Maharshibhai, Ruju and Sparsh, we are glad you have been with us through this task. Gratitude always!!

The nomadic families received their ration kit

 ‘How can a mother be so heartless?’ I had thought when our team member Vinodbhai had shared an incident from Chotaudaipur’s Lunja village.

Three kids whose father had died, mother looked after them for a while before she left them to marry someone else. The responsibility of these children fell upon their Kaka-kaki ( paternal uncle-auntie) who already had 2 children of their own. Yet the couple decided to care for these children. The couple laboured hard to provide for all 5 children. Life continued and suddenly we were all reeling under the deadly second wave of the pandemic.  Kaka had a fever and cough, Ritaben (Kaki) assumed he will soon be alright, also there was no money to seek medical help. The issue continued for few days before Kaka passed on.

The nomadic families received
their ration kit

The responsibility of raising five kids fell on Ritaben. VSSM immediately brought them ration and supplies. We also offered to bring the children to our hostel once it begins functioning as usual.  As of now,  Ritaben has agreed to send them. Apart from this,  we also intend to support Ritaben’s wish to start a small business of selling vegetables either through a hand cart or kiosk.  These children can benefit under the government’s guardian scheme since their father is dead and mother has abandoned them but because the mother is still alive they aren’t eligible. We will be raising this query with the government.

Valabhai from Radhanpur’s Limbad village is an elderly gentleman. Completely blind at one eye, the second eye has partial vision. His wife also is vision impaired. Valabhai worked to earn a daily living but with age, that too has become difficult. The wife sets out to beg. The couple has 3 children. The lady who helped them the most to run the house succumbed to Covid. The living condition has gone turned worst. Valabhai too sets out to beg along with the three children. 

Every day we come across many such cases. The first thing we do is to comfort these families and provide them with ration kits. If needed we also assist with the treatment if the person is hospitalised.

The nomadic families received their ration kit

The pandemic has directly and indirectly impacted all of us. The condition of daily wage earners has turned worst. So has the condition of many performing artists. The Bhavai performers never seek help from VSSM, but the pandemic has adversely impacted them as there is a ban on gatherings. Baldevbhai from Kalol has requested help on behalf of the Bhavaiya community.

The nomadic families received their ration kit

In a nutshell, we are trying to help economically deprived families whose conditions have turned pathetic as a result of this pandemic. The information of truly deserving families reached us through our team at the grassroots, of by the people themselves or by individuals like Shankarbhai Chamtha, Pravinbhai Desai… Thank you for helping us reach the most impacted.

As humans if not now when will we stand beside our fellow human beings?? And as I always say, we play the role of facilitator it is you who keep the ball rolling.

The nomadic families received
 their ration kit

Maharshibhai, Ruju and Sparsh, we are glad you have been with us through this task. Gratitude always!!

મા આવું કરી શકે?

અમારા કાર્યકર વિનોદના મોંઢે છોટાઉદેપુરના લુણજાગામની વાત સાંભળી મન હચમચી ગયું.ત્રણ બાળકોના પિતા ગુજરી ગયા. માએ થોડા જ સમયમાં એ બાળકોને મુકીને બીજે ઘર માંડી દીધું. કાકા કાકીને પોતાને બે બાળકો. એમણે આ નોંધારા બાળકોની કાળજી લેવાનું શરૃ કર્યું.. મજૂરીમાં જે મળે તેમાં આ બધાનો ગુજારો ચાલે. ત્યાં કાળમૂખા કોરોનાની બીજી લહેર આવી. કાકા નેે તાવ, ખાંસી થયા. કાકી રીટાબહેનને લાગ્યું મટી જશે. વળી એવા પૈસાય ક્યાં હતા તે દવાખાને જાય.. દર્દ વધ્યું ને કાકા દેવલોક પામ્યા. હવે રીટાબહેન માથે પાંચે બાળકોની જવાબદારી આવી.. અમે તત્કાલ તો રાશન પહોંચાડ્યું, બાળકોને પણ અમારી હોસ્ટેલ શરૃ થાય એટલે અમારા ત્યાં ભણવા મુકવા રીટાબહેનને કહ્યું, એમણે હાલ તો હા પાડી છે.એ સિવાય રીટાબહેન શાકભાજીની લારી કે નાની દુકાન કરવા ઈચ્છે તો એ મદદ માટે પણ કહ્યું છે. સરકારની પાલક યોજનામાં મા-બાપ વિહોણા બાળકોને મદદ મળે. અહીંયા બાપ નથી ને મા જતી રહી છે તે બાળકોને કઈ કેટેગરીમાં મુકવા તેમને મદદ ના મળી શકે? ખેર આ તો સરકારને પુછીશું.

The nomadic families received their ration kit

રાધનપુરનું લીંબડકાગામના વાલાભાઈની ઉંમર ઘણી. એક આંખે અંઘ બીજીમાં ઝાંખુ દેખાય. તેમના પત્ની પણ દિવ્યાંગ. ભાઈ મજૂરી કરતા પણ ઉંમર થતા કામ મળવાનું બંધ થયું. પત્ની ગામમાંથી માંગી લાવે ને ગુજારો ચાલે.આ બેઉને ત્રણ બાળકો. આ કોરોનામાં ઘરનું ગુજરાન ચલાવાવમાં જેમનો મોટો ફાળો રહેતો તે બહેન ગુજરી ગયા. ઘરની સ્થિતિ હવે એકદમ ખરાબ થઈ. વાલાભાઈ બાળકને લઈને માંગવા જાય..

આવા કેટલાય કિસ્સા અમારી સમક્ષ નીત આવે છે. અમે પ્રથમ તો સાંત્વના આપી રાશન આપવાનું કરીએ. એ પછી જરૃર પડે હોસ્પીટલમાં વ્યક્તિ દાખલ હોય તો સારવારમાં મદદ કરીએ. 

The nomadic families received their ration kit

આ સિવાય કોરાનાને લઈને સીધી નહીં પણ આડકતરી અસર થઈ હોય તેવા વ્યક્તિઓમાં રોજમદાર કામદાર તો ખરા પણ ભવાઈ ભજવતા ભવાયા જેમણે ક્યારેય અમારી પાસે મદદની માંગણી નથી કરી. પણ છેલ્લા એક વર્ષથી બેન કોરોનામાં ભવાઈ ભજવવા ક્યાંય જવાયું નથી કહીને કલોલના બળદેવભાઈ ભવાયાએ સમાજ માટે મદદ માંગી.. 

ટૂંકમાં કોરોનાને લઈને દયનીય સ્થિતિમાં મુકાયા હોય એમને અમારાથી શક્ય મદદ કરવાનું અમે કરી રહ્યા છીએ..

આફતમાં આવી પડેલા સ્વજનોની રાવ અમારા સુધી અમારા કાર્યકરો, ક્યાંક સીધા અસરગ્રસ્ત લોકો તો ક્યાંક શંકરભાઈ ચામઠા ને પ્રવિણભાઈ દેસાઈ જેવા લોકોએ પહોંચાડી.. આભાર આપ સૌનો..

The nomadic families received their ration kit

માણસ છીએ.. આવા સમયે આપણા પ્રિયજનોની પડખે ઉભા નહીં રહીએ તો ક્યારે રહીશું? વળી હંમેશાં કહુ અમે તો નિમિત્ત માત્ર કોઈ આપે એ યોગ્ય જગ્યા પહોંચાડવાનું...આભાર મહર્ષીભાઈ, ઋતુ, અને સ્પર્શનો તમે આ કાર્યમાં સાથે છો એનો રાજીપો...

#MittalPatel #vssm Maharshi K Dave

The nomadic families received their ration kit

 

 

VSSM is reaching to the Covid affected families from the support it receives from its well-wishers...

VSSM extends support to
Naranbhai

I sold my Mangalsutra to pay for my husband’s covid medical bills.

Laxmiben, a Pakistani Hindu sought government permission to migrate to India after facing challenges in Pakistan.  Laxmiben, her husband Naranbhai and their three children reside in a rented house in Ahmedabad. Naranbhai, her husband, is a tailor. The couple barely managed to pay their monthly bills, there were no savings to fall back on.

Naranbhai got infected with covid 19 at a time when it was hard to find a bed anywhere in Ahmedabad or Gujarat. His oxygen level dropped.

Youth from other immigrant families helped them get admission into a private hospital. The hospital stay was long and so was the bill. Laxmiben requested help from others too.

VSSM extends support to Asmitaben

Asmitaben from Mandavdhar village also reeled under similar circumstances, her husband Pareshbhai is a diamond polisher. Money and savings have always been a scarce possession with them. Times got tougher when Asmitaben infected Covid. Her condition deteriorated and soon needed hospitalization. With no room in any government hospital, she too had to be admitted into a private hospital. And as it goes with all private hospitals,  the bill was huge. The family requested support from their community, but the requirement surpassed the support they received.

VSSM learnt about the condition of these and many other covid affected families, without further delay, we extended support to them. It is the objective of our Sanjivani Arogya Setu initiative. VSSM is reaching to the Covid affected families from the support it receives from its well-wishers.

'મારા ઘરવાળાને કોરોનામાંથી બેઠા કરવા મે મંગળ સુત્ર વેચ્યું'

લક્ષ્મીબેન મૂળ પાકિસ્તાની હીંદુ. પણ ત્યાં ગોઠ્યું નહીં એટલે પરિવાર સાથે સરકારની મંજૂરીથી એ અમદાવાદ આવ્યા. ઘરવાળા નારાયણભાઈ સિલાઈ કામ કરે. ભાડાના ઘરમાં ત્રણ બાળકો સાથે રહે. માંડ માંડ પુરુ કરતા લક્ષ્મીબેન પાસે બચત તો ક્યાંથી હોય...

આવામાં તેમના પતિ નારાયણભાઈને ગુજરાતમાં જ્યારે સરકારી હોસ્પીટલોમાં જગ્યા મળતી નહોતી એ વેળા કોરોના થયો. ઓક્સિજન લેવલ ઘટ્યું. પાકિસ્તાનથી આવેલા અન્ય હીંદુ યુવાનોએ મદદ કરી અને નારાયણભાઈને એક ખાનગી હોસ્પીટલમાં દાખલ કર્યા. 

લાંબો સમય દવાખાનામાં રહેવું પડ્યું. બીલ પણ મસમોટુ આવ્યું. સમાજના ને એ સિવાય પણ જે લોકો મદદ કરી શકે તેવા લોકો પાસે એમણે મદદ માંગી. 

આવી જ સ્થિતિ માંડવધારગામના અસ્મિતાબેનની. પતિ પરેશભાઈ હીરા ઘસે. પાસે એવી કોઈ મોટી બચત નહીં. ત્યાં અચાનક અસ્મીતાબેન કોરોનામાં સપડાયા. સ્થિતિ નાજુક થઈ સરકારી દવાખાનામાં જગ્યા ન મળતા એમને પણ ખાનગી હોસ્પીટલમાં દાખલ કરવા પડ્યા. ખર્ચા અહીંયા પણ મસમોટા.. 

સમાજમાં ઉઘરાણું નાખ્યું. થોડી મદદ મળી પણ જરૃર વધારે હતી. આ બેઉ અને એ સિવાય નબળી સ્થિતિ ધરાવતા કોરોનાગ્રસ્ત પરિવારની વિગત અમારા ધ્યાને આવી. આવા વ્યક્તિઓને મદદ તો કરવાની જ હોય..  

VSSMના સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમનો ઉદૃશ્ય પણ એ જ છે. આ બેઉ ને એ સિવાયનાને અમારા પ્રિયજનોની મદદથી મદદ કરવાનું કરી રહ્યા છીએ.. 

#MittalPatel #vssm #medical

#medicine #COVID19 #coronavirus

#Covid19India #pendemic

#help #care #health #medicalsupplies

We are immensely grateful to our very dear Krishnakant Uncle and Indira Auntie for supporting VSSM’s Sanjivani Aarogya Setu initiative and this special Covid Support program.

Haribhai who is fighting the deadly mucormycosis infection

Once the battle against Corona is won, there is a fear of contracting Black Fungal infection called mucormycosis by diabetic patients who were given steroids to fight covid infection. The steroids raise blood sugar levels to dangerously high levels, unmonitored and untreated high levels invites mucormycosis infection. The trailing story will help you understand the disease and support someone fighting it. 

 For the past couple of weeks, we have had to support the treatment of few dear ones fighting the deadly mucormycosis infection. 

 Mucormycosis is a rare but deadly fungal infection. The fungus begins with the nose and eyes and rapidly spreads in the mouth and other parts. At times, before the disease is diagnosed it reaches the brain from where it is difficult to remove it. Early diagnosis can save eyes otherwise a small surgery to remove the fungus from the nose and eyes also removes the infected eye. 

 Once the surgery is done, a course of injections to eradicate any minute fungus remaining in the body needs to be done. 2 injections daily. The rate of these injections ranges between Rs. 300 to Rs. 7000 (they are in short supply currently). It also requires carrying blood tests to rule-out any side effects on the kidney. Insufficient post-operative care might prove fatal for the patient.  

 Treating mucormycosis is an expensive affair. Timely treatment is crucial to curb mucormycosis, we have read of  Government opening special cells to treat this infection in Rajkot and Ahmedabad. 

Three days back,  I received a call from Somabhai informing me of his father and uncle contracting mucormycosis. Somabhai’s father remains associated with VSSM from its inception and is very affectionate towards me. We immediately brought them to the hospital. One private hospital asked for an immediate deposit of Rs. 8 lacs with a balance  7 lacs to be deposited later. Who can afford such expensive treatment? 

 I called up Dr Shwetambari,  a friend and eye-specialist, who spoke to specialist doctors treating such patients and arranged for the surgeries of the duo. After numerous tests and investigations, the operations were performed at Sachi Hospital in Maninagar, Ahmedabad by Dr Sapan Shah and Dr Dipen Thakkar. Both operations were done one after the other and carried on for 4 hours each. Dr Sapan stood with us like a dear friend and Dr Dipen took utmost care of the patients. While Dr Shwetambari constantly remained on phone.  

 The operation cost was also very less, the team of doctors supported us the way we would want them to during such agonizing times. 

 VSSM’s Nitin remained with Sombhai while Kiran (who was under the weather) took medication and constantly ran backend needs. 

The duo lost one eye each as fungus had reached their eyes. Next came injections, the hospital had only enough to last 2 days hence, we had to arrange for the rest. We amplified the word for the need of the injections but in vain. We also spoke to Mumbai based Maharshibhai, but he too found it difficult to find the required injections. 

 The injections were available for patients at the government hospital, we could have admitted the duo at the same but there was a long waiting as the numbers of infected was rising steeply. The surgery would have taken time, delaying treatment was not an option we had. So we first decided to get the surgery done and in the meantime search for the injections. The injections need to be administered every day without a miss. 

We began the process of finding ways to admitting our duo at Civil Hospital because here the government ensures enough stock of required medicines. We remembered  Dr Kamlesh Upadhyay and briefed him on the status of our duo, he requested us to speak to Dr Mihirbhai Parmar.  

 Mihirbhai asked us to bring the duo to Civil Hospital, we brought them there on 8th May. One of the doctors asked us to take them back to their hometown and admit them to Patan Civil Hospital. Once again we knocked on the doors of Kamleshbhai and Mihirbhai, who helped us admit our duo to Civil Hospital. The administration of injections needs to be monitored constantly with regular blood tests ( to ensure the kidneys are not damaged in the process). All these tests cost a bomb at any private hospital. 

Laxman and Haribhai too were tired with the everyday rounds of getting their reports and scans done. They are not used to remaining indoors, they have never hit the bed with any illness so this was difficult for them. We pepped their morale.

“They were not ready to come here,  but your voice clip assuring not to worry and things will be taken care of convinced them to come to Ahmedabad.” Sombhai shared. 

 “You need to get well soon, I still need your support in our work so make sure you don’t remain unwell for long.” I had told them when they were at the office before going to the hospital. 

 “Since you have faith, we will be fine soon!”

I  keep praying for giving them the strength to go on and fight this illness…

 Today after the morning rounds, the doctor asked us to buy injections from outside. We were shocked to learn that Civil had no injections. How do we go forward? We had read about Chief Minister ordering 5000 injections. What now?

We searched for it at 7 -8 stores outside the hospital, Nitin also contacted his friends at the pharma company, Maulik and I also spoke to our doctor friends but the injections were nowhere to be found. Finally, Nitin’s friend from the pharma company helped find injections. Laxmanbhai and Haribhai received their first injection today. 

 Low immunity teamed with high blood sugar and rampant use of steroids has resulted in the rise of this infection. While the country is already ravaged by the deadly wave of covid 19, the added pangs of mucormycosis are adding fuel to the fire. 

 While we fight both these evils, a thought crosses my mind. Why can’t the doctors equipped to treat such cases, who have the required infrastructure and skills open their doors to such patients? They can charge reasonably but at least the waiting at government hospitals might lessen. This also is an infection that needs a rapid response, if the infection reaches the brain it proves to be fatal. The patient has already fought Covid, and putting up another fight is nerve-wracking. If you are listening, can you please open your doors to treat these patients…. The nation needs your support. 

VSSM is also supporting hospital treatment of 5 patients with corona. Amongst them, Rajubhai was shifted to Palanpur hospital from Tharad hospital. We are supporting the treatment of individuals who need advanced treatment to fight covid but cannot afford it. 

 We are immensely grateful to our very dear Krishnakant Uncle and Indira Auntie for supporting VSSM’s Sanjivani Aarogya Setu initiative and this special Covid Support program. We are also grateful to Bhavna Patel, Piyusha and Kaushik Patel. 

The support you provide will enable us to reach the people struggling for help. 

And to all those who supported the treatment of Laxmanbhai and Haribhai, thank you from the bottom of our heart. We pray to God for their speedy recovery. 

 Oh Dear God, please fox this all soon…..

કોરોનાથી એક સ્ટેપ આગળ મ્યુકર માઈકોસીસ. આને સમજવા માટે આ વાંચજો.. ક્યાંક કોઈને મદદરૃપ થઈ શકાય..

કોરોના સામે ને કોરોના પત્યા પછી થતા મ્યકર માઈકોસીસ સામે લડી રહેલા કેટલાક પ્રિયજનોની સારવારમાં મદદરૃપ થવામાં હાલ લાગ્યા છીએ..

પ્રથમ વાત મ્યુકર માઈકોસીસની..બહુ ભયંકર રોગ. નાક અને આંખોમાં ફુગ થઈ જાય વળી આ ફુગનો વિકાસ પણ ઝડપથી થાય. રોગ વિષે કશું સમજીએ એ પહેલાં તો મગજ સુધી પહોંચી જાય. ને પછી એને દુર કરવી અઘરી. પ્રાથમિક સ્તરે ખ્યાલ આવી જાય તો માણસની આંખ બચે નહીં તો નાનકડા ઓપરેશનથી ફુગને આંખ નાકમાંથી કાઢવામાં આવે ને સાથે આંખને પણ...

એ પત્યા પછી શરીરમાં ક્યાંય ફુગ ન રહી જાય એ માટે ઈન્જેક્શનનો કોર્સ.દરરોજના બે ઈન્જેક્શન લેવાના. બજારમાં 300 થી લઈને 7000માં આ ઈન્જેક્શન મળે. (જો કે હાલ શોર્ટેજ છે)કીડની પર અસર ન થાય તે માટે દર ત્રણેક દિવસે રીપોર્ટને બીજુ કેટલું બધુ. દવાની સાથે સરખુ ધ્યાન ન આપીયે તો દર્દી જીવથી જાય.. 

હાલ કોરોનાથી બચવા સ્ટીરોઈડનો ઉપયોગ થઈ રહ્યો છે. પણ જે દર્દી ડાયાબીટીસથી પીડાતા હોય તેવા દર્દીઓની સ્ટીરોઈડના કારણે સુગર વધે ને એ બધાનું બરાબર ધ્યાન ન રહે સુગર રીપોર્ટ ને જરૃરી દવાઓ સમયસર ન થાય તો પછી મ્યુકર માઈકોસીસ વગર બોલાવે આવી જાય.

ખેર ડોક્ટર વધારે સારી રીતે આ રોગ વિષે કહી શકે..

પણ ખર્ચાળ સારવાર. સરકારે રાજકોટ, અમદાવાદમાં સ્પેશીયલ વોર્ડ ઊભા કર્યાના સમાચાર વાંચ્યા. સરકારનો આભાર.. મૂળ ઓપરેશન સમયસર થાય ને ઈન્જેક્શન મળી જાય એ અગત્યનું..

ત્રણ દિવસ પહેલાં રાધનપુરથી સોમભાઈનો ફોન આવ્યો ને તેમના પિતા અને કાકાને મ્યુકર માઈકોસીસ થયાનું એમણે કહ્યું. એમના પિતાને મારા માટે બહુ લાગણી. મારી સાથે 2006થી એ સંકળાયેલા. સોમભાઈ તત્કાલ એમને હોસ્પીટલ લાવ્યા. એક ખાનગી હોસ્પીટલે આઠ લાખ જમા કરાવવા કહ્યું, બીજા સાત લાખ પછી થી આપવાના.

કોને પોષાય?

આંખના ડોક્ટર મારા મિત્ર શ્વેતાબંરીને ફોન કર્યો. તેમણે આંખ અને નાકના અન્ય ડોક્ટર સાથે વાત કરી અને આ બેય પેશન્ટના ઓપરેશન માટે વ્યવસ્થા કરી આપી. એ પછી કેટલાય રીપોર્ટ અને છેલ્લે મણીનગરમાં આવેલી સચી હોસ્પીટલમાં ડો. સપન શાહ અને ડો. દીપન ઠક્કરે ઓપરેશન કર્યું. બેય દર્દીના ઓપરેશન વારા ફરથી થયા. આઠ કલાકનો સમય લાગ્યો.  ડોં. સપન તો પ્રિયજન મદદ કરે એમ સાથે રહ્યા. તો ડો. દીપેને પણ એવું જ ધ્યાન રાખ્યું. 

સાથે શ્વેતાબંરીના ફોન પણ સતત ચાલુ..

ઓપરેશન ખર્ચ પણ બહાર કરતાં ઘણો ઓછો લીધો. મારા ખ્યાલથી આ કપરા કાળમાં ખરા અર્થમાં ડોક્ટરોએ જે રીતે વર્તવું જોઈએ એ રીતે તેઓ વર્ત્યા..

અમારા કાર્યકર નિતીન સોમભાઈ સાથે ખડે પગે. અમારો કીરણ એની તબીયત નાદુરસ્ત છતાં પેઈન કીલર લઈને દોડા દોડી કરે..

ઓપરેશન થઇ ગયું હવે વાત આવી ઈન્જેક્શનની. ડોક્ટરે કહ્યું એમની પાસેથી કદાચ એકાદ બે દિવસ ચાલે તેટલા ઈન્જેક્શન મળી જાય પછીની વ્યવસ્થા કરવી પડે. ઘણા લોકો સાથે વાત કરી. પણ ઈન્જેક્શન માર્કેટમાં ઉપલલબ્ધ ન હોવાનું કહ્યું. 

મુંબઈમાં રહેતા અને અમારા કાર્યોમાં મદદ કરતા મહર્ષીભાઈને વાત કરી પણ એમણે કહ્યું, મુંબઈમાં પણ નથી મળી રહ્યા. 

સરકારી હોસ્પીટલમાં પેશન્ટ દાખલ થાય તો ઈન્જેક્શન મળી જાય. એટલે એ દિશામાં કવાયત શરૃ કરી ત્યાં દાખલનું આમ તો પહેલાં પણ કરી શક્યા હોત પણ આ બિમારીવાળા કેસ વધી રહ્યા છે. સીવીલમાં પણ ઘણા દર્દી વેઈટીંગમાં  છે. ત્યાં ઓપરેશન માટે સમય લાગત. જ્યારે આ બિમારીની ખબર પડ્યા પછી ઓપરેશનમાં વિલંબ પોષાય નહીં. 

માટે ઓપરેશન પ્રથમ કરાવીને પછી લાગ્યા ઈન્જેક્શન ક્યાં મળે તેની માથાકૂટમાં... ઘણી ફોનાફોની કરી પણ કાંઈ મેળ ન પડે... કોઈ કહે એક બે આપુ.. પણ એક વખત ઈન્જેક્શન શરૃ કર્યા પછી સળંગ લેવા પડે.. વચમાં ન મળે તો પાછુ કોઈ કામનું નહીં...

સીવીલમાં સરકાર ઈન્જેક્શનની વ્યવસ્થા કરે એટલે ત્યાં તો ખુટવાનો પ્રશ્ન નહીં આવે એટલે સીવીલમાં લક્ષ્મણભાઈ અને હરીભાઈને દાખલ કરવા કવાયત આદરી. ડો કમલેશ ઉપાધ્યાય યાદ આવ્યા. પેશન્ટની સ્થિતિ વિષે એમને વાત કરી ને એમણે ડો.મીહીરભાઈ પરમાર સાથે વાત કરવા કહ્યું. 

મિહીરભાઈએ સીવીલ લઈ આવવા કહ્યું. તા. 8 મે ના રોજ સાંજના સીવીલ લઈ ગયા. પણ એક ડોક્ટરે એમના જિલ્લાની એટલે કે પાટણ સીવીલમાં લઈ જવા કહ્યું. પાછુ ડો. મિહીર અને ડો.કમલેશભાઈને હેરાન કર્યા. બેઉની મદદથી દર્દીઓને હોસ્પીટલમાં દાખલ કર્યા. હવે હાશ થઈ.. મૂળ ઈન્જેક્શનની સાથે સાથે દર બે ત્રણ દિવસે કીડનીના રીપોર્ટ કરવા પડે. કારણ આ ઈન્જેક્શનની અસર કીડનીને થઈ નથી ને એનું ધ્યાન પણ રાખવું પડે.  

જો કે લક્ષ્મણભાઈ હરીભાઈ આ દોડધામથી હવે થાક્યા હતા.. રીપોર્ટ,સીટીસ્કેલન, એમ.આર.આઈ એક જગ્યાએથી બીજી જગ્યાએ જવાનું.. વગેરે... ગામડાંમાં ખુલ્લામાં રહેલા અને ક્યારેય આવી રીતે પથારીમાં પડવાનું ન થયું હોય એમને આ બધુ બધુ આકરુ લાગે. પણ લક્ષ્મણભાઈને મે અને સોમભાઈએ હિંમત આપી. 

સોમભાઈએ કહ્યું એ અમદાવાદ આવવા તૈયાર નહોતા થતા પણ તમે મોકલેલી વોઈસ ક્લીપ ચિંતા ન કરો અહીંયા લઈ આવો વાળી સાંભળી પછી એ આવ્યા. સચી હોસ્પીટલ જતા પહેલાં ઓફીસ આવ્યા ત્યારે મે કહ્યું, 

'જુઓ ઝટ સાજા થઈને મારી સાથે સેવા કાર્યમાં પાછુ લાગવાનું છે એટલે ખાટલો ન પકડતા. એમણે કહ્યું, 'તમે કો છો ને બેન તો સરસ થઈ જશે...'

એમની આ શ્રદ્ધા દવાખાનું થકવાડે નહીં એની પ્રાર્થના રોજ કરુ છુ...

આજે સવારે ડોક્ટેર તપાસ્યા પછી બહારથી ઈન્જેકશન લખી આપ્યા. અમને મોટો ઝાટકો લાગ્યો. સીવીલમાં ઈન્જેકશન નથી. હવે શું? હોસ્પીટલ બહાર સાતેક મેડીકલ સ્ટોરમાં પુછ્યું પણ ક્યાંય નહીં.. આજે સવારે છાપામાં વાંચેલું કે મુખ્યમંત્રી શ્રીએ 5000 ઈન્જેક્શનનો ઓર્ડર આપ્યો છે. પણ એ તો ઓર્ડર હાલ શું?

નિતીન એના પરિચીચ ફાર્માવાળા મિત્રોના સંપર્કમાં લાગ્યો. હું ને મૌલિક અમારા સંપર્કના મિત્રો, ડોક્ટરમાં. પણ મેળ ન પડે. આખરે નિતીનના એક ફાર્માવાળા મિત્રએ ઈન્જેકશ મેળવી આપ્યા ને હમણાં લક્ષ્મણભાઈ, હરીભાઈને પહેલું ઈન્જેક્શન આપ્યું..

નબળી રોગપ્રતિકારણ શક્તિ ને ડાયાબીટીસવાળા દર્દીની સ્થિતિ સમજ્યા વગર સ્ટીરોઈડ અપાય છે માટે આ ખતરનાક બિમારીના કેસ વધી રહ્યા છે.. કોરોનાએ આખા દેશને હેરાન કરી મુક્યો. ત્યાં આ મ્યુકર માઈકોસીસ.. 

કોરોનાની સાઈડ ઈફ્કેટથી આ રોગના દર્દી વધ્યા. ભગવાનને પ્રાર્થના તો કરીએ..પણ એક વિચાર આંખ અને કાનના ડોક્ટરો જેઓની પોતાની હોસ્પીટલ છે ને જેની આ મ્યુકર માઈકોસીસના ઓપરેશન કરવાની આવડત છે. તેઓ આવા પેશન્ટોના ઓપરેશન માટે પોતાની હોસ્પીટલના દરવાજા ખુલ્લા ન કરી શકે? 

શક્ય ઓછી ફી લઈને કે આ ઓપરેશન કરી આપે તો વેઈટીંગમાં જે પેશન્ટો છે એ વેઈટીંગ ન રહે.. મૂળ રાહ જોવાથી આ ફંગશ ફટાફટ મગજ સુધી પહોંચવા માંડે છે અને માણસને ખોઈ બેસવાનું થાય છે..આ કપરા કાળમાં દેશ માટે આટલી મદદ તો કરી જ શકાય ને.. 

આ સિવાય કોરોના થયેલા પાંચ પેશન્ટ જેઓ હોસ્પીટલમાં છે એમની સારવારમાં અમે શક્ય મદદ કરીશું. એમાંના રાજુભાઈને તો આજે થરાદ હોસ્પીટલમાંથી પાલનપુર હોસ્પીટલ શીફ્ટ કર્યા છે..

આર્થિક સ્થિતિ નબળી હોય તેવા પેશન્ટને શક્ય આર્થિક મદદ કરવાનું કરી રહ્યા છીએ... 

VSSM ના સંજીવની આરોગ્ય સેતુ અને સહાય કાર્યક્રમ અંતર્ગત સંજીવની કોવિડ સપોર્ટમાં મદદ કરનાર બહુ જ પ્રિય ક્રિષ્ણકાંત અંકલ અને ઈ્ન્દીરા આંટીનો આભાર.. આ સિવાય ભાવના પટેલ, પિયુષા અને કૌશિક પટેલનો પણ આભાર.

આપની હૂંફથી આ બધા પ્રિયજનોને શક્ય મદદ કરી શકીશું..હે ઈશ્વર તને પ્રાર્થના આ બધુ ઝટ ઠીક કર...

ને લક્ષ્મણભાઈ અને હરીભાઈને સારવારમાં મદદ કરનાર આપ સૌ પ્રિયજનોનો આભાર.. તમે મદદ કરી એટલે આટલું થઈ શક્યું.. ઈશ્વર બેઉને સાજા નરવા કરી દે તેવી પ્રાર્થના..

#MittalPatel #vssm #mucormycosis

#Covid19India #coronavirus #india

#pendemic #medical #COVID19 

#medicalassistant #ArogyaSetu

Laxmanbhai who is fighting the deadly mucormycosis infection

Let is all be for each other and for those is dire need of food…

Nomadic Child 

Ahmedabad’s Ramdevnagar houses a huge settlement/ghetto of Bawri community, most of whom are daily wage-earning labourers. 

Their houses are scant of food supplies and essentials, their small children are hungry. 

“Ben, can we have some grains?” Neniben Bawri was crying while asking me for help.

 The government is working a war footing to save millions of Indians, their efforts need to be saluted and call for huge appreciations.  

 I understand there are many families willing to help poor and deprived families around them,  but are unable to step out of their homes. Also, most do not have enough supply at home. The government’s PDS/Ration shops serve as an excellent platform to distribute grains to the poor. We request the government to activate the food grain distribution through these stores. The officials have told us that these stores will be functional from 1st April, which means  still a week to go. The daily wage earning families cannot sustain themselves without food for so long 

Officials from Rajkot requested a list of settlements from us to arrange for distribution of grains to these families. I hope other districts carry similar operations. 

I request farmers to share grains from their stockpile at home with the poor families in their villages. It is ok if you will send less milk to the dairy, please make buttermilk from it and give it to the needy families in your village who are in severe need of food. 

Let us all help each other overcome this unprecedented crisis on human race. Our empathy will help 21 days seem shorter for these extremely poor sections of our country. 

Let us follow our Prime Minister appeal to be concerned for others as well. 

I request you all to provide warmth and support to those in need!!

અમદાવાદના રામદેવનગરમાં બાવરી પરિવારોની મોટી વસતિ છે.

અહીં રહેનારા મોટાભાગના રોજનુંલાવીને રોજ ખાનારા..

ઘરમાં અનાજ નથી. મરચુ અને હળદર છે. નાના છોકરાં ભૂખ્યા છે.. બેન અનાજ મળે... આટલું બોલતા બોલતા નેનીબહેન બાવરી રડી ગયા..

સરકાર અત્યારે ભારતવાસીઓ માટે ખડે પગે છે. સરકારની આ કામગીરીને હું બિરદાવું છું તેમને સલામ કરુ છું..

ગરીબ અને તકવંચિતોને અમારા જેવા ઘણા મદદ કરવા ઈચ્છે છે પણ અમે બહાર નીકળી શકતા નથી. વળી અનાજનો પુરતો જથ્થો અમારી પાસે પણ નથી.

સરકારની સસ્તા અનાજની દુકાનોમાંથી આવા તકવંચિતોને રાશન આપવાની વ્યવસ્થા ઉત્તમ છે.. એ વ્યવસ્થા ઝડપથી સક્રિય કરીને સૌને રાશન આપવા વિનંતી.

1 લી એપ્રિલથી આ વ્યવસ્થા સક્રિય કરવાનું અધિકારી કહે છે પણ 1 લી એપ્રિલને હજુ છ દિવસ બાકી છે.

રાજકોટમાં અધિકારી ગણે જેમ અમારી પાસે વસાહતોની યાદી માંગી અને તેમણે અનાજ પહોંચાડવાની વ્યવસ્થા કરી દેશે તેમ કહ્યું તેમ અન્ય જિલ્લામાં થાય તેમ કરવા વિનંતી...

ગામડાંઓમાં ખેડૂતો પોતાના ઘરમાં ભરેલા ધાનમાંથી થોડું થોડું તમારા ગામમાં રહેતા આવા વંચિતોને આપજો. દૂધ ડેરીમાં ના ભરાય તો ચાલશે છાસ કરીને અનાજ સાથે છાસ પણ આપજો..

આવું કરશું તો 21 દિવસ તો ફડાકામાં નીકળી જશે..

આપણા વડાપ્રધાનની અપીલને આપણે માનીએ અને સૌની ચિંતા કરીએ..

આ ફોટોમા દેખાય એવી હૂંફ આપવા સૌને બે હાથ જોડી વિનંતી...

#humanity #humanrights #help #effect #coronavirus #covid19 #pandemic #helppeople #indiafightsagaistcorona

#virus #ahmedabad #gujarat #mittalpatel #મિત્તલપટેલ #કોરોનાવાઇરસ #કોરોના #માનવઅધિકાર