One Recharge Structure, Endless Benefits...

Mittal Patel performs Bhoomi pujan

“We readily spend ₹50,000 on a mobile phone or a washing machine, but we hesitate to do work that is truly important. If a farmer builds a borewell recharge structure, the expense can be recovered within just one year — yet many are still unwilling to do it.”

These words were shared by village leaders T. P. Rajput and Ramabhai Rajput from Lavana.

In many ways, what they say is true.

When borewell technology first arrived, the first borewells were around 150 feet deep. Within a few years, those borewells ran dry, and farmers drilled new ones at 400 feet. Had they started recharging the abandoned borewells at that very time, today they would not have to dig 1,000 or even 1,200 feet deep for water. They would not face failed borewells, spend ₹8–10 lakh on new drilling, or have to add two or three extra pipe columns every year to chase falling water levels.

Sometimes it feels that while we think far ahead in securing our children’s future financially, we forgot one crucial thing — saving water and planning for it sustainably. Because of this neglect, groundwater conditions have worsened, and along with it, the condition of farmers too.

At VSSM, we have been carrying out water conservation work across North Gujarat for many years. Deepening ponds — what we call “Jal Mandirs” — has been one of our continuous efforts. So far, 380 ponds have been restored and deepened.

Now, with the support of Parikh Foundation, we have also started work on recharging abandoned borewells belonging to farmers.

If a farmer’s unused borewell is recharged and the monsoon is reasonably good, the benefit becomes directly visible within the very first season. In that sense, farmers should ideally take up this work voluntarily. Moreover, the cost is not extraordinarily high. Yet awareness among farmers is still limited.

Together with farmers and the support of the Parikh Foundation, we have decided to recharge more than 500 borewells. Structures for recharging more than 150 abandoned borewells have already been prepared.

Our hope is that farmers themselves begin adopting this work independently. We are making efforts to encourage at least 100 farmers to take initiative on their own — and we are confident this will happen.

The cost of constructing a borewell recharge system — around ₹25,000 to ₹30,000 — is not an unmanageable amount. By spending this, farmers can avoid the recurring expense of adding extra pipe columns every year as groundwater levels fall. In addition, crop yields will also improve.

Even if every farmer recharges just one borewell, the deteriorating groundwater situation of North Gujarat can begin to improve.

In Banaskantha’s Lavana village, a Bhoomi Pujan ceremony was performed before beginning the recharge structure for a farmer’s abandoned borewell. We hope such ceremonies become common in every farmer’s home.

Heartfelt thanks to Parikh Foundation and respected C. R. Patil for encouraging and supporting this initiative.

The entire team led by Ramabhai Rajput has remained actively involved in this work. From the VSSM team, Naranbhai, Ratnabhai, Hareshbhai, Jayeshbhai, Jorabhai, and many others have stood firmly committed to this mission. Their dedication to such meaningful work brings immense satisfaction.”

50,000 નો મોબાઈલ, વોશીંગ મશીન આ બધુ આપણે લાવીએ પણ કરવા જેવું મહત્વનું કામ ન કરીએ. બોરવેલ રીચાર્જનું સ્ટ્રક્ચર બનાવવાથી ખેડૂતને એક જ વર્ષમાં કરેલા ખર્ચનું વળતર મળી જાય પણ એને એ કરવું ન હોય"

બનાસકાંઠાના લવાણાગામના આગેવાન ટી.પી. રાજપૂત અને રામાભાઈ રાજપૂતે આ વિગત જણાવી. 

એક રીતે બેઉંની વાત સાચી. બોરવેલની ટેકનોલોજી આવી ને પહેલો બોરવેલ 150 ફૂટનો બન્યો. બે ચાર વર્ષમાં એ બારવેલમાં જળખૂટયા ને ખેડૂતે 400 ફૂટનો નવો બોરવેલ બનાવ્યો. આ નવો બોરવેલ બનાવ્યો એ વખતે જ બંધ પડેલા બોરવેને રીચાર્જ કરવાનું શરૃ કર્યું હોત તો એમને આજે 1000 કે 1200 ફૂટથી પાણી મેળવવું પડે અથવા બોરવેલ ફેઈલ જાય ને નવો બોર કરવા આઠ દસ લાખનો ખર્ચ કરવો પડે કે દર વર્ષે બે કે ત્રણ કોલમ ચાલુ બોરવેલમાં ઉતારવી પડે તે ન ઉતારવી પડત.

ક્યારેક થાય આપણી દીર્ઘ દૃષ્ટિ તો ઘણી. આપણે આપણા બાળકોનું ભવિષ્ય સુરક્ષીત બનાવવા માટે કેટલું બધુ ભેગુ કરીએ. પણ ખરેખર એ બચતની સાથે સાથે જળની બચત કરવાનું ને એમાં લાંબાગાળાનું આયોજન આપણે ભૂલ્યા. જેના કારણે ભૂગર્ભજળની દશા માઠી થઈને સાથે સાથે ખેડૂતોની પણ..

અમે ઉત્તર ગુજરાતમાં જળસંચયના કાર્યો કરીએ. જલમંદિર એટલે કે તળાવો ઊંડા કરવાનું કાર્ય તો વર્ષોથી ચાલે. 380 તળાવો અત્યાર સુધી ઊંડા કર્યા. તળાવની સાથે સાથે પરીખ ફાઉન્ડેશનની મદદથી હવે ખેડૂતોના બંધ પડેલા બોરવેલ રીચાર્જનું કાર્ય પણ આરંભ્યું.

આમ તો જે ખેડૂતનો બંધ પડેલો બોરવેલ રીચાર્જ થાય ને પહેલા ચોમાસે સરખો વરસાદ થાય તો ખેડૂતને એનો સીધો લાભ દેખાય. એ રીતે જોઈએ તો ખેડૂતે સ્વંયભૂ આ કાર્ય કરવું જોઈએ. વળી એ કરવામાં કાંઈ મસમોટા ખર્ચા પણ નથી. પણ આપણે ત્યાં દરેક ખેડૂત એ માટે જાગૃત નથી.

અમે ખેડૂત અને પરીખ ફાઉન્ડેશનની મદદથી 500 થી વધારે બોરવેલ રીચાર્જ કરવાનું નક્કી કર્યું છે ને દોઢસો ઉપરાંત બંધ પડેલા બોરવેલને રીચાર્જ કરવાના સ્ટ્રક્ચર તૈયાર થઈ ગયા છે.

અમને આશા ખેડૂતો આ કાર્ય પોતાની મેળે કરાવતા થાય એવી છે. જો કે 100 ખેડૂતો એ માટે તૈયાર થાય એવા પ્રયત્નો અમારા છે ને એ થશે એવી ખાત્રી પણ છે.

પણ બોરવેલ રીચાર્જ માટે થનાર ખર્ચ  25,000 થી 30,000 એ કાંઈ બહુ મોટી રકમ નથી. ખેડૂત આ રકમ ખર્ચ કરશે તો દર વર્ષે બોરવેલમાં પાણી ઊંડા જાય ત્યારે કોલમ ઉતારીએ તે ખરીદવી નહીં પડે. એ ઉપરાંત પાક પણ સારો થશે.

ખેર દરેક ખેડૂત પોતાનો એક બોરવેલ રીચાર્જ કરે તો પણ ઉત્તર ગુજરાતની ભૂગર્ભજળની વણસી ગયેલી સ્થિતિ થોડી સરખી થશે.

બનાસકાંઠામાં લવાણાગામના ખેડૂતના ત્યાં બંધ પડેલા બોરવેલને રીચાર્જ કરવાનું સ્ટ્રક્ચર તૈયાર કરતા પહેલા ભૂમીપૂજન કર્યું.. આશા રાખીએ દરેક ખેડૂતના ઘરે આવા પૂજન થાય...

આભાર પરીખ ફાઉન્ડેશને અને આદરણીય સીઆરપાટીલ સાહેબનો એમણે આ કાર્ય માટે પ્રોત્સાહીત કર્યા... 

આ કાર્યમાં રામાભાઈ રાજપૂતની આખી ટીમ સક્રિય. VSSM ટીમના નારણભાઈ, રત્નાભાઈ, હરેશભાઈ, જયેશભાઈ, જોરાભાઈ વગેરે આમાં ખડે પગે. સૌ સાથે છો ને આવા કાર્યો કરવા કટીબદ્ધ છો એનો રાજીપો. 

Mittal Patel with the villagers during bhoomi pujan 
ceremony

Mittal Patel and others at bhumi pujan ceremony

Borewell recharge vhoomi pujan ceremony

Jal Mandirs Built with Commitment...

Mittal Patel visits thuravas water management site

An old carpenter used to make furniture for every sample house of a builder — and he did it wholeheartedly.

After working for many years, he decided to retire and informed the builder that he wanted to leave the job. The builder requested him, “Just complete the furniture for one last house before you retire.”

Reluctantly, the carpenter agreed. He completed the furniture work, but for the first time in his life, he compromised on quality and effort. Once the work was finished, he called the builder, handed over the house, and asked for permission to leave.

The builder stopped him, placed a key in his hand, and said, “You worked with complete honesty and dedication for so many years. As a reward for your sincerity, this house is my gift to you.”

The carpenter did not know whether to feel happy or regretful. The house was beautiful, but the furniture inside it was the one piece of work in his life where he had compromised. Yet, he could not even confess this truth to the builder.

This story carries a powerful message.

Even in water conservation projects, many responsible people fail to carry out their duties with sincerity. The government allocates funds for deepening ponds and restoring water bodies, but due to greed and the desire for personal gain, proper work is often not done. As a result, the quality suffers, and entire villages — along with future generations — bear the loss.

If every rupee spent by the government on water conservation were used honestly and responsibly, the problem of water scarcity could be solved to a great extent. But somewhere, greed weakens commitment…

At VSSM, we carry out water conservation work with the support of dedicated well-wishers. So far, we have restored and deepened 380 “Jal Mandirs” (water reservoirs).

One such pond was restored in Thuravas village of Sabarkantha through the joint efforts of the village, VSSM, and respected Binaben Kanani. She chose to dedicate the restoration of the Thuravas pond on the birthday of her husband, respected Harish Uncle. Very few people in the world possess the wisdom to celebrate by giving such meaningful gifts. We are deeply grateful to Binaben Aunty. Every year, she contributes towards the creation and restoration of Jal Mandirs. We bow to her noble sentiments.

Thuravas had been facing severe water scarcity. Once the pond was deepened, water from the Harnav Dam was also directed into it during non-monsoon months. As a result, farmers’ wells were recharged, and farmers became able to cultivate crops in all three seasons.

Beyond farming, countless living creatures also benefited — and that became the true profit of this work.

The continuous support of the village made this effort successful. Special appreciation goes to our workers Tohidbhai and Maheshbhai for their tireless dedication.

એક સુથાર એક બીલ્ડરના દરેક સેમ્પલ હાઉસનું ફર્નીચર બનાવે એ પણ પુરા દીલથી.

વર્ષો કામ કર્યા પછી એણે નિવૃતી લેવાનું નક્કી કર્યું ને માલીકને છુટા કરવા કહ્યું. બીલ્ડરે કહ્યું એક ઘરનું ફર્નીચર બનાવી દો પછી નિવૃત થાવ.

સુથારે કમને હા પાડી. એણે ફર્નીચર બનાવી દીધું. પણ જિંદગીમાં પહેલીવાર એણે ફર્નીચર બનાવવામાં વેઠ વાળી. ફર્નીચર તૈયાર થયા પછી એણે માલીકને બોલાવીને ઘર તૈયાર છે એમ કહી જવાની રજા માંગી.  

બિલ્ડરે એને રોકી એના હાથમાં ચાવી મુકી. સુથારે શાની ચાવી છે એમ પુછ્યું.

બિલ્ડરે કહ્યું, તે વર્ષો મારી સાથે પુરી નિષ્ઠાથી કામ કર્યું એ નિષ્ઠાના વળતર રૃપે આ ઘર તને ભેટમાં..

સુથારને હરખાવું કે દુઃખ કરવું એ સમજાયું નહીં. ઘર સરસ હતું પણ ફર્નીચરમાં એણે જિંદગીમાં પહેલીવાર વેઠ વાળી. એ બિલ્ડરને વેઠ વાળ્યાનો ખુલાસો પણ ન કરી શક્યો.

વાર્તા બહુ સૂચક છે. જળસંચયના કાર્યોમાં પણ ઘણી વખત જવાબદાર વ્યક્તિ પોતાની ફરજ નિષ્ઠાથી બજાવતા નથી. સરકાર તળાવો ઊંડા કરવા માટે નાણાં ફાળવે પણ અણહકનું મેળવી લેવાની લાલચમાં એ યોગ્ય કામ ન કરે. આમાં ગુણવત્તાવાળુ કામ ન થાય. પરિણામે આવનારી પેઢીથી લઈને આખા ગામને નુકશાન થાય.

સરકાર જળસંચય પાછળ જેટલા પૈસા ખર્ચે એ બધા જો પૂરી નિષ્ઠાથી ખર્ચાય  તો પાણીની તંગીનો પ્રશ્ન ઘણા ખરા અંશે હલ થઈ જાય પણ પેલી લાલચ તો ક્યાંક વેઠના લીધે...

ખેર અમે જળસંચયના કાર્યો VSSM સાથે સંકળાયેલા સ્વજનો મારફત કરીએ. 380 જલમંદિરો અમે અત્યાર સુધી ઊંડા કર્યા. 

સાબરકાંઠાના થૂરાવાસ ગામનું તળાવ અમે ગામ, VSSM અને આદરણીય બીનાબહેન કાનાણી કે, જેમણે એમના ઘરવાળા આદરણીય હરીશ અંકલના જન્મદિવસ નિમિત્તે થૂરાવાસનું તળાવ ગળાવ્યું. આવી ભેટ આપવાની સમજણ દુનિયામાં ઝાઝા લોકો પાસે નથી. આદરણીય બીના આંટીના અમે આભારી છીએ. એ દર વર્ષે જલમંદિર નિર્માણ માટે મદદ કરે. એમની લાગણીને પ્રણામ.

થૂરાવાસમાં પાણીની સખત તકલીફ હતી તળાવ ઊંડુ થયું. હરણાવ ડેમનું પાણી પણ ચોમાસા સિવાય એમાં નાખવામાં આવ્યું. એટલે ખેડૂતોના કૂવા રીચાર્જ થઈ ગયા. ખેડૂતો ત્રણે સીઝન ખેતીની લેતા થઈ ગયા.

આ સિવાય જીવસૃષ્ટિને મદદ થઈ તે નફાની... આ કાર્યમાં ગામનો સહયોગ સતત રહ્યો. અમારા કાર્યકર તોહીદભાઈને મહેશ બંનેની ભારે જેહમત..

Thuravas water management site

Thuravas water management site

Mittal Patel visits thuravas water management site

Bhanpur’s Journey Towards Greenery...

Mittal Patel visits Bhanpur tree plantation site

 Bhanpur is a wonderful village.

In 2024, we had planted more than 5,000 trees in Chotasan village near Bhanpur, and they are growing beautifully. Seeing this, the people of Bhanpur invited us to plant and nurture trees on their village grazing land. The area selected for plantation was like a ravine, and the village spent a significant amount on clearing and preparing the land.

The villagers said, “God will truly love our village when birds and animals choose to live here in large numbers.”

Whenever a village is willing to work hard for such a cause, respected Pratulbhai Shroff of Dr. K. R. Shroff Foundation readily extends support. Together, KRSF and VSSM planted more than 5,000 trees in Bhanpur.

Laljibhai, a true nature lover from the village, took responsibility as the “Tree Friend” caretaker. He nurtures the trees like children. The village sarpanch Varshaben, her husband Bharatbhai, and the entire village community have remained extremely active in this effort.

If we nurture trees, rains will come, groundwater levels will improve, birds and animals will find shelter and shade, heat will reduce, and the balance of oxygen in the environment will improve. These are all long-term benefits.

But through the collective efforts of the village, KRSF, and VSSM, truly remarkable work has already begun.

ભાણપુર મજાનું ગામ.

અમે ભાણપુર પાસેના ચોટાસણ ગામમાં 5000 થી વધારે વૃક્ષો 2024માં વાવેલા જે સરસ ઉછરી રહ્યા છે. એ જોઈને ભાણપુર ગામે પોતાના ગામની ગૌચર જગ્યામાં વૃક્ષો વાવી ઉછેરવા આમંત્રણ આપ્યું. જ્યાં વૃક્ષો વાવવાના હતા એ જગ્યા કોતરો જેવી. ગામે એની સફાઈ માટે મોટો ખર્ચો કર્યો.

ગામ કહે, "ઈશ્વરને અમારુ ગામ ત્યારે પ્રિય લાગશે જ્યારે અમારા ગામમાં પશુ પંખીઓ મહત્તમ સંખ્યામાં રહેવા આવશે."

જે ગામ પોતે મહેનત કરવા તૈયાર હોય એવા ગામને ડો.કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશનના અમારા આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ મદદ કરે. KRSF સાથે મળી VSSM એ 5000 થી વધારે વૃક્ષો ભાણપુરમાં વાવ્યા. 

વૃક્ષમિત્ર તરીકેની જવાબદારી ગામના વૃક્ષપ્રેમી લાલજીભાઈએ સ્વીકારી. વૃક્ષોની એ બાળકની જેમ માવજત કરે. ગામના સરપંચ વર્ષાબહેન અને તેમના ઘરવાળા ભરતભાઈ સાથે આખુ ગામ પણ એકદમ સક્રિય.

વૃક્ષો ઉછેરીશું તો વરસાદ આવશે, પેટાળ પાણીદાર થશે. પશુ પંખીને છાંયડો, ઘર મળશે.  ગરમીમાં ઘટાડો થશે ને ઓક્સિજનનું સંતુલન સુધરે. આ બધુ લાંબાગાળાનું. પણ ગામ, KRSF ને VSSMના સહિયારા પ્રયાસથી ઉત્તમ કામ થયું.

Bhanpur tree plantation site

Bhanpur tree plantation site

Bhanpur tree plantation site

The Journey Towards a Thousand Jal Mandirs...

Mittal Patel discusses water managemnet with the villagers

 The people living in the lower settlement of Dhroi village in Khedbrahma of Sabarkantha shared their concern with us:

‘As long as this pond holds water, we have the right to drinking water. We also use this water for farming. But the pond is shallow, so it cannot store much water. Because of this, we do not get enough water for the winter crop. Once the pond dries up, we have to carry pots on our heads or cans in our hands and walk long distances to fetch water. Even giving water to our cattle becomes difficult.’

The people living in the lower settlement receive water through a pipeline connected to the pond. But once the pond dries up, the pipeline also runs dry.

Through the joint partnership of the government’s Sujalam Sufalam Yojana and Dr. K. R. Shroff Foundation,we undertook the work of deepening this pond. Earlier, the water in the pond would dry up by the end of winter. Now, after the excavation, the villagers are hopeful that water will remain available until summer. They also believe they will now be able to cultivate a proper winter crop.

Apart from this, the villagers requested that a hand pump be installed. Their economic condition is weak. Most of them own just one or two vighas of land. On these small farms, they grow enough maize or wheat to feed their families for the year. Beyond this, they work as laborers wherever they can find employment nearby. In such circumstances, constructing a hand pump on their own is impossible for them.

The government should ideally provide a water supply system, but for some reason it has not happened yet. ‘Nal Se Jal’ — water through taps to every household — still remains a distant dream here.

We will try our best to arrange a hand pump. And now that the pond has been deepened and can hold more water, there is hope that the hand pump too will have a sustainable water source.

When we asked the villagers when this pond was originally dug, they replied, ‘We do not remember.’

There are countless such ponds still waiting to be restored. If these ponds are revived and filled with water, many water-related problems can find lasting solutions.

We did whatever we could from our side. Special thanks to respected Pratulbhai Shroff. His partnership with the government made this pond restoration possible. Since the tribal families do not own tractors, the work of removing and transporting the excavated soil was carried out through his support.

So far, 380 ‘Jal Mandirs’ (water reservoirs) have been restored. In the coming years, the goal is to restore 1,000 Jal Mandirs. May God help fulfill this noble mission.”

આ તળાવમાં જેટલો સમય પાણી ભરાયેલું રહે એટલો સમય માટે અમને પીવાના પાણીનું હખ રહે. ખેતીમાં પણ અમે આ પાણી વાપરીએ. પણ તળાવ છીછરુ એટલે એમાં ઝાઝુ પાણી ન ભરાય. એટલે શિયાળુ પાકમાં અમને પુરતુ પાણી ન મળે. આ પાણી સુકાય એટલે અમારે માથે બેડા કાં હાથમાં ડબ્બા લઈને દૂર દૂર પાણી ભરવા જવું પડે. ઢોરને પાણી પીવડાવવામાં પણ તકલીફ પડે."

સાબરકાંઠાના ખેડબ્રહ્માના ધરોઈ(ધ્રોઈ)ગામના નીચા ફળિયામાં રહેતા લોકોએ આ વાત કરી. તળાવમાંથી એક પાઈપ વાટે નીચા ફળિયામાં રહેતા લોકોને પાણી મળે. પણ તળાવ સુકાય એટલે પાઈપમાં પાણી ન આવે. 

સરકારની સુજલામ સુફલામ યોજના અને ડો.કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશનની સંયુક્ત ભાગીદારીમાં અમે આ તળાવ ખોદ્યું. શિયાળો ઉતરતા તળાવમાંથી પાણી સુકાઈ જતું. હવે તળાવ ખોદાતા ઉનાળા સુધી પાણી રહે તેવી લોકોને આશા છે. શિયાળુ પાક પુરતો લઈ શકાશે એવી પણ એમને આશા છે. 

આ સિવાય લોકોએ એક હેન્ડપંપ બનાવી અપો તો સારુ એવી વાત કરી. એમની આર્થિક દશા નબળી છે. એક - બે વીધા જમીનના આ માલીકો. એમાં એ નાનકડી ખેતી કરે જેથી આખા વર્ષની મકાઈ કે ઘઉં એ પોતાના પરિવાર માટે પકવી શકે. આ સિવાય આજુબાજુ જ્યાં પણ મજૂરી મળે ત્યાં એ જાય. આવામાં પોતાના માટે હેન્ડપંપ જાતે બનાવવાનું તો એ કરી ન શકે. સરકાર દ્વારા પાણીની વ્યવસ્થા થવી જોઈએ પણ એ કોઈકકારણસર નથી થઈ. નલ સે જલ તો અહીંયા ક્યારે થશે એ સવાલ છે.

હેન્ડપંપ થાય એવો પ્રયત્ન કરીશું. ને તળાવ ખોદાયું એમાં પાણી ભરાયું એટલે હેન્ડપંપમાં પણ પાણી મળી રહેશે. 

આ તળાવ ક્યારે ખોદાયું તો એવું લોકોને પુછ્યું તો એમણે કહ્યું, અમને યાદ નથી. અસંખ્ય તળાવો છે જે ખોદાવવાની વાટ જોઈ રહ્યા છે. એ બધા ખોદાય ને એમાં પાણી ભરાય તો પાણીની સમસ્યાનો ઉકેલ આવી શકે..

ખેર અમે અમારાથી બનતું કર્યું. આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ નો ઘણો આભાર. સરકાર સાથે એમણે ભાગીદારી કરી એટલે આ તળાવ ખોદાવવાનું શક્ય બન્યું. કારણ આદિવાસી પરિવારો પાસે પોતાના ટ્રેક્ટર ન હોય એટલે માટી ઉપાડવાનું કામ એમણે કર્યું. 

380 જલમંદિરો નો જિર્ણોદ્ધાર કર્યો છે. આવનારા વર્ષોમાં 1000 જલમંદિરનો જિર્ણોદ્ધાર કરવો છે. ઈશ્વર આ મનોરથ પૂર્ણ કરાવે તેવી શુભભાવના..

Mittal Patel with the villagers of the Dharoi

Rainwater filled in Dharoi Lake

Dharoi lake 

VSSM Brings Smiles After the Floods...

Mittal Patel with the nomadic communities

These utensils you have given us… we did not receive this many even at the time of my wedding. A saucer and kettle for tea, a rolling pin, a grater, a water pot, plates, bowls, cooking pots — what all should I count? With this, someone could start a completely new household. You have given us so much… May God bless you and everyone who contributed to this work…”

These heartfelt words were spoken by Shardaba, who had come from Achhuva village. Though she is much older in age, she affectionately tells me, “You are my sister.”

The floods of 2025 caused massive destruction in the border regions of Gujarat, especially in many villages of Banaskantha, Patan, and Kutch. During that time, we delivered ration supplies to more than 2,000 families. In some places, ration kits had to be distributed twice. Families taking shelter in schools received great relief from this support.

However, once the floodwaters receded and people reopened their homes, many discovered that the water had broken through the back walls of their houses and swept away their belongings. In other places, water remained stagnant for days, ruining household items. Many families were left without even basic utensils to cook food.

While sharing the pain and hardships they endured during the floods, tears welled up in the eyes of many.

We identified such families and decided to provide them with utensil kits. The distribution took place at the agricultural market in Vav. Seeing the utensils, many families emotionally remarked, “You have filled our mameru (a traditional gift given to a daughter from her maternal family).”

This work became possible with the support of many well-wishers associated with VSSM. We were merely instruments in this effort, but the real joy was in seeing so many loved ones come together in response to a single call for help.

The floods of 2015, 2017, and 2025 have repeatedly caused devastation to these families. Because of this, we have been thinking about relocating them from low-lying areas to safer, elevated land. Respected Bhagwanbhai (Kaka) Panchal discussed this matter with our Honorable Chief Minister Bhupendrabhai Patel, and discussions were also held with the Collector of the Vav–Tharad district. A proposal has already been submitted in the first phase to allot plots on higher ground to around 150 families. Details of more families will also be submitted soon.

If the government provides land to these families, then through the support of well-wishers associated with the organization, we will also help in constructing homes for them. We will continue striving to ensure that the plots are allotted as quickly as possible.

Our greatest happiness lies in being able to bring smiles back to the faces of these families.

We placed the utensil kits in front of the families rather than directly handing them over one by one, because we did not want it to feel like charity being imposed upon them.”

આ તમેં જે વાહણો(વાસણો) આલ્યા એવા તો મારા લગન ટાણે પૂરતમોય નતા મલ્યા. ચા પીવા રકેબી, કીટલી, ઓરસિયો, વેલણ, કોક ખોડવું હોય તો ખોડણી, પોણી ભરવા બેડું, થાળી, વાટકો, તપેલી. ચેટલું ગણાવું? આ કોકન્ નવું રહોડુ ચાલુ કરવું હોય તો થઈ જાય. એટલું તમે આલ્યું.. ભગવોન તમારુ ન આ બધુ દેવાવાળા બધોનું ખૂબ હારુ કર..."

આછુવાથી આવેલા શારદાબાએ ભાવથી આ કહ્યું.. શારદાબા ઉંમરમાં બહુ મોટા પણ મને કે, "તુ મારી બેનપણી."

2025માં આવેલા પૂરે ગુજરાતના સરહદી વિસ્તારો એટલે કે બનાસકાંઠા, પાટણ અને કચ્છના ઘણા ગામોમાં ભારે તારાજી સર્જી. એ વખતે અમે 2000 થી વધારે પરિવારોને રાશન પહોંચાડ્યું. કેટલીક જગ્યાએ તો બે વખત રાશન આપ્યું. નિશાળમાં આશરો લઈને બેઠેલા પરિવારોને એનાથી ઘણી રાહત થઈ. 

પણ પૂરના પાણી ઓસર્યા પછી ઘર ખોલ્યા તો ક્યાંક પાણી ઘરની પછીત તોડીને ઘરનો સામાન લઈને વહી ગયેલાનુું આ પરિવારોએ જોયું. તો ક્યાંક દિવસો સુધી પાણી ભરાયેલા રહ્યા એના કારણે સામાન બગડી ગયાનું થયું. ઘણા પાસે રાંધવા સરખા વાસણો પણ ન રહ્યા. 

પૂર વખતે જે પીડા વેઠી એની વાતો કરતા કરતા ઘણાની આંખોના ખૂણા ભીના થયા.     

અમે આવા પરિવારોને શોધી તેમને વાસણ આપવાનું કર્યું. વાસણ આપવાનું કાર્ય વાવના ખેતીવાડી માર્કેટમાં કર્યું. એ વખતે હાજર પરિવારોમાંથી ઘણાએ વાસણ જોઈને, "આ તો તમે મામેરુ ભર્યું" એવું કહ્યું. 

VSSM સાથે સંકળાયેલા અનેક સ્વજનોની મદદથી આ કાર્ય સંભવ બન્યું. અમે તો આમાં નિમિત્ત હતા. પણ આનંદ એક હાકલ પાડી ને ઘણા પ્રિયજનો સાથે આવ્યા એનો..

2015,2017 અને 2025 એમ સળંગ પૂરના પાણી આ પરિવારોને નુકશાન કરી રહ્યા છે. આવામાં એમને નીચાણવાળી જગ્યામાંથી ઊંચાણવાળી જગ્યામાં લઈ જવાનું કરવાનું વિચાર્યું. આપણા મુખ્યમંત્રી શ્રી ભુપેન્દ્રભાઈ પટેલ સાથે આદરણીય ભગવાનભાઈ(કાકા) પંચાલે વાત કરી સાથે વાવ-થરાદ જિલ્લાના કલેક્ટર શ્રી સાથે પણ આ બાબતે વાત થઈ. અંદાજે 150 પરિવારોની ઊંચાણવાળી જગ્યામાં પ્લોટ આપવાની દરખાસ્ત તૈયાર કરીને પ્રથમ તબક્કામાં આપી છે. હજુ પણ બીજા પરિવારોની વિગતો આપીશું.

આ પરિવારોને સરકાર જગ્યા આપશે તો મકાન બાંધવામાં સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા સ્વજનો મારફત મદદ કરીશું અને પ્લોટ ઝટ મળે એ માટે અમે મથીશું પણ ખરા. 

અમને આનંદ આ પરિવારોના મોંઢા પર સ્મીત લાવી શક્યાનો...                                                                        

 વાસણની કીટ અમે પરિવારો સામે મુકી.. આમ આપણે લઈને એમને આપીયે એવું કરવું ગમે નહીં. વાસણની કીટ અમે પરિવારો સામે મુકી.. આમ આપણે લઈને એમને આપીયે એવું કરવું ગમે નહીં.  

VSSM helped the families by giving utensils kits

Mittal Patel with the nomadic communities

My fourth book, Jal Khutya...

Mittal Patel's fourth book "Jal Khutya"

My fourth book, Jal Khutya (When Water Runs Out)...

Written after nearly four years of hard work.

When water is freely available and in abundance, we often fail to realize its value. But when scarcity arises, we become alert. In fact, the entire world now needs to become conscious about water conservation.

The book Jal Khutya contains many eye-opening discussions — including the foresight of our ancestors, and how countries like Netherlands, despite having abundant water resources, make tremendous efforts to save every single drop.

It also explores why water scarcity emerged in North Gujarat, what efforts were made in Saurashtra and other states to conserve water, and why farmers in the Vidarbha region of Maharashtra were driven to suicide.

This is a book worth reading and also worth gifting to others. I am not saying this merely because I wrote it, but because I truly believe the subject is extremely important.

To obtain the book, you may contact 9099936460 between 10 AM and 6 PM.

Alternatively, it can also be ordered directly from R. R. Sheth Publication

 જળ ખૂટયાં મારુ ચોથુ પુસ્તક..

લગભગ ચારેક વર્ષની મહેનત પછી લખાયેલું. પાણી મફત મળે અને જેટલું જોઈએ એટલે એની કિંમત નહીં. પણ આ પાણીની અછત સર્જાય ત્યારે આપણે સચેત થઈ.. એક રીતે આખી દુનિયાએ જળ બાબતે સચેત થવાની જરૃર છે. જળ ખૂટ્યા પુસ્તકમાં આંખો ખોલે એવી વાતો. આપણા ઘૈડીયાઓની દુરંદેશીની વાતો તેમજ નેધરલેન્ડ જેવો દેશ જ્યાં પાણી મબલત છતાં ટીપે ટીપાને બચાવવા એ કેવી જેહમત કરે. ઉત્તર ગુજરાતમાં જળ કેમ ખૂટ્યા ને સૌરાષ્ટ્રમાં ને અન્ય રાજ્યોમાં જળ બચાવવા કેવા પ્રયત્નો થયા.

મહારાષ્ટ્રના વિદર્ભમાં ખેડૂતો આત્મહત્યા કરવા કેમ પ્રેરાયા વગેરે આંખો ખોલનારી વાતો. 

પુસ્તક વાંચવું ને અન્ય ને ભેટમાં આપવા જેવું. મે લખ્યું છે માટે નહીં પણ મને લાગે મુદ્દો અગત્યનો છે માટે વાંચવું.

પુસ્તક મેળવવા 9099936460 પર 10 થી 6માં સંપર્ક થઈ શકે. 

અથવા આર આર શેઠ પબ્લીકેશનમાંથી સીધા પણ મંગાવી શકાય.

VSSM provides some comfort to Pravinbhai's family through ration kit ...

Mittal Patel meets Pravinbhai

“This bed has never been empty…”

The moment one hears these words of Pravinbhai, the heart feels heavy.

Since childhood—first his father, then his mother, then his elder sister, then his younger sister… and even today, one sister is still confined to the bed.

Whoever lies on that bed, the entire responsibility falls on Pravinbhai’s shoulders. From helping with toileting to taking care of every daily need, everything is done by his own hands.

We asked him, “Don’t you ever complain about this life?”

Pravinbhai calmly replied, “Complain about what? Can you abandon your own? One has to fulfill what is written in one’s fate, isn’t it?”

Seeing Pravinbhai’s condition in Samedra village of Banaskantha, our hearts ached.

In the entire household, Pravinbhai is the only one blessed with understanding and a sense of responsibility. The rest of the brothers and sisters are mentally challenged.

Why did this happen? Pravinbhai has no answer. But the neighbours say, “At birth, they were all perfectly fine, but over the years, their mental condition slowly deteriorated.”

It feels as though God has given Pravinbhai a special strength for service. He cannot go out to work, as he has to take care of so many people at home. Yet he has not lost courage. Since he knows how to use a sewing machine, he stitches torn clothes for villagers.

For food, they receive ration kits from VSSM. In addition, a kind-hearted man from Palanpur also provides ration kits. With this help, meals are prepared at home.

From the ₹3,000 received from the government for three persons with disabilities, expenses such as medicines, milk, and vegetables are somehow managed.

Pravinbhai says, “When we receive ration, I can peacefully take care of everyone. Otherwise, it becomes very difficult.”

Truly, in today’s times, Pravinbhai is like Shravan as a son and like Lakshman as a brother.

He has never abandoned his parents and siblings, even while living in extreme hardship.

He carries his duty not as a burden, but as a sacred responsibility.

We are grateful that we could provide some comfort to this family through ration support.

May God always keep His hand over Pravinbhai’s head—this is our prayer, and we find contentment in being a small instrument in this service.

“આ ખાટલો ક્યારેય ખાલી નથી થયો…”

પ્રવિણભાઈના આ શબ્દો સાંભળતા જ મન ભરાઈ જાય.

નાનો હતો ત્યારથી પહેલા પિતા, પછી મા, પછી મોટી બહેન, પછી નાની બહેન… અને આજે પણ એક બહેન ખાટલે પડી છે.

જે ખાટલો પકડે, એની તમામ જવાબદારી પ્રવિણભાઈના ખભા પર. ઝાડો-પેશાબથી લઈને રોજિંદી તમામ સેવા એમના હાથેથી થાય.

અમે પૂછ્યું, “આ જીવન સામે ફરિયાદ નથી?”

જવાબમાં પ્રવિણભાઈ શાંતિથી કહે,“શાની ફરિયાદ? પોતાના હોય એને થોડા છોડી દેવાય? કરમમાં લખેલું તો પુરુ કરવાનું ને?”

બનાસકાંઠાના સેમેદ્રાગામમાં રહેતા પ્રવિણભાઈની સ્થિતિ જોઈને જીવ બળી ગયો.

આખા ઘરમાં એકમાત્ર પ્રવિણભાઈ જ એવા જેમને સમજ અને જવાબદારીની મતિ઼. બાકીના ભાઈ-બહેનો તો માનસિક રીતે નિજાનંદી.

આ બધું કેમ થયું? એનો જવાબ પ્રવિણભાઈ પાસે નથી. પણ પડોશીઓ કહે, "જન્મ્યા એ વખતે તો બધા સરસ હતા, પણ થોડા વર્ષોમાં ધીમે-ધીમે માનસિક સ્થિતિ બદલાતી ગઈ."

ઈશ્વરે પ્રવિણભાઈને ચાકરી કરવાની વિશેષ શક્તિ આપી હોય એવું સ્થિતિ જોઈને લાગ્યું. એ બહાર જઈને કામ કરી શકે નહીં. ઘરમાં આટલા બધાને સાચવવાના. પણ હિંમત હારી નથી. સિલાઈ મશીન ચલાવતાં આવડે એટલે ગામમાં કોઈના ફાટેલા કપડાં સાંધવાનું કરી આપે.

ખાવા-પીવા માટે VSSM તરફથી રાશનકીટ મળે. એ સિવાય પાલનપુરના એક સહૃદય ભાઈ પણ રાશનકીટ આપે. આ બે મદદથી ઘરમાં જમવાનું બની જાય.

સરકાર તરફથી ત્રણે દિવ્યાંગ માટે મળતા 3000 રૂપિયા માંથી દવા, દૂધ, શાકભાજી જેવા નાનામોટા ખર્ચો નીકળી જાય.

પ્રવિણભાઈ કહે છે, “રાશન મળે એટલે હું શાંતિથી આ બધાની સેવા કરી શકું છું.

નહીં તો બહુ અઘરું થઈ જાય.”

ખરેખર, પ્રવિણભાઈ આજના સમયમાં શ્રવણ જેવો દીકરો અને લક્ષ્મણ જેવો ભાઈ છે.

કપરી સ્થિતિમાં જીવતા માતા-પિતા અને ભાઈ-બહેનોને એમણે ક્યારેય ત્યજ્યા નથી.

ફરજને ભાર નહીં, પણ ધર્મ સમજીને વહન કરે.

અમે આવા પરિવારને રાશન થકી થોડી સાંત્વના આપી શક્યા એનો રાજીપો.

ઈશ્વર પ્રવિણભાઈના માથે હંમેશા હાથ રાખે એવી પ્રાર્થના ને અમને નિમિત્તનો સંતોષ.

Pravinbhai's differently abled brother

Pravinbhai's differently abled sister

Pravinbhai receives ration kit with the help from VSSM

Serving the Helpless with Dignity...

Mittal Patel meets elderly destitute Nathi Ba

“My dependence is gone”

“My husband passed away before the earthquake. At that time my hands and legs worked, so I could manage the kitchen work. But with age, my hands and legs stopped working.”

“Ba, how do you manage your livelihood?”

“I receive 1,200 rupees from the government and get ration through coupons. I try to manage with that.”

“Is that enough?”

“A little support comes from relatives and others.”

“So if we don’t give you ration, would it be okay?”

“No, it wouldn’t. Because of what you give, my dependence is gone. I can cook and eat by my own choice. From the 1,200 rupees I buy vegetables and milk, and if I need medicines, I buy those. If you don’t give ration, I would have to manage everything within those 1,200 rupees, right?”

“So are we doing a good thing?”

“You fill the stomachs of helpless people like us—that itself is called good work, isn’t it?”

This conversation took place with Nathiba, who lives in Madhapar, Rajkot. She has no son or daughter. The monthly ration we provide helps her survive.

Not having to live with dependence is a very big thing.

VSSM provides ration to 750 destitute elderly women and men. The voice of all of them is the same.

Our Kanubhai and Yash regularly take care of the elderly and deliver ration. Having such dedicated workers with us is a matter of pride.

"મારા ઘરવાળા તો ધરતીકંપ પહેલા વયા ગ્યા. પણ તે વખતે હાથ પગ હાલતા તે હું રસોડા કરવા જતી. પણ ઉંમર થાતા હાથ પગ ચાલવાના બંધ થ્યા."

"તે બા તમારુ ગુજરાન કેમ ચાલે?"

"સરકારના 1200 મળે ને કુપનનું રાશન મળે એમાંથી હંકારવા કોશીસ કરુ."

"તે ચાલી જાય?"

"થોડુ કુટુંબવાળા ને બીજા ટેકો કરતા."

"તો અમે રાશન ન આપીયે તો ચાલે?"

"ના ચાલે. તમે આલો એના લીધે મારી ઓશિયાળી મટી ગઈ. મારી મરજીથી રાંધીને ખાઈ હકુ. સરકારના 1200 મલે એમાંથી શાક, દૂધ લાવું. દવાની જરૃર પડે તો એ લઉં. જો તમે ન આપો તો મારે 1200માં જ હંકારવાનું ને?"

"તો અમે સારુ કામ કરીએ છીએ?"

"તમે અમ જેવા નિરાધારની આંતરડી ઠારો તે ઈ હારુ જ કેવાય ને?"

રાજકોટના માધાપરમાં રહેતા નાથીબા સાથે આ બધી વાતો થઈ. બાને દિકરા દીકરી નથી. આપણે દર મહિને રાશન આપીયે એમાંથી એમનો ગુજારો ચાલે.

ઓશિયાળી વેઠવાની ન રહે એ બહુ મોટી વાત. VSSM 750 નિરાધાર બા -દાદાને રાશન આપે. એ તમામનો આ સૂર પણ આજ..

અમારા કનુભાઈ અને યશ બાનું ધ્યાન રાખે નિયમીત રાશન પહોંચાડે.. આવા કાર્યકરો અમારી સાથે હોવાનું ગૌરવ..

Nathi Ba receives monthly ration
kit under VSSM's Mavjat
initiative

Mittal Patel with Nathi Ba

Mittal Patel meets Nathi Ba during her field visit to Rajkot

Help Us Educate the Future...

Nomadic children at our Pansar Hostel

 With faith, we carry out many service activities. When society supports these efforts, everything becomes possible.

Today, once again, we request your help for children’s education.

When we started the hostel, I remember a relative telling us,

“Do you realize how big the expense is to educate so many children?”

At that time, our reply was simple:

“We will work hard. God will also support this effort. And as the saying goes, a good beginning is never left incomplete.”

Even your smallest contribution is invaluable to us for building a brighter future for these children.

શ્રદ્ધા સાથે અમે અનેક સેવાકાર્યો કરીએ.. સમાજ પણ એમાં સહયોગ કરે એટલે બધુ થાય.

આજે ફરી એકવાર બાળકોના ભણતરમાં મદદ માટે વિનંતી.

જ્યારે હોસ્ટેલ શરૃ કરી ત્યારે મને યાદ છે અમારા એક સ્વજને કહેલું, "આટલા બધા બાળકોને ભણાવે તે આનો ખર્ચ કેટલો મોટો આવે ખ્યાલ છે તને?"

એ વખતે અમને કહેલું, "અમે મહેનત કરીશું. ઈશ્વર પણ આ કાર્યમાં મદદ કરશે વળી આપણે ત્યાં કહેવત છે ને આદર્યા અધુરા નથી રહેતા."

મદદ માટે Gpay - 9909049893 કરવા વિનંતી. 

તમે આપેલી નાનકડી મદદ પણ અમારા માટે અમૂલ્ય છે.

વધારે વિગત માટે 9099936019, 9099936013 પર 10 થી 6માં સપર્ક કરી શકાશે..

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Vallabh Vidya Vihar Hostel

Nurtured with Love: Trees of Juna Mojru Village...

Mittal Patel meets Juna Mojru villagers

God tested, and the people of Juna Mojru Village passed with flying colors.

Naturally, there is usually a water issue in the village, and people typically call us if the trees we planted need water. But the people of Juna Mojru Village brought water themselves using tankers from their own money to water the trees.

We planted around 2,500+ trees together with the entire village, performing rituals to consecrate them, about two and a half to three years ago.

Whether it was our tree friend Natubhai, the village Sarpanch, or other villagers, they nurtured these trees as if watering them with their own lifeblood. Now, seeing the trees grown so big brings immense joy.

ભગવાને પરીક્ષા લીધી અને જુના મોજરું ગામના લોકો તેમાં ખરા ઉતર્યા... 

સ્વાભાવિક રીતે ગામમાં પાણીનો પ્રશ્ન થાય અને અમારા વાવેલા ઝાડમાં પાણીના મળી શકે તો લોકો અમને ફોન કરે... પણ, જુના મોજરું ગામના લોકોએ ઝાડ માટે પોતાના પૈસાથી ટેન્કર દ્વારા પાણી લાવીને ઝાડને પાણી આપ્યું.

આશરે ૨૫૦૦+ ઝાડ અમે બધા ગામ લોકોની સાથે પૂજા કરીને આશરે અઢી ત્રણ વર્ષ પહેલા આ ઝાડ વાવેલા. 

અમારા વૃક્ષમિત્ર નટુભાઈ હોય કે પછી ગામના સરપંચ હોય કે પછી ગામ લોકો તેમને આ ઝાડને પોતનું લોહી સીંચીને ઝાડને મોટા કર્યા અત્યારે ઝાડ બહુ મોટા થયા... એ જોઇને ખુશ થવાય...

Juna Mojru tree plantation site

Juna Mojru tree plantation site

Juna Mojru tree plantation site