It is always a hard task to convince the villagers to contribute towards their own good!!...

Mittal Patel discusses Water Management with the
villagers

In the earlier days, the farmers would begin to have an easier workload after the Rabi crop was harvested because the groundwater wasn’t explored yet hence there was no possibility of farming during summers.  “So what did they do during this free time?” is an obvious thought that crosses our mind.

The villagers handed over the collected amount to VSSM's
Naran

Do you think they spent their time ideally? Never! It is not in a farmer’s nature to sit still. They would till their soil and prepare their farms for the next season. They would repair and restore traditional water sources of their own and that of the village. Yes, they never depended on anybody else to come and take care of the water sources of their village. Today we depend on the government to come and take care of common property resources of our villages.

Lake before digging

When we initiated the participatory water conservation works in Banaskantha the first condition was that the community will contribute both in the form of action and funds. The soil excavated by VSSM funded JCBs will be carried away by tractors that the community members will bring. Also, the villagers will have to contribute in cash to raise a corpus to work on the maintenance of the water sources of their village. The amount of the contribution of each household will depend on their capacity. However, the community hasn’t been prepared to provide cash contributions.

“We did send our tractors, so why money?”

“These are the lakes in your village, so you need to contribute.”

It is very difficult to get someone to contribute in cash.

Water Management Site

If there are 300  houses in a village and each contributed Rs. 500 for upkeeping the lakes of their villages, the figure will be a decent Rs. 1.5 lacs. However, they would choose to spend the amount in any random expense over donating to maintain the lakes.

“The lake isn’t mine, so why to donate?” they argue.

“The lake is from your village when it brims with water it is also you who will benefit from it.”

I receive calls from many Sanpanch saying many villagers aren’t prepared to donate in cash.

And amidst such a discouraging scenario, the Kuvarva villages has performed beyond our expectations. The tractors arrived on schedule, they have already collected Rs. 50,000 in cash and more are on the way. We will be spending Rs. 5 lacs for the deepening on this lake plus a lac as community contribution will bring the amount to Rs. 6 lacs.

The pleasure of working in villages where villagers are supportive and understanding is beyond comprehension. It reflects the progressive mindset of the villagers. It shows they do not believe in charity neither do they like to be dependent on government and others for their needs. I hope other villages too draw inspiration from Kuvarva.

The villagers handed over the collected amount to VSSM’s Naran.

We are grateful to all our well-wishers who have supported our water management initiative.

પહેલાંના સમયમાં ફાગણ ઉતરતા ખેતીકામમાંથી ખેડૂતો નવરા થવા માંડતા...

એ વેળા બોરવેલ નહોતા એટલે ઉનાળુ પાક કરવાની સંભાવના નહોતી...

ત્યારે સ્વાભાવીક ખેડૂતો કે ગામના લોકો ઉનાળામાં શું કરતા? તે પ્રશ્ન થાય.

રખેને નવરા બેસી રહેતા એવું કહેતા.. કારણ નવરા બેસી રહેવાનું આ કામગરા માણસોને ફાવે નહીં.

પોતાના ખેતરો ખેડી ચોમાસા માટે તૈયાર કરવાનું ખેડૂતો કરે સાથે પાણી સંગ્રહના સંશાધનો ઠીક કરવાનું તેઓ કરતા.

હા, ગામના તળાવો ગાળવનાનું તેઓ કોઈનીયે મદદ લીધા વગર જાતે કરતા.

આજે આપણે સૌ સરકાર પર આધારિત થઈ ગયા છીએ. મારા ગામનું તળાવ હું શું કામ ગાળુ સરકાર ગાળશે એવું આપણે જરાય શરમ વગર બોલીએ છીએ..

અમે તળાવો ગાળવાનું બનાસકાંઠામાં શરૃ કર્યું. શરત એટલી જ કે માટી ગામ ઉપાડે એ ઉપરાંત ફાળો આપવાનો. આ ફાળો ગામલોકો પોતાની મરજી મુજબ આપે. આ ફાળો પણ એમના ગામના તળાવ ગાળવામાં જ પાછો વપરાવવાનો પણ લોકો ફાળા માટે ઝટ રાજી થતા નથી.

ટ્રેક્ટર તો આપ્યા. હવે ફાળો કેમ?

હું કહુ છુ તમારા ગામનું તળાવ ગળાય એમાં તમારી હીસ્સેદારી નોંધાય માટે..

પણ બહુ અઘરુ છે કોઈના ખીસ્સામાંથી રૃપિયો કઢાવવો..

ગામમાં 300 ઘર હોય અને દરેક ઘર 500 તળાવ માટે આપે તોય ફાળો દોઢ લાખ થાય પણ આમ તેમ વાપરી નંખાતા 500 તળાવ જે સાર્વજનીક છે તેને સરખુ કરવા હું શું કામ આપું તેવું લોકો માને છે..

અરે ભાઈ તમારા ગામનું તળાવ છે. પાણી ભરાશે તો તમને જ ફાયદો થશે..

ખેર ઘણા ગામના સરપંચોના ફોન આવે છે તળાવ ગાળવા પણ ફાળાની વાતમાં સૌ મોળા પડે છે..

પણ કાંકરેજનું કુવારવા ગામ જરા નોખુ છે..

માટી ઉપાડવા ટ્રેકટર તો આપ્યા એ ઉપરાંત પચાસ હજારનો ફાળો આપ્યો. હજુ વધારે એકત્રીત કરવાની એમની ગણતરી છે. અમે આ ગામમાં તળાવ પાછળ પાંચ લાખ ખર્ચ કરીશું. સાથે તેમનો ફાળો જો એકાદ લાખ આવે તો છ લાખ તળાવ ખોદકામમાં વપરાશે..

ગામની ભાગીદારી હશે તો અમનેય કામ કરવું ગમશે.. કોઈને કહી શકીશું. ગામો જાગ્યા છે. સાવ ધર્માદુ લેવાની એમની ખેવના નથી ને સરકાર પર આધારિત નથી..

કુંવારવાની જેમ અન્ય ગામો જાગે એવી ભાવના....

કુંવારવા ગ્રામજનોએ અમારા કાર્યકર્તા નારણ રાવળને લોકફાળો સમર્પિત કર્યો।

તળાવ ગાળવામાં મદદરૃપ થનાર સૌ પ્રિયજનોનો આભાર

Thank you Mr. President...I feel proud to be an Indian.

Mittal Patel meets the President of India

It is a matter of honour to have an opportunity to meet the President of India and share with him the work VSSM is doing and the expectations it has from the government. The Head of the State showing concern for the nomadic and de-notified communities, what more can one ask for?

 Thank you Mr. President.

I feel proud to be an Indian.

I am grateful to the Government of Gujarat, VSSM’s well-wishing friends, VSSM’s team and most importantly the nomadic communities.

With the hope that the lives of the millions of nomads who have been struggling for generations gain a better future.

આદરણીય રાષ્ટ્રપતિજીને મળીને કરેલા કામોની તેમજ સરકાર પાસે શું અપેક્ષા છે એની વાત કરવી એ ગૌરવની ઘટના...

દેશના સર્વોચ્ચસ્થાને બેઠેલા દેશના વડા વિચરતી જાતિઓની ચિંતા કરે એનાથી મોટું શું હોઈ શકે?

આભાર રાષ્ટ્રપતિજી..

ભારતીય તરીકે ગૌરવ અનુભવું છું..

ગુજ. સરકાર, આ કામોમાં મદદ કરનાર પ્રિયજનો, મારી ટીમ અને સૌથી અગત્યનું વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓ આ બધાનો આભાર..

સદીઓથી તકલીફમાં જીવતી આ જાતિઓ નું ભાવિ વધુ સરસ બને  એવી અભ્યર્થના...

#mittalpatel #vssm

Mission Antyodaya by Shri K Rajesh, Surendranagar District Collector…

Shri K Rajesh giving Antyodaya  Ration Card to nomadic
woman

 Antyodaya signifies working for the economic upliftment of the poorest of the poor families. India chose to be a welfare state, means it protects and promotes the economic and social well-being of its citizens. There are hundreds of government policies and schemes for the upliftment of the marginalised. One of which is allotment of Antyodaya Ration card for the poorest of the poor. The Antyoday Ration Card ensures enough grains for the very poor families who need government support to break free from deprivation. However, the complex government procedures and requirements make it an inaccessible document for the ever people who need it the most. VSSM has been writing to the government about this for many years now. Ultimately our Chief Minister Shri Vijaybhai showed interest and instructed concerned officials about the same. The task became easy wherever we came across sensitive and concerned officials. But it wasn’t happening as frequently as we would like to.

Shri K Rajesh identified each Antyoday worthy family
and provide them with Antyoday Ration Card

  We have often written about Surendranagar District Collector’s Shri K Rajesh’s commendable work for the deprived and needy. This compassionate officer believes that his job provides him with the best opportunity to work for the poor so why not make the best use of it!! He has taken upon him to identify each Antyoday worthy family and provide them with Antyodaya card.

Our Harshad’s joy is hard to contain because of this development. “Ben, I haven’t seen such generous and righteous human being. The fate of the nomadic communities of Surendranagar has changed for the better. The files that have not moved for years are rapidly moving and finding positive outcomes.

Nomadic Community with their Antyodaya Ration Cards

 We are grateful to Shri K Rajesh for his tremendous support. We hope others learn from his inspirational work.

May Almighty grant you good health and happiness. May you continue to remain instrumental in the  Antyoday of the needy…

Nomadic Community with their Antyodaya Ration Cards

અંત્યોદયની વ્યાખ્યા - અંત્યત છેવાડે રહેતા જેને તકવંચિત કહીએ તેનો ઉદય કે વિકાસ એવી થાય...

આપણે કલ્યાણકારી રાજ્યની વિભાવના સ્વીકારી અને આપણું બંધારણ પણ એ વિભાવનાના આધારે ઘડાયું.

વંચિત કહી શકાય તેવા જનસમૂહ માટે ઢગલો કલ્યાણ કારી યોજનાઓ પણ બની..આવી જ એક યોજના અંત્યોદય રેશનકાર્ડની..

ગરીબ માણસ જેની અન્ન સુરક્ષાની જળવાતી ન હોય તેને આ યોજના અંતર્ગત રાશન મળે. પણ સરકારી આંટીઘૂંટીના કારણે તકવંચિતોને ક્યાંક આ યોજનાની મદદ મળવાનું થાય નહીં.

છેલ્લા ઘણા વખતથી સરકારમાં આ બાબતે સતત રજૂઆત કરતા.

છેવટે આપણા મુખ્યમંત્રી શ્રીએ પોતે આ બાબતે રસ લીધો અને પૂરવઠા વિભાગને સૂચના પણ આપી.

પણ અમલવારી કરવાનું અધિકારીઓના હાથમાં હોય. ક્યાંક સંવેદનશીલ અધિકારી હોય તો બધુ ચપટીમાં થાય અને ક્યાંક...

સુરેન્દ્રનગરમાં અંત્યોદય રાશનકાર્ડ આપવાના મુદ્દે કલેક્ટર શ્રીને રજૂઆત કરી. કલેક્ટર શ્રી કે. રાજેશ તો એકદમ ભલા અને ઉમદા અધિકારી. તેમના મતે ગરબોની સેવા કરવાની તક આ પદ પર બેસીને મળી છે તો એમાં પાછા કેમ શું કામ પડવું?

એમણે પોતાના જિલ્લામાં રહેતા વંચિત પરિવારોને વીણી વીણીને અંત્યોદય કાર્ડ આપવાની શરૃઆત કરી.

કાર્યકર હર્ષદનો હરખ સમાતો નથી. બેન આવા સમાહર્તા મે જોયા નથી. આપણો સમય ફર્યો છે ( હકારાત્મક રીતે) સુરેન્દ્રનગરની વિચરતી જાતિઓનું ભાગ્ય ખુલ્યું છે એટલે જ વર્ષોના પડતર કામોનો નિકાલ ફટાફટ થઈ રહ્યો છે.

આભાર કે.રાજેશ જેવા યુવા અને ઉત્સાહી કલેક્ટર શ્રીનો. તમને જોઈને અન્ય શીખે એમ ઈચ્છીએ...

વંચિતો કહે, એમ ભગવાન તમને સાજા નરવા રાખે...અને હજારો લાખો માણસોના અંત્યોદયમાં નિમિત્ત બનાવે..

Collector Office,surendranagar

CMO Gujarat

Ishwar Parmar

#vssm #nomadic #denotified #gujarat #surendranagar #humanrights #વિચરતા #વિમુક્ત #ગુજરાત #સુરેન્દ્રનગર #માનવઅધિકાર #india #nomadicofgujarat #nomadicofindia

#community

Letter From Gujarat Chief Minister Shri Vijaybhai Rupani...

Letter From CM Shri Vijay Rupani

Chief Minister of Gujarat,
Respected Shri Vijaybhai Rupani hails VSSM’s water conservation efforts especially the deepening of lakes in Banaskantha.
We are extremely grateful for this recognition.
Appreciation like such lifts our spirits and enthuses organisations and workers like us to do our best.
We are also thankful to our well-wishers and supporters as well as people of Banaskantha for welcoming the cause.

So are we also grateful for the support of Banaskantha administration for their relentless support whenever required to ensure that the works did not run into any administrative hurdles!!

We have a dream of making Banaskantha green, all we need is support from you all to succeed in that direction.

Once again, thank you so much for the recognition and appreciation.

Vada Village Join Hand With VSSM for Protection Of Its Sources

Summer is just around the corner, the scorching heat and record-breaking temperatures will once again trigger our seasonal concern for water, trees, environment and all that results in rising temperatures.

However, even after back to back years of record heat we haven’t learnt to live the proverb, ‘a stitch in time saves nine’. We will continue to wait for others to address the issue. We worry about our home, our savings, bank balance and likes because it is not the government’s responsibility. Had it been their concern we would have stopped caring about that too!! Correct?

                      Meeting at Vada Village

The environment is a shared legacy, protecting it is everyone’s concern. The summer heat will make all of us shout and make a noise of the efforts required to curtail those but once the rains arrive, the temperatures cool down and the downpour also cools down our tempo.

Since the past three years, VSSM has taken up the responsibility of doing its bit for environment protection, focusing on water conservation and restoration of traditional water sources.

The efforts to repair the community lakes in the villages was initiated in January and not May-June when summer is at its peak. We have been meeting the village leaders. In a recent meeting at Banaskantha’s Vada village in Kankrej block, we had a detailed discussion on why is it essential to contribute to these efforts of lake deepening. The JCB expenses are borne by VSSM, the excavated mud is picked up by the village community and the villagers contribute in cash for the maintenance of water sources. And it is not a very nominal amount of accumulated corpus we are seeking. The amount has to be considered so that the maintenance happens regularly and efficiently.

With Village Sarpanch

The communities in rural areas will benefit only when the lakes will deepen, and hold the rainwater into it. Why depend on government for all such needs. Yes, if it happens nothing like it but consider it an added benefit. Do what we have to do, whatever is our responsibility.

When one fails to protect common property resources they become history. There are numerous examples of lakes encroached upon and being used to farm. ‘once upon a time there was a lake here…’ we have heard this at countless places.


We are driving our efforts to include the villagers to take responsibility for their resources. We are reaching out to villagers, organising meetings to evoke this sense of responsibility and duty in them.

Lake before Deeping work

We are hopeful that the response is going to be better than the previous 3 years.

It is time we return to mother earth all that we have taken from her for all these years.
Vada village has taken up the responsibility to do its part for the protection of its water sources. Have you??


Images of our meetings and discussions…

Lake Deeping Work

ઉનાળો શરૃ થશે એટલે આપણે સૌ ઝાડ, પાણી ટૂંકમાં પર્યાવરણની ચિંતા સેવવાનું શરૃ કરીશું.

પણ આપણી પેલી કહેવત પાણી પહેલાં પાળ બાંધવાનું આપણાથી બહુ થતું નથી. ઘર, બચત વગેરેનું આયોજન આપણે કરવું પડે એટલે એ કરીએ જો કે મને ક્યારેક થાય જો આ આયોજન પણ સરકાર કરી દેતી હોત તો આપણે એય કરવાની દરકાર કરીએ નહીં.

સાર્વજનીક સંપતિ એવા પર્યાવરણના જતનથી લઈને માવજત અંગે ઉનાળો શરૃ થતા વિચાર આવે અને બે ચાર મહિના તો ચારે બાજુ કુકવા કરીએ મુકીએ. પણ પછી વરસાદ પડે અને એના નીર ભેગી આપણી રાડારાડ વહી જાય. ટૂંકમાં ટાઢુ પાણી ફરી વળે.

અમે પર્યાવરણ જતન સંદર્ભે કેટલુંક નક્કર કરવાનું છેલ્લા ત્રણેક વર્ષથી અમારી નૈતિક જવાબદારી સમજીને કરી રહ્યા છીએ. જેમાંનું મુખ્ય જળ સંગ્રાહાલયોને પુનર્જીવીત કરવાનું છે.

ગામના તળાવો સાબદા કરવાનું અભિયાન મે – જુન મહિનામાં નહીં પણ જાન્યુઆરીથી આરંભવાનું નક્કી કર્યું અને તે સંદર્ભે ગ્રામજનો સાથે બેઠકો કરવાનું શરૃ કર્યું છે.

બનાસકાંઠાના કાંકરેજ તાલુકાના વડામાં આવી બેઠક આયોજીત કરી અને ગામલોકોએ પોતાનું યોગદાન તળાવ ગાળવા કેમ આપવું એની વિસ્તારથી ચર્ચા થઈ.

તળાવ ગાળવા જેસીબી VSSM આપે, માટી ઉપાડવાનું કામ ગામલોકો પોતાના ટ્રેકટરોથી કરે આ ઉપરાંત ગામલોકો ફાળો ભેગો કરે. વળી આ ફાળો પાંચ પચીસ કે પચાસ હજાર નહીં પણ માતબર થાય એ માટે અમે કોશીશ કરી રહ્યા છીએ.

મૂળ તો તળાવ ગળાશે, પાણી ભરાશે તો ગામને જ ફાયદો થશે. વળી દરેક કામ સરકાર કરી આપે એવી આશા શું કામ રાખવાની. આપણી પોતાનીએ જવાબદારી છે. સરકાર કરે તો એ નફાનું એમ સમજવું પણ મારી જવાબદારી સમજી હું એમાં યોગદાન આપું તે થાય તે જરૃરી.

વળી આ થાય તો જ જાહેર સંપતિ એવા તળાવો સચવાશે બાકી તળાવ પુરીને ખેતી કરનારાના દાખલા ક્યાં ઓછા છે..

એક હતું તળાવ જેવી સ્થિતિ નિર્માણ ન પામે તે માટે અમે ગામલોકોની ભાગીદારી મહત્તમ તળાવ ખોદકામમાં આવે તે માટે પ્રયત્નશીલ છીએ અને એના જ ભાગરૃપે ગામલોકો સાથે બેઠકો તેમનો માંહ્યલો જગડાવા માટે કરી રહ્યા છીએ.

ત્રણ વર્ષ કરતા આ વર્ષે લોકભાગીદારીમાં સારો સહયોગ મળશે તેવું જણાઈ રહ્યું છે..

‘તારુ દીધેલું તુજને વળાવું’ ધરતી માને આવું કહેવાનો વખત આવી ગયો છે..

ઉપરોક્ત લખ્યા મુજબની અને એ સિવાયની ઘણી લાંબી પારાયણો ગામલોકો સાથે કરીએ એ અને વડાનું જે તળાવ ગાળવાનું છે એ બધુયે કેમેરામાં કેદ..

કાંકરેજનું વડાગામ તો જાગી ગયું પણ તમે જાગ્યા ????

#gujarat #banaskantha #watermanagement #જળસંચય #વિચરતા #વિમુક્ત #ગામ #participatorywatermanagement #લોકભાગીદારી #saveearth #savewater #environment #savetheplanet #nature #climate #mittalpatel #મીતલપટેલ

Kudos to commendable entrepreneurial skill of Fulabhai Vansfoda

“I may be living in a shanty but my dreams are sky-high. We work with bamboo, but bamboos are becoming expensive with each day. People ask the price before deciding to buy the bamboo baskets we make. They are not prepared to pay higher prices for these simple-looking baskets. During the potato season in Deesa the demand for these baskets shoots up as farmers and personnel owning cold-storage need these baskets. Vansfoda like us bring bamboo according to their buying capacity bring the raw material to make the baskets and sell in Deesa. “How far do you wish to continue making baskets, instead start a wholesale business of these baskets,” suggested a fellow Vansfoda who worked at one such place. The idea was wonderful but how to start without the initial capital?”

Mittal Patel With Fulabhai Vansfoda

“VSSM’s Mahesbhai had helped us obtain our citizenry documents. I was aware that the organization gave interest-free loans. I requested Maheshbhai for the same and I was given Rs. 25,000 initially and Rs. 40,000 after I finished my first loan. The loan helped me procure material and I purchased baskets from all my relatives. They also found a ready market at their doorstep and I benefited from the bulk purchase. I also make baskets hence the benefit was much fold.”

Deesa’s Kulabhai approached and shared with me his success story while I was at the community meeting in the town. “I need more loan. I now want to buy bamboo directly from Assam!!” Fulabhai requested.

“According to him, they pay a very high price for the bamboo they buy from the local market. Same quantity if procured from Assam comes out to be very cheap. The Vansfoda families buy bamboo when they have money on hand. Eventually, when I am going to buy from them it is wise if I only provide them the bamboo as well.” Fulabhai shared.

It was a very enterprising thought. Thought of creating their cooperative has also crossed our minds. The loans have helped him immensely. However, to be able to move to a decent house from a shanty the family stays in he will have to work hard. Economic stability has helped him obtain solar-powered lights and sending kids to school.

We pray that Fulabhai is blessed with a beautiful future.

The images share the glimpses of the above story.

‘મુ સાંપરાંમોં જ રઉ સુ પણ મારા સપનાં બહુ ઊંચા સે. અમારો ધંધો વોંસનો પણ વોંસ દાડે દાડે મુઘો થઈ રયો સ. લોકોન વોસની ટોપલી પેલા લેતા એજ ભાવે જોવ, પૈસા વધુ આલવા ગમતા નહી. એટલ અમે ટોપલીઓ ગોમમો જઈન વેચવાનું બંધ કીધી. ડીસામોં બટાકા બહુ થાય. બટાકાની સીઝન આવ એટલ કોલ્ડ સ્ટોરેજ વાળા અને ખેડૂતોન વોંસની ટોપલીઓ જોવ. અમારા વોંસફોડો બધા જીમ સગવડ થાય ઈમ વોંસ લાવ અને ટોપલીઓ બનાઈન ડીસા બજારમોં જઈન વેપારીઓન વેચ.

અમારા નાતનો એક સોકરો આવી દુકોનમોં નોકરી કર એક દાડો ઈને કીધુ ક. ‘તુ ઓમ ટોપલીઓ ચો હુદી બનાયા કરે? ઈના કરતા ટોપલીઓ હોલસેલમાં વેચવાનો ધંધો કર’

વિચાર હારો હતો પણ પાહેણ પૈસા ચો હતા?

મહેશભાઈએ (VSSMના કાર્યકર) અમન અમારા ઓળખના આધારો બાધારો કાઢી આલવામાં ઘણી મદદ કરેલી. પાસુ સંસ્થા લોન આલ એવી મન ખબરેય. મે ઈનમ કીધુ અન ઈમને પહેલીવારની વીસ અન પસી ચાલીની લોન આલી.

મે મારા હગાવાલાએ બનાયેલી ટોપલીઓ લોનની રકમમોથી ખરીદી. એ લોકોન બજાર વેચવા જવાનુ મટ્યું અને મુ હોલસેલમાં એક હારે હો બસો નંગ વેચું એટલ મનય વકરો હારો થવા માંડ્યો એક ટોપલીએ મન દસ થી વીહ રૃપિયાનો ફાયદો થાય.

પાસુ મુયે ટોપલીઓ તો બનાવું જ. ઓંમ હારમ હારો ફાયદો થ્યો’

ડીસામાં રહેતા ફુલાભાઈ ડીસામાં આયોજીત અમારી લોકસંગઠનની બેઠકમાં અચાનક મારી સામે આવ્યા અને પોતાની સાફલ્યગાથા વર્ણવી અને કહ્યું, મારે હજુ લોન જોઈએ છે. અત્યાર સુધી પોતાના સગાવહાલા પાસેથી ટોપલીઓ ખરીદતા ફુલાભાઈને એક વિચાર આવ્યો છે વાંસ ખરીદવાનો અને એ પણ સીધા આસામથી.

તેમના કહેવા પ્રમાણે, વાંસફોડાવાદી સ્થાનીક લાટીમાંથી વાંસ ખરીદે તો મોંધો પડે. પણ આસામથી ગાડી મંગાવે તો સસ્તો પડે. વળી અહીંયા લોકો આર્થિક સગવડ થાય એમ વાંસ લાવે.

તેઓ કહે, ‘મુ ટોપલીઓ એમની પાહેથી લઉ સુ ઈમ વોંસ ઈમન આલુ એ પણ સસ્તા ભાવે તો ઈમન ન મન બેયનો ઘણો ફાયદો થાય’

વિચાર ઉત્તમ છે. આ લોકોની નાનકડી મંડળી બનાવવાનો પણ વિચાર આવ્યો છે. ફુલાભાઈની લોનથી તરક્કી ઘણી થઈ છે. હા છાપરામાંથી પાક્કા ઘરમાં જવા માટે મોટો ધંધો કરવો પડશે એવું એ કહે છે.

આર્થિક સદ્ધરતા આવી તો ઘરમાં સોલાર લાઈટ આવી અને બાળકો નિશાળ જતા પણ થયા.

ફુલાભાઈને ભવિષ્ય સુંદર બને તેની શુભેચ્છા..

લખ્યું છે એ બધુયે એ વિડીયોમાં બોલ્યા છે. તેમની સાથેના ફોટો તેમની સ્થિતિ સમજવા ખાતર..

વીડિયો જોવા યુટ્યુબની લિંક પર જઈ શકો છો અને યુટ્યુબ ચેનલ સબ્સ્ક્રાઇબ કરવા વિન્નતી

‘#vssm #mittalpatel #મિતલપટેલ #વિચરતા #વિમુક્ત #ગુજરાત #મીર #બનાસકાંઠા #Nomadic #Denotified #gujarat #mir #banaskantha #ngo #social #mir #family #nomad

A meeting was organised in Banaskantha's Kankrej with an objective to form VSSM inspired public association...

Mittal Patel with the community members

The spread of VSSM’s work which has increased many-fold over the past couple of years. It is natural to expect community members to volunteer in resolving their issues. The need for the formation of community associations at district and block level and committees at settlement level has been observed since a while.

Mittal Patel addressing the meeting

Recently, a meeting was organised in Banaskantha’s Kankrej with an objective to form VSSM inspired public associations. 15 members have volunteered to take up the responsibility of becoming part of the committee and contribute their time and efforts for the development of their communities. Kanubhai Raval has been selected as the President of the association while Bhagubhai Kangasiya has been assigned the responsibility of Association’s secretary. Shardaben Patni is the only female member of the association, a number both Shardaben and I  plan to increase in coming times

Community members discussing their issues

Kanubhai Raval has been selected as the president
of the association

 It is the efforts of Naran, Ishwar and Kanubhai that have resulted into the formation of this association. We plan to strengthen the association so that it’s representatives become instrumental in bringing good in the lives of fellow community members.

વિચરતી જાતિઓ સાથેના કામોનો વ્યાપ ઘણો વધ્યો છે.

આવામાં તાલુકા અને જિલ્લા સ્તરે સમુદાયના સંગઠનો બને અને સંગઠનમાં જેમને પણ સ્વેચ્છાએ સેવાભાવથી કામ કરવાની ઇચ્છા હોય એવા લોકો જોડાય એ ઇચ્છનીય છે.

વળી જે લોકો જોડાય એમાંથી જ પંદર લોકોની કમિટી બને તો દરેક વસાહતોમાં રહેતા લોકોના પ્રશ્નો તરફ ધ્યાન પણ આપવું આ કમિટીના સભ્યો થકી સરળ બને.

Mittal Patel with Bhagubhai Kangsiya who has been
assigned responsibility of association's seceratary

કમિટીની રચનાની આ સમજણ સાથે બનાસકાંઠાના કાંકરેજમાં પ્રથમ વિચરતા સમુદાય સમર્થન મંચ પ્રેરિત લોક સંગઠનની રચના કરવામાં આવી. જેમાં ૧૫ વ્યક્તિઓએ સ્વેચ્છાએ પોતાના સમાજના વિકાસમાં સહભાગી બનવાનું સ્વીકાર્યું.

આ સંગઠનના પ્રમુખ તરીકે કનુભાઈ રાવળ અને મંત્રી તરીકે ભગુભાઈ કાંગસિયાની બેઠકમાં ઉપસ્થિત સૌએ સ્વેચ્છાએ વરણી કરી.

Community members volunteer in resolving their issues. 

ફોટોમાં સમિતિના સભ્યો તેમજ શારદાબેન પટણી તેઓ એકમાત્ર મહિલા આ સંગઠનમાં સભ્ય તરીકે જોડાયા છે. શારદાબેન અને મારી અપેક્ષા આવનારા વખતમાં લોક સંગઠનની આ સમિતિઓમાં મહત્તમ બહેનનું પ્રતિનિધિત્વ વધે તેવી છે..

કાર્યકર નારણ, ઈશ્વર અને કનુભાઈ ની ઘણી મહેનતથી આ બધું શક્ય બન્યું..

સૌનું શુભ થાય એમાં લોક સંગઠનના પ્રતિનિધિઓ નિમિત્ત બને એ માટે એમને સક્ષમ બનાવીશું...

VSSM’s efforts result into allotment of plots to nomadic families in Rajkot….

Chief Minister Shri Vijaybhai Rupani alloting the
plot documents to nomadic families

“We have resided in Rajkot for decades. These jute shanties have not only been our homes  but of  generations before us. Never in our lives we have seen a washroom, toilets or cemented floor. At last we have a plot of land, we too shall build a home and have a bathroom, toilet, fans, lights and all. We too shall know what it is to have electric power life so far has been spent under the flikering candles and oil lamps. We are grateful to you for this piece of land!!”

Mittal Patel with the nomadic families who received the
documents

Naviben Bavri was elated on receiving documents to her piece of land as she shared with us her simple aspirations.

The current living condition of these families

116 Bavri families have been wandering around Rajkot, while carrying the dreams of building a house and settling down. Apart from these Bawri families 72 Bhavaiya and Sadhu families too received residential plots. For years their  applications had been loitering around various tables in various government offices. We had shared these woes with our CM respected Shri Vijaybhai Rupani. It is his sensitivity along with District Collector Shri Ramya Mohan’s compassion that resulted into allotment of plots to these families. Additional Collector Shri Jawant Jegoda helped locate the files and push the applications forward. And  of course  the constant follow-ups by VSSM’s persistent team members Kanubhai and Chayaben’s efforts  remained crucial in ensuring these families receive their piece of land.

On 18th January 2020 the families received documents to their land in Rajkot’s Rampara Beti. On the occasion Shri Vijaybhai mentioned that he has  instructed all the district collectors to work towards providing residential plots to the nomadic families of their district.

We are grateful to the government and administration, their  sensitive approach will remain instrumental in providing a decent roof over the heads of  thousands of families who will soon become homeowners for the first time in many generations.

We are particularly thankful to of Shri D. S. Shah Saheb from Chief Minister’s office. It was his efforts that has been the reason the nomadic families will find an address of their own.

 We can never forget the efforts of respected Bhagwan Kaka who has remained constantly on our side “I have devoted my full time for the welfare of these communities!!”

Our gratitude to all our friends and well-wishers who choose to remain with us through thick and thin…

The images of respected Chief Minister allotting the documents, the families who received the documents and the current living conditions of these families.

'અમી રાજકોટમાં વર્ષોથી રીયા. નાનાથી મોટા થીયા પણ અમારી જીંદગીમાં કોઈ દિ બાથરૃમ, સંડાસ જોવા ન મઈલું. અમે ઝૂંપડાંમાં, કોથળામાં જ રીયા. કોઈ દી જીંદગીમાં સીમેન્ટ કે લાદી ઘરમાં નથી નાઈખી. હવે અમને જમીન મલી સે તે ઈમો કોટર બનાઈશું. અમને હવે બધું જોવા મલશે. બાથરૃમ, સંડાસ, મકામ, પંખા, લાઈટો બધુ જોવા મલશે. નકર દીવા અને મેણબત્તી બાળીન જીંદગી કાઢી. જમી આલી તે તમારો આભાર..'

નવીબેન #બાવરીને પ્લોટની સનદ મળ્યા પછીની લાગણી..

રાજકોટમાં રહેતા 116 બાવરી પરિવારોએ આખી જીંદગી લબાચા લઈને રાજકોટ આસપાસમાં રઝળ્યા કર્યું. પોતાનું ઘર થાય એ માટેનું સ્વપ્ન ખરુ પણ..... બાવરી સિવાયના 72 ભવાયા અને સાધુ પરિવારોને પણ પ્લોટ ફાળવાયા.વર્ષોથી પ્લોટની માંગણી માટેની દરખાસ્તો સરકારી કચેરીમાં જમા પણ કામ થાય નહીં.

રાજ્યના #મુખ્યમંત્રી આદરણીય શ્રી #વિજયભાઈ_રૃપાણી સમક્ષ આ બધીયે બાબતોની વિગતે વાત થઈ તેમની અને આદરણીય #કલેક્ટર શ્રી રમ્યા મોહનની લાગણી ભળી. પ્રાંત કલેક્ટર તરીકે ચરનસિંહ ગોહીલ, જસવંત જેગોડા ત્યાં આવ્યા અને દરખાસ્તોની ફાઈલો શોધાઈ ને કામ આગળ ધપ્યું.સંસ્થાના કાર્યકર કનુભાઈ અને છાયાબહેનની સતત મહેનત. આખરે સ્વપ્ન સાકાર થયું. તા. 18 જાન્યુઆરીના રોજ માનનીય મુખ્યમંત્રી શ્રીએ પોતાના હસ્તે આ પરિવારોને રહેણાંક અર્થે પ્લોટની સનદ આપી.

રાજકોટ પાસે રામપરા બેટીમાં એમને પ્લોટ મળ્યા.મુખ્યમંત્રી શ્રીએ કાર્યક્રમમાં તમામ જિલ્લા કલેક્ટર શ્રીઓને વિચરતી જાતિઓને પ્લોટ આપવાની સૂચના આપી દીધાની વાત પણ ભાર પૂર્વક કહી.

આભાર વહીવટીતંત્ર અને સરકારનો. આપની લાગણીના લીધે જ હજારો પરિવારો આવનારા વખતમાં ઘરવાળા થવાને એ નક્કી..

મુખ્યમંત્રી શ્રી તેમજ મુખ્યમંત્રી કાર્યાલયમાં કામ કરતા ડી.એચ.શાહ સાહેબનો વિશેષ આભાર. તેમની લાગણીના લીધે જ આ બધું થઈ રહ્યું છે...

આદરણીય ભગવાન કાકા તો સતત સાથે એમને તો કેમ ભૂલાય. એ કહે એમ, હવે ફૂલ ટાઈમ આ જાતિઓના કલ્યાણ અર્થે...સૌ પ્રિયજનોનો આભાર

જેમણે આ કામમાં સહયોગ કર્યો છે...ફોટોમાં પ્લોટની સનદ આપતા આદરણીય મુખ્યમંત્રી શ્રી, તેમજ સનદ મળી ગયા પછી આપણો આપણો બધાનો એક ફોટો લઈએ એમ કહીને સનદ મેળવનાર સૌ સાથે ઊભા રહ્યા...અને છેલ્લે હાલમાં આ પરિવારો જ્યાં રહે છે તે પણ જોઈ શકાય છે.

#Mittal_Patel #VSSM #Empthy #VichartiJati #વિચરતીજાતિ #NomadsOfIndia #NomadicTribes #residential_plot #sympathy #empathy #human_rights #humanity #Bavari #Happyness #ઘર

VSSM is building a residential facility in Kakar for the children of nomadic Vadi families...

It was a contraption the boys  made to create a makeshift wood fired stove, three bricks placed in a way which  could hold the bottom a pan or a griddle. This sight in the front yard of house caught my attention while I was passing through the lanes of Kakar’s Vadi settlement. It was around 2.30 in the afternoon, these three boys  still dressed in their school uniforms were sitting around the stove. The eldest,  who seemed to  be around 14 years old was kneading dough in a paraat. 

Curiosity took  better of me and I decided to stepped into their yard. 

“Why are you three cooking, where are your parents?” I inquired. 

“They are travelling for work, will return after 3 months,” replied one of them. 

“Why didn’t you join them?”

“Because we want to study.”

“Wonderful. But why are you cooking at this hour, don’t you get mid-day meal in the school?”

“They serve rice frequently. We do not like rice.”

“Do your parents give you money to buy food supplies?”

“Yes, they give us one-two hundred rupees when they leave.”

“How can such little amount last for 3 months?” was my obvious question.

“It doesn’t so I go and beg over the weekends, after the school closes on Saturday. I collect 100-200 rupees, that helps us pull through the week.”

“Did you have breakfast in the morning?”

“No. We shall have tea and rotla for lunch and vegetable and rotla for dinner.”

It was Vinu who was cooking for his two younger brothers Raju and Shailesh. It was his task to cook and beg over the weekends. The younger two siblings were assigned chores of  collecting  fire wood, fetching water, vegetables etc. I was amazed and impressed by their struggle to study. But did not like the fact that they had to beg to fill their bellies. And that they are required to  sustain themselves on such meagre amount when for most of us 100-200 doesn’t even matter. 

VSSM is building a residential facility in Kakar  for children like Vinu, Raju, Shailesh to enable them to study at peace and not go begging. The construction of this hostel is expected to finish within a month. The hostel will provide them three full meals in a day and life skill education. . The kids will focus on their studies and not worry about their next meal. 

We are grateful to respected Shri Piyushbhai Kothari and Shri Pravinbhai Shah for providing the financial assistance to help us build  a much needed residential facility for the children of nomadic Vadi families. 

Click the link below to know more about vinu :https://www.youtube.com/watch?v=sc4o7GtEJ4U&feature=share&fbclid=IwAR1OuEB-y68-iB_KrtbWgYTLKIDa_EVxaNQnfpterqfkgQmS1LJ6AnTHenI

Do subscribe our YouTube Channel for stories like Vinu’s and many more. 

કાકરની વાદી વસાહતમાં હું ફરી રહી હતી. અચાનક મારુ ધ્યાન વસાહતના એક ઘરના આંગણામાં ગયું.

ત્રણ ઈંટના ચુલા માથે તાવડી મૂકેલી હતી અને એની ફરતે ત્રણ છોકરાં બેઠા હતા.

એક છોકરો તેર ચૌદ વર્ષનો જણાતો હતો. જે કથરોટમાં લોટ બાંધી રહ્યો હતો.

બપોરના લગભગ બે અઢી વાગ્યા હશે. ત્રણ છોકરાંમાંથી બે છોકરાંએ નિશાળનો ગણવેશ પહેર્યો હતો.

થોડી જીજ્ઞાષા સાથે હું એમના આંગણામાં પ્રવેશી.

એમની સાથે ઘણી વાત થઈ. ભણતર માટે આ ત્રણે બાળકો જે સંઘર્ષે કરી રહ્યા છે તે મને બહુ ગમ્યો.

દોઢસો રૃપિયામાં આ બાળકો આખા અઠવાડિયાનું રાશન ભેગું કરી લે છે

અને એ મર્યાદીત રૃપિયામાં પોતાનો ગુજારો કરે છે.

જ્યારે આપણી આસપાસ રહેતા ધનિક કે મધ્યમવર્ગના બાળકો માટે 100 કે 200 રૃપિયાની કોઈ વિસાત નથી.

વિનુ સાથે થયેલી વાતો સાંભળવા માટે નીચેની વિડીયો ક્લીક કરવા, સાથે આવા જ રસપ્રદ

આપણને પ્રેરણા આપે તેવા વિડીયો સાંભળવા મારી આ ચેનલને સબસ્ક્રાઈબ કરવા તેમજ

બેલ બટન કલ્કી કરવા વિનતી.