VSSM began providing Mafakaka with a monthly ration kit and also carried out the repairs of Mafakaka's house...

Mittal Patel with Mafakaka , VSSM coordinator Rizwan and
Jitubhai

Mafakaka from Gandhinagar’s Samou stays alone in a small single-room shanty like a house devoid of power or other facilities. Since Kaka cannot work because of his age,  he begs for money to buy grains to cook his meals. However, Jitubhai, his neighbor, takes utmost care of kaka’s well-being, bringing him tea twice a day and whatever else he might need. 

VSSM began providing Mafakaka with a monthly ration kit, so he does not have to beg for money. But his house is in complete tethers. The tin roof is filled with holes, so spending the monsoon inside the house would be challenging. It also does not have a power connection.

With support from its donors,  VSSM carried out the repairs of Mafakaka’s house. Jitubhai (in black T-shirt) has an extended power connection from his house.

VSSM’s Rizwan brings him a monthly ration kit.

I recently had the opportunity to meet him, “Hope everything is ok now and you are at peace.” I inquired.

“Everything is fine, I have no worries. Life has become stress-free. And I also get to smoke chilam and a fair amount of  chai.” A happy Kaka reveals how life has gotten better. At his age, we weren’t going to advise him to give up smoking chilam. All we wish is for him to be happy.

It was a scorching summer day when we met Kaka, seated outside his house. His condition had pained us. We had shared the image of kaka’s house before we met him to understand his living situation. Kaka had come across as a mentally unstable individual, but our recent meeting proved otherwise. He was fine, talked well, and seemed happy.

The initiative under which we provide care and support to these elderly is called Maavjat. It has become one of the favorite programs of our team. And it is your invaluable support that helps us reach these elderly.

મફાકાકા ગાંધીનગરના માણસના સમૌમાં રહે..

એકલા છે. ઘર આમ તો ઘર શું નાનકડી ઓરડી જેમાં લાઈટ કે અન્ય કોઈ સુવિધા નહીં. કામ તો થાય નહીં એટલે લોકો પાસેથી પૈસા માંગે ને જે મળે તેમાંથી અનાજ લાવી રાંધી ખાય. 

પડોશમાં રહેતા જીતુભાઈ મફાકાકાનું જબરુ ધ્યાન રાખે.. બે ટાઈમ ચા આપે. એ સિવાય પણ કાકાને જ્યારે જરૃર પડે ત્યારે મદદ કરે. 

મફાકાકાને અમે રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું જેથી માંગવું ન પડે. એ બે ટંક પેટ ભરીને ખાઈ શકે છે. પણ જે ઓરડીમાં રહે તે ઓરડીના બધા પતરા કાણા. ચોમાસુ કાઢવું તો બહુ અઘરુ પડે. વળી લાઈટ પંખાની સુવિધા નહીં. 

અમે એમની ઓરડી રીપેર કરી આપવાનું નક્કી કર્યું. આપે એ કાર્યમાં મદદ કરી. જીતુભાઈએ લાઈટ, પંખા માટે વિજળી પોતાના ઘરેથી આપી. જીતુભાઈ ફોટોમાં કાળી ટીશર્ટમાં..

બાકી દર મહિને રાશન આપવાનું કામ અમારો રીઝવાન કરે..

કાકાને હમણાં મળવાનું થયું મે પુછ્યું, કાકા હવે શાંતિ છે.. એમણે કહ્યું. હવે બધી વાતે હખ છે. જીવને તોબા નથી.. 

કાકાને ચલમની ટેવ. કાકા કહે, બે ટંક ચા ને ચલમ વના મને ન ચાલે.. 

ઉંમર થઈ હવે ચલમ છોડવાનું તો શું કહીએ.. પણ એ રાજી રહે એવું કરવાનું.

અમે એમને ધોમધખતા તાપમાં ઘર બહાર નેવા નીચે બેઠેલા જોયેલા. જોઈને જીવ બળી ગયેલો. એ ફોટો પણ આ સાથે મુકુ છુ જેથી પહેલાનું ઘર ખબર પડે. પણ એ વખતે કાકાને જાણે ઝાઝી સુઝબુઝ ન હોય એવું લાગેલું.

પણ ઘર થયા પછી મળી તો ચહેરાની રોનક જ બદલાઈ ગયેલી... એમની સાથે સરસ વાત થઈ.

આવા વડિલોને સાતા આપવાનો અમારા માવજત કાર્યક્રમ. અમારી ટીમનું આ સૌથી ગમતીલું કામ.

તમે સૌ મદદ કરો છો માટે આભારી છીએ. તમારા સહયોગ થકી જ અમે આવા માવતરોને સાતા આપી શકીએ છીએ. 

#MittalPatel #vssm

Mafakaka’s house before Mittal Patel met him to understand
his living situation

VSSM began providing a monthly ration kit to SanaKaka ...

Mittal Patel meets Sanakaka 

Sanaakaka resides in Halol’s Katol village. A few years ago, his legs lost their ability to function in an accident. There is no one in the family to look after Sanaakaka; he has a Ma Card but did need cash to meet his medical and other needs. Therefore, he sold off his only asset, his tethered home. After the accident the times had been harsh for Kaka, he needed money for treatment. Hence, he made a pact with a buyer that allows him to stay in the house till he lives after which the house is his. The house was sold for Rs 1 lac, the amount kaka used for his treatment.

 Kaka had worked as farm labor all his life, he had lost his wife a few years ago, and the accident has made him a dependent.

The neighbours helped him when needed; some brought him food, mostly leftovers after the family had finished eating.

VSSM began providing a monthly ration kit to Kaka and worked on an arrangement where a lady in the neighborhood would cook meals for him from the ration kit. As a result, Kaka is at peace now; he doesn’t have to depend on others’ sympathy.

Kaka wished for a hand-powered tricycle to increase his mobility. It becomes boring to remain seated inside the house. The front porch outside his home has a leaking roof. Kaka has no choice but to stay confined in the house. Of course, we will repair his house.

And it is not just Sanakaka, VSSM has been supporting 315 destitute elderly,  and the number keeps growing daily. If possible, you can choose to become guardians to these elderlies in need. A monthly ration kit costs Rs. 1400. If you wish to learn more about our Mavjat initiative, call us on 9099936013 between 10 AM and 6 PM.

 

We are grateful to everyone who has supported the initiative to help us bring well-being into the lives of elders like Sanaakaka.

સનાકાકા હાલોલના કાતોલ ગામમાં રહે.. થોડા વર્ષ પહેલાં અકસ્માત થયો ને એમના પગ કામ કરતા બંધ થયા. 

પરિવારમાં દીકરો કે અન્ય કોઈ સાર સંભાળ રાખી શકે તેવું નહીં. મા કાર્ડ હતુ જેના પર તેમની સારવાર થઈ છતાં પૈસાની જરૃર તો પડી. આખરે સનાકાકાએ પોતાનું ઘર જેમાં રહેવાનું આજના સમયમાં તો મુશ્કેલ.આવું જર્જરીત ઘર કાકાએ એક વ્યક્તિને પોતે જ્યાં સુધી જીવશે ત્યાં સુધી તેમાં રહેશે ને પોતે નહીં હોય ત્યારે એ વ્યક્તિનું એ શરતે એક લાખમાં વેચ્યું ને એ એક લાખમાં પોતાની સારવારમાં ખૂટતુ કર્યું. 

કાકાના પત્ની વર્ષો પહેલાં ગુજરી ગયા. કાકા ખેતમજૂરી કરી પોતાનું પુરુ કરતા પણ અકસ્માત પછી કામ થવાનું બંધ થયું.

આડોશી પાડોશી નાની મોટી મદદ કરે ને કાકાનું ચાલે. પણ કાકા કહે, એ બધુ કવેળાનું કોઈના ઘરે રાંધેલું વધારાનું પડ્યું હોય તો લોકો દઈ જાય. પણ એ બધુ કટાણે... 

અમારા કાર્યકર વિનોદના ધ્યાને આ વાત આવી અને અમે કાકાને દર મહિને રાશન આપવાનું શરૃ કર્યું ને ગામમાં રહેતા એક બહેન કાકાને એ રાશનમાંથી જમવાનું બનાવીને આપી જાય. કાકાને હવે હખ છે. હવે કોઈની ઓશિયાળી વેઠવી નથી પડતી. 

પણ કાકાની ઈચ્છા એમને હાથથી ચલાવવાની સાયકલ મળે તેવી. જેથી એ થોડું ઘણું જાતે ફરી શકે. સતત ઘરે અને એકની એક જગ્યાએ બેસીને એ થાકે. સાથે ઘરમાં રહી શકાય તેવી સ્થિતિ નથી. તેમણે ઘર બહાર નાનકડુ ઢાળિયું કર્યું છે પણ ઢાળિયામાં પતરાં ચુવે. કાકા કહે, ક્યારેક ટૂંટિયું વાળી પડ્યો રહુ. આ છાપરુ સરખુ કરી આપવાનું પણ કરીશું..

અમે આવા 316 માવતરોને અમે દર મહિને રાશન આપીયે અને આ સંખ્યા દિવસે દિવસે વધી રહી છે. તમે પણ આવા માવતરોના પાલક બની શકો એ માટે 90999-36013 પર 10 થી 6માં સંપર્ક કરી શકો ને એક માવતરો માસીક રાશન ખર્ચ 1400 આપી શકો...

સનાકાકા જેવા માવતરોના જીવનમાં સાતા આપવાનું કરી શકીએ છીએ એ માટે મદદ કરનાર આપ સૌના અમે આભારી છીએ...

#MittalPatel #vssm

VSSM began providing a monthly ration kit to SanaKaka

The front porch outside Sanakaka's home
has a leaking roof

 

VSSM brings cheer to the lives of elderly couple like ManjiKaka and Ami Ma in distress...

Mittal Patel meets Manjikak and Ami Ma 

“During my hay days, I used to play dhol during joyous and solemn occasions. The money was enough to sustain the two of us. But I have been sitting at home since the leg was amputated. We don’t have any children who would look after us. So we eat whatever this old lady begs and brings from the village.” Manji kaka of Patan’s Vansa village shared his predicament.

Vansa’s Sureshbhai Raval briefed us about Manjikaka’s condition.

Manjikaka belongs to the Valmiki community; with kaka’s disability, the couple survives on food Ami Ma begs and brings home. 

After we learned about their condition from Sureshbhai, VSSM’s Mohanbhai met him and enrolled for the monthly ration kit. In return, we make them promise not to beg once they begin receiving the ration kit.

“I will go to collect the newly harvested grains when the farmers bring them home; it is a tradition, and  we have a right over it.” Ami Ma tells me before committing to our proposal.

“Is there anything else we can do for you?’ I inquired.

“You are god sent for us; no one else has inquired about our well-being,” Manjikaka tells me with tears in his eyes.

He also requested a tricycle so that he could move around a little. We immediately spoke to Krishnakant uncle about it and agreed to equip Manji Kaka with a tricycle. As we said our goodbyes, we could sense relief and happiness on Manjikaka’s face.

I am grateful for the support you provide; it helps us bring cheer to the lives of such elderly in distress. Rs. 1400 is not substantial for people who wish to support, but it sure is significant for these seniors needing care and support. I hope you choose to adopt an elderly under our Mavjat initiative.

"આ ડોશી ગોમમાંથી વાળુ મોગી લાવ અન અમે ખઈએ. અમાર કોય વસ્તાર નહીં જે અમારી ચાકરી કર. પગ હાજા નરવા હતા તો હુદી ગોમમાં હારા નરસા પરસંગે ઢોલ વગાડતો, તે ઈમ હેડતુ પણ પગ કપાયો તાણથી બસ બેઠો હું."

પાટણના વાંસાગામના મંજીકાકાએ આ કહ્યું.વાંસાના સુરેશભાઈ રાવળ ખુબ સેવાભાવી એમણે આ નિરાધાર માવતરની દુદર્શા વિષે અમને કહ્યું.

મંજીકાકા વાલ્મીકી સમાજના. પગ સાજા હતા ત્યારે ઢોલ વગાડતા અને અમીમા વાળુ માંગી લાવતા ને આમ ચાલતું. પણ હવે તબીયતના ઠેકાણા નહીં. એટલે હોય ન હોય બધુ ચલાવી લે. 

સુરેશભાઈએ મંજીકાકાની સ્થિતિની વાત કર્યા પછી અમારા કાર્યકર મોહનભાઈ મંજીકાકાને મળી આવ્યા ને દર મહિને તેમને ચાલી જાય એટલી રાશનની કીટ આપી જશેનું કહ્યું સાથે શરત હવે ભીખ માંગવા નહીં જવાની કરી. ને આ બેઉએ એ માન્ય રાખી.હા ખેતીની સીઝન પતે અને ખેડૂત ઘરે અનાજ લાવે પછી અનાજ લેવા જઈશ. અમારો હક લાગે એવું અમીમાએ હસતા હસતા કહ્યું..મે જ્યારે પુછ્યું બીજુ કશું જોઈએ છે તો, મંજીકાકા રડી પડ્યા. એમણે કહ્યું, ભગવોને તમન મેલ્યા. નકર અમારુ કુણ ઘણી..એમણે કહ્યું, પગ કપાયા પછી ઘરે બેઠા બેઠા કંટાળો આવે છે. મને ત્રણ પૈડાવાળી સાયકલ મળે તો હું ગામમાં આંટો મારી શકુ..

અમારા ક્રિષ્ણકાંત અંકલને આ અંગે વાત કરીને એમને સાયકલ આપવાનું અમે નક્કી કરી દીધું. એમના ત્યાંથી નીકળ્યા ત્યારે એમના મુખ પર સંતોષ અને હાશનો આનંદ હતો..

આપ સૌ સ્વજનો થકી અમને આવા માવતરોની સેવા કરવાની તક મળે છે. આભારી છું આપની.આપ પણ આવા નિરાધાર માવતરોના પાલક માસીક 1400 રૃપિયા આપીને બની શકો. 1400 રૃપિયા એ મોટી રકમ નથી. પણ કોઈના માટે એ જીવન છે.

VSSM provides monthly raion kit to Manjikaka and Ami Ma 
under its Mavjat Initiative

We could sense relief and happiness on Manjikaka’s face.

VSSM began providing a ration kit to Laxmi Ma through our Mavjat initiative...

Mittal Patel meets Laxmi Ma 

“I cannot walk;  I have put on too much weight. I do whatever little chores I can with my limited strength. Going out to work is not an option I have.”

“Who takes care of you?”

“Almighty!!”

“Anyone in the family?”

“One daughter, she is married and stays at her in-laws.”

“Why don’t you stay…”

“She can barely manage her expenses. I might have thought it if she was alone, but her in-laws stayed with her. It doesn’t look nice. ” Laxmi Ma had replied before I could complete my sentence.

“How do you manage your expenses? Do you receive an elderly pension?”

“People from this neighborhood bring me food; how much does one need?”

“Do you like others bringing you food?”

“No one would like to survive on the sympathy of others, but do I have a choice?”

Laxmi Ma resides in Gandhinagar’s Chadala village. Since she cannot go out to work and there is no one in her family to care for her, VSSM provides a monthly ration kit under its Mavjat initiative.

“Is the ration enough to last a month?” I inquired.

“Of course!” Laxmi Ma replied.

“I pray to almighty to give me eternal rest!” Laxmi Ma had told me while I was leaving.

It pains us to see the plight of such destitute elderly who spend the fag end of their lives, awaiting death to end their journey. However, we feel grateful for our opportunity to help these elderly experience peace during their silver years.

‘આ શરીર ભારે થઈ ગ્યું છે. હવે ચલાતુ નથી. આમ ઢસડીને ઘરનું નાનુ મોટુ કામ કરુ. બાકી કામે જવાય એવી સ્થિતિ હવે નથી’

‘તો તમારુ ધ્યાન કોણ રાખે?’

‘ઉપરવાળો’

‘પરિવાર?’

‘એક દિકરી છે. એના લગ્ન થઈ ગયા એ સાસરે રે’

‘તો તમે એની સાથે... મારુ વાક્ય પુરુ થાય એ પહેલાં જ લક્ષ્મીમાએ કહ્યું, એ એનું માંડ પુરુ કરે. પાછુ એ એકલી રેતી હોત તો કદાચેય જાત પણ એના સાસુ સસરા સાથે રહે તે એવામાં હું જઈને રહુ તો સારુ ન લાગે’

‘તો હાલ પુરુ કેમ થાય. વૃદ્ધ પેન્શન મળે છે? ‘

‘આ વાહ(જ્યાં એ રહે છે) એ લોકો થોડુ ઘણું આપી જાય તે ચાલે જાય. હવે આ મનખાને જોઈએ કેટલું?’

‘બીજા આપે એ ગમે?’

‘ઓશિયાળી તો કોને ગમે? પણ છૂટકો નથી...’

લક્ષ્મી મા ગાંધીનગરના ચલાડામાં રહે. પરિવારમાં ધ્યાન રાખે એવું કોઈ નથી. અમે એમને ઓશિયાળી વેઠવી ન પડે એ માટે દર મહિને રાશન આપવાનું કરીએ. 

રાશન આખો મહિનો ચાલી જાય એવું પુછ્યું તો કહે, ‘હા ચાલી જાય. જુઠ શું કામ બોલું’

એમને મળીને નીકળી રહી હતી ત્યારે કહે, ભગવાનને રોજ પ્રાર્થના કરુ છું હવે ઝટ લઈ લે તો સારુ...

મૃત્યુ આપણા હાથની વાત ક્યાં પણ આવા નિરાધાર માવતરોની સ્થિતિ જોઈ જીવ બળે. બસ તેમના અંતરને ટાઢક આપવાનો પ્રયત્ન આપ સૌ સ્વજનોની મદદ થકી અમે કરીએ. 

#MittalPatel #vssm

The lake VSSM helped deepen and filled up to the brim..

Mittal Patel visits the water-filled  Vadu lake 

“When it rains well, we head over to the banks of the lake in our village. Seeing the water-filled lake brings us a deep sense of relief!”

The residents of Sabarkantha’s Kanai village shared their sentiments.

Mahendi Ali, Habib Ali, Valikaka, and others are very aware of water-related issues in their village. The entire village is committed to the well-being of the lake, which is a rarity. With the help of respected Shri Krishnakant Mehta and Indira Mehta, we were instrumental in deepening the Vadu lake of this village.

In Kanai, one hits the stone layer 125 to 150 feet under the ground. But if the aquifers up to 150 feet get recharged, it would enable farmers to take two crops in a year. Water is also required for cattle rearing. The village well and borewell are the two primary sources of water. But these two will have water only if the lakes are filled with water.

We deepened one lake, but the village had made efforts to deepen its five lakes and link them too. The community has used its inherent wisdom to make use of available resources to conserve water efficiently.

I wonder why this village has not received media attention yet. Well, we have made a documentary on the water conservation efforts in Kanai village. It will be ready to air within ten days. The documentary highlights some fantastic work done by a very aware village community.

The lake VSSM  helped deepen and filled up to the brim; as a result, the 200 feet deep borewell has recharged. In fact, the water flows back from the borewell.

The filled-up lake is a sight to behold, and so is the well with water filled up to an arm’s length.

This year we have dredged three lakes in Sabarkantha and 40 lakes in Banaskantha. Next year we plan to deepen equal numbers in both these districts. I am sure the almighty will help us accomplish our goal

 "વરસાદ સરસ વરસે કે અમે અમારા ગામના તળાવે પહોંચી જઈએ. તળાવ ભરાયેલા જોઈને અમારા જીવને નિરાંત થાય..."આ વાત કરી સાબરકાંઠાના હીંમતનગરના કનાઈગામના લોકોએ.મહેંદીઅલી, હબીબઅલી, વલીકાકા વગેરે જેવા નાગરિકો પાણીને લઈને સખત જાગૃત. આમ તો તળાવની જબરજસ્ત ભૂખ હોય એવું આ ગામ. બહુ ઓછા ગામો પાણીને લઈને આવા જાગૃત હોય. અમે આ ગામનું વડુ તળાવ ઊંડુ કરવાનુ અમારા આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા અને ઈન્દિરા મહેતાની મદદથી કર્યું.

ગામના ભૂગર્ભમાં 125 થી 150 ફૂટે કાળો પથ્થર આવી જાય. આમ જમીનમાં 150 ફૂટ સુધીના સ્તર પાણીથી ભરેલા હોય તો ગામલોકો ખેતીમાં બે પાક લઈ શકે. વળી પશુપાલન માટે પાણી મળી રહે. ગામમાં કૂવા અને બોરવેલ ખેતી અને પશુપાલનનો મુખ્ય આધાર. વળી આ કુવા અને બોરવેલ ગામના તળાવો જો સરસ ભરાયેલા રહે તો જ પાણીવાળા રહે. 

અમે તળાવ ગાળ્યું. પણ ગામે સ્વયંમ ભૂ પણ પ્રયત્નો કરીને ગામના પાંચ તળાવો ઊંડા કર્યા વળી પાછા એ બધા લીંક કર્યા. પોતાની સૂઝબૂઝથી પાણીને લઈને આ ગામે ઉત્તમ કાર્ય કર્યું છે.મીડિયાના ધ્યાને આ ગામની વાત કેમ નથી આવી સવાલ છે, ખેર અમે એક આખી ડોક્યુમેન્ટ્રી કનાઈના જળસંચયના કાર્યોને લઈને બનાવી રહ્યા છીએ. દસેક દિવસમાં એ બધુ તમારી સામે મુકીશ. આ ડોક્યુમેન્ટ્રીમાં અદભૂત વાતો કરી છે.. કોઈ ગામ પાણી માટે આવું જાગૃત હોય એ જ મને તો નવાઈ લાગે છે.

અમે તળાવ ગાળ્યું ને એ સરસ ભરાયું. એના લીધે ગામના બોરવેલ જે 200 ફૂટ ઊંડા છે તે રીચાર્જ થયા. એક બોરવેલમાંથી તો પાણી બેક મારે. એટલે કે સ્વંયમભૂ બહાર નીકળે. આમ આખો બોરવેલ રીચાર્જ થઈ ગયો... 

મજાનું ગામ...અમે જે તળાવ ખોદ્યું એ ભરાયું એ તમે પણ જુઓ.. ને કુવા પણ હાથેથી પાણી લઈ શકાય એટલી હદે રીચાર્જ થયા. વધારે વાત ડોક્યુમેન્ટ્રીમાં કરીશું. 

આ વર્ષે સાબરકાંઠામાં ત્રણ તળાવ ગાળ્યા. બનાસકાંઠામાં 40 તળાવો ઊંડા કર્યા. આવતા વર્ષે સાબરકાંઠામાં પણ બનાસકાંઠામાં કરીએ એટલા તળાવ કરવાનો લક્ષાંત છે.. બસ ઈશ્વર આ મનોરથ પૂર્ણ કરાવે...

#MittalPatel #vssm #watermanagement

Mittal Patel with the residents of Kanai village visits
Vadu lake 

Residents of Kanai village sharing their sentiments with
Mittal Patel

Tejal and her siblings' life improves with the help of VSSM and District Collector...

Mittal Patel meets Divya

The one clinging to me is Divya, a grade 2 student. She must have been four years old when her mother passed away. 2 years back, she lost her father to Corona. Divya's eldest sister Tejal is 15 years old, but she has taken it upon herself to raise her three younger sisters, Hetal, Rajshree and Divya. Tejal works as domestic help, but the income is insufficient to meet the expenses. VSSM's Vinodbhai learned about the condition of the four sisters and reached their home in Ghoghamba.

The girls endure pathetic living conditions. "I experience constant fear. Nobody from our parent's families comes to inquire about our well-being !" Tejal shared. Some relatives come to meet them but cannot be of much help as their living condition is equally poor. As a result, the girls live as destitute orphans.

To being, we decided to provide monthly ration kits to the girls. We also decided to build them a house for which Nimeshbhai donated Rs. 50,000. In the meantime, we also brought the plight of these girls to the notice of Panchmahal District Collector Shri Sujal Myatra. He immediately linked them to Palak Mata Pita Scheme. The girls also received Rs. 4000 each as their father had succumbed to Corona. However, they were not entitled to receive any assistance for the construction of the house because they were minors. Shri Myatra appealed to a private firm to help build a house for these girls, and the construction for the same is underway. VSSM's Vinod inquires about their well-being when he visits them to deliver the ratio kit.

Recently, I was in the region and decided to see them. Tejal has dropped out of school. She wants to take up some vocational skills like sewing or beautician training. Hetal also doesn't like to go to school, but we have convinced her to continue. And Divya and Rajshree decided to come hug me. As if she wanted to come along with me, Divya keep holding me tightly.

"What would you live to be when to grow up?" I asked her.

"Madam," she replied.

I feel immense love for these girls. Next year they will be with us at our hostel, for sure.

We are grateful to the district collector for his immediate response to provide them with a safe roof over their head. Nimeshbhai's contribution helped us install electric fittings and an almirah the girls needed.

Vitthalbhai, the girls' neighbor, has accepted the responsibility of becoming their guardian. And Vinod's care for these girls has made him Kaka to them. 

It is incredible to experience these connections God creates. It makes me feel grateful to him.

આ મને વળગીને ઊભી છે એ દિવ્યા. બીજા ધોરણમાં ભણે. એ લગભગ ત્રણ - ચાર વર્ષની હશે ત્યારે એની મા ગુજરી ગઈ અને બે વર્ષ પહેલાં એના પિતા કોરોનામાં ગયા. મોટી બહેન તેજલ આમ તો એય 15 વર્ષની જ. એણે દિવ્યા સહીત હેતલ અને રાજશ્રીને ઉછેરવાનું કર્યું. એ કચરા પોતા કરવા જતી ને એમાં જે મળે તેમાં પુરુ કરવા કોશીશ કરે. અમારા કાર્યકર વિનોદના ધ્યાને આ વાત આવી. એ પહોંચ્યો ધોધંબા તેજલના ઘરે. 

સ્થિતિ અત્યંત દયનીય રહેવા સરખુ ઘર પણ નહીં. પછીત પડી ગયેલી. તેજલ કહે, "મને સતત બીક લાગે છે" વળી મા કે પિતાના ઘરમાંથી કોઈ ખબર પુછવા પણ ન આવે. સાવ નોંધારી દીકરીઓ. હા ફોઈ ક્યારેક ખબર પુછી જાય પણ એમની સ્થિતિ કાંઈ એવી સારી નહીં કે એ મદદ કરી શકે. 

અમે પ્રથમ અનાજ આપવાનું નક્કી કર્યું. ઘર બાંધવાનું પણ નક્કી કર્યું ને એ માટે અમારા નિમેશભાઈએ 50,000 મોકલી પણ આપ્યા. પણ ત્યાં કલેક્ટર શ્રી પંચમહાલ સુજલ મયાત્રાના ધ્યાને અમે વિગત મૂકીૂ કે એમણે તુરત પાલક માતા પિતા સહાય શરૃ કરાવી. પિતા કોરોનામાં ગુજરી ગયેલા એટલે પ્રત્યેક દીકરીને 4000 લેખે 16,000 મળે. ઘર બાંધકામમાં સરકારી સહાય મળે એમ નહોતું. મૂળ દીકરીઓ નાની એટલે. કલેક્ટર શ્રીએ એક કંપનીને આ દીકરીઓનું ઘર બાંધી આપવા કહ્યું ને ઘર બાંધકામ શરૃ થયું.અમે દીકરીઓને દર મહિને રાશન આપીયે. મૂળ એ બહાને અમારો વિનોદ દીકરીઓ પાસે નિયમીત જાય ને એમના ખબર અંતર લઈ શકે. 

હમણાં મારે જવાનું થયું. તેજલે ભણવાનું છોડી દીધું છે. એને ગમતુ નથી. એને કોઈ સીવણ કે બ્યુટીપાર્લરનો કોર્સ કરવાની ઈચ્છા છે. જ્યારે હેતલને પણ નિશાળ નથી ગમતી. અમે સમજાવી એટલે એ નિશાળ જવા તૈયાર થઈ.પણ નાની દિવ્યા અને રાજશ્રી તો મને આમ ચોંટી જ ગઈ. દિવ્યા તો એકદમ જ.. હું તમારી સાથે અમદાવાદ આવીશ એવા ભાવથી મને પકડીને જ રહી. પરાણે વહાલી લાગે એવી મીઠુડી. મે એને પુછ્યું ભણીને શું બનીશ તો કહે, "મેડમ..."

આવી દીકરીઓ ઉપર તો ખુબ હેત આવે. બસ આવતા વર્ષે એને ઉપાડી આવીશું અમારી પાસે.. 

પણ કલેક્ટર શ્રીનો આભાર એમણે આ દિકરીઓને છત કરી આપી. નિમેશભાઈની મદદથી દીકરીઓના ઘરમાં લાઈટ ફીટીંગ કરાવ્યું. તેમજ એમને જરૃર તીજોરીની હતી એ લઈ આપી. આ દીકરીઓના પાલક તરીકે તેમના પડોશમાં રહેતા વિઠ્ઠલભાઈએ જવાબદારી સ્વીકારી છે. તેમનો પણ આભાર... અને વિનોદને આ દીકરીઓ કાકા કહે.. અને વિનોદ પણ કાકા જેવું જ હેત રાખે... ક્યારેક થાય ઈશ્વરે કેવી અદભૂત રીતે બધાને ભેગા કરી દીધા... થેક્યુ તો એને કહેવાનું જ હોય..

#MittalPatel #vssm #humanrights #humanity

Mittal Patel with four sisters,their neighbour Vitthalbhai
and our Co-ordinator Vinodbhai who have accepted
the responsibility of becoming their guardian

Mittal Patel was in Panchamal district and decided
to see these four sisters

The four girls namely Hetal, Tejal, Rajshree & Divya
 live as destitute orphans.

Mittal Patel participated in Oad community gathering to brainstorm collective initiatives for the community's welfare...

Mittal Patel addressing the Oad community

Once nomads, the Oads were skilled at working with mud. Their ancestral occupation was building mud houses. But, the skill has been rendered obsolete as we progressed to making houses out of steel and cement. These days the Oads work on brick kilns. I had an opportunity to participate in a community gathering they had organized at Pratij’s Ghadi village. It was raining heavily that day, yet Oad community leaders from Gujarat had made it a point to remain present at the event. The program was organized to brainstorm collective initiatives for the community’s welfare.

Young and aware ex-sarpanch of Punsari village Shri Himanshubhai Patel also attended the event. There were many discussions centered around the upliftment of the community. It was a well-planned event Rakeshbhai Oad, and young community members had organized. We also had an in-depth discussion on the various welfare schemes designed for the nomadic communities. The need of the hour is for these communities to unite and work for the development of their respective community.

ઓડ સમુદાય માટી કામ માટે પાવરધા. બાપીકો ધંધો માટીમાંથી ઘરો બાંધવાનો. પણ સમય જતા એ બધુ બંધ થયું. હવે ઘણા ઈંટોના ભઠ્ઠામાં કામ કરે.

આવા ઓડ સમુદાયના પ્રાંતિજના ઘઢીગામમાં યોજાયેલા સંમેલનમાં જવાનું થયું. ગુજરાત ભરમાંથી ઓડ સમુદાયના આગેવાનો આ કાર્યક્રમમાં સખત વરસાદ હતો છતાં હાજર રહ્યા. સમાજના વિકાસ માટે સૌ સાથે મળીને શું કરી શકે તેની ઘણી વાતો કાર્યક્રમમાં થઈ. 

પુંસરીગામના યુવા જાગૃત સરપંચ રહી ચુકેલા હિમાંશુભાઈ પટેલ પણ કાર્યક્રમમાં ઉપસ્થિત. સમાજ ઉપયોગી ઘણી વાતો કાર્યક્રમમાં થઈ. ઓડ સમાજના આગેવાન રાકેશભાઈ ઓડ અને અન્ય યુવાનોએ આ કાર્યક્રમનું સરસ આયોજન કર્યું. 

વિચરતી જાતિઓ માટે વિવિધ કલ્યાણકારી યોજનાઓની વાત કાર્યક્રમમાં ખાસ થઈ.. બસ સંગઠીત થઈ સમાજઉત્કર્ષ માટે સૌ મથે એ આજના સમયની જરૃરિયાત. કાર્યક્રમ આયોજીત કરનાર સૌને શુભેચ્છા... 

#MittalPatel #vssm #humanity #humanrights

Mittal Patel participated in a Oad community gathering
they had organized at Pratij’s Ghadi village

Mittal Patel wih ex-sarpanch and Oad community member

Mittal Patel ex-sarpanch and oad community members

Underground water levels increased in Sandiya village as VSSM dugs a village lake which received water...

Mittal Patel discusses Water Management with the 
community members and other villagers

North Gujarat is a rain deficit and water-starved region. As a result, farmers have been sinking borewells to draw groundwater, and over-exploitation of the groundwater reserves has depleted the water tables to an all-time low. Yet, we have never cared about recharging the borewells nor maintained our common water sources. And the underground water levels keep depleting each year.

Recently, I was in Banaskantha to monitor the  post-rains water levels in the lakes we had deepened. Many lakes have filled up. The community members who understand the gravity of the water situation said, "Ben, we cannot say this publicly, but this region needs frequent floods. The 2015 and 2017 floods considerably recharged the groundwater levels of our region. The Banas river remained full to its banks for a week. The regions around it experienced a rise in their groundwater tables. Even the regions in the stormwater path had shown an increase in water levels."

"But there were losses worth crores during the floods," I responded, a little surprised at the statement.

"Wouldn't that loss happen even when we will run out of water? We will have to migrate to cities. Isn't it better if the water tables rise least in some way?"

We should not be hoping for floods but at least make efficient management to capture every drop of rain.

The Sujalam Sufalam's kuccha canal from Kadana to Banaskantha is almost 330 kilometers long. If provisions are made to keep it full during the four months of monsoon, it would considerably impact the groundwater levels. Many of the regions through which the canal passes do not have the passage of the Sardar Sarovar Canal.

And not just the canal, even the lakes that are linked with Narmada (Sardar Sarovar) Canal should be filled up with Narmada waters during monsoons. It will help increase the groundwater level.

Well, we have constantly been writing to the government about all the required measures; hopefully, that change will happen sooner than later. But, until then, let us do all that is within our powers. 

Our ongoing campaign of deepening the lakes in Banaskanth is progressing steadily. This year we deepened lakes in 40 villages, of which Deesa's Sandiya village is one. The image of the lake shared here shows its puddle-like form. We deepened it this year; fortunately, the rains have been good so far, filling up the lake and allowing the water to seep underground, which has been our intent.

Shri Piyushbhai Kothari of Jewelex Foundation has supported the deepening of this lake. Jewelex Foundation has supported the deepening of 9 lakes this year. Piyushbhai, we are grateful for your continued support; it allows our work to progress swiftly. Thank you once again.

ઉત્તર ગુજરાતમાં ભૂગર્ભજળ જોખમી સ્થિતિએ પહોંચ્યાના અહેવાલો તમે વખતો વખત વાંચતા હશો.. વળી વરસાદ પણ આ વિસ્તારમાં પ્રણામ ઠીક ઠીક પડે ને જે પડે તેનું બધુ પાણી ભૂગર્ભમાં પાછુ નાખવાનું પ્રમાણમાં ઝાઝુ ન થાય. આમ ભૂગર્ભ જળની સ્થિતિ દિવસે દિવસે બત્તર થતી જાય.

હમણાં બનાસકાંઠા ગઈ મૂળ આ વર્ષે જે વરસાદ થયો ને એના લીધે અમે જે તળાવો ખોદાવ્યા હતા તેમાંના ઘણા ભરાયા હતા તે જોવા માટે. ત્યારે કેટલાક ગામોના પાણીની સ્થિતિ સમજનાર લોકોએ તો કહ્યું, "બેન જાહેરમાં ન બોલાય પણ સાચે આપણા વિસ્તારમાં એક પુર આવે એની જરૃર છે. 2015 અને 2017માં પૂર આવ્યું ત્યારે અમારા તળ ખાસ્સા રીચાર્જ થઈ ગયેલા. બનાસ નદી બે કાંઠે અઠવાડિયું ચાલેલી.. એના લીધેય બનાસ નદી આસપાસના તળ ખાસ્સા ઉપર આવેલા ને જ્યાંથી રેલ ચાલી ત્યાંય ફાયદો થયો.."

ભાઈની વાત સાંભળી નવાઈ લાગી. મે કહ્યું "પણ રેલમાં જાન માલનું કરોડો રૃપિયાનું નુકશાન થાય એનું શું?"

"એ નુકશાની તો પાણી ખતમ થઈ જશે તોય થવાની જ ને? તળ ખાલી થશે પછી શહેરોમાં ના ગમે તોય જવું પડશે એના કરતા તળમાં પાણી આવે એ અગત્યનું.."

પુરની આશા તો ન રાખીયે.. પણ હા પાણીના આયોજનનું ચોક્કસ થઈ શકે. 

સુજલામ સુફલામ કાચી કેનાલ કડાણાથી નીકળી ને બનાસકાંઠા સુધી લગભગ 330 કી.મી. જેટલી. આમાં ચોમાસા દરમ્યાન સતત ચાર મહિના ને એ પછી પણ શક્ય હોય તો પાણી આપવામાં આવે તો પણ ઘણો ફાયદો થાય. આ કેનાલ જે વિસ્તારમાંથી પસાર થાય છે એમાંના ઘણા વિસ્તારોને નર્મદા નહેરનો ફાયદો નથી મળતો..

વળી જે તળાવો નર્મદા કેનાલ કે પાઈપલાઈન સાથે લીંક કર્યા છે તે તળાવો પણ આ સીઝનમાં શક્ય ભરવાનું પણ કરવું જોઈએ એ થાય તોય ઘણો ફાયદો થાય..

ખેર આ બધા માટે અમે સરકારમાં સતત લખ્યા કરીએ એ બધુંયે ધીમે ધીમે થશે.. 

પણ ત્યાં સુધી આપણા હાથમાં છે તે કરીએ..

અમે બનાસકાંઠામાં તળાવો ઊંડા કરીએ. આ વર્ષે 40 તળાવો કર્યા. જેમાંનું ડિસાનું સાંડિયાગામનું તળાવ. જ્યારે આ તળાવ ખોદાતું હતું એ વખતે ત્યાં ગઈ તો એક નાનુ ખાબોચિયું જ જોઈ લો.. તમે પણ ફોટોમાં એ જોઈ શકશો..

અમે ખોદ્યું ને મેઘરાજાએ મહેર કરી એના લીધે એ સરસ ભરાયું.ખોદાયું હતું એટલે પાણી પણ જમીનમં ઝટ ઉતરી રહ્યું છે જે તળાવો ગળાવવાનો અમારો આશય પણ છે..

જ્વેલેક્ષ ઈન્ડિયા પ્રા.લી. આદરણીય શ્રી પિયુશભાઈ કોઠારીએ આ કાર્ય માટે અમને આર્થિક સહયોગ કર્યો અલબત જ્વેલેક્ષની મદદથી અમે આ વર્ષે (2022) બનાસકાંઠામાં 9 તળાવો ગળાવ્યા.. પિષયુભાઈ થેક્યુ તમે સતત મદદ કરો છો માટે આ પ્રકારના કાર્યો અમે વેગથી કરી શકીએ છીએ..

આભાર...

Deesa's Sandiya lake digging in process

Sandiya Lake is filled with rainwater

Mittal Patel visits Sandiya Lake to monitor post water levels

Thank you, Bachanni Saheb, Dave Saheb, and the entire administration of Kheda...

Mittal Patel meets Pasi Ma in her Shanty

Since a very long time,  I have written about the probabilities of  accomplishing seemingly unachievable tasks  when the officer in charge is empathetic and willing to take proactive steps.

One such officer is the District Collector of Kheda Shri Bachani.

Whenever I am traveling across Kheda, when a situation requiring government intervention comes to our knowledge, I immediately bring it to the notice of Shri Bachani Saheb, and the issue gets resolved at the earliest!

VSSM shared details of the nomadic families living in Kheda who do not have a ration card, electricity connection to their homes, or a residential plot. Shri Bachani Saheb called a meeting of concerned officials and asked them to act at the earliest and finish these pending tasks.

The District Development Officer Shri Mehul Dave also shares similar sensibilities;  as a result they quickly resolve the issues.

At last, the dust accumulated over the long pending files has finally shaken off due to Bachani Saheb and Dave Saheb’s enthusiasm. While some families have received plots, many now have an electric connection at their hutments.

VSSM also came into contact with destitute elderlies who did not have Antyoday cards, nor did they receive the pension for the elderly. After we drew authorities’ attention to the plight of many such elderly,  Pasi Maa and Ramankaka immediately received a ration card that could help them access rations from the PDS store. We provide them a monthly ration kit, but grains from the ration shop provide a buffer.

Pasi Maa stays in Dabhaan; she does not have a pucca home but aspires to reside in a house of her own before she bids this world a final goodbye. Therefore, we have decided to build her home and requested Bachani Saheb to allot her a plot at the earliest.

7 devipujak families of Matar have been allotted plots, and their homes have received electricity connections. The children are happy at the sight of their homes being lit.

The authorities of Kheda district are geared up to follow instructions given to them. The phrase that the family is a reflection of the head of the family character is accurate in the case of Kheda district.

Thank you, Bachanni Saheb, Dave Saheb, and the entire administration of Kheda. We hope the district administration teams from other districts too seek inspiration from you.

એક અધિકારી ઈચ્છે તો શું કરી શકે એ બાબતે અહીંયા ખુબ લખ્યું છે... 

આજે એવા જ એક અધિકારી એટલે ખેડા જિલ્લાના કલકેટર શ્રી બાચાણી સાહેબની વાત કરવાની છું.

એમના જિલ્લામાં પ્રવાસ કરતી હોવું ને કોઈ એવી બાબત ધ્યાને આવે કે જેમાં સરકાર કશુંક કરી શકે તે બાબતે બાચાણી સાહેબનું ધ્યાન દોરીએ કે એ કામ ફટાફટ થઈ જાય.

ખેડામાં રહેતી વિચરતી જાતિઓ કે જેમની પાસે હજુ વિજળીની સુવિધા નથી જેમને રહેવા પ્લોટ ફળવાયા નથી. જેમની પાસે રેશનકાર્ડ જેવી પ્રાથમીક સુવિધા નથી. આ બધાની વિગત અમે સાહેબને આપી ને એમણે પોતાની અધ્યક્ષા હેઠળ તમામ લાગતા વળગતા અધિકારીઓ સાથે બેઠક કરી સૌને આ કાર્ય સત્વરે પૂર્ણ કરવા સૂચના આપી. 

એમને સાથ આપ્યો ડીડીઓ શ્રી મહુલ દવે સાહેબે.. એ પણ અમારા કામોમાં ખુબ લાગણી રાખે..

ઘણા પરિવારોની અરજીઓ જે વર્ષોથી પડતર હતી તે અરજીઓ પરની ધૂળ બાચાણી અને દવે સાહેબની લાગણીથી ખંખરાઈ. કટેલાકને પ્લોટ ફળવાઈ ગયા તો ઘણાના ઘરે વિજળી પણ આવી. 

અમારા ધ્યાને એવા માવતરો આવ્યા કે જેઓ નિરાધાર હતા. જેમની પાસે અંત્યોદય કાર્ડ નહીં. ના વૃદ્ધ પેન્શન એમને મળે.આ અંગે રજૂઆત કરાતા પસીમા અને રમણકાકાને તો તુરત પેન્શન ને અનાજ મળે એવું કાર્ડ પણ મળી ગયું. અમે આ માવતરોને દર મહિને રાશનકીટ આપીયે પણ  પેન્શન ને અનાજની મદદ મળે તો આ માવતરોને ટેકો રહે..

.ખેર પસીમા જેઓ ડભાણમાં રહે. એમની પાસે ઘર નથી એમને પણ સત્વરે પ્લોટ આપવા સાહેબને વિનતી કરી છે. મૂળ અમારે એમને ઘર બાંધી આપવું છે. એમની ઈચ્છા મરતા પહેલાં પોતાના ઘરમાં રહેવાની ને એ પૂરી કરવાનું અમે નક્કી કર્યું છે.

માતરના આંતરોલીમાં 7 દેવીપૂજક પરિવારોને પ્લોટ ફળવાયા સાથે પહેલીવાર એમના ઘરમાં અજવાળુ થયું. કેટલાય બાળકો ઘરમાં વિજળી મળતા રાજી રાજી થયા.

ટૂંકમાં કલેક્ટર શ્રીની લાગણીના લીધે આખુ તંત્ર સરસ મદદ કરી રહ્યું છે.. ખરેખર ઘરનો વડો જેવો હોય તેવું આખુ ઘર હોય એવું ખેડાના વહીવટીતંત્રને જોઈને લાગે છે.

આભાર બાચણી સાહેબ, દવે સાહેબ.. ને સમગ્ર ખેડા જિલ્લાની ટીમ.. તમારી પાસેથી અન્ય જિલ્લાનું વહીવટીતંત્ર શીખે એમ ઈચ્છીએ...

Nomadic families recieved their ration cards after the 
interventions from government officials

The District Collector Shri Bachhani Saheb The District
Development Officer Shri Mehul Dave

Pasi Maa immediately received a ration card
that could help them access rations from the PDS store

Mittal Patel meets nomadic families
of Kheda district

We have decided to raise 3 lac saplings next year which will be done in various villages of Banaskantha...

Mittal Patel with our Vriksh Mitra Ogharba

We have been talking too much about planting and raising trees, isn’t it? You must think about how many more videos and write-ups I would do about our campaign to plant trees. The fact is, these vlogs and blogs are inspiring an increasing number of people to plant trees. Every day I receive messages from 5-6 individuals sharing images of the trees they have planted. And these messages motivate me to keep making more videos. 

It will not be an understatement if I call this a movement. When we fought for the freedom of this country, thousands of freedom fighters strived to spread awareness of the same. Similarly, when thousands join our voice and speak about planting trees, nurturing, and raising them, we will become quiet. But, until then, you have no choice but to tolerate our never-ending sermons.

We are on a mission to make Banaskantha green, for which we sensitize the communities, employ a Vriksh Mitr and create a cohesive environment for the trees to grow.

However, finding the vast amount of saplings we need has been challenging. The forest department gives us free of cost as many saplings they can, but we need to buy the rest. And not all the varieties we need are available. So we had no choice but to start our plant nursery. In 2021, with the support from Kris Flexy Packs, we initiated a plant nursery in Kakar village. In the first year of its inception, we raised 70,000 saplings.

VSSM’s Narannbhai designated the responsibility of raising the plant nursery to Ogharba team, which has been working with the forest department for years. The forest department officials also helped the team. As a result, in 2022, we will bring 45,000 saplings to the plantation sites we have selected. Unfortunately, this year we have been a little late; else, we would have had 70,000 saplings.

We have decided to raise 3 lac saplings next year which will be done in various villages of Banaskantha.

The idea and support to raise a nursery were given by Shri Shaileshbhai Sheth of Kris Flexi Packs. Thank you, Shaileshbhai, friends like you are why we continue to persevere and achieve our goals. 

Our Pranams to our plant nursery team and Naranbhai, Maheshbhai, Hareshbhai, and all who put in tremendous efforts to ensure the plantation drive is a success.

વૃક્ષ વાવો અને ઉછેરોની બૂમો અમે બહુ પાડીએ છીએ નહીં?

તમને થશે કે કેટલું લખશે કેટલા વિડીયો કરશે?

પણ સાચુ કહુ વિડીયો ને લખાણ જોઈને ઘણા લોકોએ પોતાના ગામોમાં સ્વંયમભૂ આ કાર્ય શરૃ કર્યું છે. મને નિત બે પાંચ લોકો પોતે વાવેલા અને ઉછેરેલા વૃક્ષોના ફોટો મોકલે છે.. આ બધુ જોવું એટલે વધારે કહેવાનું મન થાય.. 

આમ જુઓ તો આ એક ચળવળ છે. દેશ ગુલામ હતો ત્યારે જેમને આઝાદી જોઈતી હતી તે કેટલાય લોકો જે રીતે થઈ શકે તે રીતે પ્રજાને જાગૃત કરવા મથતા બસ અમે એજ કરી રહ્યા છીએ..

જે દિવસે અમારી સાથે લાખો હજારો લોકો વૃક્ષો વિષે બોલવા માંડશે, વૃક્ષો જતન સાથે વાવવા માંડશે તે દિવસે અમે ચૂપ થઈ જઈશું...પણ ત્યાં સુધી સહન કરે છૂટકો...

બનાસકાંઠામાં અમે વૃક્ષો વાવી ઉછેરીએ.. પગારદાર માણસ, વાવેલા વૃક્ષોની જાળવણી માટે વૃક્ષોની મા -વૃક્ષમિત્ર રાખીએ. ટૂંકમાં બાલતરુઓ ઉછરે તે માટે શક્ય તૈયારી કરીએ..

પણ આ બલતરુ મેળવવા અમને ઘણી તકલીફ પડે. જંગલ વિભાગ શક્ય વૃક્ષો વિનામુલ્યે આપે. બાકી ખરીદવાનું પણ થાય. વળી ખરીદીમાં પણ ઈચ્છીત બધા વૃક્ષો ન મળે. 

શું કરવું તેની મથામણ ચાલી ને અમે અમારી પોતાની નર્સરી કરવાનું નક્કી કર્યું. કાકર ગામમાં ક્રિસ ફ્લેકસી પેક્સની મદદથી અમે 2021માં નર્સરીની શરૃઆત કરી. પ્રથમ વર્ષે અમે 70,000 બાલતરુ ઉછેરવાનું અમે કર્યું. 

જંગલ વિભાગ સાથે વર્ષોથી કામ કરતા ઓધારબાની ટીમને અમારા નારણભાઈએ નર્સરી ઉછેરવાનું સોંપ્યું. જંગલ વિભાગના અધિકારીઓએ પણ મદદ કરી. 

જેના લીધે 2022માં અમારી નર્સરીમાંથી અમે 45,000 રોપા અમે જે જગ્યા પર વૃક્ષો વાવી રહ્યા છીએ ત્યાં વાવવા માટે લઈ શકીશું,

નર્સરી કરવામાં થોડા મોડા પડ્યા નહીં તો 70,000 રોપાને લઈ શકત. 

ખેર આવ વર્ષ 3,00,000 થી વધુ રોપા અમારી નર્સીમાં કરવાનું આયોજન કર્યું છે. જે 2023માં બનાસકાંઠાના વિવિધ ગામોમાં વવાશે..

નર્સરી કરવાનો વિચાર અને મદદ  ક્રિસ ફ્લેકસી પેક્સ ના આદણીય શ્રી શૈલેષભાઈ શેઠે આપ્યો. થેક્યુ શૈલેષભાઈ તમારા જેવા સ્વજનો સાથે છે માટે જ આ પ્રકારના કાર્યો થઈ શકે છે.

અમારી નર્સરી ઉછેરવાનું કામ કરતી ટીમ, સાથે બનાસકાંઠામાં વૃક્ષારોપણનું કામ કરતા નારણભાઈ, મહેશભાઈ, હરેશભાઈ વગેરે ટીમની જહેમતને પ્રણામ.. તેમની રાતદિવસની મહેનતથી અમે બનાસની ધરતીને હરિયાળી કરવામાં સફળ થઈશું...

#MittalPatel #vssm

We initiated a plant nursery in Kakar village

Mittal Patel with VSSM’s Naranbhai whom we designated the
responsibility of raising the plant nursery

We initiated the plant nursery in kakar village

Mittal Patel with our Vriksh Mitra Ogharba

We designated the responsibility of raising the plant nursery
 to Ogharba team,

We initiated the plant nursery in kakar village

We initiated the plant nursery in kakar village