A Little Light in Teja Bapa’s Eyes with the help from VSSM...

Mittal Patel meets Tejabapa and Devima

Teja Bapa… His name carries the word teja, meaning light, yet there is hardly any light left in his eyes.

His wife, Devima, too, can no longer stand upright.Old age is difficult for everyone. But when there is someone at home to care for you and ask how you are doing, getting through old age becomes a little easier. Without that support, every day can be painful—watching your blurred vision, trembling hands and aching, unsteady legs.

Teja Bapa and Devima live in Shiravandh, in Lodhrani village of the Vagad region of Kutch.They spent their entire lives working as daily-wage labourers. Whatever they earned was used to run the household. They lived on a simple principle: earn today, eat today.

When your life depends on daily wages, how can you possibly save for the future?But now, Ba and Dada have grown old. Their bodies no longer support them as they once did, and without someone to depend on, living each day has become difficult.For the past three years, under VSSM’s Mavjat Programme, we have been regularly providing ration to around 800 needy families like that of Teja Bapa and Devima.

 During our recent visit to Vagad, our field worker Shankarbhai took us especially to meet Teja Bapa. Seeing the condition of his eyes, we decided to take him to a doctor. Perhaps treatment could help bring a little light back into his eyes.Teja Bapa says,“God sent you to us. Now we have peace of mind about our food. I cannot eat rotla anymore, but with the rice and dal you send, I cook rice and dal and eat. That gives me some relief.”Hearing this made us happy.What greater blessing can there be than becoming an instrument in bringing a little light into someone’s life?Teja Bapa used to receive an old-age pension. But because his fingerprints can no longer be detected due to his age, he has stopped receiving his pension.

The difficulties created by technology and authentication systems for elderly people like him are something that truly needs to be addressed within the government system.You too can support the Mavjat Programme.If God has given you the means, you can become a Mavjatar—the guardian of an elderly person in need.₹1,650 a month may not seem like a very large amount.But it can help safeguard the life of a Ba or Dada.All it takes is a willingness to become an instrument of care.

તેજા બાપા... નામમાં જાણે તેજ પણ તેમની આંખોમાં તેજ રહ્યું નથી. એમના પત્ની દેવીમા પણ સીધા ઊભા રહી શકતા નથી.

ઘડપણ આમ તો અણગમતું પણ ઘરમાં ચાકરી કરનાર, કોઈ પુછનાર હોય તો કાઢવું સહેલું નહીં તો આંખોની ઝાંખ ને થરથરતા હાથ ને રાંટા પડતા પગની પીડાઓને જોઈને રોજ દુઃખી થવાનું.કચ્છના વાગડ પ્રદેશના લોદ્રાણી ગામની શીરાવાંઢમાં આ પતિ પત્ની રહે.  જીવનભર મજૂરી કરી. જે મળ્યું એમાં ઘર ચલાવ્યું. રોજનું કમાઈને રોજ ખાવાનું. આવામાં મજૂરી પર નભનારા માણસો ભવિષ્ય માટે બચત ક્યાંથી કરી શકે?

પણ બા દાદાની હવે ઉંમર વધી. શરીર પહેલાં જેવું સાથ આપતું નથી ને આવામાં કોઈના આધાર વિના જીવન ચલાવવું મુશ્કેલ પડે.છેલ્લાં ત્રણ વર્ષથી VSSMના માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત અમે તેજા બાપા અને દેવીમાં જેવા 800 જરૂરિયાતમંદ પરિવારોને નિયમિત રાશન પહોંચાડીયે.હમણાં વાગડની મુલાકાત દરમિયાન અમારા કાર્યકર શંકરભાઈ ખાસ તેજા બાપાને મળવા લઈ ગયા. તેમની આંખોની સ્થિતિ જોઈને દવાખાને લઈ જવાનું નક્કી કર્યું, કદાચ કોઈ સારવારથી તેમની આંખોમાં ફરી થોડું અજવાળું આવે.

તેજા બાપા કહે છે, “ભગવાને તમને અમારા સુધી મોકલ્યા. હવે અમને ખાવા-પીવાની નિરાંત છે. હું તો કંઈ રોટલા ખાઈ નથી શકતો પણ તમે ચોખા, દાળ મોકલો એમાંથી ભાત રાંધું, દાળ બનાવું અને ખાઉં છું. એનાથી મને થોડી રાહત છે.”આ સાંભળીએ સારુ લાગ્યું. કોઈના જીવનમાં થોડું અજવાળું પાથરવામાં નિમિત્ત બનવું એનાથી મોટુ સદભાગ્ય શું હોઈ શકે?

તેજા બાપાને વૃદ્ધ પેન્શન મળતું પણ ઉંમરના કારણે ફિંગરપ્રિન્ટ નથી આવતી એટલે પેન્શન નથી મળતું. સરકારની વ્યવસ્થામાં આવા વૃદ્ધો માટે ટેકનોલોજીના કારણે ઊભી થતી આ મુશ્કેલીઓ અંગે ખરેખર વિચારવાની જરૂર.તમે પણ માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત મદદરૃપ થઈ શકો. ઈશ્વરે ક્ષમતા આપી હોય તો એક માવતરના પાલક પણ બની શકાય. માસીક 1650 બહુ મોટી રકમ નથી. પણ એનાથી એક દાદા કે બાનું જીવન સચવાઈ જાય.

બસ નિમિત્ત બનવા આહવાન...

Tejabapa and Devima receives monthly ration kit fromVSSM

VSSM meets Devima and Tejebapa in Vagad village of
Kutch

The current living condition of Tejabapa and Devima

Kaali Ma receives a ration kit every month under VSSM's Mavjat Karyakram initiative...

Mittal Patel meets Kaali Ma

God gave me a daughter, but for the last two years she has stopped calling me or even asking how I am. I had hoped that she would be my support in old age... but fate had something else in store for me.”

As soon as she said these words, tears welled up in the corners of the eyes of Kaali Ma, who lives in Ranasan village near Vijapur in Mehsana district.

It is hard to imagine that a daughter could do such a thing, isn't it? There are countless daughters in this world who lovingly care for their parents and brighten their twilight years. Unfortunately, Kaali Ma was not as fortunate.

Today, Kaali Ma lives all alone. Even during the scorching summer heat, she sits outside her house under a neem tree. When we asked, “Ma, why don’t you sit inside the house in such extreme heat?” she replied helplessly:

“There are two ceiling fans in the house, but both have stopped working. Rats have chewed through the electrical wiring. I don't have the money to repair them. It becomes unbearable inside, so I sit outside in the hot wind.”

What a difficult situation! She does not have enough money even to repair the wiring or fix a fan.

With the support of well-wishers associated with VSSM, we started providing Kaali Ma with monthly ration support three years ago. Since then, the regular supply of groceries has brought much-needed peace and security to her life.

Recalling her past struggles, Kaali Ma says:

“Earlier, life was very difficult. I never liked asking anyone for help. I tried to survive on the government old-age pension of ₹1,250 and 5 kilograms of grain, but it was never enough. Now, because you send ration every month, I can cook proper meals and eat with dignity.”

Whenever our volunteer Rizwan visits Kaali Ma to deliver her ration, her face lights up with the joy of meeting her own son. Recently, Rizwan was blessed with a baby boy. Delighted by the news, Kaali Ma took out ₹50 from her small savings and offered it as a traditional gift for the newborn.

When Rizwan politely refused, she affectionately replied:

“If my own son had been blessed with a son, wouldn’t I have given him something?”

Where blood relations turned away, a bond of genuine affection was formed.

There are many elderly people like Kaali Ma around us—abandoned and vulnerable, needing support and companionship in the later years of their lives.

For just ₹1,650, an elderly person’s monthly ration needs can be fully met. Until now, we have been delivering monthly ration kits to 750 elderly individuals. Following a recent survey by our field workers, we identified 50 more elderly people in need, bringing the total number of beneficiaries to 800.

₹1,650 is not a large amount. With your support, we can help many more vulnerable elders live with dignity and ensure that no one goes hungry in their old age.

Let us come together and bring warmth, dignity, and care to someone's twilight years.

 “ભગવાને એક દીકરી આપેલી પણ છેલ્લા બે વર્ષથી એણે ફોન કરવાનું કે મારી ખબર પૂછવાનું બંધ કરી દીધું. મને હતું કે, ઘડપણમાં દીકરી મારો સહારો બનશે... પણ કિસ્મતને કંઈક જુદું જ મંજૂર હતું.” આટલું કહેતા જ મહેસાણાના વિજાપુરના રણાસણગામમાં રહેતા કાળી માની આંખોના ખૂણા ભીના થઈ ગયા.

આપણને થાય કે કોઈ દીકરી આવું કરી શકે? માન્યામાં ન આવે ને? આ દુનિયામાં એવી કેટલીય દીકરીઓ છે જેમણે મા-બાપની સેવા કરી તેમનું ઘડપણ ઊજાળ્યું પણ કાળીમા આ બાબતમાં કમનસીબી રહ્યા.

કાળી મા આજે એકલા છે. ધગધગતી લૂ વાતી હોય તોય તેઓ ઘરની બહાર લીમડા નીચે ખાટલો ઢાળીને બેસી રહે. અમે પૂછ્યું, “મા, આટલી ગરમીમાં ઘરમાં કેમ નથી બેસતા?”

ત્યારે લાચારી સાથે એમણે જવાબ આપ્યો, “ઘરમાં બે-બે પંખા છે, પણ બેય બગડી ગયા છે. ઉંદરો ઘરમાં બહુ છે એમણે વાયરિંગ પણ કાપી નાખ્યા. ઘરમાં અકળામણ થાય એટલે બહાર લૂમાં બેસું છું.”

કેવી વિપદા! ખિસ્સામાં નવું વાયરિંગ કરાવવાના કે પંખો સરખો કરવાના પૈસા નથી.

VSSM સાથે સંકળાયેલા સ્વજનોની મદદથી કાળી માને ત્રણ વર્ષ પહેલા રાશન આપવાનું શરૂ કર્યું. દર મહિને નિયમિત રાશન મળતા હવે તેમના જીવને નિરાંત છે.

કાળી મા ભૂતકાળને યાદ કરતા કહે છે, “પહેલા બહુ ઓશિયાળું જીવવું પડતું. કોઈની પાસે માંગવા જવું ગમે નહીં. સરકારના વૃદ્ધ પેન્શનના ૧૨૫૦ રૂપિયા ને ૫ કિલો અનાજ મળે એમાં જિંદગી જીવવા કોશીશ કરતી, બહુ કાઠું પડતું. પણ હવે તમે લોકો દર મહિને રાશન મોકલો છો એટલે રૂપાળું રાંધીને જાતે ખાઈ લઉં છું.”

અમારા કાર્યકર રીઝવાન જ્યારે કાળી માને રાશન આપવા જાય, ત્યારે માના ચહેરા પર દીકરાને મળ્યા જેવો આનંદ હોય. હમણાં રીઝવાનના ઘરે દીકરાનો જન્મ થયો, કાળી માએ હરખાઈને પોતાના ગજવામાંથી ૫૦ રૂપિયા શુકનના આપ્યા! રીઝવાને ના પાડી તો એમણે વહાલથી કહ્યું, “મારો દીકરાને ઘેર દીકરો થયો હોત તો હું ન આપત?”

લોહીના સંબંધોએ મોં ફેરવ્યું ત્યાં આ આત્મીય સંબંધ બંધાયો.

કાળી મા જેવા અનેક નિરાધાર માવતરો આપણી આસપાસ છે, જેમને ઉંમરના આ પડાવે આપણા સાથ અને ટેકાની જરૂર છે.

માત્ર ₹1650 માં એક અસહાય વડીલનું આખા મહિનાનું જીવન સચવાઈ જાય છે. અત્યાર સુધી અમે આવા ૭૫૦ માવતરો સુધી દર મહિને રાશન પહોંચાડતા હતા. આ વર્ષે કાર્યકરોના સર્વે બાદ વધુ 50 જરૂરિયાતમંદ વડીલો આમાં ઉમેરાયા છે, જેથી હવે આ આંકડો 800 પર પહોંચ્યો છે.

1650 એ કાંઈ બહુ મોટી રકમ નથી તમે સૌ આમાં સહભાગી થશો તો આવા અનેક નિરાધાર માવતરોની આંતરડી ઠારવાનું કરી શકીશું.મદદ માટે GPay - 9909049893 કરવા વિનંતી.

“ચાલો, સાથે મળીને કોઈકના ઘડપણને હૂંફ આપીએ.”

Mittal Patel with Kaali Ma and VSSM coordinatore 
Rizwan Sheikh

The living condition of Kaali Ma

VSSM gives ration kit to Kaali Ma every month

Making Diwali Brighter for Our Elderly destitutes...

Ramilaba works in making ICs

Diwali has arrived, and all of us have started preparing for the festival…

We have around seven hundred fifty elderly men and women who have no one to look after them. So, to brighten their Diwali as well, we all come together and give them sweets, extra jaggery, semolina, and other items, so that they too can celebrate Diwali.

Ramilaben, who lives in Vinoba Bhave Nagar in Ahmedabad, had her mother with her until recently, and she was her emotional support.

She works in making ICs (integrated circuits) used in modern technology.

For assembling various components used in ICs, she gets paid 10 paise per piece, and her monthly income is around three thousand rupees.

She lives in a rented house, and the rent itself is three and a half thousand rupees.

We helped her by filling out the forms required for her to receive old-age pension…

When we met her for Diwali, she began sharing her life stories, which we will upload on YouTube.

 દિવાળી આવી ગઈ છે આપણે બધા દિવાળીની તૈયારીઓમાં લાગી ગયા છીએ...

અમારા સાડા સાતસો બા-દાદા કે જેમની આગળ પાછળ કોઈ નથી અમે તેમની દિવાળી પણ સુધરે તે માટે બધાને મળીને દિવાળી નિમિત્તે મીઠાઇ, વધારે ગોળ, સોજી અને ગોળ વગેરે આપીએ કે જેથી તેઓ પણ દિવાળી ને ઉજવી શકે

અમદાવાદનાં વિનોબાભાવે નગરમાં રહેતા રમીલાબેન આમની મમ્મી હતા ત્યાં સુધી તેમણે માનસિક સહારો હતા.

તેઓ અત્યારની ટેકનોલોજીમાં વપરાતા આઇસી બનાવવાનું કાર્ય કરે.

આઈસીમાં લગાવવામાં આવતા વિવિધ કમ્પોનેંટ્સના 10 પૈસા લેખે આપે અને તેમની મહિનાની કમાણી થાય ત્રણ હજાર રૂપિયા. બ જે ભાડાના ઘરમાં રહે તેનું ભાડું સાડા ત્રણ હજાર.

તેમને વૃદ્ધ પેન્શન મળે માટે અમે તેનું ફોર્મ વગેરે ભરવાનું કર્યું...

આ દિવાળી નિમિત્તે મળ્યા તો તેઓ એમના કિસ્સાઓ કહેવા લાગ્યા. જે અમે યુટ્યુબમાં મૂકીશું.

Ramila ba sharing her life stories to VSSM coordinator

Ramilba gets paid 10 paise per piece for assembling
various components used in ICs

Ramila ba receives ration kit and also diwali kit with the 
help of VSSM

JivatBa receives ration kit with the help from VSSM and we will build her home also with the support from our well-wisher Smt. Urviben Bhatia...

Mittal Patel meets Jivatba 

Jivat Ba walks with difficulty, relying on the support of her two hands and feet.

Because of her physical condition, she never married and continued to live with her parents in their home.

As long as her parents were alive, things were manageable. But after their passing, life became a struggle.

She has no one to care for her on a daily basis.

Her neighbors and distant relatives offer occasional help, but her loneliness is deep.

She lives in Santokpura village, near Kheralu in Mehsana district.

Her house is not really a house — it’s a fragile mud hut, with severe leaks during monsoon.

There is no toilet or bathroom, and that adds to her daily hardships.

She also doesn’t have a ration card, which means no access to government food assistance.

When our volunteers Rameshbhai and Pareshbhai came to know about Ba’s condition, they included her in our Mavjat (care) program, and we began providing her with monthly ration.

But upon seeing her living conditions, Rameshbhai felt deeply moved and insisted that Ba should also get a proper house.

Around the same time, we received a call from Urvibahen from Canada.

She said:“If I can help build a home for a needy person, please let me know. When we first came to Canada, we had no home of our own, and I still remember what that felt like. Being a part of giving someone a home is a deep joy.”

We shared Jivat Ba’s story with Urviben, and she immediately agreed to help build Ba's home.

Because of the monsoon rains, removing Ba’s existing mud hut was a bit difficult, but it has now been taken down.

Before starting the foundation digging, Rameshbhai and Pareshbhai wished for a Bhumi Pujan (land worship) to be performed.

When we recently traveled near Kheralu, we visited Ba’s home.

Ba performed the Bhumi Pujan herself, and now, construction of her new house will begin.

When we asked Ba what kind of home she would like, she simply said:

“Just a single room with a porch, and a toilet and bathroom at the back. If the toilet is at the back, it’ll be easier for me.”

Her request was practical and touching, reflecting her physical limitations.

We will build her home exactly as she needs it.

Not everyone has the ability to use their God-given blessings for others.

Only those touched by divine grace can offer such selfless generosity.

Thanks to people like Urviben, we are able to carry out such meaningful work.

We are deeply grateful for the empathy and compassion shown by all such well-wishers.

Let us continue to pray for strength and resources to help many more people like Ba.

જીવત બા બે હાથ અને પગના ટેકાથી વાંકા ચાલે. શરીરની આ હાલતના લીધે એમના લગ્ન ન થયા. એ માતા પિતા સાથે પિયરમાં જ રહ્યા. મા - બાપ જીવતા હતા ત્યાં સુધી એમને વાંધો ન આવ્યો પણ એમના ગયા પછી તકલીફો ઊભી થઈ. 

એમની ચાકરી કરનારુ કોઈ નહીં. આમ પડોશી અને દૂરના એમના સગા એમનું ધ્યાન રાખે. પણ ઓશિયાળી તો ખરી જ. 

મહેસાણા જિલ્લાના ખેરાલુના સંતોકપુરા ગામમાં એ રહે. રહેવા સરખુ ઘર નહીં. કાચુ માટીનું છાપરુ. ચોમાસામાં સખત ચુવા થાય. ટોયલેટ બાથરૂમની સુવિધા નહીં તે એમાં પણ તકલીફ. રેશનકાર્ડ પણ એમની પાસે નહીં.

અમારા કાર્યકર રમેશભાઈ, પરેશભાઈને એમના વિષે ખ્યાલ આવ્યો ને એમણે બાને રાહત રહે તે માટે અમારા માવજત કાર્યક્રમ અંતર્ગત દર મહિને રેશન આપવા અમને કહ્યું. બાને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. પણ એમના ઘરની હાલત જોઈને પણ રમેશભાઈને જીવ બળે. એમણે બાનું નાનકડુ ઘર થાય તે માટે પણ વાત કરી. 

આ દરમ્યાન જ અમને કેનાડાથી ઊર્વીબેનનો ફોન આવ્યો. એમણે કહ્યું. "કોઈ જરૃરિયાત મંદ પરિવારનું ઘર બાંધવામાં હું મદદરૂપ થઈ શકુ તો મને જણાવજો. અમે કેનેડા આવ્યા ત્યારે પોતાનું ઘર ન હોવાથી જે અનુભવ્યું એટલે થાય કે કોઈને ઘર આપવામાં નિમિત્ત બનવું એ મોટુ સુખ."

ઊર્વીબેનને જીવતબાની વાત કરીને એમનું બાંધવા મદદ કરવા કહ્યું. એમણે તુરત એ સ્વીકાર્યું.

બાનું છાપરુ ચોમાસા દરમ્યાન અને સતત વરસાદના કારણે હટાવવું થોુડુ મુશ્કેલ બન્યું. પણ હમણા એ હટાવ્યું. પાયા ખોદવાનું શરૃ કરતા પહેલા ભૂમીનું પૂજન થાય એવી પરેશભાઈ, રમેશભાઈની ઈચ્છા તે હમણાં ખેરાલુ બાજુ જવાનું થયું ત્યારે જીવતબાના ત્યાં પણ જવાનું થયું.

બાના હાથે જમીનનું પૂજન કર્યું. હવે ઘર બાંધકામ શરૃ કરીશું.

બાને પૂછ્યું કે કેવું ઘર જોઈએ તો કહે, "એક રૃમ ઓસરી અને ઘરના પાછળના ભાગમાં ટોયલેટ બાથરૃમ બાંધી આપજો. ઘર પાછળ બાથરૃમ ટોયલેટ હોય તો મને સારુ રહે."

બાની આ વાત સમજાય એવી હતી. એમને ચાલવામાં તકલીફ એટલે આ વ્યવસ્થા કરવા એમણે કહ્યું. અમે એમની ઈચ્છા મુજબનું ઘર બાંધી આપીશું. 

 પ્રભૂએ આપેલા પરમ ધનની લાહણી કરવાની તાકાત બધામાં નથી. પરમ કૃપાળુ પરમાત્માની જેના પર કૃપા થાય એ આવી લહાણી કરી શકે. ઊર્મીબેન જેવા અનેક સ્વજનો આવા કાર્યોમાં અમારી સાથે છે માટે આવા કામો થાય છે. આપ સૌની આ લાગણી માટે આભારી છું.

બા જેવા અનેકોને મદદ કરી શકીએ એવી ઈશ્વરને પ્રાર્થના...

Jivatba shares her condition to Mittal Patel

Mittal Patel with Jivat ba performs bhumi pujan

The current living condition of Jivat ba in Kheralu village

With the support of our respected Shri Kishorbhai Patel , VSSM will built Khemi ba's house...

Mittal Patel meets Khemi ba

Pain should only be given to the extent one can bear it.

But in the case of Khemiba, it felt like boundless suffering had taken permanent residence, and joy had forgotten her address entirely.

Khemiba is not very tall. Her stomach is severely swollen—tight like a water pot. If one didn’t know her age, they might think she was pregnant.

When we asked gently, “What happened, Ba?” she said, “It’s a tumor.”

We responded, “Then let’s get an operation done so you can be free from this.”

But Ba replied, “The doctor said if you operate, the old lady will die.”

Her face was expressionless. Eyes vacant and dull.

She lives in Navi Sedani village of Vadgam, Banaskantha.

Her house was built with government aid back in 2002, but now it’s almost in ruins. During monsoon, it leaks badly.

When our volunteers Pareshbhai and Rameshbhai learned about her condition, they visited her. They removed the damaged roof and arranged for tin sheets to be installed—covering the toilet, bathroom, and front porch with sloped roofing.

But Ba had one wish—to meet us once.

We were on our way to meet the Banaskantha Collector regarding the issues faced by nomadic communities, and we stopped by to meet Khemiba.

What we saw left us speechless.

Inside Ba’s house was a single photograph.

I asked, “Ba, who is this?”

She said, “My son. If he were alive and healthy, I wouldn’t be drowning in this sorrow.”

And with that, she broke down in tears.

Her other son is disabled—unable to walk. He wasn’t home.

We asked, “Where is he?” She said, “He’s gone out to beg for food.”

Some kind villagers occasionally bring food for this mother and son, but their situation is extremely tragic.

It’s hard to understand how such a state of life can exist.

Ba has cancer in her stomach. And she seems to be waiting for death.

Her only concern is: “If the house is repaired, my son can stay here safely. Maybe in the future, someone from the family will get married, and a girl will agree to live here.”

She talks again and again about getting the house fixed.

I heard in her cracked, resigned voice—like a stone that has turned into a mother’s heart—“Khamma, my child”, and I saw something divine in her brokenness.

Currently, mother and son are living in a relative’s house. But she says, “That’s not ours. I want something that’s truly ours.”

When we offered her rations and asked, “Will you be able to cook this?”

She pointed to her swollen stomach and said, “I can’t even sit properly.”

Then added, “If I give it to a neighbor, maybe they’ll cook it for us.”

We assured her: we will take care of that too.

We will repair Ba’s house in memory of our beloved Kushalbhai.

With the support of our respected Kishorbhai Patel—our beloved uncle, we’ve already built many ‘Kush Homes’, and Khemiba’s house will be the next in that series.

But seeing someone live in such conditions tears at your soul.

May nature never give anyone so much pain that they forget what happiness even feels like...

We prayed silently for relief from her suffering as we left her home.

And now—we will build Ba’s home, quickly

પીડા સહન થાય એટલી જ આપવી. આમ પારાવાર વેદના ને સુખ તો જાણે ખેમીબાના ઘરનું સરનામુ જ ભૂલી ગયું હોય એવું અમે જોયું.

બાની ઊંચાઈ ઝાઝી નહીં. ને પેટ તો ગાગરડી જેવું, એકદ કઠણ. ઉંમર ન થઈ હોય તો જાણે ગર્ભવતી હોય એવું લાગે. 

શું થયું બા એવું પુછ્યું તો કે, ગાંઠ છે. અમે કહ્યું, તો ઓપરેશન કરાવી લઈએ તમને નિરાંત થાય ને બાએ કહ્યું, ડોક્ટર ના કેહ. ઓપરેશન કરશો તો ડોશી મરી જશો.

બાના ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતા. નિસ્તેજ થયેલી આંખો. બનાસકાંઠાના વડગામના નવી સેદણીગામમાં એ રહે. ઘર તો સરકારી સહાયથી 2002માં બનેલું. પણ એ ઘર તો હવે પડુ પડુ થાય. ચોમાસામાં તો ચુવા થાય.

અમારા કાર્યકર પરેશભાઈ અને રમેશભાઈને બાની માહિતી મળી તે બેય એમને મળ્યા ને એમના ઘર પરનું ધાબુ ઉતારી ત્યાં પતરા નાખી ટોયલેટ બાથરૃમ ને ઓટલા આગળ પતરા નાખી ઢાળિયું કરી દેવા કહ્યું. પણ એમની ઈચ્છા બાને એક વખત અમે મળીયે એવી તે  બનાસકાંઠા કલેક્ટર શ્રીને વિચરતી જાતિઓના મુદ્દે મળવાનું હતું તે મળીને અમે ખેમીબા પાસે પહોંચ્યા. ને સ્થિતિ જોઈને મન શૂન્ય થઈ ગયું.

બાના ઘરમાં એક ફોટો હતો. મે કહ્યું, બા આ કોણ તો કહે, મારો દિકરો. જુવાનજોધ એ હોત તો મારે આ દુઃખના દાડા ના હોત. ને બા રડી પડ્યા.

એમના બીજા દિકરાના પગ ચાલતા નથી. એ વિકલાંગ છે. એ ઘરે નહોતો. અમે પુછયું એ ક્યા ગયો તો કહે, એ ખાવા માંગવા ગયો. 

આમ તો ગામમાંથી કેટલાક સેવાભાવી માણસો આ બેય મા-દિકરાને જમવાનું આપી જાય. પણ સ્થિતિ અત્યંત દયનીય.

આવી હાલત કોઈની કેમ હોય એ ખરેખર નથી સમજાતું.

બાના પેટમાં કેન્સરની ગાંઠ છે ને બા જાણે મરવાની રાહ જુએ. ઘર સરખુ થાય તો દીકરો રહી શકે ને ઘર ભવિષ્યમાં કુટુંબવાળાને મળશે એમ વિચારી કોઈ ચોકરી કરી લે. એવી બાની ભાવના. તે ઘર સરખુ કરી દોની વાત એ વારેવારે કરે. ખમ્મા મારા લાલ એવું પથ્થર થઈ ગયેલી મા કહે એવું જ ક્યાંક ખેમીબામાં જોયું.

હાલ મા-દીકરો પોતાના સંબંધીના ઘરમાં જ રહે. પણ પોતાનું એ પોતાનું એવું એ કહે. 

રાશન આપીએ તો તમે રાંધો એવું બાને પુછ્યું તો કહે, મારાથી તો બેસાતુંયે નથી આ પેટ જુઓ. પણ પડોશમાં કોઈકને આપુ તો એ રાંધી આપે ખરા.

અમે એ પણ કરીશું.

બાનું ઘર અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં ઠીક થાય એવું કરીશું. આદરણીય કિશોરભાઈ પટેલ- અમારા પ્રિય અંકલની મદદથી અમે ઘણા કુશ હોમ બાંધ્યા. ખેમીબાનું ઘર પણ એ સીરીઝમાં આગળ બાંધીશું.

પણ આવી સ્થિતિમાં જીવતા માણસોને જોઈને જીવ બળે. 

કુદરત એટલુંયે દુઃખ ન આપ કે આ જગતમાં સુખ છે આ વાત જ ભૂલી જવાય... દુઃખ હરી લેની પ્રાર્થના ત્યાંથી નીકળતા નીકળતા ઈશ્વરને કરી.

બસ બાનુ ઘર ઝટ બાંધીશું.

The current living condition of Khemi ba

Khemi ba shares her condition with Mittal Patel

VSSM will repair Ba’s house in memory of our
 beloved Kushalbhai

Building Hope for Diwaliba Before This Diwali with the help from VSSM...

Mittal Patel meets diwaliba at her shanty with others

“In our village, there is a mother and her son living in extremely difficult conditions. We hope you can visit them once and offer any help possible,”

– This request came from Bhemabhai Rabari, a respected leader from Makdala village in Banaskantha, along with former Sarpanch Shri Narsinhbhai. They conveyed this to our dedicated team members, Narabhai and Ratnabhai.

We have been working in Makdala, constructing a Jal Mandir (Water Temple) and now also building a Tree Temple. After reviewing the progress of these projects, we went to Bhemabhai’s house for a meal—and from there, we visited Diwaliba, whose situation they had spoken to us about.

Diwali—such a beautiful name. But sadly, her life bears none of the light or joy the name suggests. Her husband passed away a while ago.

She has a young son, but he was tragically injured in an accident that left him with a spinal cord condition, making him completely bedridden.

The family now struggles for even basic necessities.

Diwaliba says: “We manage on the old age pension and whatever ration we get through our ration card.”

At times of extreme need, she turns to the compassionate farmers of the village, who support her however they can.

This is how her days go on—quietly, bravely.

We sat in the small courtyard of her house.

There’s not much of a house, really—just a thatched roof under which they sleep. Her heart wishes for a room, a kitchen, and a toilet-bathroom—but she has no means to make this dream a reality.

Moved by her situation, Narsinhbhai and the current Sarpanch offered to provide monthly rations to the family.

Narsinhbhai also added, “We as a village will contribute a small portion for building a house.”

We agreed: if the village gives 20% of the cost, we will contribute the remaining and build them a modest, dignified home.

This "Kush Home" will be built in memory of our beloved Kushalbhai.

Kishorbhai Patel (Uncle), who supports us in such efforts, always says:

“You are free to decide which families need a home. Just let me know when you've chosen, and do what feels right.”

I’m deeply grateful for this trust.

So far, we have been instrumental in building over 250 Kush Homes.

If more people come forward to join us, we can provide permanent homes to many more homeless families.

Through VSSM, we have already built homes for 1,765 families, and we hope to build many more in the coming years.

With God’s grace, may this vision be fulfilled.

The village of Makdala agreeing to contribute 20% is truly commendable.

In truth, every village has families like Diwaliba’s—struggling, vulnerable.

If each village could contribute even 50%, then organizations like ours and respected members of society can join hands more naturally and help build homes for countless families.

Our only wish now:

May this year’s Diwali for Diwaliba be celebrated in a home that she can call her own.

With heartfelt wishes and blessings.

 “અમારા ગામમાં એક મા અને દિકરો રહે છે હાલત અત્યંત ખરાબ છે તમે એક ફેરા મુલાકાત કરી શક્ય મદદ કરો એમ ઈચ્છીએ છીએ.”

બનાસકાંઠાના મકડાલાગામના આગેવાન ભેમાભાઈ રબારી તેમજ પૂર્વ સરપંચ શ્રી નરસિંહભાઈએ આ વાત અમારા કાર્યકર નારણભાઈ અને રત્નાભાઈને કરી. મકડાલામાં અમે જળમંદિરનું નિર્માણ કર્યું સાથે વૃક્ષ મંદિરનું નિર્માણ પણ કરી રહ્યા છે. અમે કામ કેવું થઈ રહ્યું છે એ જોવા ગયા પછી ભેમાભાઈના ઘરે જમવા ગયા ને ત્યાંથી જેમની મુલાકાત માટે વાત કરેલી એ દિવાળીબાના ઘરે. દિવાળી નામ કેવું સરસ પણ એમના જીવનમાં દિવાળી જેવું કશું નહીં. બાના ઘરવાળા થોડા સમય પહેલા ગુજરી ગયા. એક જુવાન દિકરો ખરો પણ એને કોઈ અકસ્માત થયેલો જેમાં કરોડરજ્જુની બિમારી થઈ અને એ પથારીવશ થઈ ગયો. ઘરમાં ખાવાપીવાની તકલીફ ઊભી થઈ. દિવાળી બા કહે એમ, “બુઢા પેન્શન આવે અને રેશનકાર્ડ પર જે રેશન મળે એમાં એમનું જીનવ ચાલે.” ક્યારેક ગામના સક્ષમ ખેડૂતોના દ્વારે જરૃરિયાતના સમયે એ ઊભા રહે ને સૌ એમનાથી થાય તે ટેકો કરે. આમ એમનું જીવન નભે.

દિવાળીબાના ઘરના ફળિયામાં અમે બેઠેલા. ઘર જેવું કશું નહોતું એક ઢાળિયું હતું જેમાં એ સુતા. મનની ભાવના એક રૃમ,રસોડુ અને ટોયલેટ બાથરૃમ થઈ જાય એવી પણ એમાંનું કશું કરી શકવાની એમની ક્ષમતા નહીં.

નરસિંહભાઈ અને સરપંચ શ્રી બંનેએ દર મહિને રાશન આપવા મદદ માટે કહ્યું.

નરસિંહભાઈએ કહ્યું, “ઘર બાંધકામમાં અમે ગામ તરીકે નાનો ટેકો કરીશું.” અમે એમને 20 ટકા રકમ ગામ કાઢે ને બાકીની અમે આપીશું એમ કરીને નાનકડુ ઘર કરી આપવા સહમતી દર્શાવી.

અમારા પ્રિય કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશહોમ અમે બાંધીશું. કિશોરભાઈ પટેલ (અંકલ) આ કાર્યમાં મદદ કરે એ કહે, “તમને ઠીક લાગે એ પરિવારોના ઘર બાંધકામ કરવાની છુટ છે.” અંકલને અમે ક્યારેક નક્કી કર્યા પછી જાણ કરીએ કે આ પરિવારનું ઘર બાંધવાનું નક્કી કર્યું છે. ને અંકલ એમાં ભરોષો રાખી યોગ્ય લાગે તેમ કરો એમ કહે. એમના આ ભરોષો માટે આભારી છું. અત્યાર સુધી 250 થી વધારે કુશ હોમ બાંધવામાં નિમિત્ત બન્યા છીએ. બસ વધુ લોકો આપણી સાથે જોડાય તો ઘણા ઘરવિહોણાને પાકકુ ઘર આપી શકીશું.

VSSM થકી અત્યાર સુધી 1765 પરિવારોના ઘર બાંધી ચુક્યા છીએ ને આવનારા વર્ષોમાં અનેકોના ઘર બાંધવાની મનછા છે. ઈશ્વર એ પુરી કરાવે એવી શુભભાવના..

મકડાલા ગામે 20 ટકા રકમ આપવા કહ્યું એનો રાજીપો. આમ તો દરેક ગામમાં આવા ઘરવિહોણા પરિવારો રહે. આ તમામના ઘર બાંધવા માટે ગામ 50 ટકા રકમ કાઢે તો અમારી જેવી સંસ્થાઓ સમાજના પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિઓને આ કાર્યમાં વધારે સાહજિક રીતે જોડી શકે અને અનેકોના ઘર બાંધી શકે.

બસ દિવાળીબાની આ વર્ષની દિવાળી એમની ઈચ્છા મુજબના ઘરમાં ઊજવાય એવી શુભેચ્છા.

#mittalpatel #vssm #elderlycare #gujarat

The current living condition of Diwaliba

Diwaliba at her shanty

The current living condition of Diwaliba

VSSM became instrumental in providing ration and feed to the elderly...

Mittal Patel visits elderly couple in Ravindra village

"Narankaka eagarly looks for you a lot. Whenever I go to provide ration, the first question is when Ben(sister) will come to visit? We have spare time today. Shall we go to Ravindra village?"

The moment our Patan district co-ordinator Mohanbhai said this, Jivat Baa also appeared before my eyes vividly. I also had an indomitable desire to meet her. She was suffering from last stage cancer. Mohanbhai revealed that if she dies beofore meeting me she would die with her last desire to meet me, unfulfilled. I specially went to meet Jivat Baa. Within a few days of meeting, Baa passed away.

Narankaka's health is comparatively good. We wish him to live for a hundred years. If he continuously desires to meet me, I felt that I should go to meet him. I expressed my desire to go to Ravidra village. 

We reached Ravindra from Patan. Narankaka has a fragile hut in his field. His health is fragile due to recent surgery. His wife Taaraabaa looks after him.

Narankaka says, "before you started helping, family members and daughter were helping But I felt it burdensome. As against it, when you help, I don't feel burdened."

We sat on the cot next to him. We talked over many topics. He offered lemonade. His wished we should have lunch with him. We said we will come some other time for that. But, it was hard to convince him.  

Mohankaka kept constantly thanking us. We said, "We are just instruments.There are so many wellwishers to help. With their help, we just arrange to provide ration to 600 elderly people like you." Narankaka blessed us all.

Narankaka's caretaker guardian is Ashwinbhai Chaudhary of Palanpur. Many many thanks to him...

With a prayer to God to keep us being instrumental in seeking happiness of all...

નારણકાકા તમારી ખુબ વાટ જુએ જ્યારે પણ રાશન આપવા જવું ત્યારે પહેલો સવાલ બેન ક્યારે આવશે એ પુછે તે આજે સમય છે રવિન્દ્રા જઈ આવીયે?

અમારા #પાટણ જિલ્લાના કાર્યકર મોહનભાઈએ આ કહ્યું ને મને જીવતમા યાદ આવ્યા. એમની પણ મને મળવાની અદમ્ય ઈચ્છા. એમને છેલ્લા સ્ટેજનું કેન્સર. કાર્યકર મોહનભાઈએ એ વખતે કહેલું તમે નહીં આવો તો તમારામાં એમનો જીવ રહી જશે.. એ પછી હું જીવતમાને ખાસ મળવા ગયેલી. મળીને આવ્યાના થોડાક જ દિવસમાં બા આ દુનિયા છોડી ગયા.

નારણકાકાની તબીયત ઘણી સારી એ સો વર્ષ જીવે એવું ઈચ્છીયે. પણ એ સતત યાદ કરે તો મળવા જવું જોઈએ એમ લાગ્યું ને મોહનભાઈને રવિદ્રા જશુંનું કહ્યું. 

પાટણથી #રવિન્દ્રા પહોંચ્યા. કાકાનું ખેતરમાં કાચુ છાપરુ. એમનું ઓપરેશન થયેલું એટલે તબીયત નાજુક. તારાબા એમના પત્ની એ એમને સાચવે.

કાકા કહે, તમે મદદ નહોતા કરતા ત્યારે કુટુંબીજનો, દીકરી મદદ કરતા. પણ એ બહુ રુચતુ નહીં. આ તમે આપો એનો ભાર નથી લાગતો..

એ ખાટલે બેઠેલા એમની બાજુના ખાટલામાં અમે બેઠા. ખુબ વાતો થઈ. એમણે લીંબુનું શરબત પીવડાવ્યું. એમની ઈચ્છા તો અમે રોટલા ખાઈએ એવી. એ માટે અમે ફરી આવીશુંનું કહ્યું. એ માંડ માન્યા. 

સતત આભાર માનતા કાકાને અમે કહ્યું, અમે તો નિમિત્ત બાકી મદદ કરનારા તો ઘણા સ્વજનો ને એમની મદદથી જ તમારા જેવા 600 બા દાદાઓને રાશન આપી શકીયે છીએ. કાકાએ સૌને આશિર્વાદ આપ્યા.

કાકાના પાલક પાલનપુરના અશ્વિનભાઈ ચૌધરી. એમનો ઘણો આભાર...

સૌના સુખમાં નિમિત્ત બની શકીએ એવી અભ્યર્થના સાથે સતત મથતા રહેવાનું કુદરતને વચન... 

VSSM gives ration kit to Narankaka and Taraba under our
Mavjat initiative

Mittal Patel visits elderly couple's place

VSSM became instrumental in fulfilling our Elderly PanchaBapa's wish...

Mittal Patel meets Panchabhai and his son

In the village of Devkigalol in Jetpur District in Rajkot stays Panchabapa. The house of Panchabapa is right in the middle of the street. The small house is built with raw bricks. Panchabapa has no money to do the flooring so the house would get flooded in monsoon. He would keep on removing the water. The walls were weak and it would become damp in the monsoon. When there is lightning it feels that the house would collapse. 

Panchabapa does the work of a cobbler. He has a lot of self respect and would never ask for help from anyone. He has a son who was handicapped. & therefore could not work. Father & son stayed together in a small room.

Bapa's vision had also grown weak yet he would cook food. His neighbours would also take proper care of him but everyone has their own house to take care of. So Bapa would not like to bother them.

Bapa's house did not have proper vessels. We reached his home in the afternoon. There were Rotis made but there was no vessel to keep it safe. Rotis were kept in a wax bag.

Both father & son could not work. We provide them with the monthly food kit. This helps them to meet their daily food requirement and they live a respectful life. Our associate Smt Chhayaben has seen Bapa in distress because he did not have a proper roof in his house. She requested us to construct a proper house for Bapa. After meeting him we felt that we should make his home without any delay. 

We requested our well wisher Shri Kishorebhai Patel from USA,  He, in memory of his son Kushal, immediately agreed to build a "Kush" home for Bapa. He also gave vessels for the house for which we are extremely thankful. It is because of kind hearted people like him that such work gets done.

During storms the roof would fly off and during monsoon the floor would get flooded.   He would be put into very serious difficulty. It was his wish that the roof & floor be repaired & there would be one light and a fan in the house. Having spent his entire life repairing footwear he had no money to fulfill his wish. VSSM became instrumental in fulfilling Bapa's wish & we are happy about it.

રાજકોટના જેતપુરનું દેવકીગાલોલ ગામ. ગામમાં પાંચાબાપા રહે. આમ બાપા જ્યાં રહે તે શેરીમાં બાપાનું ઘર બરાબર વચ્ચો વચ.. કાચી ઈંટોમાંથી ચણેલી નાનકડી ઓરડી. ઓરડીનું તળિયું નાખવા પૈસા નહીં તે તળિયું નાખેલું નહીં. ચોમાસામાં ઘરમાં પાણી ભરાય. બાપા કહે, ચોમાસામાં સતત પાણી ઉલેચતો રહું. ભીંતો કાચી એટલે બધે ભેજ. ને વીજળીના કડાકા થાય ત્યારે તો ઘર પડી જશે તો એવું થાય..

પાંચાબાપા ગામમાં મોચી કામ કરતા. બાપા સ્વમાની કોઈ સામે હાથ લાંબો કરવો ગમે નહીં.. એમના એક દિકરા. પણ એ વિકલાંગ. ખાસ કામ ન કરી શકે. બાપ દીકરો એકલા ઓરડીમાં રહે.

બાપાને આંખો ઓછુ ભળાય. છતાં રસોઈ એમના ભાગે.. એમની બાજુમાં રહેતા કટુંબીજનો પણ બાપાને બરાબર સાચવે. પણ દરેક પોતાનું ઘર લઈને બેઠુ છે એટલે એમને બોજો ન અપાય એવું બાપા કહે.

ઘરમાં સરખી ઘરવખરી પણ નહી. અમે બપોરે પહોંચ્યા. એમણે રોટલીઓ બનાવેલી. પણ રોટલી ભરવા ડબ્બો નહીં તે એક મીણિયાની થેલીમાં રોટલીઓ એમણે ભરેલી..

કામ તો બાપ દીકરાથી થાય નહીં. અમે એ સ્વમાનભેર ખાઈ શકે તે માટે દર મહિને રાશન આપીયે.

પણ બાપાના માથે સરખી છત નહીં. એમને હેરાન થતા જોઈ અમારા કાર્યકર  બાપાનું ઘર કરી દેવા અમને કહ્યું ને બાપાને મળ્યા પછી તત્કાલ ઘર કરી દેવાની લાગણી થઈ.

અમેરીકામાં રહેતા અમારા કિશોર અંકલ(કિશોરભાઈ પટેલ) ને કુશલભાઈની સ્મૃતિમાં આ કુશ હોમ બનાવવા વાત કરીને અંકલે તુરત એ માટે હા કહી. અંકલે તો જરૃર પડે ઘરવખરી પણ કરી દેવાનું કહ્યું. અંકલની આ લાગણી માટે ઘણી આભારી છું... તેમના જેવા સ્વજનોના સહયોગથી જ આ બધા કામો થાય...

પાંચાબાપાને વાવાઝોડામાં પતરા ઉડી જાયની બીક લાગે, ચોમાસામાં પાણી ભરાય ને એ દુઃખી થઈ જાય. એમની ઈચ્છા આ પીડા દૂર થાય ને ઘરમાં એકાદ પંખો, લાઈટની સુવિધા થાય તેવું ઘર કરવાની હતી. પણ આખી જીંદગી ચંપલ સાંધવામાં ગઈ. એમાં કાંઈ ઝાઝુ ભેગુ ન કરી શક્યા.

બાપા અમારા એટલે એમનું સરસ ઘર થાય એમાં VSSM નિમિત્ત બનશે... 

#MittalPatel #vssm #Ghar #mavjat #elderlycare

The current living condtion of Panchabapa's house

Panchabapa's wish was that the roof & floor be repaired &
there would be one light and a fan in the house

VSSM requested our well wisher Shri Kishorebhai Patel from
USA,to build a "Kush" home for Bapa

We at VSSM could reach all the 600 families to enable them to prepare whatever they like...

VSSM gives ration kit to elderly women under its
mavjat initiative

Dada, What are you going to prepare to eat during Diwali ?

 "There is no Diwali for us . Diwali is only for those who have money".

The reply from Dharamsikaka from Matpura Village in Banaskantha left us both with nothing more to say in this matter. Left us speechless.  Dharamsikaka's wife said " everyone celebrates  festivals according to their capacity. We have no money to buy sweets. We just dissolve some jaggery in hot water and dip puri in it and eat. That is our sweet."

Dharamsikaka said "I love Bhajiyas but do not have the ingredients required to make Bhajiyas. I look forward to enjoying them but cannot. I hope our lives end soon. We are tired." 

It is very difficult for any one to control the emotions after listening to all these. Tears welled in my eyes. 

This incident was of Diwali 2022.We at VSSM had then decided that to all the elders whom we are supporting by giving them food kits we shall also provide all with Jaggery, Ghee, Gram flour & more oil. This will make it possible for them to prepare some sweet delicacy during Diwali. This Diwali we decided to give them all these ingredients. However this meant an additional expense of more than Rs 500/- over & above Rs 1500/- for the regular kit that we give.  For 600 such families the additional cost would be about Rs 3.50 lakhs.

Before we could even appeal for this, our well wishers proactively responded. Shri Chandrakantbhai & Pinkiben Patel from Surat, Shri Pratulbhai Shroff from Dr K R Shroff Foundation in Ahmedabad, Shri Viralbhai Shah from Dubai and Shri Kishorebhai Patel from USA  all came forward & contributed towards the additional cost. Shri Pankajbhai also gave us 40 packets of sweets. We at VSSM could reach all the 600 families to enable them to prepare whatever they like. 

I am thankful to you all for your kind sentiments. You all have celebrated Diwali in a right manner. Wishing you all a Diwali that fills your lives with joy.

 ‘દાદા દિવાળી છે તો શું બનાવીને ખાવાના?’

‘અમારે વળી દિવાળી કેવી?  જેની પાસે પૈસા હોય એને દિવાળી. બાકી...’

બનાસકાંઠાના માતપુરાગામના ધરમશીકાકા આગળ કશું બોલી ન શક્યા ને હુંયે આગળ કશું પુછી ન શકી. ત્યાં કાકાના ઘરવાળા બોલ્યા, ‘સૌ પોત પોતાની રીતે પરબલાં ઊજવે. અમારી પાહે મીઠાઈ ખરીદવા પૈસા ન હોય. ઘરમાં ગોળ પડ્યો હોય એનું પાણી કરીએ અને હુવાળિયો(પુરી) બનાવી એ પાણીમાં બોળી દઈએ એ અમારી મીઠાઈ.’

ત્યાં ધરમશીકાકાએ કહ્યું, ‘મને ભજીયા ખુબ ગમે પણ તેલ ને ચણાના લોટની વેત નહીં. જીભને ચટકો થાય પણ હું કરીએ.. ભગવાન હવે લઈ લે તો હારુ.. થાક્યા છીએ..’

ધરમશીકાકાની આ બધી વાતો સાઁભળી હું શૂન્ય થઈ ગયેલી. કોઈ પણ સંવેદનશીલ વ્યક્તિની આંખોમાંથી આ બધુ સાંભળી આંસુ ડોક્યા વગર ન રહે. 

આ વાત 2022ની દિવાળી વખતની. એ વખતે નક્કી કરેલું કે અમે જે માવતરોને સાચવીયે જેમને દર મહિને રાશન આપીયે તે તમામ માવતરોની દિવાળી એમને ગમે એવી ઊજવાય એ માટે મીઠાઈ તેમજ ગોળ, ઘી, ચણાનો લોટ, વધારાનું તેલ, લાપસી રાંધી શકાય એ માટે ભૈઈડકુ આપવું. આપ સૌ સ્વજનોની મદદથી અમે ગયા વર્ષે આપ્યું પણ ખરુ.

આ વર્ષે પણ આ બધુ આપવાનું આયોજન કર્યું.

પણ ખર્ચો ઘણો હતો. 600 માવતરોને આપણે દર મહિને રાશન આપીયે. દરેક માવતરને 1500ની રાશનકીટની સાથે આ વસ્તુઓ ઉમેરીયે તો સહેજે 500નો એક રાશનકીટ સાથે વધે. આમ કુલ લગભગ 3.5 લાખનો ખર્ચ થઈ જાય. 

પણ આ વખતે સમાજ સામે આ માટે ટહેલ નાખુ એ પહેલાં જ મૂળ મહેસાણા રુવાવીગામના અને હાલ સુરતમાં રહેતા આદરણીય ચંદ્રકાન્તભાઈ પટેલ અને પ્રિય પિંકબહેન પટેલ આ બેઉ મારા પરિવારજન ને અમારા કામોમાં ખુબ લાગણી રાખે. એમને કશું કહું એ પહેલા જ એમણે મદદ મોકલી આપી.. ખૂટતું  અમદાવાદમાં રહેતા આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ- ડો.કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશન, અબુધાબીમાં  રહેતા વીરલભાઈ શાહ અને અમેરીકામાં રહેતા કિશોરભાઈ પટેલ(અંકલ) આ બધાએ મદદ કરી ને દરેક બા દાદાના ઘરે એમને ગમે એવું રાંધીને બનાવી શકાય તે સામાન તેમજ મીઠાઈનું પેકેટ પહોંચાડવામાં VSSM નિમિત્ત બન્યું. પ્રિય પંકજભાઈ પણ 40 પેકેટ મીઠાઈના આપી ગયા. 

આપ સૌની લાગણી માટે આભારી છું. તમે ખરી રીતે દિવાળી ઊજવી એવું ચોક્કસ કહીશ. 

આપ સૌની લાગણી માટે આભારી છું. સૌના જીવનમાં દિવાળીની આનંદ ઉલ્લાસ ભરે તેવી શુભભાવના.

#MittalPatel #vssm #mavjat #care

VSSM gives ration kit to elderly couple under its 
mavjat initiative

VSSM gives ration kit to elderly baa under its mavjat
initiative

VSSM gives ration kit to elderly woman under its mavjat
initiative

VSSM gives ration kit to
elderly woman under its mavjat
initiative

VSSM gives ration kit to elderly woman under its mavjat 
initiative

VSSM gives ration kit to elderly couple under its mavjat 
initiative

VSSM gives ration kit to
elderly woman under
its mavjat initiative

Aamu Ma gets food with the help of VSSM...

Mittal Patel meets Aamu Ma and mentally challenged son
at VSSM's office

Seventy plus years old Aamu Ma resides in Ahmedabad’s Odhav locality with her son and daughter. Both her children are mentally challenged. After the death of her husband, the responsibility of earning for the family has fallen on Aamuben. Currently, Aamu Ma makes her living by inserting pajama strings. She brings homework from a factory; it is a kind of work for which even her mentally challenged son be helpful. The earnings are enough to bring food to the table.

However, it is also a compulsion. Even when Aamu Ma feels unwell, she needs to continue working; otherwise, there would not be anything to eat. Saving money for a rainy day is a privilege this family does not enjoy.

After VSSM’s Madhuban and Hirenbhai learned about Aamu Ma’s condition, we began providing a monthly ration kit to the family. “The needs are endless, but the ration kit is great support.

We are grateful for your generous donations that enable us to reach such destitute families. Thank you for your compassionate support.

આમુમાં અમદાવાદના ઓઢવામાં રહે. સંતાનમાં એક દીકરો ને એક દીકરી. પણ બેઉં માનસીક અસ્થિર. આમુમાની હાલ ઉંમર સીત્તેરથી વધારે. પતિ જીવતા ત્યાં સુધી ઘર ચલાવવામાં આમુમાને મદદ કરતા. આમુમા પાયજામામાં નાડા નાખવાનું કામ ફેક્ટરીમાંથી લાવે. આખો દિવસ એ કામ કરે ને એમનો ગુજારો થાય. એમનો દિકરો માનસીક વિકલાંગ પણ એ આમુમાને થોડી મદદ પણ કરે.

આવા આમુમા બિમાર પડે કે કામ કરવાનું મન ન થાય તે વખતે પણ ના છૂટકે કામને વળગ્યા રહે. મૂળ કામ ન કરે તો એ દિવસનો ચૂલો ન સળગે. બચત જેવું તો આ પરિવાર પાસે કશુંયે નહીં..એમની સ્થિતિ અમારા કાર્યકર મધુબહેન અને હીરેનના ધ્યાનમાં આવી અને અમે રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું. આમુ મા રાજી છે. એ કે છે, જરૃરિયાતનો અંત નથી પણ આ ટેકો અમને ત્રણેયને ટકાવે છે..

આવા માવતરોને સાતા આપવાનું અમે કરીએ છીએ... જેમાં આપ સૌ સહયોગ કરો છો.. આપ સૌની આ લાગણી માટે આભારી છીએ...

#MittalPatel #vssm

Mittal Patel meets Aamu Ma

VSSM provides monthly ration kit to Aamu Ma and her son

VSSM Co-ordinator Madhuben and Hirenbhai brings Aamu Ma
and her son to VSSM's office 

With the support from our well-wishers Diva Ma have found a ray of hope during her silver years...

Mittal Patel meets Diva Ma

“Look at me; don’t I look healthier than before?”

I was surprised when hearing-impaired Diva Ma from Gandhinagar’s Ridrol asked this question. I had been speaking very loudly, asking her if the ration reached her on time, was it sufficient? But Ma kept complaining of her inability to hear me.

“I am at peace now that I am getting food, and I have also grown healthier!” Diva Ma shows me her arms to show she has put on some weight because of eating regular meals.

When I asked her using hand gestures when I should visit her next, she told me to come next month with her ration kit.

This work that brings peace to destitute elderlies also gives us peace and joy. With the support and donations we receive from you, 316 elderlies have found a ray of hope during their silver years. And we are grateful for your kind gesture.

VSSM’s Rizwan, with voluntary support from Kiranbhai, bring ration kits to Ridrol’s elderlies like Diva Ma.

VSSM has always been proud of its dedicated and hardworking team!

આ જુઓ મારુ શરીર પેલાં કરતાં હારુ થ્યું..'

આમ તો કાને એકદમ ઓછુ સાંભળતા ગાંધીનગરના રિદ્રોલના દિવામાએ આવું કહ્યું ત્યારે નવાઈ લાગી. 

હું એમને વારંવાર અને બહુ મોટેથી બોલીને પુછતી હતી કે તમને રાશન બરાબર મળે છે? આખો મહિનો ચાલી જાય છે. પણ બા,

'મન હોભળાતુ નહીં હોભળાતું નહીં' જ બોલે જતા હતા.છેવટે મે પુછવાનુ બંધ કર્યું ત્યારે એમણે જાતે કહ્યું, 

'ખાવા મલહ્ તે શોંતીહ્ અન મારુ શરીરેય હારુ થ્યું.' એમ કહીને એમણે પોતાના હાથ બતાવ્યા. 

હવે પાછી ક્યારે આવું તેવું ઈસારાથી પુછ્યું ત્યારે કહ્યું મહિને આવજો ને રાશન લઈને આવજો...સાંભળીને મજા પડી...

આવા નિરાધાર માવતરોને સાતા આપવાનું કામ અમે કરીએ. જે મનને શાંતિ આપવાનુ છે...

તમે સૌ સાથે છો માટે આવા 316 માવતરોને રાશન આપવાનું અમે કરી શકીએ છીએ.. આપ સૌની લાગણી માટે આભારી છું.

રિદ્રોલના દિવા મા જેવા અન્ય માવતરોને નિયમીત રાશન પહોંચાડવાનું અમારા કાર્યકર રીઝવાન કરે ને સ્થાનીક કીરણભાઈ કોઈ સ્વાર્થ વગર એમાં મદદ કરે..આવી સરસ ટીમ સાથે છે એનું ગૌરવ... 

#MittalPatel #vssm #માવજત

Diva Ma tells Mittal Patel that
she has put on some weight because
of eating regular meals

Mittal Patel with our VSSM co-ordinator Rizavn visits 
Ridrol to meet Diva Ma