Help Us Educate the Future...

Nomadic children at our Pansar Hostel

 With faith, we carry out many service activities. When society supports these efforts, everything becomes possible.

Today, once again, we request your help for children’s education.

When we started the hostel, I remember a relative telling us,

“Do you realize how big the expense is to educate so many children?”

At that time, our reply was simple:

“We will work hard. God will also support this effort. And as the saying goes, a good beginning is never left incomplete.”

Even your smallest contribution is invaluable to us for building a brighter future for these children.

શ્રદ્ધા સાથે અમે અનેક સેવાકાર્યો કરીએ.. સમાજ પણ એમાં સહયોગ કરે એટલે બધુ થાય.

આજે ફરી એકવાર બાળકોના ભણતરમાં મદદ માટે વિનંતી.

જ્યારે હોસ્ટેલ શરૃ કરી ત્યારે મને યાદ છે અમારા એક સ્વજને કહેલું, "આટલા બધા બાળકોને ભણાવે તે આનો ખર્ચ કેટલો મોટો આવે ખ્યાલ છે તને?"

એ વખતે અમને કહેલું, "અમે મહેનત કરીશું. ઈશ્વર પણ આ કાર્યમાં મદદ કરશે વળી આપણે ત્યાં કહેવત છે ને આદર્યા અધુરા નથી રહેતા."

મદદ માટે Gpay - 9909049893 કરવા વિનંતી. 

તમે આપેલી નાનકડી મદદ પણ અમારા માટે અમૂલ્ય છે.

વધારે વિગત માટે 9099936019, 9099936013 પર 10 થી 6માં સપર્ક કરી શકાશે..

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Lets all together build Shambhu's home...

Mittal Patel with Shambhu's teacher Parasbhai 
visits Shambhu's home

 "Shambhu studies in my school. However he remains absent most of the days. He remains present just 5-6 days in a month. I went to see Shambhu at his house to find out the reason why he remains absent. What I saw was shocking" Parasbhai is a sympathetic & sensitive teacher in a medium school in Gutal Village in Kheda District. What Parasbhai described made us go to Shambhu's house.

Shambhu's father expired when he was just 3 months old. He was running a tyre puncture repair shop. He had cancer & was detected at a very last stage and there was no time left to treat him. Shambhu's mother was young so her father in law got her remarried to another person.  It was decided that after the mother is settled she will take Shambhu with her. Unfortunately that did not happen as even his mother expired when Shambhu was just 1.5 years old. Shambhu became an orphan when only 1.5 years old.

When Shambhu's father was detected with cancer, Shambhu fell ill. It was detected that he suffered from a disease which reduced his protein levels. It would take a long time to treat this illness. Shambhu's grandparents both worked as labourers on the farm. With their earnings they barely managed to survive. Also they had to keep some cash handy because Shambhu required to be taken to the hospital all of a sudden. Sometimes he even had to be admitted to the hospital.  Financially they were in a very precarious situation. The old couple stayed in a temporary structure with just a shed in Gutal. No vehicles even can reach there. They kept some goats with them in the shed. The shed got dark even during the day. 

Someone told the grandfather to take Shambhu to a kidney hospital in Ahmedabad. Shambhu's treatment is ongoing at that hospital. It is free but there are expenses of travelling & food. The money was spent in food and there was no saving to build a proper home.

The Grandparents were more than 65 years old. They could not work but yet had to take care of Shambhu. Shambhu is now 14 years old. For another 4 years till he is 18 , the grandparents will have to take care & run around for Shambhu.

The grandparents badly wanted a concrete home. It was their desire for so many years. We decided to construct a house for them. Also helped him (Dada) set up some work which he could do without running around. He said that he can do the work of puncture repairs which his son used to do but he doesn't have money to buy equipment to start the puncture repair shop. We decided to help him for that too. Even Shambhu wants to work in the puncture repair shop. Amazing family. Quite contended.  We also helped in getting the "Antyodaya" card for the family. Now they get more food grains from the ration shop. Our colleague Rajnibhai & Mamlatdar Smt Jaiminiben helped in getting the "Antyodaya" Card without delay. We also decided to give them a food kit so that they do not have to worry about food.  Once Dada's puncture business is set he may not even need a food kit from us.

We do not like to ask the caste of the person whom we help. However after I saw Dada , I somehow felt that I knew him. So when I asked him his caste, he said " Baraiya". It reminded me of Pandit Ravishankar Maharaj. Panditji has worked a lot for Baraiyas. When we were leaving, Dada offered us some dried spices.  We refused, telling him to keep them so that they could be sold for some money. He said that this is for school children but for the last couple of days he could not go to school.

What can we say ? Dada doesn't have much to donate but out of whatever little he had he was magnanimous to give to the society. Salute to him for this wonderful attitude.

Many thanks to Parasbhai. He was Shambhu's favourite teacher. Parasbhai was a perfect example of how an ideal teacher should be. I will write more about him later. I am sure every school in the country would love to have a teacher like him. 

Kheda is very prosperous. Can we not build a home for Shambhu ? Just Rs 1.5 lakhs will build a home for him. Dada's dream will also come true. Lets all together build Shambhu's home.

ખેડા વાસીઓ જોગ.... 

'શંભુ મારી નિશાળમાં ભણે પણ એ મહિનામાં માંડ પાંચ સાત દિવસ હાજર રહી શકે. સતત ગેરહાજર રહેવાનું કારણ જાણવા હું શંભુના ઘરે ગયો ને જે જોયું એનાથી હલી જવાયું..'

પારસભાઈ ખેડાના ગુતાલની માધ્યમીકશાળાના એકદમ સંવેદનશીલ શિક્ષક. એમણે શંભુની  જે સ્થિતિ જોઈ એ અમને વર્ણવી ને અમે પહોંચ્યા શંભુના ઘરે.

શંભુ ત્રણ મહિનાનો હતો ત્યારે એના પિતા ગુજરી ગયા. ગામમાં એ ટાયર પંક્ચરની દુકાન ચલાવતા. એમને કેન્સર થયેલું પણ ખબર છેલ્લી ઘડીએ પડી. શંભુના દાદા કહે, 'કુદરતે એની સારવાર કરાવવાનો પણ વખત ન આપ્યો.'

શંભુની મા જુવાન એ આખી જિંદગી રંડાપો વેઠે એ શંભુના દાદાને ગમે એવું નહોતું. એમણે એને સમજાવીને બીજે વળાવી. પોતે પિતા તરીકે એનું કન્યાદાન કર્યું. વહુએ કહેલું કે, શંભુને એ એક વખત બધુ ગોઠવાઈ જશે પછી લઈ જશે. પણ એવું થયું નહીં. શંભુ દોઢેક વર્ષનો થયો હશે ત્યાં એની મા માંદગીમાં પટકાઈ પછી ઊભી જ ન થઈ.

આમ શંભુ મા-બાપ વગરનો થયો. 

શંભુના પિતા ગુજરી ગયા એ વખતે શંભુ ખુબ બિમાર પડ્યો. દવાખાને લઈ ગયા ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે એના શરીરમાંથી પ્રોટીન ઘટી જાય છે. વળી આ બિમારી લાંબી ચાલવાની. શંભુના દાદા અને દાદી બેય ખેતમજૂરી કરે. હખડડખળ ઘર ચાલે. એમાં શંભુને ગમે ત્યારે હોસ્પીટલ લઈને દોડવાનું થાય એટલે એ પૈસા સાથે જ રાખવા પડે. 

આર્થિક રીતે દાદા સાવ ઘસાઈ ગયા. હાલ એ છાપરાંમાં રહે. ગુતાલના કોઈ પરામાં એમનું આ છાપરુ.. વાહન પણ ત્યાં ન જાય. આ છાપરામાં દાદા થોડી બકરીઓ રાખે તે પણ બાંધેલી. આખુ છાપરુ સખત અંધારીયું. 

દાદા ને કોઈએ અમદાવાદ કીડની હોસ્પીટલમાં શંભુને લઈ જવા કહ્યું ને હાલ શંભુની ત્યાં સારવાર ચાલે. દર મહિને હોસ્પીટલ જવાનું. ક્યારેક દાખલ થવાનું પણ સ્થિતિ ગંભીર થાય તો કરવું પડે. 

સારવાર મફત થાય પણ ત્યાં જવા આવવાના ખર્ચા ને સારવાર પછી શંભુ લેવાઈ જાય તે એને થોડું સરખુ ખવડાવવું પણ પડે ને... આમાં બચત તો શક્ય જ નહોતી. એટલે ઘર પણ ન થયું. 

દાદા દાદીની ઉંમરેય 65 વર્ષથી વધુની થઈ. કામ થાય નહીં છતાં શંભુ માટે દોડવું પડે. 

શંભુ હાલ 14 વર્ષનો થયો.18 પછી એની સારવાર એ રીતે થશે કે પછી હોસ્પીટલના દોડા બંધ અથવા ઓછા થઈ જશે પણ ત્યાં સુધી દાદાના માથે ભાર..

દાદાની ઈચ્છા એક રૃમનું ઘર થાય એવી વર્ષોની. એમની સ્થિતિ જોઈને ઘર બાંધી આપવાનું તો નક્કી કર્યું જ. સાથે દાદા બેઠા બેઠા કાંઈ કામ આવડે તો એ કરવા મદદ કરીએનું પુછ્યું તો એમણે કહ્યું, 'ટાયર પંચરની દુકાન થઈ શકે. મારા દીકરો એ કરતો. એ મને ફાવે. પણ મારી પાસે એ શરૃ કરવા જે સાધનો લાવવા પડે એના પૈસા નથી.'

અમે એમાં પણ મદદ કરીશું.

શંભુને પણ મોટા થઈને ટાયર પંચરની દુકાન પર એના પિતા કામ કરતા એમ કરવું છે. 

ગજબ પરિવાર એકદમ સંતોષી.

આ પરિવારને અંત્યોદય કાર્ડ મળે તે માટે અમારા કાર્યકર રજનીભાઈએ નડિયાદ મામલતદાર શ્રી જૈમિનીબેનને વાત કરીને એમણે તુરત કાર્ડ કાઢી આપ્યું. હવે વધારે અનાજ મળશે. અમે પોતે પણ દર મહિને રાશનકીટ આપીશું જેથી એમને નિરાંત રહે. આમ તો ધંધો સેટ થઈ જશે પણ કદાચ અમારી કીટની એમને જરૃર નહીં રહે પણ ત્યાં સુધી કરીશું. 

આમ તો ક્યારેય કોઈ વ્યક્તિને એમની જાતિ પુછવી ગમે નહીં પણ કાકાને મળ્યા પછી જાણે ઘણા વખતથી ઓળખતી હોવું એ લાગ્યું. છેવટે પુછ્યું દાદા તમારી જ્ઞાતિ કઈ ને દાદાએ કહ્યું,  'બારૈયા..'

પૂ. રવીશંકર મહારાજ(દાદા) યાદ આવ્યા. દાદાએ બારૈયાઓ માટે ઘણું કામ કરેલું... અમે એની વાત કરી નીકળી રહ્યા હતા ત્યાં દાદાએ અમને રોક્યા ને કહ્યું,

 'કોકડીઓ લેતા જાવ..'

રાયણની સુકવણીને કોકડી કહે, મે કહ્યું, 'રાખો દાદા તમે વેચશો તો પૈસા મળશે..'

એમણે કહ્યું, 'અરે હોય કાંઈ આ તો નેહાળમાં છોકરાંઓ ખાય એ માટે સુકવેલી. મારે નેહાળ આપવા જવાનું છે પણ સમય નતો મળ્યો. આ બે ચાર દાડામાં આપી આઈશ.'

શું કહેવું?

દાદા બહુ મોટા દાન કરી શકે એવી મૂડી એમની પાસે નથી પણ જે છે એમાંથી એ સમાજને આપવાનું કરે. એમની આ ભાવનાને પ્રણામ કરવા ઘટે..

પારસભાઈનો ઘણો આભાર. શંભુના એ પસંદીદા શિક્ષક.. શિક્ષક કેવા હોવા જોઈએ એનું એ ઉત્તમ ઉ.દા.. એમના વિષે વિગતે ફરી ક્યારેક લખીશ. પણ દેશની દરેક શાળા આવા શિક્ષક ઈચ્છે છે એવું ચોક્કસ કહી શકાય. 

ખેડા બહુ પૈસાદાર વર્ગનો પંથક. શું આપણે શંભુનું ઘર બાંધવામાં મદદ ન કરી શકીએ?

દોઢ લાખ જેટલી રકમ ભેગી કરીએ તો શંભુ ઘરવાળો થઈ જાય. ને શંભુના દાદાનું સ્વપ્ન પણ પૂર્ણ થાય. 

તો ચાલો સાથે મળી પ્રયત્ન કરીએ.. 

#MittalPatel #vssm #shambhu #helpingpeople #kheda #gujarat  #ONGC

Shambhu with her grandparents at his home

Grandparents could not work
but yet had to take care of Shambhu

The current living condtion of Shambhu

Shambhu suffered from a disease which reduced
his protein levels

Mehulbhai Oad will inspire many of us who throw complaints at drop of a hat...

Mittal Patel with Mehulbhai Oad and his wife

 Many of you following VSSM on Facebook know Mehul.

We had met Mehul Oad when he was severely ill. His father Pareshbhai Oad had come to our office with a picture of Mehul, for once we thought will he survive?

It was Pareshbhai’s faith and the generous support and prayers from VSSM’s well-wishing donors that pulled Mehul back from the claws of death,  the donations amounted to Rs. 5.50 lacs. 

Mehul is a truck driver, whenever he would drop by at the office to meet us along with his wife and daughter I would suggest him to quit truck driving and take up a less demanding job instead. I had also offered financial support if needed. Mehul had agreed to the idea.

“I wish to buy a car to rent it as a taxi. Need some support to make the down payment, rest I will pay the loan instalments. I wish to be self-employed, this way I will stress less and my health also will be taken care of,” Mehul had called to share his plans after recuperating well from his long battle to survive.

I was glad to see Mehul beginning to dream again. Pareshbhai had spent all his savings on Mehul’s treatment hence, he did not have money to support Mehul’s dreams.

Mehulbhai Oad with his wife

VSSM provided him with an interest-free loan of Rs. 70,000. The remaining amount was taken as a loan from a bank. The money loaned from VSSM was paid off within a year while the bank loan is still on.  Mehul’s life is back on track, he had recovered well. The family was relieved to have put the traumatic past behind.

But life had to throw some googlies. Mehul met with a major accident when the car he was driving hit a blue-bull and tumbled. By God’s grace, he escaped while his motor car suffered substantial damage. For someone who had just managed to get his life back on track, this came as a huge financial blow. Car insurance could not cover all the expenses.

Mehul is like family to VSSM,  so he decided to share about his accident and the unforeseen expenses. “I do not like asking for such help,  but I need your support to get my car repaired,” he shared. The ongoing loan did not leave enough to permit any savings, and now this!! The amount he needed wasn’t huge, we agreed to give him another loan. And just the mention of it brought a big smile on his face.

As I always say, things are destined, we just need to play our role when called. And we shall forever remain grateful to the doctors and medical workers who saved Mehul, our well-wishing donors who generously supported his treatment. Also, all who provide support to our Swavlamban initiative that helps individuals like Mehul to re-invent their livelihoods.

Mehulbhai Oad

Mehul now doesn’t feel defeated or get tired, he no longer blames almighty for his fate. “I need to perform my Karma,  I shall do it well,” he says.

Mehul will inspire many of us who throw complaints at drop of a hat… and that is the reason I shared Mehul to you once again. 

મેહુલ.. પ્રેરણાદાયી વ્યક્તિત્વ..

ફેસબુક પરના જુના મિત્રોને મેહુલનો પરિચય છે જ...

કેવો ભયંકર બિમાર.. એના પિતા પરેશભાઈ ઓડ જ્યારે અમારા ત્યાં આવ્યાને મેહુલનો ફોટો બતાવ્યો ત્યારે એક વખત માટે તો આ બચશે કે કેમ એવું થઈ ગયેલું..પણ પિતાની શ્રદ્ધા સાથે ફેસબુકના મિત્રોએ મળીને લગભગ સાડા પાંચ લાખની મદદ એની સારવાર માટે કરી સાથે બધાની દુવા કામ લાગીને મેહુલ સાજો નરવો થઈ ગયો. 

ટ્રક ચલાવવાનું કામ કરતો મેહુલ એની પત્ની ને એની નાનકડી દીકરી સાથે જ્યારે મળવા આવ્યો ત્યારે હવે કાંઈ શાંતીવાળો વ્યવસાય કરજે ને એ માટે કાંઈ મદદની જરૃર હોય તો કહેજેનું અમે કહેલું. એણે હા પાડી.. 

થોડા મહિનાના આરામ પછી એણે,

'ટેક્ષી તરીકે ચલાવી શકાય તેવી ગાડી ખરીદવી છે. ડાઉનપેમેન્ટ ભરવા તમે થોડી મદદ કરો બાકીની લોન કરુ. પોતાની રીતે વ્યવસાય કરુ તો મને બહુ હળબળાટી ન થાય અને મારી તબીયત પણ સચવાય'

એક વખતે જીંદગીથી હારી ગયેલો મેહુલ સમણાં જોતો થયો હતો..   

મેહુલના પિતા પરેશભાઈ મેહુલની સારવારમાં જ આર્થિક રીતે ઘસાઈ ગયેલા એટલે એવી કોઈ મૂડી એમની પાસે નહોતી. VSSMએ સીત્તેર હજારની લોન આપી. બાકીની લોન એણે બેંકમાંથી લીધી. અમે આપેલી લોનના હપ્તા તો એણે વરસમાં જ ભરી દીધા. બાકી બેંકમાંથી લીધેલી લોનના હપ્તા ભરાયે જતા હતા. જિંદગી હવે પાટે ચડી ગઈ હતી. તબીયત પણ સારી હતી.. પરિવારને પણ માથેથી મોટી ઘાત ટળ્યાનો હાશકારો હતો..

ત્યાં અચનાક મહેુલની ગાડીને અકસ્માત થયો. રોડ વચ્ચે નીલગાય આવીને ગાડી પલટી ગઈ. એ બચી ગયો.. પણ ગાડીને ઘણું નુકશાન થયું. આર્થિક રીતે એ માંડ માંડ પાટે ચડ્યો હતો ત્યાં પાછો ખર્ચો. ગાડીને વિમો હતો પણ બધો ખર્ચો મળે એમ નહોતું. મેહુલ પરિવાર ભાવનાથી અમારી સાથે સંકળાઈ ગયો છે. એણે મુશ્કેલીની વાત કરી. મદદ માંગવી ગમતી નથી પણ હજુ મને ટેકાની જરૃર છે એવું એણે કહ્યું...બચતની શરૃઆત બેંકની લોન પતે પછી કરવાની હતી ત્યાં આ બધી જફા..આ વખતે એને બહુ મોટી રકમની જરૃર નહોતી. અમે નાનકડી લોન ફરી આપવાનું કહ્યું.. ને મેહુલના મોંઢે ચમક આવી...

હું હંમેશાં કહુ છુ..આપણે તો નિમિત્ત માત્ર બાકી બધુ તો ગોઠવાયેલું જ હોય છે.. સમય આવે એ નિયત કરેલું કરવાનું બસ..

બાકી મેહલુને જીવનદાન આપનાર ડોક્ટરથી લઈને એને સારવારમાં મદદ કરનાર સૌનો આભાર સાથે સાથે મેહુલને આર્થિક રીતે ફેર બેઠો કરવામાં મદદ કરનારનો પણ આભાર..

મેહુલની વાત લખવા પાછળનો આશય. તે હવે હારતો નથી થાકતો નથી ના કુદરતને દોષ દે છે.. મારા ભાગે કર્મ કરવાનું છે ને એ હુ બરાબર કરીશ.. એવું એ કહે છે.. નાની નાની વાતોમાં થાકનાર માટે મેહુલ પ્રેરણા આપનારો છે...

બાકી લખ્યું એ બધુયે ફોટોમાં.. 

#MittalPatel #vssm #DREAM

#nomadicfamilies #life

#DREAM #medical #newlife