A Small Support, A Life of Dignity — Shakinabanu & VSSM

Sakinabanu spokes her side of story to Mittal Patel and her
eyes filled with tears

One day, a man came to Shakinabanu’s home. He said, “Ba, I don’t have any drinking water. I am very thirsty. Could you please give me some water?”

Shakinabanu gave him water.

As she handed him the water, little did she know that this very man would return a few days later and take away the little savings she had managed to gather.

Two days later, Shakinabanu went to the dargah to ask for alms. When she returned in the evening, she found the lock on her house broken. The little cash she had collected through begging, a few clothes, her documents and whatever small belongings she had—all of it was gone.

As Shakinabanu spoke about it, her eyes filled with tears.

“My savings are gone, my daughter. If I had even a little money, I could buy medicines, have some tea, or buy vegetables when needed. There is no one in the house who earns. I go out and ask for help, and somehow manage the household with whatever little I receive. But now…”

Shakinabanu lives in Modasa, in Aravalli district. She speaks Hindi very clearly.

Calling her dwelling a “house” would perhaps be too generous. It is more like a small hut made of tin sheets. The walls are made of tin sheets. The roof is tin as well. Even the door is so fragile that a thief would not need to break the lock—one strong kick would be enough to break it open.

Shakinabanu has grown old. She walks with the support of a stick and survives on whatever she receives while seeking alms at the dargah.

Our field worker, Touhidbhai, came to know about her difficult circumstances, and we began providing her with ration every month.

Because of this support, Shakinabanu now goes to the dargah only on Thursdays, instead of going out every day. The ration we provide gives her some peace of mind. Whatever she manages to receive through begging can then be used for her small personal expenses.

And then, in the midst of this, her house was robbed.

After the theft, Ba became so frightened that she stopped stepping out of her house for several months. We continued providing her with ration every month, which helped ease her worry about having two meals a day.

But life cannot run on food alone, can it?

She needs medicines. She needs tea and vegetables. Sometimes, there are small unexpected expenses. Earlier, Shakinabanu managed these expenses with whatever people donated outside the mosque.

But now she was afraid that if she stepped out, something else might be stolen from her home.

In a way, she had almost nothing left that anyone would want to steal. Yet she was still afraid of being robbed again.After some time, the month of Ramadan arrived. During Ramadan, Shakinabanu slowly began sitting at the dargah again. People gave her clothes. Some gave her a little money. Slowly, she managed to gather a small amount of savings again.

And then…The thief returned.Once again, the lock on her house was broken, and whatever little she had managed to gather was taken away.This time, even the eyes of the field worker who had accompanied me filled with tears when he heard the story.For a moment, I wondered—perhaps the thief was in greater need than Ba? Or perhaps he was simply heartless.Shakinabanu’s life has always been a lonely one.Years ago, her husband took their son with him and divorced her. Since then, she lived at her maternal home with her three brothers and her mother.

But now…Her mother is no more.All three of her brothers have also passed away.Everyone is gone.Only Shakinabanu remains.I asked her, “Ba, does the ration we provide every month bring you some peace?”She looked at me and said, “May Allah bless you abundantly. May He give you much more. I feel greatly relieved.”I then asked, “Ba, shall we get the floor of your house repaired? During the monsoon, the mud floor must become difficult to manage.”Ba replied, “One brother has promised that he will build a small room for me around Diwali. If he does not build it, then you can get the floor repaired for me.”Ba is a woman who is content with very little.We told her, “Ba, shall we give you a small cupboard where you can safely keep your little savings and belongings?”She smiled when she heard this.

Through VSSM, we provide monthly ration to 815 elderly people who are in need like Shakinabanu.

Our field workers play a very important role in this work. They travel from village to village, searching for people who are genuinely in need—people who have no one standing beside them to support them.

After meeting Shakinabanu, I was reminded once again that a donation does not always have to be a large amount.

Sometimes, a small act of kindness can take away the worry of “How will I survive now?” from someone’s life.

Your small contribution does not just bring ration to someone’s home… it brings an entire month of peace and reassurance to their home.

એક દિવસ એક માણસ શકીનાબાના ઘરે આવ્યો. એણે કહ્યું, “બા, મારી પાસે પીવાનું પાણી નથી. બહુ તરસ લાગી છે, પાણી આપશો?”

શકીનાબાએ એને પાણી આપ્યું. પાણી આપતી વખતે એમને ક્યાં ખબર હતી કે આ જ માણસ થોડા દિવસ પછી એમના ઘરની નાનકડી મૂડી લઈને જતો રહેશે.

બે દિવસ પછી શકીનાબા દરગાહે માગવા ગયાં. સાંજે પાછાં આવ્યાં તો ઘરનું તાળું તૂટેલું. ઘરમાં એમણે માગીને ભેગી કરેલી થોડી પરચૂરણ, થોડાં કપડાં, દસ્તાવેજો અને જે કંઈ નાની-મોટી વસ્તુઓ હતી એ બધું કોઈ લઈ ગયું હતું.

શકીનાબાની આંખો આ કહેતાં કહેતાં ભીની થઈ ગઈ.

“મારી મૂડી જતી રહી દીકરી. થોડા પૈસા હોય તો દવા લેવી હોય, ચા પીવી હોય, શાકભાજી લેવું હોય...તો કરી લેત. ઘરમાં કમાવાવાળું તો કોઈ છે નહીં. માંગીને લાવું ને સારું-ખરાબ જે મળે એમાંથી ઘર ચલાવું. પણ હવે....”

અરવલ્લી જિલ્લાના મોડાસામાં શકીનાબા રહે. એમનું હિન્દી એકદમ સ્પષ્ટ.  શકીનાબાનું ઘર આમ તો ઘર કહેવા કરતાં પતરાની આડાશોથી બાંધેલું ઝૂંપડું કહેવું વધારે ઊચીત.

દિવાલો પતરાંની. છાપરું પણ પતરાંનું. દરવાજો પણ એવો કે કોઈ ચોર તાળું તોડવાની મહેનત ન કરે ને જોરથી એક લાત મારે તો દરવાજો તૂટી જાય.

શકીના બાની ઉંમર થઈ. લાકડીના ટેકે એ ચાલે. દરગાહે ભીખ માંગી જે મળે તેમાંથી ગુજારો કરે. એમની સ્થિતિનો ખ્યાલ અમારા કાર્યકર તોહીદભાઈને આવ્યો ને અમે એમને દર મહિને રાશન આપવાનું ચાલુ કર્યું.

એટલે એ રોજ માંગવા જગ્યાની ગુરુવારે જ દરગાહે જાય. અમે આપીયે એ રાશનથી એમનાથી એમને શાંતી. માંગીને જે લાવે એમાંથી એમનો થોડો ખર્ચો નીકળે.. આવામાં એમના ઘરમાં ચોરી થઈ.

ચોરી થયા પછી બા એટલાં ડરી ગયાં કે કેટલાંક મહિનાઓ સુધી ઘરની બહાર નીકળવાનું પણ બંધ કરી દીધું. અમે એમને દર મહિને રાશન આપીએ. એટલે બે ટંકના ભોજનની ચિંતા થોડે અંશે દૂર થઈ. પણ જીવન માત્ર અનાજથી તો નથી ચાલતું ને?

દવા જોઈએ. ચા, શાકભાજી, ક્યારેક નાનકડો ખર્ચો આવી પડે. આ બધું શકીનાબાને મસ્જિદ બહાર લોકો જે અનુદાન આપે એમાંથી ચાલતું.

પણ હવે બહાર નીકળે તો ઘરમાંથી બીજું કંઈક ચોરાઈ જશે એવી બીક. એક રીતે એમની પાસે લઈ જવા જેવું કશું નહોતું, છતાં ચોરી જવાનો ડર હતો.

થોડા સમય પછી રમજાનનો મહિનો આવ્યો. એ વખતે શકીનાબાએ ફરી ધીમે ધીમે દરગાહે બેસવાનું શરૂ કર્યું. લોકોએ એમને કપડાં આપ્યાં. કોઈએ થોડા પૈસા આપ્યા. ઘરમાં ફરી થોડીક મૂડી ભેગી થઈ.

અને પછી... ચોર ફરી આવ્યો. ફરી એ જ રીતે ઘરનું તાળું તોડ્યું અને બા પાસે જે કંઈ હતું એ લઈને જતો રહ્યો.

આ વખતે તો આ વાત સાંભળતાં મારી સાથે આવેલા કાર્યકર્તાની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ.

મને એક ક્ષણ માટે વિચાર આવ્યો, ચોર કદાચ બા કરતાં વધુ જરૂરિયાતવાળો હશે? કે પછી એ નિષ્ઠુર હશે.

શકીનાબાની જિંદગી આમેય બહુ એકલી. વર્ષો પહેલાં એમના પતિએ એમના દીકરાને પોતાની પાસે લઈ એમને તલાક આપી દીધા.  ત્યારથી ત્રણ ભાઈઓ અને એમના મા  સાથે તેઓ પિયરમાં રહ્યાં.

પણ હવે... મા નથી. ત્રણેય ભાઈ પણ આ દુનિયામાં નથી.

બધા ચાલ્યા ગયા. એકલા શકીનાબા જ રહી ગયાં. મેં એમને પૂછ્યું, “બા, અમે તમને દર મહિને રાશન આપીએ છીએ, એનાથી તમને નિરાંત થાય છે?” બા મારી સામે જોઈને બોલ્યાં, “અલ્લાહ તમને બહુ બરકત આપે. તમને ઘણું આપે. મને ઘણી હાશ છે.”

“બા, તમારા ઘરનું તળિયું બરાબર કરાવીએ? ચોસામાં આ માટીના તળિયામાં ગારો થતો હશે ને?”

બા કહે, “દિવાળી પર એક ભાઈએ કહ્યું છે કે હું તમને નાની ઓરડી બનાવી આપીશ. એ ન બનાવી આપે તો પછી તમે તળિયું કરાવી આપજો.”

બા બહુ સંતોષી. અમે કહ્યું, “બા એકાદ કબાટ આપીએ, જેમાં તમે તમારી નાની-મોટી મૂડી સુરક્ષિત મુકી શકો.” એમણે આ વાત સાંભળી સ્મિત કર્યું.

VSSM દ્વારા આવા જરૂરિયાતમંદ 815 વડીલોને દર મહિને રાશન પહોંચાડવાનું કરવામાં આવે.

આ કામમાં મારા કાર્યકર્તાઓનો ખૂબ મોટો ફાળો. તેઓ ગામેગામ ફરીને એવા લોકોને શોધે, જેઓ ખરેખર જરૂરિયાતવાળા છે એમની પાછળ એમને ટેકો કરનારુ કોઈ ઊભું નથી.

શકીનાબાને મળ્યા પછી ફરી એકવાર લાગ્યું, દાન હંમેશા મોટી રકમનું હોવું જરૂરી નથી.

ક્યારેક એક નાનકડી મદદ કોઈના જીવનની "હવે જીવશું કેમના" ની ચિંતા દૂર કરી દે.

તમારી નાની મદદ કોઈના ઘરમાં ફક્ત રાશન નહીં પહોંચાડે... પણ એમના ઘરમાં આખા મહિનાની નિરાંત પહોંચાડશે.

Mittal Patel meets Sakina banu

VSSM provides ration kit to Sakina banu

The current living condition of Sakina banu

A Little Ration, A Lot of Hope — Fulima’s Story with VSSM..

Mittal Patel meets Fulima in Vagad village og Kutch

Fulima lives in a remote village in the Vagad region of Kutch. She has grown old, and her body no longer supports her as it once did. She has lost all her teeth, her eyesight has become weak, she cannot hear well, and even walking has become difficult. Her hands and legs no longer have the strength they once had.

In such circumstances, Fulima lives her life alone.

For the past three years, we have been delivering ration to Fulima’s home. During our recent visit to Vagad, we finally had the opportunity to meet her. Along with our worker, Shankarbhai, we visited the settlement where Foolima lives, among the families of the Parkara-Koli community.

These families live in extremely difficult circumstances. They collect firewood and wild produce such as satavari from the forest, clean it and sell it in the market at Rapar. Whatever little they earn is used to run their homes. Whenever they find daily-wage work, they take it up. Their income is so meagre that many times, they have to find the answer to the question, “What will we eat today?” on that very day.

Fulima lives in a pucca house in the middle of this settlement. The house was built by an organisation after the earthquake. Over time, however, the house too has become dilapidated. The biggest concern is that the land on which these families’ houses stand is still not legally registered in their names.

We have approached the Collector requesting that the Parkara-Koli families be given ownership rights to their homes and the land on which they live. We have also raised this matter with the Hon’ble Chief Minister. We hope that in the coming days, these families will receive legal rights to their own land.

When we went to deliver her ration, I asked Foolima, “Ba, how are things going now?”

Fulima replied, “I am at peace now. I no longer have to worry about going out to earn or about whether someone will give me food. God has given me two hands, and with the ration you provide, I cook my own food and eat peacefully.”

Fulima receives a monthly pension of ₹1,200. She uses it for milk, vegetables or medicines whenever needed.

I kept wondering—can ₹1,200 really bring so much relief to someone?

Perhaps we cannot even imagine it. But when we meet Fulima and many other elderly people like her, we understand how significant ₹1,200 can be for them.

With the support of all of you, we are able to deliver monthly ration to around 815 elderly people like Foolima.

A heartfelt thank you to everyone who has supported and helped make this work possible.

કચ્છના વાગડના અંતરિયાળ વિસ્તારમાં આવેલા એક ગામમાં ફુલીમાં રહે. ઉંમર વધી ગઈ, શરીર સાથ આપતું નથી. બત્રીસી પડી ગઈ, આંખો ઝાંખી થઈ ગઈ, કાન ઓછું સાંભળે, ચાલવામાં પણ તકલીફ પડે. હાથ-પગમાં પહેલાં જેવી તાકાત રહી નથી.

આવી સ્થિતિમાં ફુલીમાં એકલાં જીવન પસાર કરે.

છેલ્લાં ત્રણ વર્ષથી અમે ફુલીમાંના ઘરે રાશન પહોંચાડીએ. આવા ફુલીમાને મળવાનું હમણાં વાગડ જવાનું થયું ત્યારે થયું.  અમારા કાર્યકર શંકરભાઈ સાથે અમે ફુલીમાં જે વસાહતમાં રહે, તે પારકરા-કોળી સમાજની વચ્ચે જવાનું થયું.

આ પરિવારોનું જીવન ખૂબ મુશ્કેલ પરિસ્થિતિમાં પસાર થાય. જંગલમાંથી લાકડાં કે સતાવરી જેવી જંગલી પેદાશો ભેગી કરી લાવે, તેને સાફ કરીને રાપરના બજારમાં વેચે અને જે મળે તેમાંથી ઘર ચલાવે. છૂટક મજૂરી મળે તો મજૂરી કરે. આવક એટલી ઓછી કે ઘણીવાર આજે શું ખાવું એનો જવાબ આજે જ શોધવો પડે.

ફુલીમાં આ વસાહતની વચ્ચે એક પાકા ઘરમાં રહે. ભૂકંપ પછી કોઈ સંસ્થા દ્વારા આ ઘર બનાવવામાં આવ્યું હતું. સમય જતાં ઘર પણ જર્જરિત થઈ ગયું. સૌથી મોટી વાત એ કે જે જમીન પર આ પરિવારોનાં ઘર ઊભાં છે, એ જમીનનો માલિકી હક હજુ એમના નામે નથી.

પારકરા-કોળી પરિવારોને પોતાની જગ્યા, પોતાનું ઘર અને જમીનનો હક મળે એ માટે અમે કલેક્ટરશ્રી સમક્ષ રજૂઆત કરી છે. મુખ્યમંત્રીશ્રી સાથે પણ આ બાબતે વાત કરી છે. આશા રાખીએ કે આવનારા સમયમાં આ પરિવારોને પોતાની જમીનનો હક મળે.

રાશન આપવા ગયા ત્યારે મેં ફુલીમાંને પૂછ્યું,

“બા, હવે કેમનું ચાલે?”

ફુલીમાંએ કહ્યું,

“મારું તો બહુ નિરાંત છે. હવે કમાવા જવાનું કે કોઈ આપે તો ખાઈશની ચિંતા નથી. ભગવાને બે હાથ આપ્યા છે ને તમે રાશન આપો તે રૃડુ જાતે બનાવીને ખાઉં છું.”

ફુલીમાંને દર મહિને ₹૧,૨૦૦ પેન્શન મળે. એમાંથી દૂધ, શાકભાજી કે દવાની જરૂર પડે ત્યારે કામ ચલાવી લે.

હું વિચારી રહી કે, ₹૧,૨૦૦માં કોઈને આટલો બધો હાશકારો મળી શકે?

આપણે કદાચ કલ્પના પણ ન કરી શકીએ. પરંતુ ફુલીમાં અને તેમના જેવા અનેક વડીલોને મળીએ ત્યારે સમજાય કે આ ₹૧,૨૦૦ તેમના માટે કેટલા મોટા.

ફુલીમાં જેવી આશરે 815 જેટલી વડીલોને દર મહિને રાશન પહોંચાડવાનું આપ સૌના સહયોગથી શક્ય બન્યું. આ કાર્યમાં મદદ કરનાર આપ સૌનો આભાર.

#mittalpatel #kutchh #vssm #gujarat #humanrights

Fulima's Current living condition

Fulima shares some moments with Mittal Patel and our
VSSM corordinator

Mittal Patel meets FuliMa

My fourth book, Jal Khutya...

Mittal Patel's fourth book "Jal Khutya"

My fourth book, Jal Khutya (When Water Runs Out)...

Written after nearly four years of hard work.

When water is freely available and in abundance, we often fail to realize its value. But when scarcity arises, we become alert. In fact, the entire world now needs to become conscious about water conservation.

The book Jal Khutya contains many eye-opening discussions — including the foresight of our ancestors, and how countries like Netherlands, despite having abundant water resources, make tremendous efforts to save every single drop.

It also explores why water scarcity emerged in North Gujarat, what efforts were made in Saurashtra and other states to conserve water, and why farmers in the Vidarbha region of Maharashtra were driven to suicide.

This is a book worth reading and also worth gifting to others. I am not saying this merely because I wrote it, but because I truly believe the subject is extremely important.

To obtain the book, you may contact 9099936460 between 10 AM and 6 PM.

Alternatively, it can also be ordered directly from R. R. Sheth Publication

 જળ ખૂટયાં મારુ ચોથુ પુસ્તક..

લગભગ ચારેક વર્ષની મહેનત પછી લખાયેલું. પાણી મફત મળે અને જેટલું જોઈએ એટલે એની કિંમત નહીં. પણ આ પાણીની અછત સર્જાય ત્યારે આપણે સચેત થઈ.. એક રીતે આખી દુનિયાએ જળ બાબતે સચેત થવાની જરૃર છે. જળ ખૂટ્યા પુસ્તકમાં આંખો ખોલે એવી વાતો. આપણા ઘૈડીયાઓની દુરંદેશીની વાતો તેમજ નેધરલેન્ડ જેવો દેશ જ્યાં પાણી મબલત છતાં ટીપે ટીપાને બચાવવા એ કેવી જેહમત કરે. ઉત્તર ગુજરાતમાં જળ કેમ ખૂટ્યા ને સૌરાષ્ટ્રમાં ને અન્ય રાજ્યોમાં જળ બચાવવા કેવા પ્રયત્નો થયા.

મહારાષ્ટ્રના વિદર્ભમાં ખેડૂતો આત્મહત્યા કરવા કેમ પ્રેરાયા વગેરે આંખો ખોલનારી વાતો. 

પુસ્તક વાંચવું ને અન્ય ને ભેટમાં આપવા જેવું. મે લખ્યું છે માટે નહીં પણ મને લાગે મુદ્દો અગત્યનો છે માટે વાંચવું.

પુસ્તક મેળવવા 9099936460 પર 10 થી 6માં સંપર્ક થઈ શકે. 

અથવા આર આર શેઠ પબ્લીકેશનમાંથી સીધા પણ મંગાવી શકાય.

VSSM provides some comfort to Pravinbhai's family through ration kit ...

Mittal Patel meets Pravinbhai

“This bed has never been empty…”

The moment one hears these words of Pravinbhai, the heart feels heavy.

Since childhood—first his father, then his mother, then his elder sister, then his younger sister… and even today, one sister is still confined to the bed.

Whoever lies on that bed, the entire responsibility falls on Pravinbhai’s shoulders. From helping with toileting to taking care of every daily need, everything is done by his own hands.

We asked him, “Don’t you ever complain about this life?”

Pravinbhai calmly replied, “Complain about what? Can you abandon your own? One has to fulfill what is written in one’s fate, isn’t it?”

Seeing Pravinbhai’s condition in Samedra village of Banaskantha, our hearts ached.

In the entire household, Pravinbhai is the only one blessed with understanding and a sense of responsibility. The rest of the brothers and sisters are mentally challenged.

Why did this happen? Pravinbhai has no answer. But the neighbours say, “At birth, they were all perfectly fine, but over the years, their mental condition slowly deteriorated.”

It feels as though God has given Pravinbhai a special strength for service. He cannot go out to work, as he has to take care of so many people at home. Yet he has not lost courage. Since he knows how to use a sewing machine, he stitches torn clothes for villagers.

For food, they receive ration kits from VSSM. In addition, a kind-hearted man from Palanpur also provides ration kits. With this help, meals are prepared at home.

From the ₹3,000 received from the government for three persons with disabilities, expenses such as medicines, milk, and vegetables are somehow managed.

Pravinbhai says, “When we receive ration, I can peacefully take care of everyone. Otherwise, it becomes very difficult.”

Truly, in today’s times, Pravinbhai is like Shravan as a son and like Lakshman as a brother.

He has never abandoned his parents and siblings, even while living in extreme hardship.

He carries his duty not as a burden, but as a sacred responsibility.

We are grateful that we could provide some comfort to this family through ration support.

May God always keep His hand over Pravinbhai’s head—this is our prayer, and we find contentment in being a small instrument in this service.

“આ ખાટલો ક્યારેય ખાલી નથી થયો…”

પ્રવિણભાઈના આ શબ્દો સાંભળતા જ મન ભરાઈ જાય.

નાનો હતો ત્યારથી પહેલા પિતા, પછી મા, પછી મોટી બહેન, પછી નાની બહેન… અને આજે પણ એક બહેન ખાટલે પડી છે.

જે ખાટલો પકડે, એની તમામ જવાબદારી પ્રવિણભાઈના ખભા પર. ઝાડો-પેશાબથી લઈને રોજિંદી તમામ સેવા એમના હાથેથી થાય.

અમે પૂછ્યું, “આ જીવન સામે ફરિયાદ નથી?”

જવાબમાં પ્રવિણભાઈ શાંતિથી કહે,“શાની ફરિયાદ? પોતાના હોય એને થોડા છોડી દેવાય? કરમમાં લખેલું તો પુરુ કરવાનું ને?”

બનાસકાંઠાના સેમેદ્રાગામમાં રહેતા પ્રવિણભાઈની સ્થિતિ જોઈને જીવ બળી ગયો.

આખા ઘરમાં એકમાત્ર પ્રવિણભાઈ જ એવા જેમને સમજ અને જવાબદારીની મતિ઼. બાકીના ભાઈ-બહેનો તો માનસિક રીતે નિજાનંદી.

આ બધું કેમ થયું? એનો જવાબ પ્રવિણભાઈ પાસે નથી. પણ પડોશીઓ કહે, "જન્મ્યા એ વખતે તો બધા સરસ હતા, પણ થોડા વર્ષોમાં ધીમે-ધીમે માનસિક સ્થિતિ બદલાતી ગઈ."

ઈશ્વરે પ્રવિણભાઈને ચાકરી કરવાની વિશેષ શક્તિ આપી હોય એવું સ્થિતિ જોઈને લાગ્યું. એ બહાર જઈને કામ કરી શકે નહીં. ઘરમાં આટલા બધાને સાચવવાના. પણ હિંમત હારી નથી. સિલાઈ મશીન ચલાવતાં આવડે એટલે ગામમાં કોઈના ફાટેલા કપડાં સાંધવાનું કરી આપે.

ખાવા-પીવા માટે VSSM તરફથી રાશનકીટ મળે. એ સિવાય પાલનપુરના એક સહૃદય ભાઈ પણ રાશનકીટ આપે. આ બે મદદથી ઘરમાં જમવાનું બની જાય.

સરકાર તરફથી ત્રણે દિવ્યાંગ માટે મળતા 3000 રૂપિયા માંથી દવા, દૂધ, શાકભાજી જેવા નાનામોટા ખર્ચો નીકળી જાય.

પ્રવિણભાઈ કહે છે, “રાશન મળે એટલે હું શાંતિથી આ બધાની સેવા કરી શકું છું.

નહીં તો બહુ અઘરું થઈ જાય.”

ખરેખર, પ્રવિણભાઈ આજના સમયમાં શ્રવણ જેવો દીકરો અને લક્ષ્મણ જેવો ભાઈ છે.

કપરી સ્થિતિમાં જીવતા માતા-પિતા અને ભાઈ-બહેનોને એમણે ક્યારેય ત્યજ્યા નથી.

ફરજને ભાર નહીં, પણ ધર્મ સમજીને વહન કરે.

અમે આવા પરિવારને રાશન થકી થોડી સાંત્વના આપી શક્યા એનો રાજીપો.

ઈશ્વર પ્રવિણભાઈના માથે હંમેશા હાથ રાખે એવી પ્રાર્થના ને અમને નિમિત્તનો સંતોષ.

Pravinbhai's differently abled brother

Pravinbhai's differently abled sister

Pravinbhai receives ration kit with the help from VSSM

VSSM Brings Hope to Alwar’s Nomadic Families...

VSSM coordinator meets Collector Shri Dr.Artik Shukla

VSSM has started working with nomadic families in Alwar district, Rajasthan. Today, our families living in ten villages, who have been staying in makeshift shelters far from the villages, applied to the Collector, Dr. Artik Shukla, for land allotment so that they can have their own plots to live on.

Dr. Artik Shukla is a very sensitive officer and has shown willingness to support this initiative. We hope that soon our families will receive basic facilities, including their own plots for permanent housing.

VSSM ने राजस्थान के अलवर जिल्ले मे धुमंतु परिवारो के साथ काम करना शरृ कीया. 

आज दस गांव मे रहेने वाले हमारे परिवार जो झोपडा बनाके गाॆव से काफी दूर रहेते हैा ईन परिवारो को रहेने केलीये पट्टा मीले ईसके लीये आज कलेक्टर श्री डॉ. अर्तिक शुक्ला जी को आवेदन दियाा

डॉ. अर्तिक शुक्ला बहोत ही संवेदनशील अधिकारी हैा उन्होने ईस दिशा मदद करने की भावना भी दिखाईा

आशा करतै है जल्द से हमारे परिवारो को प्राथमिक सुविधा, माने रहेने केलीये खुदका प्लोट मीले.

#VSSM

A Step Toward National Recognition for Social Change...

 The title of “Changemaker” is given to individuals who have made a significant contribution to social change. The Better India has initiated a voting process for this, and they have included our name in the list and shared the details with us.

Personally, we have never applied for awards. However, at times it feels that if the work we do is to be connected with the entire country, then it is important to be present on such platforms as well.

That is why I am sharing this information with you today. There is a voting process involved. You have been familiar with our activities for many years, and if you feel it is appropriate, I request you to please cast your vote.

ચેન્જ મેકર જેમણે સમાજ બદલાવમાં પોતાની હિસ્સેદારી નોંધાવી હોય તેને અપાતુ બીરુદ. બેટર ઈન્ડીયા દ્વારા આ માટે વોટ કરવાનું કહેવામાં આવ્યું. આમ તો ચેન્જ મેકરના લીસ્ટમાં પણ એમણે જ મુક્યા ને મને એમણે આ વિગતો મોકલી. વ્યક્તિગત રીતે એવોર્ડ મળે એ માટે અમે ક્યારેય અરજી કરતા નથી. પણ ક્યારેક લાગે કે આપણે જે કાર્યો કરીએ તેને સમગ્ર દેશ સાથે જોડવું  હોય તો આવા ફલક પર પણ જવું જોઈએ. એટલે આજે આ વિગત તમારી સાથે શેર કરી છે. આમાં વોટ કરવાનો હોય. તમે સૌ વર્ષોથી અમારી પ્રવૃતિઓ જાણો, તમને લાગે કે આમાં વોટ કરી શકાય તો કરજો..

Link: https://campaign.thebetterindia.com/tbi-showcase/

@thebetterindia

 

#mittalpatel #vssm

We pray that God may make us instrumental in the well-being of many more elderly destitutes under VSSM's Mavjat initiative...

Mittal Patel meets Pravinabaa and her son Jaydip 

We saw boards reading “Rangilu Rajkot” (Colorful Rajkot) displayed in manyplaces across the city. Reading them engulfs our hearts with joy.

In this colorful Rajkot, our volunteer Kanubhai took us to the home of Pravinabaa. The house was neat and clean, but there lingered an air of heaviness within. Pravinabaa lives there with her son, Jaydeep.

Jaydeep is differently abled. Pravinabaa is his stepmother, but she loves him immensely. She said, “When I first came into this home after marriage, Jaydeep used to release his excrement and urine in his bed and rumpled them. But with patience, I taught him everything. These days, he is my support.”

Her worry, however, is what will happen to Jaydeep after she is gone. An unspoken fear lingers in her heart. She said, “After I pass away, people may place him in the Ashram. I am afraid of how he will survive there.”

While speaking about herself and Jaydeep, her eyes kept welling up with tears. We told her, “Baa, don’t bother. God leads everybody to the proper desired path.”

She replied, “I have deep faith in Him. It is He who has sent you. Otherwise, I am no longer able to manage. I was worried about food, but now that you are here, I have no longer any worries.” Every month, we provide Pravinabaa and Jaydeep with enough groceries so they can eat well.

The government provides her with a pension, which allows her to buy vegetables and milk. However, due to health problems, her monthly medicines cost about 400–500 rupees. She said, “Please do something about this, if you can.” Yet, there was no trace of lust in her asking for or demanding more or extra.

We keep providing comforts to elders like her and other families with the help of the well-wishers associated with VSSM. Every month, groceries are provided to more than 750 older, senior citizens. We pray that God may make us instrumental in the well-being of many more!!

રંગીલુ રાજકોટ એવા બોર્ડ રાજકોટ સીટીની વચમાં ઘણી જગ્યાએ મારેલા જોયા. આનંદ થાય આ વાંચીને. આ રંગીલા રોજકોટમાં અમારા કાર્યકર કનુભાઈ અમને પ્રવિણાબાના ઘરે લઈ ગયા. સાફસુથરુ ઘર પણ ઘરમાં એક ઉદાસીનતા.

પ્રવિણાબા અને એમનો દિકરો જયદીપ એમાં રહે.જયદીપભાઈ દિવ્યાંગ. પ્રવિણાબા એમના નવી મા. પણ બાને જયદીપભાઈ પર ભારે પ્રેમ. બા કહે, “લગ્ન કરીને મને લાવ્યા ત્યારે તો જયદીપ ગોદડામાં ઝાડો, પેશાબ કરી નાખે ને પાછો એને ફેંદી નાખે. પણ મે ધીરજથી એને બધુ શીખવ્યુ. હાલ મારો એ આશરો.”

બાને ચિંતા એમના ગયા પછી જયદીપભાઈની. એ કહે, “મારા ગયા પછી આને કોઈ આશ્રમમાં લોકો મુકી આવશે. ત્યાં એને કેમ ફાવશે?.” બાની આંખો પોતાની ને જયદીપભાઈની વાત કરતા કરતા વારે વારે ભીની થઈ જતી. અમે કહ્યું, “બા ચિંતા ન કરો. ઈશ્વર સૌ માટે રસ્તા કરે.” બાએ કહ્યું, “એનો ભરોષો ભારે. એણે જ તમને મોકલ્યા. નહીં તો મારાથી હવે કામ નથી થતું. ખાવા પીવાની ચિંતા હતી પણ તમે આવ્યા તે મને એ ચિંતા ટળી.” અમે દર મહિને બા અને જયદીપભાઈ પેટ ભરીને ખાઈ શકે તેટલું રાશન આપીયે.

સરકાર એમને પેન્શન આપે તે એમાંથી શાક અને દૂધના પૈસા નીકળે. બા ને હવે તબીયતમાં કાંઈક તકલીફ છે તે મહિનાની 400 -500 ની દવા થાય છે. એમણે કહ્યું, “આનું કાંઈક થાય તો કરજો.” આમ માંગવાની કે વધારે કશું આપી દો એવી ભાવના બાની જરાય નહીં. આવા વડિલોને – પરિવારોને સાતા આપવાનું કાર્ય VSSM સાથે સંકળાયેલા સ્વજનો મારફત કરીએ. દર મહિને 750થી વધુ બા-દાદાઓને રાશન આપવાનું કરી રહ્યા છીએ. ઈશ્વર અનેકોના શુભમાં નિમિત્ત બનાવે તેવી પ્રાર્થના...

Mittal Patel shares heartfelt moment with Pravinabaa

Mittal Patel listens to Ptavinabaa and meets Jaydip

Mittal Patel meets Pravinabaa and jaydip to whom vssm
gives monthly ration kit

"We Too Deserve a Place to Live "- 124 families of Morbi keeps wandering without permanent place...

Saraniya women with a heavy heart discusses with Mittal Patel

 “How long will this rejection continue?”

“Now we feel, they should just pick us up and throw us into Pakistan. It might be bearable if a foreign country treated us like this, —but it hurts far more when our own people do it,”

With a heavy heart, Fuliben Saraniya of Trajpar, Morbi, said these words. In a way, her anguish is justified.

In 2022, the Honorable Chief Minister personally handed over allotment letters of housing plots to 124 families. But when the plots were assigned, the local people vehemently opposed their settlement, and since then, the issue has been hanging in the air.

At present, these 124 families keep wandering around the Morbi area without a permanent place.

When we met them at Ravapar recently, they expressed their rage, exasperation: “Come to our settlement during the monsoon, and you’ll truly understand our situation. Where to cook in the pouring rain? Snakes constantly seep into this abandoned and desolate open land. At night, we fear even placing our feet out of the cot. Sir, we have suffered too much. If the government cannot allot us the promised land, then allot us the land somewhere else—but please arrange to settle us properly.”

Listening to such stories of extreme hardship, we become dismal with sorrow.

We approached the District Collector and requested that these families be urgently relocated to another suitable site. He assured us that he would proceed quickly to settle this issue.

It is necessary to visit the homes of these marginalized people, more particularly during the monsoon, to truly understand their real hardship. If, after seeing their lives, we still do nothing, we would rightly be called heartless. Any compassionate person would feel this way.

Therefore, we sincerely appeal to the Government and the Honorable Chief Minister to provide these families with a place where they are accepted, where no one rejects them. And we appeal to society to come out of narrow- mindedness. These families are part of us; they are ours. Before driving them out so harshly, let us try placing ourselves in their situation. Placing our feet in their shoes, even for a moment, will make us realize where and how it hurts!!

“ક્યાં સુધી ધુત્કાર?”

“હવે તો ઉપાડીને પાકીસ્તાન નાખી આવે તો હારુ. પારકા દેશના આવો વ્યવહાર કરે તો વેઠાશે પણ પોતાનાનો નથી વેઠતો”

મોરબીના ત્રાજપરમાં રહેતા ફુલીબેન સરાણિયાએ ભારે હૈયે આ કહ્યું. એમનું આવું કહેવું એક રીતે વ્યાજબી પણ ખરુ.

2022માં મુખ્યમંત્રી શ્રીના હસ્તે 124 પરિવારોને રહેણાંક અર્થે પ્લોટ મળ્યા. પણ જ્યાં પ્લોટ ફળવાયા ત્યાંના લોકોએ

આ પરિવારોના વસવાટ સામે વિરોધ કર્યો ને વાત ખોરંભે ચડી.

હાલ આ 124 પરિવારો મોરબી આસપાસમાં બસ રઝડ્યા કરે છે.

હાલ રવાપરમાં રહેતા આ પરિવારોને મળી ત્યારે એમણે રોષ સાથે કહ્યું, “ચોમાસામાં અમારી વસાહતમાં આવો તો

અમારી સ્થિતિનો સાચો ખ્યાલ આવે. વરસતા વરસાદમાં રાંધવું ક્યાં? એરુ તો આ અવાવરુ જગ્યામાં નિત નીકળે.

રાતના ખાટલા નીચે પગ મુકતા બીક લાગે. ભઈ સાબ બહુ વેઠ્યું. સરકારે નક્કી કરેલી જગ્યા ન અપાય તો બીજે ક્યાંક

આપો પણ અમને ઠેકાણે પાડો.”

ભયંકર વિપદાવાળી વાતો સાંભળીને આપણે ગમગીન થઈ જઈએ.

અમે જિલ્લા કલેક્ટર શ્રીને મળ્યા ને અન્ય કોઈ જગ્યાએ આ પરિવારોને ઝટપથી ખસેડવા વિનંતી કરી. એમણે પણ

આ દિશામાં ઝડપથી કામ કરશે એમ જણાવ્યું.

આમ તો વંચિતોના દ્વારે એમની સાચી સ્થિતિનો ચિતાર લેવા ચોમાસામાં ખાસ જવું. એમની જીંદગી જોયા પછી કશું ન

કરીએ તો આપણે ઢીઢ કહેવાઈએ એવું લાગણીસભર વ્યક્તિ હોય તો થશે જ.

ખેર સરકારને અને આદરણીય મુખ્યમંત્રી શ્રીને પણ આ પરિવારોને ઝડપથી એવી જગ્યા આપવા વિનંતી જ્યાં એમનો

સ્વીકાર થાય. કોઈ એમને કનડે નહીં. ને સમાજને પણ સંકુચિતામાંથી બહાર આવવા વિનંતી. આ બધા આપણા જ

પરિવારો છે. એમને આમ હડહડ કરી કાઢી મુકતા પહેલા એમની જગ્યાએ આપણી જાતને એક વખત ચોક્કસ મુકવાનું

કરીએ...

The current living condition of nomadic communtities during
monsoon

Mittal Patel meets Saraniya families of Morbi

124 nomadic families keeps wandering aroung the morbi
area without permanent place

From Nomads to Homeowners – A New Life for Gadaliya Families in Morbi...

Mittal Patel meets gadaliya families of Charadva village

In Morbi, families from the Gadaliya nomadic community, who wandered for generations, now have permanent homes in Charadva.

These homes were built with the support of the government and a planning company. For years, these families lived under makeshift roofs or open skies — for them, a permanent house was just a dream. But through the joint efforts of the government and society, that dream has come true.

Of course, there were challenges. The plots allotted for housing were directly under a 64 kV power line managed by GETCO. This made construction impossible. But with the support of our Honourable Chief Minister Shri Bhupendrabhai Patel and the cooperation of GETCO, the power line was shifted, and the homes were finally built.

In this community, children’s education is not given much importance. Many believe that studying just five or seven books is "enough." We keep reminding them:

"If you don’t educate your children today, how will the future generation’s life improve?"

Also, their traditional occupations are no longer viable, which adds to their struggles. We continue to engage with them, hoping these conversations will help bring a shift in mindset, especially toward education.

Since getting homes, the Gadaliya families are more motivated to earn. Some now rent vehicles and drive for a living. But many more steps are needed to improve their lives further.

Recently, we planned a visit to meet the District Collector of Morbi to discuss the community’s progress and future needs. During our visit to Charadva, we had a detailed conversation with him.

Currently, seven families are still awaiting residential plots. We raised this issue during our meeting with the Collector, who assured us that swift action would be taken. We hope that in the coming days, these families too will have a home of their own.

We are deeply grateful to Honourable CM Shri Bhupendrabhai Patel. Thanks to his compassion, many families from nomadic communities now have permanent homes and a stable address — a new identity.

We also express heartfelt appreciation for our dedicated field workers Kanubhai and Chhayabahen, whose tireless efforts helped settle these families.

Having such committed team members in VSSM is truly a matter of pride.

“મોરબીમાં સદીઓથી રઝળપાટ કરતા પરિવારોને ચરાડવામાં પાક્કા ઘર મળ્યા.”

મોરબીનું ચરાડવા અમે ત્યાં વિચરતી જાતિમાંના ગાડલિયા સમુદાયના ઘરો સરકાર તેમજ નિયોજન કંપનીની મદદથી બાંધ્યા. વર્ષો પતરાની આડાશો તો ક્યાંક ખુલ્લામાં પોતાનો આશરો કરી રહેનાર ગાડલિયા માટે પાક્કુ ઘર તો સપના જેવું પણ એ સરકાર અને સમાજના સહિયારા પ્રયાસથી એ થઈ શક્યું.

જો કે અડચણો ઘણી આવી. જ્યાં પ્લોટ ફળવાયા તે પ્લોટની બરાબર ઉપરથી જેટકોની 64 કેવીની લાઈન પસારથાય. આવામાં ત્યાં ઘર બાંધવા તો અશક્ય. પણ આપણા મુખ્યમંત્રી આદરણીય શ્રી ભુપેન્દ્રભાઈ પટેલની મદદથી અને જેટકોની પણ લાગણીથી લાઈન ખસી અને તમામ પરિવારોના ઘરો બંધાયા.

આ વસાહતમાં બાળકોનું ભણાવવાનું ખાસ થાય નહીં. પાંચ, સાત ચોપડી ભણી ગ્યા એટલે ઘણું એવું આ બધા માને ને અમે કહીએ ભણશો નહીં તો આવનારી પેઢીની જીંદગી કેવી રીતે બદલાશે? વળી તેમના પરંપરાગત ધંધા પણ હવે ચાલતા નથી. આ બધા મુદ્દે અમે સતત કહેતા રહીએ જેથી ક્યાંક મનમાં વાત ઉતરે ને બાળકોનું ભણતર આગળ વધે.

ઘરો થયા પછી ગાડલિયા પરિવારોની કમાવવાની હોંશ વધી છે. લોકો ભાડેથી ગાડીઓ ચલાવતા થયા છે. પણ હજુ જીંદગી વધારે બહેતર કેવી રીતે થાય એ બધી વાતો કરવા મોરબી જિલ્લા કલેક્ટર શ્રીને મળવા જવાનું હતું તે ચરાડવા પણ પહોંચ્યા ને એમની સાથે ઘણી વાતો કરી.

7 પરિવારોને હજુ રહેણાંક અર્થે પ્લોટ મળ્યા નથી તે એ અંગે પણ વાત થઈ. આ સાતેયને પ્લોટ મળે તે માટે મોરબી કલેક્ટર શ્રી ને મળ્યા ત્યારે વાત કરી. એમણે આ મુદ્દે ઝડપથી કામગીરી કરવા કહ્યું છે. આવાનારા દિવસોમાં આ પરિવારો પણ ઘરવાળા થાય એવું ઈચ્છીએ.

આદરણીય મુખ્યમંત્રી શ્રીનો ઘણો આભાર. એમની લાગણીથી વિચરતી જાતિના ઘણા પરિવારો હવે ઘરવાળા થઈ રહ્યા છે, એમને સ્થાયી સરનામા મળી રહ્યા છે.

અમારા કાર્યકર કનુભાઈ અને છાયાબહેનની મહેનત પણ આ પરિવારોને થાળે પાડવામાં ઘણી. એમના જેવા સંનીષ્ઠ કાર્યકરો VSSM પાસે હોવાનું ગૌરવ.

Mittal Patel discusses nomadic communities problems
with gadaliya families

Charadva Gadaliya settlement built with the help of VSSM

Mittal Patel meets Gadaliya families of Chardava village

Mittal Patel visits Kuno as a member of Cheetah Project Steering Committee...

Mittal Patel with the commitee members and other forest officers

Leopards (Cheetahs) became extinct in India about 70 years ago. The effort to reintroduce them in India is now showing success. As a member of the Cheetah Steering Committee appointed by the Government of India, I have closely observed the hard work put in by forest department officers and the government for this cause.

Currently, the leopard population has reached 29, out of which 17 were born in India…

It is an honor to be a part of this project.

Thanks to Honorable Narendra Modi and Honorable Bhupendra Yadav ji.

The engagement of communities living around Kuno—especially the Sahariya, Gurjar, and other communities—is also increasing in this project. Just as we have lion friends in Gir, here we have leopard friends working alongside us.

Leopards are wonderful animals; they never harm humans and can be considered somewhat shy creatures.

In the near future, leopards will also arrive in the Banni area of Kutch…

Now, all eyes are on Kuno…

ભારતમાં ચિત્તા ૭૦ વર્ષ પહેલા લુપ્ત થયા. આ ચિત્તાને ફરી ભારતમાં વસાવવાનો પ્રયાસ સફળ થઈ રહ્યો છે. ભારત સરકાર દ્વારા ચિત્તા માટે નિમાયેલી ચિત્તા સ્ટિયરિંગ કમિટીના સદસ્ય હોવાના નાતે વન વિભાગના અધિકારીઓની, સરકારની આ કામ માટે મહેનત નજીકથી જોઈ. 

હવે ચિત્તાની સંખ્યા ૨૯ થઈ અને એમાં પણ ભારતમાં જન્મેલા ૧૭…

આ પ્રોજેક્ટનો હિસ્સો હોવાનું ગૌરવ.

આભાર માનનીય નરેન્દ્રભાઈ મોદી અને માનનીય ભુપેન્દ્ર યાદવજીનો.

આ પ્રોજેક્ટમાં કુનો આસપાસમાં રહેનાર સમુદાય ખાસ કરીને સહેરીયા, ગુર્જર અને અન્ય સમુદાયોનું એંગેજમેન્ટ આમાં વધે એ જોવાનું પણ થઈ રહ્યું છે. આપણે ત્યાં ગીરમાં સિંહ મિત્ર છે એ રીતે ચિત્તા મિત્ર પણ અહીંયા કાર્યરત..

ચિત્તો મજાનું પ્રાણી માણસને ક્યારેય નુકશાન ન પહોચાડે અને આમ થોડું ભીરુ કહી શકાય એવું જાનવર.

આવનારા થોડા વખતમાં આપણા કચ્છના બન્નીમાં પણ ચિત્તા નું આગમન થશે…

પણ જોવા જેવું છે કુનો..

#kuno #MittalPatel 

Kuno Forest

Cheetah in Kuno Forest

Kuno Forest

Mittal Patel meets Vansfoda families in the Barmer district of Rajasthan...

Mittal Patel with Hansaben

"Even a dog from your maternal home feels dear, Ben..."

Hansaben lives in the Barmer district of Rajasthan. We had begun work there with nomadic denotified tribes as well as on water conservation. Currently, we’re working on locating the temporary settlements of nomadic communities.

As we were passing through a village near Barmer, we saw a few huts. From the appearance of the huts, they seemed to belong to the Vansfoda community. We stopped the vehicle and went to meet them. After a short conversation, the head of the household, Rakeshbhai, said:

"Didi, do you know Lala Bhai from Chhapi? I saw a photo of you with him."

After Rakeshbhai said this, there were conversations filled with curiosity—Do you know so-and-so brother, and what about such-and-such person?

As we were talking with Rakeshbhai, his wife came out of the hut and said directly:

"Didi, I’m from Khedbrahma. My name is Hansa."

Seeing us, Hansaben was overjoyed… She asked if she should bring some cool water, offered food, and spoke in many ways.

After that, Hansaben took me into their hut. She was hand-stitching cushion covers and showed them to me. She said:

"You’ve come from my maternal home."

Just imagine—when you go out of your state, the whole region starts to feel like your maternal home.

As we were getting ready to leave, after planning a meeting with all the Vansfoda families of Barmer, Hansaben said:

"Take a photo with me..."

So we took that photo… This is my extended family.

#vssm #MittalPatel #Rajasthan #NomadicTribes #Vansfoda

 "પિયરનું તો કૂતરુંય વહાલું લાગે બેન.."હંસાબહેન રાજસ્થાનના બાડમેર જિલ્લામાં રહે. અમે રાજસ્થાનમાં વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓ સાથે તેમજ જળસંચયનું કામ શરૃ કર્યું. હાલ તો ત્યાં વિચરતા સમુદાયોના પડાવો શોધવાનું ચાલે.

અમે બાડમેર નજીક એક ગામમાંથી પસાર થતા હતા ત્યાં કેટલાક ઝૂંપડાં જોયા. ઝૂંપડાના દેખાવ પરથી વાંસફોડા પરિવારના લાગ્યા. ગાડી ઊભી રાખી અમે મળવા ગયા. થોડી વાતો થઈ ત્યાં તો ઘરના આગેવાન રાકેશભાઈએ કહ્યું, 

"दीदी आप छापी के लालाभाई को जानते हो? उनके साथ आपकी फोटो देखी थीा"

રાકેશભાઈની આ વાત સાંભળ્યા પછી તો ફલાણા ભાઈ અને ઠીકણાભાઈ ને તમે ઓળખો ની અલક મલકની વાતો. 

રાકેશભાઈ સાથે અમારી વાતો ચાલતી હતી ત્યાં છાપરામાંથી એમના પત્ની બહાર આવ્યા અને સીધુ જ કહ્યું, "દીદી હું ખેડબ્રહ્માની. મારુ નામ હંસા."

અમને જોઈને હંસાબહેન તો રાજી રાજી.. ઠંડુ મંગાવું, જમ્યા વગેરે કેટલીયે વાતો. 

એ પછી હંસાબહેન મને એમના છાપરામાં લઈ ગયા. ત્યાં એ હાથેથી ઓશિકાના કવર બનાવતા એ બતાવ્યા. એ કહે, "તમે મારા પિયરથી આવ્યા." 

બોલો પ્રદેશ બહાર જાવ તો આખો પ્રદેશ પિયર લાગે.. 

બાડમેરના બધા વાંસફોડા પરિવારો સાથે એક બેઠકનું આયોજન કરવાનું કહીને અમે નીકળી રહ્યા હતા ત્યારે હંસાબેન કહ્યું, "મારી સાથે એક ફોટો લોને..."

બસ તે એ ફોટો પાડ્યો... આ મારો બૃહદ પરિવાર...

#vssm #MittalPatel #rajsthan #nomadictribes #Vansfoda

VSSM’s Mavjat Karyakram helps elders like Bhikhabapa eat their meals with dignity and self-respect...

Bhikhabapa gives blessings to Mittal Patel

 

"હૃદયમાં નિત હું એકલો કેમ એની ઊથલપાથલ થાય. 

આમ તો જીંદગી આખી આનો જવાબ શોધવા મથ્યો.

કે છે ઈશ્વર ને તમે સાંભળવા મથો તો એ જવાબ આપે.

તે એનેય સાદ કર્યો પણ એનેય મારો અવાજ ન સંભળાયો.

મને એકલો, નિરાધાર કેમ રાખ્યો એ જ પુછવું'તુ એને.

પણ ખેર હવે તો પ્રશ્ન પુછવાથી પણ થાક્યો.

હવે વાટ એના સમીપની ને એ હેમખેમ લઈ જાય એની.."

"There is always turmoil in my heart, and I often wonder why I am alone. 

I have sought an answer throughout my life. 

It is said that He answers if you call Him, and I have tried to call out. 

Yet somehow, my voice seems unheard. 

I long to understand why I am kept at a distance and feel helpless. 

Alas, I have grown weary of asking repeatedly, 

Now just waiting for Him to embrace me, protect me, and keep me close."

We provide provisions to 700 destitute seniors who have no one in this world to call their own. Whenever we meet these seniors, they often express their feelings of loneliness. It saddens me to hear how they feel. Yet we remind them, "How can you say you are alone? You are not! You called out to God, and He sent people like us to be with you." Listening to us, many reflect, "What you say is absolutely true."

Bhikhabaapaa lives in Lodaraa, Gandhinagar. While his family takes care of him, he often seems unhappy being dependent on them. However, he has found comfort since we began providing him with rations. He says, "Now I eat with dignity." It is a wonderful feeling to enjoy one’s food with pride.

Many well-wishers support our mission, but the majority of assistance comes from the respected Pratulbhai Shroff of the Dr. K. R. Shroff Foundation. We are grateful for his help and the support of all our contributors.

હૃદયમાં નિત હું એકલો કેમ એની ઊથલપાથલ થાય. 

આમ તો જીંદગી આખી આનો જવાબ શોધવા મથ્યો.

કે છે ઈશ્વર ને તમે સાંભળવા મથો તો એ જવાબ આપે.

તે એનેય સાદ કર્યો પણ એનેય મારો અવાજ ન સંભળાયો.

મને એકલો, નિરાધાર કેમ રાખ્યો એ જ પુછવું'તુ એને.

પણ ખેર હવે તો પ્રશ્ન પુછવાથી પણ થાક્યો.

હવે વાટ એના સમીપની ને એ હેમખેમ લઈ જાય એની..

જેમનું આ દુનિયામાં કોઈ નથી એવા 700 નિરાધાર માવતરોને અમે રાશન આપવાનું કરીએ. આ માવતરો પાસે જઈએ, બેસીએ ત્યારે બધાની લગભગ અમે એકલા કેમની વાત..

સાંભળીને મન ખિન્ન થાય. પણ પછી અમે કહીએ, "તમે એકલા ક્યાં? તમે હરીને સાદ કર્યો ને અમારા જેવા ને તમારી પાસે એણે મોકલી આપ્યા."

અમારી વાત સાંભળી બધા પાછા એ વાત હાવ હાચી એમ કહે..

ભીખાબાપા ગાંધીનગરના લોદરામાં રહે. તેમની ચાકરી કરનાર કોઈ નહીં. કુટુંબીજનો સાચવે પણ કાકાને ઓશિયાળી લાગતી. અમે રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું ને કાકાને એનાથી નિરાંત. રસોઈ કુટુંબીજનો બનાવી આપે પણ કાકા કહે, "હું સ્વમાનથી ખાવું."

સ્વમાનથી ખાવું બહુ મોટી વાત..

આ કાર્યમાં અનેક સ્વજનો મદદ કરે. પણ આદરણીય પ્રતુલભાઈ શ્રોફ -ડો. કે.આર.શ્રોફ ફાઉન્ડેશનનો આમાં ઘણો મોટો સહયોગ એ માટે એમના ને મદદ કરનાર અન્ય સૌના આભારી..

Bhikhabapa an elderly destitute gets ration kit with the
help from VSSM 

Mittal Patel meets Bhikhabapa

VSSM Cordinator Rizwan , Mittal Patel meets Bhikhabapa

VSSM rejuvenated Padardi lake with the support from the GIA organization...

Mittal Patel discusses water management with villagers

"Someone calls festival's arrival,              

Someone says just a glimmer,

My mind prophesies,  

Restoring the gone reservoir"

"કોઈ કહે અવસર આવ્યો, 

કોઈ કહે ઝળઝળિયાં

મારે મન તો ઊડી ગયેલાં

તળાવ પાછાં વળિયાં"

The people of village Padardi regretted not filtering and deepening the lake every year, especially after seeing how it had become as shallow as a saucer. If they had maintained the lake regularly, it wouldn't have required a significant amount of money to restore it. Now, however, a large sum of money is needed to restore the lake, which, for them, is a "Jalmandir."

Kakar village is located next to Padardi in Banaskantha, where families of florists reside. We strive to support the welfare of these families. Whenever we visit Banaskantha, we stay in Kakar, which is why Paadardi has caught our attention during our travels back and forth.

The people of Paadardi are aware that we rejuvenate lakes and transform them into Jalmandirs. They requested our help to deepen their village lakes. With the assistance of the GIA organization, we worked on deepening the lakes located on the village border. As a result, water from the river Maa Reva-Narmada flowed in, filling the entire lakes to the brim.

In Paadardi village, the water level has dropped to between 1,000 and 1,100 feet deep, causing five to ten borewells to fail each year. Given this situation, recharging the lakes solely with monsoon water seemed impossible. However, the government supported the villagers through the Maa Narmada initiative. Two lakes, excavated with the assistance of VSSM and the Vimukta Foundation, were successfully filled with water. As a result, farmers will no longer need to lift water from a depth of a thousand feet. Traditionally, seventy to eighty horsepower motors have been required to operate borewells. However, only a five-horsepower motor is needed to run a machine placed in a lake to draw water for irrigation.

The reduction in electricity bills is a notable benefit. Additionally, the wells in the surrounding area are being recharged thanks to the water that percolates through the bottoms of the lakes. These lakes benefit not only the farmers of Padardi village but also those from neighborhood village of Nikoi.

Seeing the filled lakes, the eyes of many farmers in the village fill with tears. The villagers say, "If the lake was not dug, the billions of liters of water that have been filled with it today, would not have been filled."

When the Jalmandir is filled with water, it not only supports the lives of farmers but also brings happiness to all living beings in the surroundiing world!

Thanks to you, GIA,  and the support of many well-wishers like you, we have successfully rejuvenated 325 lakes so far.

We are committed to rejuvenating 1,000 Jalmandirs, and we pray to God to help us achieve this noble, divine goal.

કોઈ કહે અવસર આવ્યો, 

કોઈ કહે ઝળઝળિયાં

મારે મન તો ઊડી ગયેલાં

તળાવ પાછાં વળિયાં

ગામના છીછરી રકાબી જેવા થઈ ગયેલા તળાવો જોઈને દર વર્ષે તળાવ ગાળવાનું કેમ ન કર્યું એવો અફસોસ પાદરડીગામના સૌને થયો. જો દર વર્ષે તળાવ ગાળ્યું હોત તો બહુ મોટો ખર્ચો ન થાત. પણ રકાબી જેવા આમ તો એક હતું તળાવ એવી સ્થિતિએ પહોંચેલું તળાવ - જલમંદિર ગાળવા લાખો રૃપિયા જોઈએ. 

બનાસકાંઠાના પાદરડીની બાજુમાં કાકર ગામ ત્યાં ફૂલવાદી પરિવારો રહે. અમે આ પરિવારોના કલ્યાણના કામોમાં નિમિત્ત બનીએ. આમ તો બનાસકાંઠા હોઈએ ત્યારે રોકાણ પર કાકરમા. એટલે પાદરડી તો જતા આવતા ધ્યાને આવે. 

જલમંદિરના નિર્માણનું કાર્ય અમે કરીએ એવી પાદરડી વાસીઓને ખબર એટલે એમણે પોતાના ગામના તળાવોને ઊંડા કરવા વિનંતી કરી. ગામની સીમમાં આવેલું તળાવ અમે GIA સંસ્થાની મદદથી ઊંડુ કર્યું. આ ઊંડા કરેલા તળાવમાં મા રેવા- નર્મદાનું પાણી આવ્યું ને આખુ તળાવ સરસ ભરાયું.

પાદરડી ગામમાં પાણીના તળ 1000 થી 1100 ફૂટે પહોંચ્યા. દર વર્ષે પાંચ - દસ બોરવેલ ફેઈલ થઈ જાય. આવી સ્થિતિમાં માત્ર ચોમાસાના પાણીથી તળ રીચાર્જ થાય એ અસંભવ લાગતું હતું. પણ સરકાર મા નર્મદાના માધ્યમથી ગામલોકોની વહારે આવી અને VSSM, વિુમક્ત ફાઉન્ડેશનની મદદથી ખોદેલા બેય તળાવો સરસ ભરાયા. જેના કારણે ખેડૂતોને હવે હજાર ફૂટથી પાણી ઉલેચવા નહીં પડે. બોરવેલમાં સીત્તેર એંસી હોર્સ પાવરની મોટર ચાલે. પણ તળાવમાં મશીન મુકી પાંચ હોર્સ પાવરની મોટરથી સિંચાઈ માટે પાણી લઈ જઈ શકાય છે.

વીજબીલમાં પણ ફાયદો થયો. વળી તળ પણ તળાવો ભરાવના કારણે રીચાર્જ થઈ રહ્યા છે. પાછુ આ તળાવ ભરાવવાથી માત્ર પાદરડી નહીં પણ નેકોઈ ગામના ખેડૂતોને પણ ફાયદો થયો.

ભરાયેલા તળાવ જોઈને ગામના અનેક ખેડૂતોની આંખમાં ઝળઝળિયા આવી જાય છે. ગામલોકો કહે છે, "જો તળાવ ખોદાયું ન હોત તો આજે જે કરોડો લીટર પાણી એમાં ભરાયું છે એ ન ભરાયું હોત."

જલમંદિરોમાં પાણી ભરાય તો ખેડૂતની સાથે સાથે સમગ્ર જીવ સૃષ્ટિ પણ રાજી...

આભાર GIA તમારા જેવા અનેક સ્વજનોની મદદથી આજે 325 તળાવોના નવીનીકરણ માં અમે નિમિત્ત બની શક્યા છીએ એનો રાજીપો.

1000 જલ મંદિરના જીર્ણોદ્ધારનો સંકલ્પ કર્યો છે. ઈશ્વર આ મનોરથ પૂરો કરાવે તેવી શુભભાવના..

Mittal Patel and Others visits Padardi water management site

With the help from our well-wisher GIA , VSSM 
rejuvenated Padardi lake

Padardi lake filled with water

Lake deepening work started in Khoda village with the support from the Neogen Company...

Mittal Patel with the villagers of Khoda village

Many years ago, there were no water taps, and the only source of drinking water in our area was the lakes. Whenever someone went to the lake to collect water, they would come back with a pot filled with water as well as a clump of dirt, referred to as "KHOTT." They would leave this KHOTT on the edge of the lake. Both the villagers and any passersby who filled their containers at the lake would take some KHOTT and discard it outside. This could be considered a form of water tax, if you think about it.

Rameshbhai from Khodagam in Banaskantha, along with others in the village, shared the following story with us. The lakes thrived primarily because they provided essential support for the people's livelihoods, leading to a belief that water should not be taken from the lakes for free.

However, with the introduction of borewell technology, many of these lakes were abandoned. This led to a deterioration in the condition of water-bearing reservoirs. Additionally, excessive groundwater extraction caused a significant drop in the water table. As a result, the situation in North Gujarat worsened due to the declining groundwater levels.

The government is consistently concerned about water management. Organizations like ours, in collaboration with the village, have taken on the task of renovating lakes, known as Jal Mandirs. The government has also contributed by filling a number of ponds with water from Mother Reva.

Together, VSSM, KRSF, and the Vimukt Foundation have deepened 336 lakes, and this number is expected to increase. We are pleased with the progress we have made.

One notable project was the deepening of the Khodagam lake in Banaskantha, supported by the Neogen Company. The village was very receptive to this initiative. Neogen covered the excavation expenses, while local villagers assisted by transporting soil with their tractors.

As a result, the lake in the higher lands of Khodagam was successfully excavated, increasing its capacity to hold millions of liters of water. Narmada's water will also be channeled into this lake, ensuring that the village has access to water not only during the monsoon but throughout the year. This will also help recharge the lower water table.

We are especially grateful to Binaben Kanani, Harishbhai Kanani, and Harinbhai from Neogen for their unwavering support in our social work over the years. 

We pray for Meghraja (the monsoon) to shower its blessings forever on all living organisms.

 "પહેલા પીવાનુ પાણી પહેલા ક્યાં નળથી મળતું! અમારા વિસ્તારમાં તો તળાવો પીવાના પાણીનો આધાર હોતા. એટલે કોઈ પણ માણસ તળાવમાં પાણી ભરવા આવે એટલે કે ગડુરુ  કે માટલી ભરીને તળાવમાંથી બહાર નીકળે ત્યારે સાથે એક ખોટ( માટીનું ઢેફુ) લઈને બહાર આવે. આ ખોટ એ તળાવની પાળ પર નાખે. 

ગામના જ નહીં વટેમાર્ગુ પણ તળાવમાંથી પાણી ભરે ને સામે ખોટ ઉપાડી તળાવ બહાર નાખે. આને જળ કર કહેવો હોય તો પણ કહી શકાય."

બનાસકાંઠાના ખોડાગામના રમેશભાઈએ અને ગામના અન્ય સૌએ એમને આ વિગત કહી.

તળાવો જીવંત હતા એનું મુખ્ય કારણ લોકોનો જીવવાનો એ આધાર હતા. એટલે તળાવમાંથી મફત પાણી ન લેવાય એવી માન્યતા પણ પ્રચલિત હતી.

આવા તળાવો બોરવેલની ટેકનોલોજી આવી એટલે ભૂલાયા. ને જળ ધારણ કરનાર વાસણની દશા માઠી થઈ. વળી બોરવેલ થકી અમાપ પાણી ઉલેચાયા પરિણામે ભૂગર્ભ જળ પણ ભયંકર સ્થિતિએ પહોંચ્યા.

ઉત્તર ગુજરાતની સ્થિતિ ભૂગર્ભજળને લઈને માઠી થઈ. 

સરકાર પણ આ બાબતે સતત ચિંતીત. અમારા જેવી સંસ્થાઓએ ગામ સાથે મળીને જલમંદિરો - તળાવોના નવીનીકરણ નું કામ ઉપાડ્યું. સાથે સરકારે મા-રેવાના પાણીની શક્ય તળાવો ભરવા કોશીશ કરી.

VSSM, KRSF અને વિમુક્ત ફાઉન્ડેશને મળીને 336 તળાવો ઊંડા કર્યા. આ આંકડો વધતો જવાનો.. એનો અમને આનંદ.

બનાસકાંઠાના ખોડાગામનું તળાવ અમે નિયોજેન કંપનીની મદદથી ઊંડુ કર્યું. ગામ આખુ ઘણું સંવેદનશીલ એમણે તળાવમાંથી માટી ઉપાડી ને ખોદકામ નો ખર્ચ નિયોજેનને કર્યો. 

આમ ખોડાનું સૌથી ઊંચાણમાં આવેલું તળાવ ગળાયું. કરોડો લીટર પાણી ભરાય એવી ક્ષમતા તળાવની થઈ. નર્મદાના નીર પણ આ તળાવમાં નંખાશે. આમ ચોમાસા સિવાય પણ ગામને પાણી મળશે. તળ રિચાર્જ પણ થશે.

નિયોજેનમાંથી આદરણીય બિનાબેન કાનાણી, હરીશભાઈ કાનાણી, હરિનભાઈ સૌના અમે આભારી છીએ. એમની લાગણી વર્ષોથી અમે જે સમાજ કાર્યો કરીએ તેમાં.. 

બસ મેઘરાજા સદાય સમ્રગ જીવસૃષ્ટિ પર મહેબાની કરે તેવી પ્રાર્થના...

Ongoing lake deepening work in Khoda village

Mittal Patel with the villagers at Khoda water management
site

Mittal Patel discusses water management