતિઓ સાથે કામ શરૃ કર્યું ત્યારથી મારી સાથે.. હું સરવાલ આવવાની હતી એટલે એ ખાસ મળવા આવેલા. 

જીવત મા એમનો મલાજો પાળતા. મે કહ્યું, 'જીવતમાં હવે ઉંમર થઈ અને લક્ષ્મણભાઈ તો તમારા કરતા નાના આવું ન પાળીએ તો ચાલે..'

તો એમણે ક્હયું, 'માર તમને કોક હંભળાવવુ હ... પણ આ જમઈ...'

છેવટે લક્ષ્મણભાઈને મે ત્યાંથી જવા કહ્યું, ને જીવત માએ કહ્યું,

'દાળ તુવેરનું શાક બનાયું... સરસ મસાલો નોખ્યો...

ધન ધન નોમ તમારુ... અમ્મર રહેશે કોમ...'

જીવતમાંની આંખોમાં પ્રેમ છલકાતો હતો. અમે દર મહિને રાશન કીટ આપતા એનો ભાવ એમણે આમ ગાઈને વ્યક્ત કર્યો. જીવતમાં જે ભાવથી ગાઈ રહ્યા હતા એ સાંભળીને ત્યાં ઊભેલા બધાની આંખોમાંથી આંસુએ ડોકિયું કર્યું. મે જીવતમાંને રોક્યા હવે આગળ ન બોલો માં... એવું ના છૂટકે કહેવું પડ્યું..

એમણે કહ્યું, 

તમે અમન જીવાડ્યા. નકર ડોહો, ડોહી ખુણામોં પડ્યાતા..'

અમે કહ્યું, કોઈ આપે એ અમે તમને આપીએ. અમે તો નિમિત્ત માત્ર. માટે વધારે કશુંયે ન કહેશો..

એમની સાથે થોડીવાર બેસીને અમે નીકળ્યા પણ પેલું દાળ, તુવેરનું શાક બનાયું સરસ મસાલો નાખ્યો વાળુ વાક્ય કાનમાં સતત ગૂંજ્યા કર્યું..

આવા માવતરોને દર મહિને રાશન આપવામાં મદદ કરનાર સ્નેહીજનોનો આભાર તેમજ આવા માવતરોને શોધનાર અમારી ટીમ પ્રત્યે રાજીપો.. જીવતમાંને અમારા મોહનભાઈ તમે શોધ્યા.. આનું પુણ્ય બહુ મોટુ ભાઈ...

#MittalPatel #vssm #RationDistribution

#mavjat #NomadicTribe #denotifiedtribe

#elderly #elderlycare #elderlypeople

#food #foodshare #fooddistribution

#બનાસકાંઠા #ગુજરાત #રાશનવિતરણ

Jivat Ma sang the song by giving tribute to the ration kit

Jivat Ma Bajaniya and her husband

VSSM provides ration kits to such elderly through its Maavjat, an initiative that aims to care for the destitute elderly...

Mittal Patel with Teji Maa at her shanty

 Recently, I happen to meet Teji Maa in Radhanpur’s Lotiya village

“Maa, I hope the ration kits reach you on time??”

“Oh yes!! I have enough ration now. But ever since I have the dal-rice in my house, it has been difficult to sleep.”

I was surprised at this co-relation. Once we have food in the house,  we are usually relieved but this was a reverse statement of Teji Maa losing sleep because of the food she has in the house now.

“Why have you lost your sleep?” I asked with intrigue.

“These rats!! They pay me a daily visit in the calm of night. Now they too have food to bite. All the groceries – the dal and rice you give is stored in plastic bags, the rats love to bite into it all. That sound of kat-kat, kat-kat keeps me awake.  I have to get up and keep moving the bags, but rats are very good at finding it all. The moment I lie down they are back and begin biting kat-kat…!!”

This did make me laugh!! “So tell me what should we do to free you from this problem?”

“Bring me some containers that the rats cannot bite into, it will help me sleep well!!”

“We sure will bring you containers, Maa!! Anything else that is bothering you, do let us know!!”

“Nothing else, what more can I ask for. You all are taking such good care of me. I was helpless as I could not work to buy daily meals. Now I do not need to stretch my arms for food!!”

Later, Teji Maa took me to see her shanty.  One look at the place and I remembered my previous question if she has any other issues!!

“You don’t have a house!?”

“How long do I have to live now?”

Teji Maa widowed at a very young age, brothers brought her back to maternal home along with her small daughter. The daughter grew was married off but her economic condition remained weak too. Whenever she comes to meet Teji Maa,  she gives her 100-200 rupees.

“Brothers brought me home, provided shelter. They too have families to look after with their weak economic conditions. I cannot expect more from them. They have always helped me, but I had there was this expectation from my side. I now do not have to expect anything from anyone.”

VSSM team remains in search of such destitute elders. Shankarbhai has been taking very good care of Teji Maa. VSSM provides ration kits to such elderly through its Maavjat, an initiative that aims to care for the destitute elderly.

It was getting late, I asked for her permission to leave.

“Don’t forget the containers!” Teji Maa said with a right our parents or family elders would instruct us.

It made me happy.

To age is difficult,  that too when one is  poor and destitute! It sure is tough.

તેજીમાં ને રાધનપુર પાસેના લોટિયાગામમાં મળવા જવાનું થયું. 

મે પુછ્યું 'મા, રાશન સમયસર મળી જાય છે ને?'

'હોવ રાશન તો મલી જાય. પણ બળ્યું તમે આ ચોખા ન દાળ ન એ બધુ આલ્યુ તાણથી આખી રાત ઊંઘી હકતી નહીં'

સાંભળીને નવાઈ લાગી. અનાજ ઘરમાં ભર્યું હોય તો કોઈની ઓશિયાળી વેઠવાની ન થાય એની જગ્યાએ તેજી માની ઊંઘ કેમ હરામ થઈ ગઈ છે?

'કેમ ઊંધ નથી થતી?'

'બળ્યુ આ ઉંદેડા? તમે ચોખા ન બધુ આલ્યુ એ બધુ કોથળીઓમોં ભર્યું હ્. આખી રાત ઉંદેળા એ કોથળીઓ કટકટ કર્યા કર. અવાજ આવ એટલ ઊભી થઈન કોથળી ઉપાડીન્ બીજે મેલું. પાસી આડી પડુ ક પાસુ કટ કટ... '

સાંભળીને હું હસી.. મે કહ્યું, 'તો આ પળોજળમાંથી મુક્ત કરવા શું કરીએ ક્યો?'

'મન ડબ્બા અલાઈ દો..એટલ મન નિરોત. હખેથી ઊંધી તો હકુ..'

ડબ્બા પહોંચાડી દઈશું માં. એ સિવાય કોઈ તકલીફ..'

'ના બાપલા ના બધી વાતનું સુખ.. આવુ ધ્યોન કુણ રાખ? મજૂરી થતી નતી. ખાવા પીવાની ઘણી ઓશિયાળી હતી પણ હવ્ કોઈ હોમે હાથ લોબો નહીં કરવો પડતો'

એ પછી તેજીમાં એમનું છાપરુ જોવા લઈ ગયા.. છાપરુ જોઈને તેજી માને પુછેલો બીજી કોઈ તકલીફવાળો પ્રશ્ન યાદ આવ્યો, 

એમણે કેમ ન કહ્યું, ઘર નથી! મે પુછ્યું તો કહે, 

તેજી મા કહે, 'હવ ચેટલું જીબ્બાનું...'

એષણા મુક્ત... તેજી મા... 

નાની ઉંમરે વિધવા થયા. એક દિકરી સાથે પીયરિયા એમને સાસરીમાંથી તેડી લાવ્યા. દીકરી મોટી થઈ એના લગ્ન કરાવ્યા. પણ એય એનું માંડ પુરુ કરે. વારે તહેવારે દીકરી આવે ત્યારે સો બસો તેજી માને આપી જાય..

પીયરિયા માટે તેજીમાં કહે, 'ભઈઓ લઈ આયા, આશરો આપ્યો એ ઘણું. એય ઈમનો વસ્તાર લઈન બેઠા, ઈમનુંય મોડ હેડ તો મારો બોજો.. તોય એ બધા થોડી ઘણી મદદ કરતા. પણ હવ માર કોઈનીયે ઓશિયાળી નઈ..'

આવા વડિલોને શોધવાનું અમારી ટીમ કરે. અમારા કાર્યકર શંકરભાઈ તેજીમાનું સરસ ધ્યાન રાખે.. 

vssm થકી આવા વડીલોને  દર મહિને રાશનકીટ આપવામાં આવે. આ કાર્ય બહુ સાતા આપે..

લોટિયામાં અમને ઘણું મોડુ થ્યું મે કહ્યું, રજા લઉં મા? એમણે કહ્યું, હોવ પણ ડબ્બાનું તમે ભૂલતા નઈ.. આ વાક્ય એકદમ અધિકારભાવથી એમણે કહ્યું. 

સાંભળીને રાજીથવાયું..

ઘડપણ... એય પાછુ નોંધારા વ્યક્તિનું.. 

કપરુ છે...

#MittalPatel #vssm#ntdntcommunity

#humanity #dignityforall #eldercare

#people #PeopleFirst #nomadic

#elderlypeople #RationDistribution

#food #foodsecurity #foodforall